HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
NOWY STYL
- Witamy z powrotem. - Dziękuję.
Pewnie pani wie, że wyjeżdżamy.
Alianci dotarli do przedmieści Paryża.
Tak słyszałam.
Będzie mi pani brakowało, ale dobrze wrócić do domu.
Niezmiennie.
Spatz, zostawiłeś mnie tam. Dokąd idziesz?
Nie jestem już tu bezpieczny. Muszę się ukryć. Alianci się zbliżają.
Powiedz Schellenbergowi, że Winstona nie było w Madrycie.
Sama musisz to zrobić.
- Uważaj na siebie. - Spatz, poczekaj.
Hervé, zrobiłem, co kazałeś,
ale wszystkie moje prośby o informacje...
Wszystkie odrzucili.
Wątpię, czy ją znajdziemy.
Nie udało się uszkodzić linii kolejowej, ale mam pomysł.
- Jaki? - Pieniądze, łapówki.
Przekupienie nazistów, zanim wyjadą.
Ale łapówki mogą sprawić, że ją zabiją.
W obozach jest inaczej. Więcej okazji, więcej osób do kontaktu.
Znasz tam kogoś, kto może nam pomóc?
Porozmawiaj z ludźmi z pracy. Lelong nie zamknął interesu.
Naziści chyba potrafią więcej, niż tylko kupować drogie suknie.
Co z ciebie za partacz?
To jej pierwszy bal. Rozumiesz, jakie to ważne?
Proszę ostrzec siostrę.
Potrzebuję jednego nazwiska. Była dziewczyną nazisty.
W tym rejestrze
możesz ich odszukać po dacie.
To był początek czerwca, jeśli dobrze pamiętam.
Tak. No dobrze.
Powinienem spalić te dokumenty.
Zrozum, że wszystkie prace wykonane z nazistami lub dla nazistów
miały nam zapewnić przetrwanie.
Liczę, że jej chłopak, nazista,
będzie wiedział, kogo przekupić lub zna kogoś, kto wie, gdzie ją więżą...
Przypomniałem sobie, że znamy kogoś innego,
kto ma doświadczenie w takich sprawach.
Kogo?
Chanel.
Chanel potrafi być niezwykle przebiegła.
O tak.
Zdaję sobie z tego sprawę.
„Beatrice Schmitt. 28, place de a Mairie”.
- Monsieur Dior? - Przepraszam za najście,
ale potrzebuję pani pomocy.
Nazista, z którym była pani na balu – muszę się z nim skontaktować.
- Na co panu Franz? - Zabrali Catherine, szukam jej.
A on ma kontakty wśród nazistów.
Dokąd ją zabrali?
Nie wiem.
Proszę. Musi być coś...
Wojna się kończy. Nazistów pokonają, a obozy wyzwolą.
- Najlepiej poczekać. - Nie. Ona tego nie dożyje.
Przykro mi.
Zdobędę pieniądze.
Franz jest handlarzem, spekulantem,
ale to będzie pana kosztować.
Zapłacę jakąkolwiek cenę.
Dobrze. Skontaktuję się z nim i będę się modlić, ale...
Monsieur Dior, z tego, co słyszałam,
z tych obozów nikt nie wraca.
Nigdy.
Proszę wziąć wszystko, co pan ma.
Coco, mówi Pierre Reverdy.
Wykorzystuję wszystkie znajomości, by ruch oporu nie wpisał cię na listę.
Jaką listę?
Spotkajmy się. Wysyłam po ciebie samochód.
To przecież jakiś obłęd.
Tuż obok toczą się walki.
Mam się spotkać z Pierrem Reverdym.
Boże, tu nie jest bezpiecznie.
Mam tu panią zatrzymać.
Ile jeszcze mam na niego czekać? Tu jest niebezpiecznie.
Przywiozłeś mnie tu, ciągle czekamy i...
Jest godzina policyjna, aresztują nas.
Niech się już pani, kurwa, zamknie.
Pierre?
Dzięki Bogu to ty.
Pierre.
Ruch oporu sporządził listę.
Listę nazistowskich kolaborantów.
I twoje nazwisko na nią trafi.
Co? Dlaczego?
Dobrze wiesz.
Nic nie zrobiłam.
