NOWY STYL
PODCZAS II WOJNY ŚWIATOWEJ NIEMCY PRZEZ CZTERY LATA OKUPOWALI PARYŻ,
ZMUSZAJĄC FRANCUZÓW DO PODDANIA SIĘ NAZISTOWSKIEJ WŁADZY I OPRESJI.
PO WOJNIE NIEZNANY PROJEKTANT MODY
STAŁ SIĘ FRANCUSKIM SYMBOLEM NADZIEI.
OTO OPOWIEŚĆ O TYM, JAK TWÓRCZOŚĆ
POMOGŁA PRZYWRÓCIĆ ŚWIATU ŻYCIE I DUCHA.
HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
PARYŻ 1955
Błagam cię.
Nie obchodzą mnie inni projektanci.
Nudzą mnie. Zawsze nudzili.
Ale mademoiselle Chanel, to Christian Dior.
Dość.
Rozmawiamy o Domu Mody Chanel. Moim powrocie.
Mojej pierwszej kolekcji, odkąd zamknęłam butik z początkiem wojny.
Dior zostanie dziś uhonorowany w Sorbonie.
Wiedziała pani o tym?
Byłam błogo nieświadoma.
Zaprezentują najsłynniejsze projekty z ośmiu lat jego autorskiej działalności.
Tak...
Ponoć monsieur Dior jest znerwicowany,
wycofany ze świata i nieszczęśliwy, bo wie, że nie zasługuje na swoją sławę.
Szkoda mi tych uwięzionych w Sorbonie studentów,
którzy będą musieli to wycierpieć.
Dior.
Dzień dobry.
Wybaczcie opóźnienie.
Podzielacie moje podekscytowanie tym historycznym dniem.
Monsieur Dior powinien niedługo się zjawić.
Dior.
Jest coraz gorzej. Musisz mi pomóc.
Na litość boską.
Nie otwiera, a teraz jeszcze chce odwołać całe spotkanie.
- Cecile. - Tak?
Na kiedy mogą być gotowe?
A na kiedy potrzebujesz?
Na teraz.
Madame Zehnacker?
Madame Bonjean. Rozpoczniemy od pokazu mody,
a po nim wystąpi monsieur Dior.
Czy jest jakiś problem?
Nie, po prostu monsieur Dior preferuje taką kolejność.
I to by było na tyle, prawda? Śmierć.
Proszę im powiedzieć, madame Delahaye.
Nie mogę tam wyjść.
Dior.
Szybciutko. Ustawcie się na miejscach.
Szybciutko.
Umawiałyśmy się, że wystarczy już wróżb na dziś.
- Monsieur nalegał. - A teraz ja nalegam ponownie.
Miała mu pani dostarczyć jedynie amulety szczęścia.
Zostały nam dwie karty.
Przestańcie, proszę was.
Nie masz czasu, Christianie. Wysłałam już modelki.
Panie i panowie, kreacje Christiana Diora.
Wie pan, że ona nie oznacza śmierci.
Ci studenci są młodzi, piękni i pełni życia.
Zadadzą pytania, a ty ich oczarujesz.
Dior!
Dziękuję.
Monsieur Dior.
Dziękuję.
Z ogromną przyjemnością witam
pierwszego w 700-letniej historii Sorbony projektanta mody, który udzieli wykładu.
Dziękuję.
Już od blisko dekady jest pan najbardziej znanym projektantem świata.
Czy jest pan zadowolony ze swoich kreacji i rewolucji, którą pan rozpoczął?
Od zawsze pragnąłem tylko
projektować najpiękniejsze kobiece stroje,
jakie kiedykolwiek istniały.
Swoją pierwszą kolekcją z 1947 roku pomógł pan ludzkości odnaleźć piękno
i pragnienie powrotu do życia po koszmarze II wojny światowej.
Tego was tutaj uczą?
Zaprosiliśmy dziś najlepszych studentów wysokiego krawiectwa z całego świata.
To dla mnie prawdziwie doniosły dzień. Dziękuję.
Nie zwlekajmy, dobrze?
Proszę o pierwsze pytanie.
Dzień dobry, monsieur Dior.
Dzień dobry.
Coco Chanel wraca w tym tygodniu do Paryża po ośmiu latach życia na wygnaniu.
Była najsłynniejszą projektantką przed wojną
i zarzeka się, że odzyska królewski tron haute couture.
Co pan o tym sądzi?
Będę musiał usiąść gdzie indziej.
