HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
On jest dla mnie A ja dla niego w tym życiu
Tak mi powiedział
Przysiągł na całe życie
I kiedy tylko go widzę
Czuję w sobie
Bicie mojego serca
TEATR OPEROWY
Drodzy przyjaciele, to zaszczyt być tu dziś z wami.
Mamy co świętować.
Ale mamy też co opłakiwać.
Chciałabym, żebyście mi pomogli.
Następną piosenkę dedykuję tym, którzy stracili kogoś na wojnie.
Jeśli opłakujecie bliską osobę, moglibyście wstać?
Christian.
Nie, nie mogę.
- Dla Catherine. - Nie opłakuję jej.
Catherine wróci do domu.
No to dla mnie. Dla mojego ojca.
Bądź przy mnie.
Byliśmy sobie bliscy
Tak jak kochankowie
Ale pewnego dnia mnie zostawiłeś
I odtąd pogrążyłam się w rozpaczy
Widzę cię wszędzie na niebie
Widzę cię wszędzie na ziemi
Jesteś moją radością i moim słońcem
Moją nocą, moimi dniami Moimi jasnymi brzaskami
Jesteś wszędzie Ponieważ noszę cię w sercu
Jesteś wszędzie Ponieważ jesteś moim szczęściem
Wszystkim, co mnie otacza
I to jest
Wspaniałe
NOWY STYL
Christian. Jacques.
Georges.
Wyjątkowo wspaniale się prezentujesz.
Dobrze cię widzieć.
- Georges. - Zachwyciły mnie...
PROJEKTANT, PRZEDSIĘBIORCA
...twoje kreacje z Teatru Mody.
- To bardzo miłe. - Iście zjawiskowe.
Przywróciłeś świetność paryskiej modzie.
Za bardzo mi pochlebiasz.
Mam w tym interes.
Szukam... Papierosa?
Nie, dziękuję.
Szukam nowego projektanta na moje miejsce w Philippe & Gaston.
Boussac awansował mnie na wyższe stanowisko kierownicze.
Może kogoś znacie?
Jak możesz myśleć o pracy
po tak nadzwyczajnym występie mademoiselle Piaf?
Nigdy nie odpoczywasz?
Boussac nie sypia, więc ja też.
- Katorga. - Istotnie.
A teraz muszę znaleźć sobie zastępstwo. To prawda, że Balmain rzucił posadę?
Odszedł, by otworzyć własny dom mody.
A Lelong polecił mi znaleźć kogoś na jego miejsce.
Los przydzielił nam podobne zadania.
Tak.
Tak więc jeśli któryś z kandydatów nie wpisze się w naszą estetykę,
ale będzie pasował do waszej, dam znać.
Jasne, rzuć mi ochłap.
Chociaż właściwy człowiek może patrzeć na ciebie z lustra.
Jest mi bardzo dobrze u Lelonga.
Rozumiem.
HOTEL BEAU RIVAGE LOZANNA, SZWAJCARIA
Ciociu, uwielbiam nocowanki.
Ja też.
Kiedy byłam mała, nigdy u nikogo nie nocowałam.
- Nigdy? - Nigdy.
Dlaczego?
Byłam niewiele starsza od ciebie i zupełnie sama na tym świecie.
Byłam zdana na samą siebie.
To straszne.
Ty nigdy nie będziesz sama.
Obiecujesz?
Tak.
Ponieważ ja i twój tata będziemy się tobą opiekować.
Monsieur Claude też.
Tak.
Monsieur Claude też.
- Powtarza pani, abym mówił wprost. - Tak jest najlepiej.
André,
twój stan jest poważny i wciąż się pogarsza.
Nie może być. Przestrzega zaleceń.
Odpoczywa. I będzie odpoczywał więcej.
Kupuję jasną i spokojną posiadłość. Dziś po południu finalizujemy umowę.
Gruźlicę trudno wyleczyć.
Ale mój kolega po fachu z Danii
opracowuje eksperymentalną kurację,
której wyniki są obiecujące.
Zatem trzeba ją zapewnić André.
Co powiemy Gabrielle?
Że twój stan się poprawia.
