HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
Mam po prostu wejść i zapytać o Schellenberga?
Boże drogi.
Ja to zrobię.
Nie wdawaj się w pogawędki.
- Oczywiście. - Stój, nie siadaj.
- Rozumiem. - To spotkanie w cztery oczy.
Co? Nie wejdziesz ze mną?
Widzisz się z generałem Schellenbergiem tylko po to, aby otrzymać rozkazy.
- Zwymiotuję z nerwów. - Lepiej nie.
Śmiało.
Mademoiselle.
Herr Schellenberg.
Proszę usiąść.
Nie chcę zabierać panu cennego czasu.
Proszę.
Dziękuję.
- Papierosa? - Jeśli można.
Oczywiście.
Dziękuję.
Co za przyjemność
móc przywrócić Coco Chanel należne jej prawa własności do firmy.
Już załatwione?
Będzie.
A ja będę wdzięczna.
Wertheimerowie wykorzystywali mnie,
odkąd tylko weszliśmy w spółkę ponad 20 lat temu.
Czego się pani spodziewała? To żydzi.
Ale chcę omówić inną kwestię.
Spatz twierdzi, że zna pani Winstona Churchilla.
Tak powiedział?
- To prawda? - Tak, znamy się.
- Jak długo? - Dość długo.
A dokładniej?
Całe dekady, w zasadzie.
Wielokrotnie jadaliśmy ze sobą, już od lat 20.
- Spędzaliśmy razem wakacje... - Czyli to osobista relacja?
Tak. Sir Winston nawet wypłakiwał się na moich kolanach.
Wspaniale.
Mademoiselle...
Chciałbym, aby w sposób poufny skontaktowała się pani z Churchillem.
- Ma pani taką możliwość? - Nie zdawałam sobie sprawy...
Mówiąc szczerze, nie wiem.
Czego pani nie wie?
Czy nie poczyniłem już kroków,
żeby przywrócić pani należną jej własność?
Nie wie pani? Czy nie chce?
Oczywiście, że chcę, ale... Nie wiem, gdzie on przebywa.
Już to ustaliliśmy.
W związku z pani misją.
- Misją? - Tak.
Operacja Modellhut.
Pani kryptonim to teraz Westminster.
Uda się pani do Madrytu i spotka z Churchillem.
Spatz zadba o szczegóły.
Osobiście dostarczy pani to premierowi.
Gest pojednawczy, zachęcający pana Churchilla
do przystania na propozycję zakończenia konfliktu z Rzeszą.
Jestem tylko projektantką.
Proszę sobie nie umniejszać, Coco.
Podoła pani.
Jeśli misja się powiedzie,
tym zapisze się pani w historii bardziej niż jakąkolwiek sukienką.
To dzieło pani życia.
Jak poszło?
NOWY STYL
Już czas.
Chodź ze mną.
Ćwiczę
„DOM” NAZISTOWSKA IZBA ZATRZYMAŃ
Po dwudziestce. Francuski ruch oporu. Ich zdaniem posiada ważne informacje.
- Imię? - Catherine.
- Powiedziała coś? - Nie.
Catherine.
To imię ma w sobie łagodność.
Może nie sprawisz nam problemów.
Możesz sobie pomóc, mówiąc.
A jeśli nie...
zrobię ci krzywdę.
I nie przestanę cię krzywdzić, póki nie powiesz mi wszystkiego.
Catherine.
Nie zabili jej jeszcze, prawda?
Nie.
Chcą z niej wydusić informacje.
Ale twoi ludzie pomogą.
Chyba że przetrzymują ją w Domu.
Tylko tam ruch oporu nie ma żadnych wpływów.
Dom?
Nikt nie wychodzi stamtąd żywy.
Boże dopomóż.
Od lat nie rozmawiałam z Churchillem.
Nie mam podstaw sądzić, że się ze mną spotka.
Wyjaśniłaś to Schellenbergowi?
Próbowałam, ale naciskał.
On jest pod ogromną presją.
Chce zakończyć wojnę.
Co on mi zrobi?
Musisz dotrzeć do Churchilla.
Jestem wycieńczona.
Muszę się napić, wyspać.