Jakie mają dowody?
Ruch oporu nie potrzebuje dowodów.
Jak trafisz na ich listę, to cię znajdą.
Znajdą i zaaresztują, a potem może zabiją.
Uratujesz się, będąc przydatną.
Jak?
Wydając kogoś z dowództwa Rzeszy.
Oficera, który dysponuje informacjami na temat nazistowskich oddziałów.
Uwierz mi, Pierre, nikogo takiego nie znam.
Jestem dowódcą w ruchu oporu. Mogę pomóc, jeśli kogoś mi wystawisz.
Dlatego cię tu sprowadziłem.
Nie mogę.
Musisz.
I dla własnego dobra...
lepiej się pośpiesz, moja droga.
Tak, wszystkie.
- Dziękuję. - Bonjour.
Niczego nie można zostawić.
Rozkazano nam wszystko zabrać.
WINDA
Uszkodzili ją, mademoiselle.
Niech to szlag.
Szybciej.
- Coco? Wszystko dobrze? - Boże.
Co za zamieszanie.
Gdzie byłaś? Zamartwialiśmy się.
Miałam do załatwienia sprawę firmową.
Nic poważnego, André.
Firmową? Teraz?
Alianci się zbierają.
Będą walki na ulicach. Musimy się przygotować.
Razem z Baronem robimy wszystko, aby zapewnić nam tu bezpieczeństwo.
Pomogę wam.
Musisz nabrać sił na wypadek, gdybyśmy musieli uciekać na południe.
Jeszcze niedawno ledwo stałeś.
Baron ma rację.
Córka cię potrzebuje.
Idź do Gabrielle, niech się nie martwi.
- My zajmiemy się resztą. - Obiecuję.
Nie podoba mi się bezczynne siedzenie z boku...
ale ufam wam obojgu.
Przejdziemy przez to razem.
Idź.
- Zawdzięczam ci życie. - Już dobrze.
Wyglądasz okropnie.
To i tak lepiej, niż się czuję.
Byłaś ze Spatzem?
Nie. Nie widziałam go, odkąd się ukrył.
Alianci będą tu za kilka dni.
Dlatego Pierre chciał się ze mną spotkać.
Reverdy?
Ruch oporu robi listę nazistowskich kolaborantów.
Mamy kłopoty?
Po której ja jestem stronie? Przypomnij mi.
Zwycięskiej.
Muszę znaleźć kogoś cennego, udowodnić swoją lojalność.
Wtedy nie wpiszą mnie na listę.
No cóż, skoro Reverdy ci grozi,
robiłem już dużo gorsze rzeczy.
Kogo chcą?
To bez znaczenia. Nie mam kogo wydać.
Niestety to nie wszystkie nasze problemy.
Schellenberg.
Chce się z tobą zobaczyć w Berlinie.
Słyszałeś, co powiedziałam? Podejrzewają mnie o kolaborację.
Nie mogę jechać do Berlina.
To nie zaproszenie. To rozkaz.
Nie. Powiedz mu, że nie mogę.
Powiedz, że mnie nie znalazłeś.
Mieszkasz w Ritzu, a naziści wciąż mają tu władzę.
Jeszcze tylko przez kilka dni.
Schellenberg dostaje, czego chce. Zaaresztuje cię.
Jeszcze on. Jeszcze ten cholerny człowiek.
Cristó, wybacz, że o to proszę, ale...
potrzebuję pieniędzy.
Mogę coś zorganizować w ciągu tygodnia lub dwóch.
Nie, to za późno.
- Jestem zdesperowany. - Nie, Christian.
Poczekaj.
Musisz uporządkować myśli.
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
- Poświęć mi chwilkę? - Dobrze.
Podzielę się czymś z tobą.
Usiądź.
Dostałem ten rarytas od sąsiadki.
W prezencie na urodziny.
Kawałek czekolady.
Połowa dla ciebie, połowa dla mnie.
Za koniec nazistowskiej makabry i ich bezcelowej, beznadziejnej wojny.
Za koniec końca końców.
Za dzwony, wszystkie dzwony kościelne.
Wszystkie dzwony w Paryżu, które rozdzwonią się w dzień wyzwolenia.
Za dzwony.
Boże drogi.