Moda. Czym jest moda? Uważasz, że Dior uosabia modę?
Jego projekty są ekstrawaganckie. Ja nie mam na to czasu.
Prostota – to jest mój styl.
Nie suknia ma nosić kobietę, a kobieta suknię.
A teraz, w wieku 70 lat, postanowiła pani wrócić.
To inspirujące.
Proszę cię, moja droga. Nigdy nie porzuciłabym Domu Mody Chanel.
Nigdy.
Sama go zbudowałam. Spójrz, co stworzyłam.
Tylko to posiadam.
Jestem teraz wyjątkowo potrzebna.
Jeśli mam być szczera... Opublikuj to:
Christian Dior zrujnował francuską modę, a ja przybywam jej na ratunek.
Monsieur Dior?
Tak?
Czy to prawda, że w trakcie niemieckiej okupacji Paryża
Coco Chanel zamknęła atelier
i odmówiła projektowania sukien dla żon nazistów,
podczas gdy pan wciąż projektował i zarabiał?
Ograniczmy pytania do tematu mody.
Nie. To bardzo dobre pytanie.
Chcę mówić o tym, co was interesuje.
Mademoiselle Chanel miała własną firmę i od niej zależało, czy ją zamknie.
Ja byłem...
Ja byłem nikim i pracowałem dla Luciena Lelonga.
Ci z nas, którzy żyli w wojennym chaosie,
w czasie okupacji nazistowskiej, najmroczniejszych lat naszego życia...
Tak, sprzedawaliśmy stroje żonom i dziewczynom nazistów.
Taka jest prawda,
ale za nią zawsze kryje się inna prawda.
TRZECI ROK OKUPACJI PARYŻA
Proszę państwa, bez kartek nie możemy wydać wam jedzenia.
Proszę.
- Mogę stanąć przed panem? - Nie, przykro mi.
- Codziennie brakuje jedzenia. - Nam wszystkim.
Mam innych do wykarmienia. Proszę, wszystkim nam jest ciężko.
Nie ma jedzenia! Zamykamy.
Stać. Dokumenty.
Czemu nas tak nękacie?
Dokumenty.
Codziennie tędy przechodzę.
Mogę chociaż odzyskać aparat?
Mademoiselle. Proszę wybaczyć, ale musi się panienka wylegitymować.
Oczywiście.
Dokąd panienka idzie?
Do pracy.
- Jak się panowie mają? - Hans, jak się mamy?
Ja jestem znudzony.
Hans jest znudzony, a ja samotny.
A mademoiselle?
Bardziej jest znudzona czy samotna?
A może i to, i to?
Zostawiłam je w domu.
Mogę po nie wrócić w trakcie przerwy.
A może pójdziemy z panią, żeby się upewnić?
Są w sypialni?
Musimy panią aresztować.
Proszę.
To proste przeoczenie.
Proste przeoczenia prowadzą do prostych rozwiązań.
Nie chcemy cię skrzywdzić, więc się nie opieraj.
Stać!
Chciałaś uciec w takich bucikach?
Błagam, nie.
- Błagam, nie! - Nie ruszaj się.
Nie ruszaj się.
Nie chcę cię skrzywdzić.
- Pośpiesz się. - Nie ruszaj się.
Stój spokojnie.
Gunther!
Nic ci nie jest? Brawo, pułapka zadziałała.
- Krwawi. - Zabierz rewolwer.
- Catherine... - To nie moja krew.
- Ten ma pieniądze. - Dobrze, weź je.
Masz swoje rozwiązanie.
Szybko!
Vive la Résistance!
- Pomocy! - Zasadzka!
Ruch oporu zastrzelił dwóch żołnierzy!
Uciekajmy, zanim nas zaaresztują!
- Szybko! - Którędy?
- Zgub ich! - Tędy.
Nie możesz wrócić do studentów.
- Na pewno macie miejsce? - Tak.
- Zajmiemy się tobą. - Szybciej, Jean.
Szybko.
Gdzie twój mąż? Czemu go z tobą nie ma?
Gdzie mieszkasz?
- Tutaj. - Do domu!
Do domów! Ulica ma być pusta.
Wracać do domów, natychmiast!
- Pij. - Dziękuję.
Do domu!
Skąd weźmiemy amunicję?
Mamy taką, świetnie się nadaje.
- Co to? - W Niemczech nazywają to...
Ktoś cię śledził?
- Nie. - Na pewno? Słyszałem krzyki.