Weź mnie do łóżka.
Potrzebuję cię.
Usiądź, Christianie.
Napijesz się czegoś?
Nie. Trzeba mi towarzystwa.
Ten...
Ten człowiek z ruchu oporu, on...
powiedział, że...
Catherine trafiła na Rue de la Pompe.
Jest torturowana.
Dom. Słyszałem o nim.
Wszyscy słyszeliśmy.
Biedna Catherine...
Nie są w stanie jej tam pomóc.
Wciąż myślę o tym, ile zmartwień wam przysporzyłem
przez te cztery lata projektowania dla nazistów.
To ogromne brzemię.
Christianie, moja żona ma przyjaciółkę,
która jest teściową komendanta paryskiej policji.
- Może będzie mógł pomóc. - A co francuska policja może?
Ponoć wielu nazistów zaczęło opuszczać Paryż.
Komendant może wiedzieć, czy to prawda i co to oznacza dla więźniów.
A łapówki? Pieniądze pomogą?
Może, ale ich zdaniem ona wtedy wyda im się ważniejsza.
Skontaktuje się pan z nim?
Oczywiście.
Dziękuję.
Nazwisko.
Zaledwie kilka liter alfabetu, które razem stworzą dźwięk.
Nazwisko.
Nazwisko, a przestaniemy!
Agenci z Rue de la Pompe to prawdziwe bestie.
Żona mówi, że ludziom trzeba nadziei, a potem podsyła takich jak wy.
Staram się być łagodny, ale ludzie potrzebują szczerości.
Tylko o to prosimy.
Będą ją torturować.
Nawet jeśli wszystko wyzna, zapewne i tak ją zabiją.
Może wydać, gdzie mieszkała.
Wtedy mogą mnie wziąć zamiast niej.
Nie gadaj pan głupot.
Zamiast niej? Szybko zmieniłby pan zdanie.
Komendancie, czy plotki o tym, że naziści opuszczą Paryż, są prawdziwe?
Tak, ale więźniów zdolnych do pracy mogą przewieźć do obozów.
- Przykro mi, nie pomogę. - Zaraz.
Naziści naprawdę opuszczają Paryż?
Miejmy nadzieję.
Jak przewożą więźniów?
Pociągami.
Zawsze pociągami.
Powiem jej chłopakowi.
Chodźmy.
Wymyśliłam jeden sposób, jedną osobę.
Dzięki której to się może udać.
Czyli?
Elsa Lombardi.
Włoszka?
Nieślubne dziecko z rodziny królewskiej.
Lombardi jest Brytyjką?
Nazwisko po mężu.
Wyszła za kapitana z wojska Mussoliniego.
Przez nią poznałam księcia Westminsteru,
potem księcia Edwarda, Churchilla – wszystkich.
Winston ma słabość do Elsy.
Rozumiem.
Jeśli weźmiemy ją do Madrytu, na pewno się z nim zobaczę.
Skontaktuj się z nią.
Jeszcze przed wojną zepsuły nam się relacje.
Poza tym jest w Rzymie.
Mamy wpływy w Rzymie.
Tylko czy można jej zaufać?
Co za różnica? To moje jedyne dojście.
Potrzebujemy przykrywki dla was obu.
Biznes.
Otwieramy butik w Madrycie.
Dobre.
Już kombinujesz jak agentka Westminster.
Nie bawi mnie to.
Nie?
Odezwę się później.
Dokąd idziesz?
Zaaranżować przyjazd twojej znajomej, Elsy Lombardi.
Jeśli przewożą więźniów, to pociągami.
To nie takie proste.
Rozmawiam z Hervé.
- Nie możecie wysadzić torów? - To wymaga przygotowań.
Wszyscy chcemy pomóc Catherine.
- Musimy wiedzieć, którymi trasami pojadą. - Nie stać nas na zgadywanie.
Mamy za mało środków wybuchowych.
Jeśli wysadzimy tory za szybko, zmienią trasę.
- Christian. - Co?
Chcesz się przydać.
Znasz kogokolwiek, kto ma wpływy lub dostęp do Czerwonego Krzyża?
Korzystają z tych tras, więc mogą mieć rozpiskę.