Chciałbym dać ci więcej niż czekoladę,
ale zostały mi tylko skrawki materiałów.
Przykro mi, chciałbym pomóc.
Może zabiorę trochę tkanin od Lelonga.
OBÓZ KONCENTRACYJNY RAVENSBRÜCK
Umiesz wstać?
- Tak! - To wstań!
- Ruchy! - Moja kostka.
Dalej!
Ruszać się!
SIEDZIBA SŁUŻB WYWIADOWCZYCH BERLIN, NIEMCY
Tak.
- Frau Chanel und Baron Vaufreland. - Tak.
Cudownie znów panią widzieć.
Możesz wyjść, Baronie.
- Wolałabym... - Ja.
- Idź. - Jak pan sobie życzy.
Pozwoli pani?
Jestem uradowany pani wizytą.
To odpowiednie słowo? Czy „uradowany” jest zbyt formalne?
Odrobinę.
Od dawna chcę pani coś pokazać.
Widzi pani?
Regał na książki?
A za nim ukryte prawdziwe cudo.
Proszę zapytać jakie.
- Zapytać... - Tak, wspaniale.
Pozbawiony okien, dźwiękoszczelny pokój przesłuchań mojego projektu.
Nie pomyślałaby pani, prawda?
Że tam jest?
A to biurko? Co pani o nim sądzi?
Również mojego projektu. Oboje jesteśmy projektantami.
Czyli w nim również jest coś ukryte?
Ma wbudowane karabiny maszynowe tu i tu,
które mogę uruchomić tym przyciskiem.
Nowość sprzed dwóch dni. Pokazać, jak strzelają?
- Strzelają? - Tak.
Czy nie zniszczą biura?
Naprawi się.
Czy ktokolwiek z pani światka ma coś takiego?
- Światka? - No wie pani,
bogatych, sławnych i pięknych jak pani?
- Nie sądzę, proszę pana. - „Proszę pana”.
Nie nazywaj mnie „panem”.
Mów mi „Walterze”. Albo lepiej: „komendancie”.
Komendancie.
Zapewnię ci bezpieczeństwo w Berlinie.
A wtedy nasza wzajemna sympatia mogłaby rozkwitnąć.
Wyobraź nas sobie razem na abendgesellschaft.
- Na czym? - Soirée.
- Ja muszę wrócić do Paryża. - Sprawiasz, że chcę cię skrzywdzić.
- Walterze... - Życie w Paryżu stanie się nieznośne.
Tylko ze mną w Berlinie będziesz bezpieczna.
Ale nie mogę zostawić Paryża.
Czemu się wahasz?
Paryż jest całym moim życiem. To mój dom, moja praca, moje życie.
Twoje życie? Chodzi o Spatza?
Zdajesz sobie sprawę, że udawał? Dostał rozkaz, aby cię uwieść.
- Rozkaz? - Tak.
Wysłałem go do Francji, aby zalecał się do kobiet
i wyciągał z nich informacje.
Ale ja nie wiem nic istotnego.
Jesteś świadoma, że on ma żonę w Berlinie?
Jest żonaty?
I czy wiesz, że byłaś jedną z ośmiu jego kochanek?
Komendancie, ma pan zebranie.
Niech wejdą.
Zakończę to spotkanie możliwie jak najszybciej,
a wtedy wrócimy do tej rozmowy i snucia naszych wspólnych planów.
Proszę.
Zabierz mnie stąd.
Nie kazał ci zostać?
W końcu wiem, co muszę zrobić.
Skontaktuj się z Reverdym.
- Następna. - Nazwisko?
Przeliteruj.
Nazwisko?
Dior.
Przeliteruj.
D-I-O-R.
Imię?
Catherine.
Dalej.
Mogę ci kogoś wydać, ale obiecaj, że jak go złapiecie,
nie trafię na tę listę.
Nie mogę nic obiecać.
Wysoko postawiony?
Hans von Dincklage.
Spatz?
Podlega bezpośrednio Berlinowi, komendantowi Walterowi Schellenbergowi.
Od dawna próbujemy go namierzyć.
Jeśli nam go wskażesz, bardzo sobie pomożesz.
Musisz też uchronić Barona de Vaufrelanda przed aresztowaniem.