Kim jesteś?
Kim jesteś? Odpowiedz. Kto to jest? Hervé.
Hervé, kim jest ten człowiek?
To moje mieszkanie, tak? Odpowiedz.
Gdzie w ogóle jest moja siostra?
Hervé by odpowiedział, ale prosiłam, żeby tego nie robił.
Dziękuję.
Masz mi wyjaśnić, co tu się dzieje.
Za bardzo się przejmujesz.
Niepotrzebnie wyolbrzymiasz. I marudzisz.
A to jeszcze wzmaga twój niepokój.
Nie. Wybacz, ale nie.
Z chęcią was chronię,
ale ruch oporu zasadza się na nazistów w naszej okolicy,
a potem wy przyprowadzacie tu obcą osobę.
To lekkomyślne.
Monsieur Lelong wypłacił pensje?
- Musimy pomówić. - Kiedy indziej.
Wiem, że się denerwujesz, ale to konieczność.
Nie przejmuj się mną, Hervé.
Skąd masz tyle pieniędzy?
Naziści pozwolili Lelongowi
sprzedawać suknie do Hiszpanii i Południowej Ameryki.
Poza tym coś się szykuje, więc mamy więcej pracy.
- Co szyjecie? - Suknie balowe.
Suknie balowe?
Tylko naziści organizują teraz przyjęcia, a pan szyje suknie balowe?
Pan jesteś głupi.
Jesteś naiwnym dziadem.
Musisz odmówić.
A wtedy mnie zwolnią, tak?
I nie będziemy mieli pieniędzy.
I co wtedy zrobisz?
Bo niemal wszystko idzie na was i waszą działalność.
Wiem tylko tyle:
robisz dokładnie to, czego obiecałaś, że nie będziesz robić.
Musisz przeprosić.
- Że co? - Dalej.
Jean pomaga Paryżanom stawiać opór.
Przepraszam, monsieur Dior, za moje źle dobrane słowa.
Poszczęściło nam się, że Catherine ma takiego brata.
Musimy się ukrywać przez następne trzy dni.
Ale spokojnie, później się wyniesiemy.
Chcę, żebyś została, co oczywiste.
Zostaniesz?
Po zmroku wyprowadzimy stąd Jeana.
A później się wyniesiemy.
Możesz mnie chociaż wysłuchać?
Nie mogę zasnąć, nie wiedząc, gdzie jesteś.
Dobrze. Możecie zostać.
W porządku. Masz rację.
Możesz zostać.
Możesz tu zostać.
Tak będzie lepiej, bezpieczniej.
OBÓZ DLA FRANCUSKICH JEŃCÓW WOJENNYCH 50 KILOMETRÓW OD PARYŻA
Nie mówi po niemiecku.
Nie dotykaj mnie.
- Coco. - Gdzie...
- André? - A wy to kto?
Mamy pozwolenie, by odebrać więźnia 4332.
- André? - Nie wychylaj się!
To ty?
Mademoiselle, uwalniamy pani siostrzeńca
w ramach osobistej przysługi, która ma pozostać tajemnicą.
Obchodzi mnie tylko André.
Mogę zapłacić.
- Mam pieniądze. - Zapłacić?
Tak, ile pan chce. Mam pieniądze.
To przekupstwo?
Mnie nie można przekupić.
- Nie. - Nie! Błagam.
- Nie strzelaj! - Zaraz! Kazano nam wziąć pieniądze.
To chciała powiedzieć.
Gdyby to zależało ode mnie, byłby już martwy.
Wy może też.
Ale nie zależy.
Proszę.
- Zabierz siostrzeńca. - Dzięki Bogu.
Dziękuję.
Kocham cię, Coco.
Chodź, wracamy do domu.
Wstań.
Tak jak pan kazał, Herr Spatz. Załatwione.
Była wdzięczna?
Wdzięczna? Kogo to obchodzi?
Komendanta Schellenberga. Chce się z nią spotkać za trzy dni.
Upewnij się, że wraz z Baronem dotrą do Ritza.
Cali i zdrowi.
Tylko naziści organizują teraz przyjęcia,
a pan szyje suknie balowe.
Jak on się ma?
Coraz lepiej.
Był taki mały, gdy go przygarnęłam.
Po śmierci siostry.
Potrzebował mnie wtedy, jak i teraz.
Najważniejsze, że jest w domu.
Tak, dzięki tobie.
Jestem twoją dłużniczką.