Popytam.
Albo Szwedów. Może twój szef kogoś zna.
Pomagają zatrzymywać więźniów politycznych we Francji.
- Takich jak Catherine. - Zapytam.
Powodzenia.
Żal na niego patrzeć.
Nazwiska! Podaj mi nazwiska!
RZYM, WŁOCHY
Przepraszam, że przeszkadzam, madame Lombardi.
Więc przestań.
Ale jacyś panowie chcą z panią porozmawiać.
Jacy panowie?
Z Gestapo.
Nalegają, by się z panią zobaczyć.
Niech poczekają.
Nie będą czekać.
Dobry wieczór.
Elsa Lombardi?
Nie, król Jerzy. Przebrany za kobietę.
Pójdzie pani z nami.
Co za miłe zaproszenie.
Pieprzcie się.
Nie znam niemieckiego. Powtórzy pan po angie...
- Rozkazano nam przywieźć panią do Paryża. - Rozumiem. Nigdzie się nie wybieram.
- Mój mąż jest... - To bez znaczenia.
Nie dotykaj mnie!
Proszę! Nie! Zostawcie mnie! To jakaś kpina!
Przestańcie!
Zostawcie mnie!
Mogę przynajmniej włożyć buty?
Tak. Jest więźniarką polityczną w Rue de la Pompe.
Jesteście Czerwonym Krzyżem. Jeśli nie wy, to kto...
Otwarte.
- Christianie. - Co mi z tego, że wam przykro?
Musimy iść. Szwedzki konsul generalny zgodził się z nami spotkać.
Jestem dozgonnie wdzięczny.
Wykorzystuję wszystkie znajomości, jakie przyjdą mi do głowy.
Ubierałem jego żonę i ich córkę na jej ślub.
Zawiozę nas.
Catherine.
Może zostawię cię tak tu na zawsze.
Catherine.
Poczekaj.
Opuszczają Paryż.
Jeśli zachowasz siły, nikogo nie wydasz
i zobaczą, że masz potencjał, przeniosą cię.
A tego chcesz.
Słabych zabijają.
Pozbywają się ich.
Jesteś Francuzką?
Jestem nikim.
Moi rodacy nigdy mi nie wybaczą.
Ale pomagam tobie, licząc na miłosierdzie Boga.
Monsieur Dior.
Mąż mojej siostrzenicy również był w Rude de la Pompe.
Pamiętam. Rozpaczliwie próbował pan pomóc.
Musimy bardzo ostrożnie podejść do tematu.
Wcześniej popełniłem błędy. Próbowałem interweniować.
A te potwory w odpowiedzi wyrwały jego synowi paznokcie i wypaliły oczy.
Raoul, proszę.
Potrzebujemy dokładnych informacji na temat obecnych tras pociągów.
To się szybko zmienia.
Nie mam teraz dostępu do rzetelnych informacji.
Niestety ruch oporu działa nazistom na nerwy,
wysadzając tory.
Potrzebuję więcej czasu.
Wkrótce będę wiedział więcej. Nie poddam się, obiecuję.
Otwarte.
Elsa, moja droga. Jak ci minęła podróż?
Podróż?
Porwali mnie z mieszkania!
Mieli tylko poprosić, żebyś mnie odwiedziła.
- Ty za tym stoisz. - Nie! To wszystko.
Chodź, napij się.
Nie mogłam patrzeć, jak się męczysz w tym małżeństwie.
Nawet z daleka.
Co ja tu robię?
Dlaczego ci niemieccy żołnierze cię posłuchali?
To wcale nie tak.
Przystąpiłaś do nazistów?
Nie.
- Wszystko ci wyjaśnię. - Kto jeszcze tu jest?
Nikt. Tylko my.
- Napij się, kochana. - Czemu kazałaś im mnie porwać?
Byłam przerażona!
Przeżyłyśmy jedną wojnę. Przeżyjemy i tę.
Ty na pewno. Co do reszty nie mam pewności.
Prawdziwa whiskey?
Twoja ulubiona.
Skąd ją masz?
Możesz odmienić swoje życie. Dlatego tu jesteś.