Myślałem, że zadawał się z nazistami,
- by pomóc ci z siostrzeńcem. - Uratował go, mam u niego dług.
Zrobię, co mogę.
Gdzie jest Spatz?
Ukrywa się, ale mogę go znaleźć.
A wtedy dam ci znać.
Christian, kochany, nie rób tego.
Jeśli Lelong się dowie, będziesz skończony.
A niełatwo teraz o pracę.
Nie mam wyjścia.
Zaczekam z tym do późna, jak nikogo już tam nie będzie.
Uważaj na siebie.
Do zobaczenia.
- Pójdę z tobą. - Dobrze, chodźmy razem.
Do jutra.
Christian.
Pracujesz dzisiaj?
Przepraszam. Nie wiedziałem, że pan tu jest.
Pilnuję atelier.
Boję się, że ktoś się włamie i ukradnie tę odrobinę, która nam została.
Przepraszam...
Potrzebuję czegoś na wymianę w sprawie Catherine.
Dlatego zabrałem pańskie tkaniny.
Chwileczkę.
Zabierz jeszcze tę. Powinna być coś warta.
Znajdź swoją siostrę, a potem wróć
i przywróć sławę domowi mody Lelong.
Powodzenia.
Nie trafimy na listę, jeśli wydamy Reverdy'emu Spatza.
Jesteś pewna, że dotrzyma słowa?
Tak.
Zdołasz go odnaleźć?
Przekażę mu wiadomość.
Powiedz, że chcę się spotkać, żeby się odezwał.
Tu Christian Dior.
Rozmawiała pani z Franzem?
Nie wracaj, póki po ciebie nie poślemy.
Zapisz swój adres.
Nie jest bezpiecznie. Miasto zostanie zaatakowane.
- Masz pieniądze? - Zapłacę.
Odezwę się, jak będę coś wiedział.
Anton.
Ten dzieciak
powie ci, gdzie się spotkamy.
Przyjdź sam. Żadnego towarzystwa.
Chcesz znaleźć siostrę?
Prosisz o niemożliwe. Ale zrobię, co mogę.
Chcemy pomóc. Chcemy pomóc Catherine.
Weź pieniądze.
Przysłano pani kwiaty.
- Dziękuję, madame Domenger. - Proszę.
Klasztor Zwiastowania. Oczekuję cię. Monsieur Lang.
- Czy pan Lang tu jest? - Tak, proszę.
HONOR I KRAJ
Madryt okazał się katastrofą.
Zgadza się.
Elsa.
Od razu wiedziałem, że nie można jej ufać.
- Zostawiłeś mnie na pastwę losu. - Nie, wcale nie.
Czekałem przed hotelem w Madrycie, licząc, że cię zobaczę.
Ale zobaczyłem tylko szturmujące go brytyjskie siły specjalne.
Myślałem, że to mnie szukają. Gdyby mnie złapali...
- byłabyś w gorszej sytuacji. - Ale uciekłeś. I jesteś tutaj.
Tak. Na razie.
Porzuciłeś mnie.
Nie miałem wyboru.
Coco.
Porzuciłeś mnie.
Wybaczysz mi?
- Co to za jeden? - Franz cię przysłał?
Tam ma się pan zjawić. Będzie pan?
O której?
21.00. Muszę potwierdzić, czy pan będzie.
Tak. Powiedz im, że tak.
Co tak?
- Proszę wziąć pieniądze. - Leć. Przyjdę.
Co tak?
Zostań dziś w domu, w mieście będą walki.
Nie możesz im ufać. Chcą tylko twoich pieniędzy.
Tylko to ich interesuje. Okradną cię lub gorzej.
To ty kazałeś mi kogoś przekupić.
- To jedyna możliwość. - W takim razie pójdę z tobą.
Nie, to się nie uda.
Co to za miejsce?
Mam przyjść sam.
Pytałem o adres.
Nie ufamy im za grosz.
- Mam przyjść sam. - Umiem sobie radzić w takich sytuacjach.
Chcą, żebyś był sam z pieniędzmi. Nie bądź głupi.
Wiem, jak z takimi rozmawiać. Gdzie się macie spotkać?
Znam to miejsce.