Nie jesteś mi nic dłużna.
Nawet pan nie spojrzał!
Monsieur Balmain, mam zbyt mało czasu,
by oglądać projekty, które mi się nie podobają.
Który się nie podoba?
ZAŁOŻYCIEL MAISON LELONG
Żaden mnie nie przekonuje. Żaden.
Z wyjątkiem idealnej popołudniowej tuniki z czarnej krepy.
PROJEKTANT W MAISON LELONG
Nie prosiliśmy o projekty tunik.
Nie, prosiliśmy o suknie balowe.
DYREKTORKA MAISON LELONG
Termin mija za cztery dni,
a suknie balowe są odrobinę bardziej ekstrawaganckie niż tuniki.
Bardziej zdobne.
Na przykład coś podobnego do tego projektu, monsieur Balmain.
Monsieur Dior.
To naprawdę przepiękna suknia.
Dziękuję za zaprojektowanie tego, o co prosiliśmy.
To dotąd moja ulubiona.
Brawo, Christianie.
- Jest bardzo piękna. - Dziękuję.
- Rzuciłbyś okiem na moje rysunki? - Chętnie.
Monsieur Lelong, nie będę projektował, póki nie dowiem się dla kogo.
Powstrzymaj się od zadawania pytań, na które nie chcesz usłyszeć odpowiedzi.
Może powstrzymam się od projektowania, oddychania!
Pierre.
A może i istnienia!
Au revoir.
Sprytnie to przemyślałeś, Christianie.
A nakładające się warstwy są bardzo sugestywnym pomysłem.
Klientka poprosiła, żebyś był na przymiarce.
Nie chcę być zamieszany w nic poza projektowaniem.
Poprosiła o ciebie osobiście.
Nie mogę, przepraszam.
Musisz tam pójść.
Nie stać nas na to, by ci ludzie się od nas odwrócili.
Wyślijcie krawcową.
- Poprosiła konkretnie o ciebie. - Dlaczego?
Nie wiemy.
Wyślemy ciebie.
Mam jej wymiary. Nie muszę jej widzieć, żeby uszyć suknię.
Proszę o tak niewiele.
W tym przypadku to zbyt wiele.
Jest pan dyrektorem banku.
Jak to przelew środków nie jest możliwy?
Moja rodzina na nich polega.
Nie ma już pani dostępu do tego konta.
Słucham? To moja firma. Moje pieniądze.
Pani partnerzy uciekli z kraju.
Nie są już naszymi klientami.
Środki nie należą już do Wertheimerów.
Nie mogą tego zrobić bez mojej zgody.
Wiem tylko, że to im się udało.
Nie ma już pani dostępu do tego konta. Przykro mi.
Ale proszę pomówić z nazistami.
Jak pan śmie?
Dość tego. Żegnam!
Wedle woli.
Ale oni mają swoje sposoby.
Na co?
Na żydów.
Ludzi pokroju braci Wertheimer.
Tak słyszałem.
Przekaż panu Wertheimerowi, że muszę z nim natychmiast pomówić!
Wiem, że w Nowym Jorku jest wcześniej.
Nie dbam o to! Jeśli śpi, to go obudź!
Posłuchaj, ty głupia dziewko!
Przekaż Pierre'owi i jego durnemu bratu, że nie ujdzie im to na sucho!
Ci bandyci mnie wykiwali!
Halo?
Myślałem, że twoi partnerzy uciekli z powodu nazistowskiej inwazji.
- A oni uciekli, bo ty zostałaś. - To nie jest zabawne!
To twoi partnerzy biznesowi, a nie przyjaciele.
Chciałam ci przekazać dużą sumę jako prezent.
Nie chcę pieniędzy.
Ale podziękowania musisz przyjąć.
Na wieki będę ci wdzięczna za uratowanie André.
Mamy teraz większe zmartwienie na głowie.
Co się stało?
Mój kontakt.
Nazista, który załatwił uwolnienie André, chce się z tobą spotkać.
- W jakim celu? - Rozmawialiśmy o tym.
Wiedzieliśmy, że mogą czegoś zażądać w zamian za uwolnienie André.
Ale już go wypuścili.
Coco.
Nie możesz ich wybadać?
Próbowałem.
Zaaresztują mnie, jeśli się nie zgodzisz.
Proszę. Chcesz dać mi prezent?
Niech to nim będzie.
Spotkaj się z nim wieczorem. Przyjedzie po ciebie do hotelu.