Mam dla ciebie propozycję.
W zasadzie dotyczy nas obu.
Choć raz powiedz prawdę, dobrze?
- Tak, odmieniłaś moje życie. - Ale nie odmieniłam ciebie.
Zawsze czegoś chcesz. No więc? Co tym razem?
Napij się.
Pojedziemy do Madrytu.
Przestań.
Pojawiła się okazja, by otworzyć tam butik.
Chcę ci go podarować.
Nie chcę żyć w Madrycie.
Nie chcę żyć w Paryżu.
Za dużo złych wspomnień, głównie związanych z tobą.
Nie ufam ci.
Chcę już wrócić do domu. Proszę.
Do Włoch.
Nie mam innego.
Przez chwilę myślałam, że chodzi ci o prawdziwy dom: Wielką Brytanię.
Nie przyjmą mnie.
Wyszłam za kapitana służącego Mussoliniemu.
Nienawidzę życia z nim.
Nie przejmuj się. Churchill na pewno to załatwi.
Winston?
Winston jest w Madrycie?
Tak, będzie tam jutro.
- Boże. - Spotyka się z Rooseveltem.
On mógłby mi pomóc wrócić do Anglii.
Jedziemy razem do Madrytu.
Spakuję cię.
- Jak się tam dostaniemy? - Wszystko jest już załatwione.
Pani pozwoli.
- Dzień dobry. - Miło mi. Samochód już czeka.
Spatz dla mnie pracuje.
Pomoże nam dostać się do Madrytu.
- Napijemy się? - Nie ma czasu.
Spatz.
- Co to za nazwisko? - Zignoruj go.
Kiedy się nie da.
Z dobrych wieści, szwedzki konsul prosi o więcej czasu.
Zaangażuje Czerwony Krzyż.
Mamy rozkazy, musimy iść.
Nie możecie nic wysadzić, nie wiedząc, którą trasą jedzie.
Mój dowódca kazał wysadzić tory na północy,
bo tamtędy Niemcy wożą zaopatrzenie.
Zatrzymaj się, nie słuchasz mnie.
Słucham.
Nie możemy wysadzać, póki nie wiemy, którędy pojedzie.
Do tego czasu się powstrzymajcie. Oni nam pomagają.
Jak się uda, wysadzimy trasę, którą ją przewożą. Ale to ruletka.
- Nie rób sobie nadziei. - Ruszamy.
Nic więcej nie możemy zrobić.
Przykro mi.
Rozkaz to rozkaz.
Papierosa, panie Spatz?
Zapomnij o nim.
Jak mam zapomnieć? Jest tuż obok.
Papierosa?
Nie teraz, dziękuję.
Jaki grzeczny. Prawdziwy z pana dżentelmen.
Żona zawsze mi zarzuca, że jestem zbyt grzeczny.
Może źle się pan ożenił.
Mademoiselle Chanel, możemy porozmawiać na osobności?
Nie, zostańcie.
Poszukam czegoś do picia. Coś wam przynieść?
- Nie, dziękuję. - To samo co sobie.
Podwójną.
Przepraszam, czy bar jest otwarty?
- Następny wagon. - Przepraszam.
Drugi plan dotarcia do Churchilla nie wypalił.
Jaki drugi plan?
Od początku byliśmy planem zapasowym Schellenberga.
Próbował za pośrednictwem podwójnych agentów brytyjskich,
ale wszyscy zawiedli.
Co przez to rozumiesz?
Hitler kazał ich zabić.
I teraz wie, że ktoś próbuje wynegocjować pokój za jego plecami.
Jego policja wyłapuje Niemców przekraczających granicę.
Muszę być teraz bardzo ostrożny.
Hitler?
- On nie wie o Modellhut? - Nie.
- O Boże. - Proszę wsiadać.
Skończmy ten obłęd i wysiadajmy.
- Coco. Musimy zostać. - Dość tego wariactwa.
Nie możemy wysiąść. Już za późno.
Zapłaciłem, komu trzeba, żebyśmy dotarli do Hiszpanii.
Otrzymam walizkę banknotów.
- Nie dam rady. - Dasz radę.
Trzymaj się przykrywki.