Z łatwością cię okradną i nikt się nie dowie.
Mamy mało czasu. Wyjeżdżam dziś z Paryża.
Wyjedź ze mną.
Dzisiaj?
Mam dokumenty. Tobie też załatwię i razem wyjedziemy z Francji.
Dokąd?
Tam, gdzie jest bezpiecznie. Wyjedź ze mną.
Dokąd?
Powiem ci, jak już opuścimy Francję.
Nie, powiedz. Powiedz teraz.
Nie ufasz mi?
Nie za bardzo.
Coco.
Spakuj najpotrzebniejsze rzeczy i wróć najszybciej jak się da.
- Nie wyjeżdżaj beze mnie. - Nie wyjadę.
Chodź.
- Miał pan przyjść sam. - Idę stąd.
Nie, proszę.
Planów się nie zmienia. Kto to, do cholery, jest?
A ty coś za jeden?
Nie przejmujcie się nim, proszę.
Przestań.
Spójrzcie.
Mam zapłatę.
Gdzie pieniądze? Co to ma być?
Najlepszej jakości jedwab. Cenniejszy niż franki.
To jakiś żart? Gdzie są, kurwa, pieniądze?
- Pokaż mi normalne pieniądze. - Mam trochę,
ale to tkanina z Maison Lelong, jest...
cenniejsza niż złoto.
Powiedz mu, zabierz jedwab i chodźmy.
Jeśli chce pan więcej, mogę załatwić.
Pańską siostrę widziano w Ravensbrück.
To miasto?
Obóz pracy na północ od Berlina.
Głównie kobiety i więźniowie polityczni. Koszmarne warunki.
Obóz koncentracyjny.
Obóz pracy, a nie obóz zagłady.
Jesteś pewien? Masz potwierdzenie?
Mój kontakt rejestrował Catherine Dior.
- Rejestrował? - Tak. Nic więcej nie wiem.
Rejestracja oznacza nieludzkie traktowanie więźniów po przyjeździe.
Niektórych rejestrują wprost do grobów.
Czy Catherine żyje?
Nie wiem.
Ile będzie kosztować taka informacja?
Zapłacę, ile trzeba. Naprawdę.
Proszę powiedzieć ile.
Dużo więcej.
Przykro mi.
Powiedz mi, Franz, co robiłeś dla Rzeszy, żeby przeżyć?
To i owo.
A ty?
- Przestańcie, proszę. - Co ja? Nie należałem do Rzeszy.
Nie zdradziłem kraju.
Jak przetrwałeś okupację?
Jestem Francuzem. Cztery lata walczyłem, bydlaku.
Poczekaj. Pójdziemy już.
- Proszę. - Hervè.
Śmiało, strzelaj.
Obaj zginiemy.
Nie!
Ten wszarz już nam jej nie zwróci.
Pomagał nam!
Ona nie żyje. Słyszałeś? Nie żyje.
Trafiła do jebanego obozu pracy! Nigdy stamtąd nie wróci!
Franz chciał wam pomóc!
Chciał pomóc.
- Idziemy. - Gotowi?
Pewnych rzeczy żałuję.
Ja również, jak wszyscy.
Ale musimy przeć do przodu.
Ten wszarz już nam jej nie zwróci.
Pomagał nam!
Ona nie żyje. Słyszałeś? Nie żyje.
Trafiła do jebanego obozu pracy! Nigdy stamtąd nie wróci!
Nie wiem, jak ty to robisz. Jesteś w tym lepsza ode mnie.
Lepsza?
Aby pójść do przodu, musisz porzucić starą ścieżkę.
Vive la France.
I vive la Coco, drogi Baronie.
Halo?
Nie ma go tu.
To niemożliwe. Musi być.
Przecież mówię, że go tu nie ma. Nie mogę dłużej cię chronić.
Pytaliście zakonnice? On na mnie czeka. Obiecał poczekać.
Przykro mi. Trafiasz na listę.
Zostaniesz zatrzymana.
Pierre, poczekaj!
Reverdy po nas idzie?
Spatz uciekł beze mnie.
Musimy się zbierać.
Obiecał na mnie zaczekać.
- Pójdę po samochód. - Zdradził mnie.
A ty go wydałaś.