W porządku, Baronie.
Może pomogą mi...
odzyskać firmę.
Zachowaj rozwagę.
Szala zwycięstwa może wkrótce przechylić się na stronę aliantów.
Nie chcesz skończyć jak ja.
Żałując, że w ogóle się z nimi zadałaś.
Musisz przestać, cokolwiek dla niego robisz.
Rozwożę wiadomości na rowerze.
Nie okłamuj mnie.
Miłość do niego cię zaślepiła.
Odpowiadam za ciebie, Catherine.
A to dlaczego?
Dlaczego?
Bo obiecałeś matce się mną zająć?
Podejdź, Christianie.
Ona jest naszym darem.
Twoim i moim.
Wkrótce może mnie zabraknąć.
Będzie pod twoją opieką.
Pod twoim przewodnictwem, do końca twojego życia.
Jesteś cudowna.
Gestapo.
Szybko, pomódlmy się.
Byłaby zachwycona, widząc te kwiaty w rozkwicie.
Nie odpowiadasz za mnie.
Odpowiadasz za siebie, Christianie.
To jest moja modlitwa.
- Dobry, prawda? - Zjawiskowy.
Dziękuję, Cristóbal.
A co myślisz o tym?
- Ja... - Co sądzisz?
Stać cię na więcej.
No dobrze, ale co mogę zrobić lepiej?
- Jak go ulepszyć? - Moje stanowisko się nie zmieniło.
Nie pracuję dla nazistów.
PROJEKTANT MODY
Nawet jeśli miałbyś głodować?
Balenciaga nie będzie ich wspomagać.
- Sugerujesz, że Lelong dla nich pracuje? - Nie bądź naiwny.
Projektujecie suknie na powitanie Schellenberga, szefa SS, w Paryżu.
Potrzebuję pieniędzy. Muszę utrzymywać ojca i siostrę.
Oni nie chcą, żebyś kolaborował.
Proszę was.
Podejrzewałem, że klientka jest nazistką.
Dwukrotnie domagała się mojej obecności na przymiarce
i dwukrotnie odmówiłem.
A Lelong nam nie powiedział, dla kogo projektujemy.
Zgaduję, że Lelong kłamie, żeby was chronić i zapewnić dochód.
Jeśli wojna się skończy, a prawda wypłynie,
będziecie mogli zgrywać nieświadomych.
Nie mogę tego zrobić. Sama myśl mnie obrzydza.
Ale która podoba ci się najbardziej?
Ta z kokardą...
Naziści zaoferowali mnie i Coco Chanel mnóstwo pieniędzy za współpracę.
- Oboje odmówiliśmy. - To czemu ona mieszka w Ritzu?
Nie wiem.
Ale była rozsierdzona, gdy usłyszała, że naziści ją odwiedzą.
Wszystko, czego nie słyszeliście i nie widzieliście, to pomówienia.
- Czyli widziałeś to i słyszałeś? - Tak. Na własne uszy i oczy.
Czemu wszyscy tacy poważni?
To tylko kolejna noc okupacyjnej niedoli.
Pewnego dnia ta wojna się skończy.
A wy musicie odpowiedzieć sobie na jedno:
zdołacie żyć z tym, co zrobiliście?
Nasze wybory, wierzcie mi, wiele znaczą.
Dobry wieczór, Albercie. Ktoś na mnie czeka.
Mademoiselle.
Dziękuję.
Wspaniale panią poznać.
Baron wiele o pani opowiadał. Mam wrażenie, jakbyśmy znali się od lat.
- Jest pan Brytyjczykiem? - Od strony matki. Pozwoli pani?
Nie przedstawił się pan.
Na nazwisko mam Dincklage, ale proszę mi mówić Spatz.
To po niemiecku „wróbel”.
Dlaczego tak pana nazywają, monsieur Spatz?
Ponieważ jestem przeciwieństwem wróbla z jego burymi piórami i brzydkim śpiewem.
Zapraszam.
- Spokojnie. - Jestem spokojna.
- Nie drży pani ręka? - Powie mi pan, dokąd idziemy?
Zamówiłem dla nas piękny stolik w Maxim's.
Proszę.
Musi pani spróbować. To jeden z moich ulubionych szampanów.
To zaszczyt być pańskim gościem.
Mademoiselle nie miała pojęcia,
że znajdzie się w towarzystwie samego Heinricha Himmlera.
Nie powiedziałeś mademoiselle, z kim zje kolację?