Otwierasz butik w Madrycie. Czysto biznesowa podróż.
Bilety.
- Dokąd idziesz? - Niedługo wrócę.
Muszę zadbać o szczegóły podróży
- po przekroczeniu granicy. - Bilety.
Cokolwiek się stanie, musisz dotrzeć do Madrytu.
Prześpijmy się.
Byłoby miło. Jestem wykończona.
Ale nie dam rady zasnąć.
Spróbuj.
- Zaśpiewasz mi kołysankę? - Nie bądź niemądra.
Pamiętasz, co kiedyś śpiewałaś?
Ja nie śpiewam.
W klubach, kiedy byłyśmy tancerkami.
Wolisz udawać, że to się nigdy nie wydarzyło,
ale to były nasze najlepsze lata.
Dobrze, ja zaśpiewam.
Było coś dalej.
Nie.
Wystarczy na jeszcze jedną linię.
Dokończmy najpierw to i upewnijmy się, że zadziała.
Hej! Bardziej na środek.
Myślisz, że pozwolą nam zaatakować pociąg Catherine?
Nie pytajmy.
Co o tym sądzisz?
Mogą ją wieźć do Monachium albo do Berlina. Nie wiem.
Ty zdecyduj.
O Boże.
Co się dzieje?
Gdzie Spatz?
Wyciągają ludzi z pociągów, a Spatz wie, co musimy zrobić.
Gdzie on jest?
Boże.
Patrz!
- Gdzie on jest? - Zabierają go.
Spatz.
Co się dzieje?
Idź!
O Boże.
Zaaresztują nas.
Cel podróży?
Otwieramy butik w Madrycie.
Jesteście razem?
Otwieracie firmę?
- Tak, proszę pana. - Mamy spółkę.
Dokumenty.
Wystarczy. Weź następny przedział. Tym ja się zajmę.
Mademoiselle Chanel?
Tak.
Miło panią poznać.
Madame.
Spatz kazał to przekazać.
Dziękuję.
- Gdzie on jest? - Gestapo przeszukuje pociągi.
Pomogłem mu wysiąść.
Spotkacie się po drugiej stronie granicy.
Powodzenia.
Ma pani szansę nas uratować.
Co my robimy?
Współpracujesz z nazistami?
Nie, oni pracują dla mnie. Dla nas. Żebyśmy spotkały się z Churchillem.
- Co? - Tak.
Co tu się, u diabła, dzieje? Co jest w tej walizce?
Nie wiem. Sprawdźmy.
Patrz!
Spatz musiał to załatwić.
Widzisz? To wszystko twoje.
Spatz chciał ci je przekazać po przyjeździe do Hiszpanii.
Wykorzystamy je, aby otworzyć wspaniały butik.
Lub pomóc ci wrócić do Anglii. Co wolisz.
- Mnóstwo pieniędzy. - Zgadza się.
I są moje?
O ile spotkamy się z Churchillem.
- A wtedy zdecydujesz, co dalej. - Ruszać!
- Do Monachium. - Biorę torbę.
- I co teraz? Nie ma go tu. - Coś wymyślimy.
STACJA HENDAYE GRANICA Z HISZPANIĄ
No nie wiem.
Rozwiązania się nie pojawiają, bo Coco Chanel tak chce.
Czasem się pojawiają.
Wybaczcie.
Jesteś cały?
Jestem tutaj. I wy również.
To od Kutschmanna?
Resztę drogi pokonamy samochodem. Pójdę po wasze bagaże.
- To moje pieniądze. - Nie chcesz, żeby cię z nimi złapali.
- Ale dokąd Spatz... - On wie, co robi.
Powiedziałeś ojcu?
Nie, najpierw muszę dowiedzieć się więcej.
Oczywiście. Jesteś...
wspaniałym synem.
Wspaniałym bratem.
Ma dla panów informacje.
Ruch oporu wciąż wysadza linie kolejowe, ale wynegocjowałem porozumienie.
Jeśli dotrzemy przed pociągiem do granicy,
Niemcy przekażą Catherine w ręce Szwedów.
Dziękuję.
Przekazanie odbędzie się na stacji Bar-le-Duc.