Nie wierzę. Naprawdę opuszczam Paryż.
Mój butik. Moja renoma.
Twoje życie jest ważniejsze.
Uciekając, przyznam się do winy.
Spakuj się. Poczekam na ulicy za hotelem.
Coco, proszę.
Dobrze, już się pakuję.
Kiedy na początku wojny aresztowali mojego ojca,
szukałem go wszędzie.
Ogarnęło mnie szaleństwo.
Nie mogę przestać jej ratować.
A kogo to niesie?
- Christian. - Cristóbal.
Zastanawiałem się, jakie mamy możliwości.
Próbowałem skontaktować się z Coco Chanel. Jej siostrzeniec był w wojsku.
Złapali go i przez cztery lata trzymali w niemieckim więzieniu.
Nie rozumiem.
Chanel ma kontakty wśród nazistów.
Wykorzystała je, aby uwolnić siostrzeńca.
- Tak? - Mogę zadzwonić?
- Tak. - Dziękuję.
Znasz ją. Pracowałeś dla niej.
Ona mnie nie znosi. Gardzi mną.
Idź do niej.
Jest w Ritzu. Zadzwonię do niej.
Dobrze.
Halo?
Powinnaś już tu być. Musisz natychmiast wychodzić.
Tak, jestem spakowana. Zaraz będę za hotelem.
Pośpiesz się.
Merci.
ŻYDOM WSTĘP WZBRONIONY
Recepcja nie odbiera. Boże.
To miasto pogrążyło się w chaosie.
Sam pójdę do tego hotelu. Nie mogę tak bezczynnie czekać.
Lepiej żeby poszedł sam.
Rozmowa z nią to twoja jedyna nadzieja.
Ale uważaj, tam jest niebezpiecznie.
- Będę dzwonił do skutku. Uprzedzę ją. - Dziękuję.
Coco. Mówi Cristóbal.
Boże.
Baron de Vaufreland? Jesteś aresztowany jako wróg Francji.
To nieporozumienie. Jestem po waszej stronie.
Niczego nie zrobiłem!
- Powinniśmy cię zabić. - Błagam.
- Zabij bydlaka. - To nieporozumienie.
Znam Pierre'a Reverdy'ego.
Błagam!
Proszę, nie. Błagam.
Tu Christian Dior.
Słyszałam, że pan przyjdzie.
Przepraszam, że przychodzę bez zapowiedzi,
ale rozpaczliwie potrzebuję pani pomocy. Zajmę pani tylko chwilę.
Moją siostrę, Catherine, zatrzymano i przewieziono do Ravensbrück.
Proszę, moja siostra, Catherine, to dobra i łagodna osoba.
Muszę ją stamtąd wydostać.
Ona tego nie przeżyje.
Wiem, że ktoś pani pomógł
uwolnić siostrzeńca, ktoś z kontaktami wśród nazistów.
Skąd pan to wie?
Może pani z tą osobą porozmawiać?
Nie, nie mogę.
Proszę mi wybaczyć.
Czemu mi pani nie pomoże?
Proszę zrozumieć, to niemożliwe.
Człowiek, który mi wtedy pomógł, przepadł.
Co najwyżej możemy pomóc samym sobie.
Nie poświęcaj siebie w imię lojalności, monsieur Dior.
Ta droga prowadzi donikąd.
Nie mogę wam pomóc.
Proszę poszukać lepszego marzenia.
Które da się spełnić.
Gdybyś nie powiedziała nam o jego powiązaniach z Schellenbergiem,
toby się nam wymknął.
Teraz mogę przekazać ruchowi oporu, żeby nie wpisywał cię na listę.
Radzę ci, Coco, daj wszystkim znać, że cieszysz się ze zwycięstwa aliantów.
To nowy dzień.
Obyśmy jutro usłyszeli wszystkie dzwony w Paryżu.
Mam nadzieję, że tak będzie.
Dobranoc.
Vive la France!
OBÓZ KONCENTRACYJNY RAVENSBRÜCK
Ruszać się! Kto leży, ten ginie!
Brawo! Dziękuję.
Kochamy was!
Dla waszych dziewczyn, dla żon! Francja was kocha!
Witamy was.
Francja was kocha!
Napisy: Daria Okoniewska