Proszę wybaczyć jego braki w wychowaniu.
Pani zdrowie.
Proszę powiedzieć...
co pani sądzi o projektancie nazwiskiem Lucien Lelong?
Jest szanowany?
Nie przez tych, którzy wiedzą, że jest beztalenciem.
Niebywałe.
Mało kto zdobywa się na prawdę.
Lelong zatrudnia innych, by robili to, czego sam nie potrafi.
Podpisuje się pod projektami pracowników.
Przynosi wstyd haute couture.
Zatem dlaczego został dyktatorem francuskiej mody?
Ja odmówiłam, a on nie.
Proszę mi wyjaśnić.
Co oznaczają te eleganckie francuskie nazwy?
Czym jest „haute couture”?
- Haute couture? - Tak.
Oznacza „wysokie krawiectwo”.
Wszystko, co pan tu widzi, zostało uszyte ręcznie.
Wysokiej jakości tkaniny. Moda z najwyższej półki.
Potrzeba 366 godzin, minimalnie, aby to stworzyć.
Najlepsze z najlepszych.
Tak.
Chcemy to przenieść do Berlina.
- Przenieść? - Tak.
Zabrać, wszystko.
Uczynić Berlin stolicą haute couture.
Lelong uważa, że to niemożliwe, chyba że przeniesiemy 15 000 osób.
- Czy to prawda? - Nie.
Tak sądziłem. Wiedziałem.
Co najmniej 20 000.
- Naprawdę? - Kto to wie?
Napijmy się jeszcze szampana.
Musimy zająć się pani problemami.
Spatz mówił, że możemy pani pomóc
w sprawach firmowych.
Baron, pani stary przyjaciel, przedstawił szczegóły nam,
pani nowym przyjaciołom.
Nie chcę panów kłopotać.
Bracia Wertheimer, pani partnerzy biznesowi, to żydzi?
Źle ich oceniłam.
Tak.
To, jak podle panią potraktowali, niestety leży w ich naturze.
Słyszała pani o paragrafach aryjskich?
Nie, pielęgnuję w sobie nieświadomość większości kwestii prawnych.
Już na początku naszych wysiłków zrozumieliśmy z Führerem,
że aby wytępić żydostwo...
musimy pozbawić ich jakiegokolwiek poczucia przynależności.
Robimy to, odbierając im ich własność.
To może być sztuka.
To moją być ich domy.
Zgadnie pani, czego to ich pozbawia w dalszej kolejności?
Proszę powiedzieć.
Ich godności. Ich nadziei. Ich dusz.
Paragrafy aryjskie pozwalają nam odbierać żydom cokolwiek chcemy.
Zgodnie z prawem nie mogą nic posiadać.
Zatem proszę mi pozwolić zająć się tymi Wertheimerami.
Za mademoiselle Chanel.
Coco.
Monsieur Dior.
Co ty tu robisz?
Musimy porozmawiać.
- Kto to jest? - Syn mojego sąsiada.
Co ty tu robisz?
Opuszczę pana mieszkanie.
Przepraszam, że narobiłem kłopotów i naraziłem pańskie życie.
Możesz zostać. Puściły mi nerwy, ale zostań.
Bezpieczniej dla pana, jeśli odejdę.
Zamieszkam z resztą studentów.
Już postanowiłem.
Co to?
Moja część tego, co nam pan dał.
Proszę zatrzymać swoje pieniądze.
Rozmawiałem z Catherine. Zostanie z panem.
- Tak jest bezpieczniej. - Weź je.
Podać wam coś do picia?
Proszę przyznać, to całkiem ekscytujące tu być.
Monsieur Spatz.
Wiele razy jadałam w Maxim's.
Mam stąd wiele wspomnień.
Ale czy jadała pani z kimś bardziej wpływowym niż Heinrich Himmler?
Kilku się przewinęło.
Sir Winston Churchill, ośmielę się rzec, jest najbardziej wpływowy.
Albo raczej był wpływowy.
On nie pomoże pani odzyskać firmy.
Chciałbym panią zabrać
na jeszcze jedną eskapadę, nim odstawię panią do Ritza.
Nie jestem pewna, czy zniosę kolejną wielką niespodziankę.
Żadnych niespodzianek.
Ot, tylko drobne zakupy.
Zabiera mnie pan na zakupy?
O tej godzinie?
Proszę tędy, mademoiselle.
To pańskie mieszkanie?