Ile mamy czasu? Zdążę tam dotrzeć?
Nie wiemy.
A wiadomo mniej więcej, kiedy pociąg tam przyjedzie?
Nie wiem. Pewnie jutro rano.
Szwedzcy i francuscy żołnierze już jadą.
Muszę tam jechać.
Poprowadzi pan?
Tak, czeka nas całonocna podróż.
Byłem już tam kiedyś. To bardzo odległa stacja.
STACJA BAR-LE-DUC 128 KM DO NIEMIECKIEJ GRANICY
- Czemu nie przed wejściem? - Ktoś może mnie zdemaskować.
Nie zatrzymam się w hotelu.
Macie osobne rezerwacje pod tymi nazwiskami.
Ograniczcie wzajemne kontakty.
Dlaczego? Przecież otwieramy razem butik.
Dopiero jutro, po Winstonie.
Spotykacie się z nim o 9.00 w ambasadzie.
Uważajcie na siebie.
Da nam pani chwilę?
Trzymaj się.
Jak cię potem znajdę?
Zadzwoń pod ten numer.
Będę w mieszkaniu niedaleko, odbiorę cię.
A wcześniej zadbam o nasz powrót do Paryża.
Nagruchaliście się już?
- Powodzenia. - Nam wszystkim.
- Wie pan, że oboje przez nią zginiemy? - To moje najmniejsze zmartwienie.
Albo cię kocha, albo nienawidzi. Ale na pewno cię wyroluje.
Wydaje się bardzo lekka.
W zasadzie jakby była pusta.
Bo jest pusta.
- Wyjaśnię to. - Nie strzęp pan sobie języka.
Wiedziałam, żeby panu nie ufać.
Witamy w hotelu Ritz. Witamy w Madrycie.
Czuję, że nam się poszczęści.
Ile do następnych torów?
Z dziesięć kilometrów.
Oby pociąg z Catherine tamtędy jechał.
Ucięłam sobie pogawędkę ze Spatzem.
Jest bardzo niemiecki.
Miałyśmy się razem nie pokazywać.
Jest nazistą?
Tak naprawdę nie jest Niemcem.
Tak jak ty, pochodzi z Wielkiej Brytanii.
Moim zdaniem cię okłamuje.
Wiesz, że zabrał moje pieniądze?
Nie zabrał twoich pieniędzy. Ukradli je na granicy.
- Czyli wiedziałaś. - To tylko pieniądze.
Pieniądze i kłamstwa.
Pieniądze nie dbają o właściciela.
Załatwię ci więcej.
Zawsze cię za to podziwiałam.
To chyba twój największy talent.
- Wiara we własną bajeczkę. - Nie rób sceny, tu nie jest bezpiecznie.
Legenda Coco Chanel. Do wszystkiego doszła sama.
Prawa, przedsiębiorcza, samowystarczalna Chanel.
Tę lubię najbardziej.
Gdyby tylko ludzie znali prawdę.
Twój chłopak jest nazistą.
A ty wciąż jesteś zagubioną sierotką.
A może zapomniałaś, że ojciec cię porzucił?
Próbuję ci pomóc wrócić do domu...
a ty tak mi się odpłacasz?
Myślisz, że odniosłabyś taki sukces bez mojej pomocy?
Kochana, nigdy jej nie potrzebowałam.
To dlaczego ukradłaś mój styl i talent, sprzedając je jako swoje?
Jeśli pomaga ci fantazjowanie, że mogłaś osiągnąć to co ja, to śmiało.
Mając wszystko podane na tacy, nigdy nie pojęłaś, że talentem
jest wyniesienie swojego życia poza zwykłą egzystencję.
Byłaś dekoracją na ścianie.
Nazywam cię muzą, bo tak już robię.
Mówię „muza” czy „inspiracja”, bo to mnie motywuje.
Ten obrus ma większy potencjał niż twoje serce i dusza razem wzięte!
Cóż...
do jutra.
To było nie na miejscu. Wyszedł ze mnie wojenny stres.
Wiem, okropność.
Tak się cieszę na spotkanie z Winstonem.
Wybacz mi, proszę.