Nie. Jest opuszczone. A teraz nasze.
Zapraszam.
Cokolwiek przykuje pani uwagę, stanie się własnością mademoiselle.
Niczego nie potrzebuję.
Czy... właścicielami są żydzi?
Słyszała pani Herr Himmlera.
Do żydów nic już nie należy.
Czegokolwiek pani zapragnie,
zostanie dostarczone do pani apartamentu w Ritzu.
To nowy świat. Czas się w nim rozgościć.
Bez majątku, bez władzy...
jesteśmy zastępowalni.
Ale jest jeszcze prawdziwa elegancja.
Nikt nigdy nie zastąpi wielkiej Coco Chanel.
Szukałam takiego...
od lat.
Jest sygnał.
On wciąż działa.
Jest bezcenny.
Wzburzę pani elegancję, jeśli tylko mi pani pozwoli.
Nie dojdę nigdzie dalej.
Chodźmy do mnie.
- Nie, muszę pracować. - Jest środek nocy.
- Jesteśmy zalani. - Muszę.
Praca.
Jacques, przestań. To niebezpieczne.
Trapi cię ten chłopak.
- Nie. - Przecież widzę.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Muszę iść. Muszę uszyć cholerną suknię.
To nie twoja wina.
Kiedy Christian miał 14 lat, wróżka wyczytała mu z dłoni,
że będzie bardzo biedny.
Przepowiedziała też, że kiedyś da kobietom wielką przyjemność.
Rodzice pękali ze śmiechu.
Ma w sobie tyle dobroci,
ale jednocześnie bywa tak kruchy.
Kiepska kombinacja.
Zawsze był wobec mnie taki troskliwy.
Hervé?
- Halo? - Muszę pomówić z Jeanem.
Nie ma go tu. Jest z innymi studentami.
- Naziści odcięli im telefon. - Co? Boże drogi, kiedy?
Kto dzwonił?
Studenci.
Będzie nalot.
Leżeć, kundlu!
Nie!
Wstawaj! Idziemy.
Christian.
Jest wspaniała.
Przerosła moje najśmielsze oczekiwania.
I przerasta właścicielkę, która na nią nie zasługuje.
Będzie najpiękniejszą kobietą na dzisiejszym balu.
Tak. Moje oczekiwania też przerosła.
Ale materiał, projekt, suknia...
one wszystkie są niewinne.
Tylko kobieta, która wkrótce ją włoży, jest zbrukana.
Świętujemy dziś wielkim balem przybycie Waltera Schellenberga do Paryża.
Kogo?
Waltera Schellenberga.
Wkrótce zostanie mianowany szefem wywiadu zagranicznego SS.
Bal? Jak oryginalnie.
Chcę, byś ze mną poszła.
Możliwe, że mam inne plany na wieczór.
Nakazuję, byś je zmieniła.
Mój drogi, nie możesz mi niczego nakazywać.
Muszę nalegać.
Schellenberg osobiście zażyczył sobie twojej obecności.
Przyjadę po ciebie o 19.00.
Przyjacielu, potrzebujemy nazwisk,
- adresów, namiarów? - Nie...
Jeśli nie podasz nam nazwisk, zginiesz.
To nie musi się tak skończyć.
Przyprowadźcie kolejnych.
A ciebie zabijemy.
Nasze źródła potwierdzają,
że jutro o 11.00 rano
cała piątka studentów zostanie rozstrzelana.
Nie możemy im jakoś pomóc?
Musimy nawiązać kontakt z innymi grupami.
Może zdołamy ich uwolnić, gdy będą transportowani na egzekucję.
- To w ogóle możliwe? - Nie wiem.
Ale musimy spróbować. Jesteśmy mu to winni.
Trzeba dostarczyć kilka wiadomości.
Weź rower.
Proszę, nie wysyłaj jej.
Hervé, błagam.
Musimy spróbować.
Rozumiem.
Z przedniej opony uszło powietrze.
Spokojnie, zajmę się tym.
Dobrze. Pierwszy do Oliviera.
Drugi do Bernarda.
Ostatni do Antoine'a.
Trzeba będzie się stąd wynieść.
Jean mógł się złamać.
Nikogo nie wyda.
Skąd wiesz? Skąd możesz to wiedzieć?
Nie poda żadnych nazwisk.
Kto tam?
To ja, Lucien.
Muszę z tobą pilnie porozmawiać.
Musisz mi pomóc.
Jest problem z suknią na ten wieczór.
Chodźmy do kuchni.
Jaki problem?
Jest na niej skaza. Rozdarcie.
Klientka jest już na balu.
Jej mąż jest jednym z gospodarzy.
Zadzwonił i zażądał, żebyś osobiście to naprawił.
Co my wyprawiamy?
Ci ludzie mnie przerażają.
Przepraszam.
Wybacz, ale to niebezpieczne odmawiać im tak drobnej usługi.
Błagam cię.
Dobry wieczór.
Prosimy na górę.
Zaproszenie.
- Marzę o mocnym martini. - Napijemy się po twoim spotkaniu.
Zaproszenie.
Proszę.
Zaproszenie?
Gotowa?
- Mademoiselle. - Dziękuję.
Zdobędę więcej broni. Spotkamy się tutaj.
Uważaj na siebie.
Ruchy.
Pochyl się. Nie ruszaj.
Dalej, wszarzu.
Wciąż możecie się uratować, jeśli podacie nam nazwiska.
Zaproszenie.
- Pardon. - Zaproszenie.
Tak.
- Monsieur Dior? - Tak.
- Przyszedłem tylko... - Poczeka pan.
Herr Schellenberg.
Mademoiselle, co za przyjemność.
Prawdziwy zaszczyt.
Dziękuję, Spatz, że nas zapoznałeś.
To dla mnie zaszczyt, Herr Schellenberg.
- Witamy we Francji. - Dziękuję.
Wiedziałem, że jest dobry powód, dla którego odwlekałem wizytę w Paryżu.
Jaki?
Co przebije powitanie przez samą Coco Chanel?
Większą niż gwiazdy Hollywoodu?
Proszę ze mną.
Proszę, chodźmy.
Przepraszam.
Monsieur Dior.
Kocham Paryż.
Czego tu nie kochać?
Mam wiadomości tylko do pani uszu.
Proszę usiąść.
Poinstruowaliśmy sądy, by zastosowały paragrafy aryjskie w sprawie pani firmy.
Tego pani chciała, prawda?
Czekałam ponad 20 lat.
Czyj to błąd?
- Najmocniej przepraszam. - Co z ciebie za partacz?
Zaraz to naprawię.
Po raz pierwszy pozna Schellenberga.
- Rozumiesz, jakie to ważne? - Tak.
Nie wychodź, póki tego nie naprawisz.
Mogę zobaczyć to rozdarcie?
Przyszedł pan sam?
To nie jest wina szwów.
Pan jest Christianem Diorem?
Co się stało?
Jest pan?
Tak.
Ja ją rozdarłam.
Dlaczego?
Bo odmówił pan dwukrotnie spotkania.
Nie rozumiem, madame, ale nie szkodzi.
Catherine to pana siostra?
Działa w ruchu oporu?
Skąd pani to wie?
Pokazują wszystkim jej zdjęcie.
Znam ją, bo chodziłyśmy razem do szkoły.
- Ale nie wiedzą, jak się nazywa. - Kto jej szuka?
Gestapo. Grozi jej niebezpieczeństwo.
Podejrzewają ją o udział w tej zasadzce.
Ktoś zrobił jej zdjęcia.
Wiedzą, że jest łączniczką, ale jeszcze jej nie namierzyli.
Proszę to zostawić i ostrzec siostrę.
Niech się nigdzie nie pokazuje. Szybko!
Kiedy ukończy pani zlecone zadanie,
pani żydowscy partnerzy nie będą mieli już praw do firmy.
I na tym koniec?
Tak.
Jeśli mogę zapytać, powiedział pan „zadanie”. Jakie zadanie?
Mademoiselle.
Ci z nas, którzy żyli w wojennym chaosie...
Mamy mało czasu.
...w czasie okupacji nazistowskiej...
najmroczniejszych lat naszego życia.
Pomoże pani zakończyć wojnę między Niemcami i Wielką Brytanią.
Słucham?
Znają pragnienie...
przetrwania.
Jest pani dumna i podekscytowana?
Jak to możliwe?
Spotkajmy się jutro.
Omówimy wtedy pani rolę.
Dior... Stój.
Zadbałeś, by Herr Schmitt był zadowolony?
Tak. Teraz wracam do domu.
Bo tylko to czujesz.
Pragnienie przetrwania.
Zostawcie mnie! Nie!
Dla mnie tworzenie...
było przetrwaniem.
NOWY STYL
Napisy: Daria Okoniewska