Zapomniałam, jak pokrzepiające są te twoje wybuchy.
Proszę.
To mi dało nieoczekiwany dreszczyk emocji.
Do jutra, śpij dobrze.
Ile zajmie nam droga do Bar-le-Duc?
Rano będziecie.
Elsa.
Gdzie ty jesteś, do cholery?
Gdzie jesteś?
Słucham?
Ja do ambasadora Hoare'a.
Pani nazwisko?
Coco Chanel.
- Proszę usiąść. - To pilne.
Może dla pani. Proszę usiąść.
Wrócę tu.
Mademoiselle Chanel.
Miło panią poznać. Zapraszam.
Znamy się?
Ambasador Hoare.
Wiele o pani słyszałem.
Jak mogę pani pomóc, mademoiselle?
Mam wiadomość do sir Winstona, którą musi natychmiast przeczytać.
To niemożliwe.
Proszę mu powiedzieć, że jestem tu z Elsą Lombardi.
Z chęcią bym to zrobił, gdyby tylko premier był w Madrycie.
Nie ma go jeszcze?
Nie, mademoiselle.
Mogę poczekać. Kiedy można się go spodziewać?
Rozchorował się w Maroku i nie przyjedzie.
To może razem do niego zadzwonimy?
Obawiam się, że to niemożliwe.
Proszę go poinformować, że to pilne
i że przyjechałam tu z Elsą Lombardi.
Tak, premier już wie o Elsie Lombardi.
Co wie?
Pani Lombardi była u mnie pół godziny temu.
Twierdzi...
że uprowadziła ją pani z Włoch
i pod przymusem przywiozła do Madrytu, aby umożliwiła pani spotkanie z premierem;
że w hotelu wydawała pani polecania Gestapo, których oni posłuchali.
To jakieś wymysły.
Że współpracuje pani z Niemcami, aby zmanipulować premiera.
Nonsens.
Ponadto,
w tym celu współdziała pani z nazistowskim agentem
nazwiskiem Spatz.
Wierzy pan w słowa Elsy Lombardi?
Nie wierzę w niczyje słowa.
Spatz.
Znamy wielu niemieckich agentów, ale żadnego o takim nazwisku.
Coś jej się uroiło.
Ona jest faszystką.
Żoną kapitana z wojska Mussoliniego.
Zdajemy sobie sprawę z koligacji pani Lombardi.
Nic z tego nie jest prawdą.
Zatem po co tu pani przyjechała?
Dla niej. Żeby spotkać się z sir Winstonem
i pomóc wrócić pani Lombardi do ukochanej Wielkiej Brytanii.
Zostanie teraz z nami.
Nakazano mi zatrzymać ją w Madrycie.
Jakkolwiek niefortunne jest jej małżeństwo,
uważamy, że może posiadać cenne informacje na temat ruchów wojsk.
Wątpię, żeby cokolwiek wiedziała.
Mogę z nią pomówić?
Może uda mi się ją uspokoić i...
Nie możemy na to pozwolić.
Musi pani natychmiast wrócić do Paryża.
Sir Winston rozkazał nam odeskortować panią na stację kolejową.
A co się stanie z Elsą?
To pani nie dotyczy.
Zgadzamy się z premierem,
że naczelne dowództwo Rzeszy składa się z morderczych szaleńców,
ale nie głupców, którzy wysłaliby...
kogoś takiego jak pani na tak ważną misję.
W pełni się zgadzam.
Odstawmy panią bezpiecznie do Paryża.
FRANCUSKA WIEŚ 15 KILOMETRÓW DO STACJI BAR-LE-DUC
- Dojechaliśmy. - Halt.
To nasza przepustka.
Monsieur Lelong, ja...
Monsieur Lelong.
Możecie jechać.
Dziękuję, panie Lelong.
To ten pociąg! Przepraszam!
STACJA BAR-LE-DUC
Catherine!
Czemu się nie zatrzymuje?
Czemu się nie zatrzymują?
- Odmówili. - Catherine!
Ruch oporu wysadza linie kolejowe.
Catherine! Nie!
Tak mi przykro.
Nie mogliśmy nic zrobić.
Napisy: Daria Okoniewska