Mamy dziś rozmowy z kolejnymi kandydatami.
- Nie teraz. - Pierwsza za godzinę
z młodym Włochem imieniem Pietro, który jest nowy w Paryżu.
Błagam, doba jest ograniczona. Powinienem pracować.
Madame Zehnacker, proszę zająć się tym...
Włochem, jak mu tam na imię.
Łatwo zapamiętać, zmienił je na „Pierre”.
Słucham? Nie możemy zastąpić jednego Pierre'a drugim.
To mów mu po nazwisku: Cardin.
- Ma talent. - Więc proszę go zatrudnić.
Za godzinę.
Potrafię szyć więcej niż kapelusze, spódnice i suknie.
Monsieur Pierre Cardin.
Ma w sobie erotyzm.
KRAWIEC
„Surrrowość”.
Panie Cardin, czy to pan zaprojektował, wykroił i uszył tę marynarkę?
Monsieur, szyję od siódmego roku życia.
Przychodzi mi to naturalniej niż oddychanie.
Proszę mnie zatrudnić, a uszyję stroje, o których nawet pan nie śnił.
Nie!
Proszę sprawdzić szwy, linie.
Dla tego żyję.
Zawsze się pan tak ekscytuje?
Monsieur Dior, mogę na chwilę?
Oczywiście.
Chcę wiedzieć, co się tu wyprawia?
To zależy od pana.
Monsieur Cardin, jest pan bardzo zabawny.
Wkrótce podejmiemy decyzję.
Miło poznać pana i pański talent.
Dostałem pracę?
Od miesięcy nie słyszałam, by się śmiał.
Proszę włożyć spodnie.
Dobrze.
Rano zatelefonował do mnie Georges Vigouroux.
No tak. Szuka projektantów. Pytał, czy kogoś znam.
Pytał również, czy podpisałeś ze mną umowę.
Minęły miesiące.
Wciąż nie podpisałeś mojej propozycji.
Chcesz lepszych warunków? Więcej pieniędzy?
Nie chodzi o to.
Firma przebiedowała wojnę, abyśmy obaj mogli być teraz tutaj.
Chodzi o Catherine.
Wraca do domu.
Naprawdę?
Co za ulga. Czemu nie mówiłeś? Kiedy?
Dokładnie nie wiem.
Ale kiedy wróci, będę potrzebował czasu, aby jej pomóc
w czymkolwiek będę mógł.
Podejdź, pokażę ci coś.
Spójrz na te złożone zamówienia.
Przejrzyj sobie.
Potrzebuję twojej inwencji, twoich wykwintnych projektów.
Jestem wdzięczny.
Moja rada? Najlepiej zająć czymś umysł.
Nie strać tych lat na czekanie, aż niewiadoma stanie się wiadomą.
- Ona wraca. - Nie wiesz tego.
Nie chcę być szorstki i nie odmawiam ci nadziei,
ale nie wiesz tego.
Umowę dostałeś cztery i pół miesiąca temu.
Albo się zdecydujesz, albo muszę postawić na nowe pokolenie.
Wóz albo przewóz.
I co o tym sądzisz, rybko?
To mój najulubieńszy dom.
No to go kupię.
- Dzień dobry! - Witaj.
Wybaczcie spóźnienie.
Gabrielle się podoba. Weźmiemy go.
Wybacz, ale rozmawiałam z właścicielami.
Wygląda na to, że pojawił się drobny problem
z wypłatą środków z francuskiego banku.
Niemożliwe.
Francuski rząd nie zgadza się na transfer twoich aktywów za granicę.
Ciociu, spójrz na ten widok.
Twój prawnik to załatwi.
Tak. Zadzwoń do René de Chambruna.
Może uzyskać weksel z mojego konta w Zurychu.
Nie uzyskasz tak łatwo kredytu.
Właściciele rozważają inne oferty.
Porozmawiam z nimi osobiście.
Nie ma sensu tracić nerwów. Znajdziemy inny dom.
Nie możemy tu mieszkać?
- Co rozwiąże ten problem? - Twarda waluta.
Masz gotówkę?
Firma straci teraz na sprzedaży aktywów.
To nie sprawa firmowa, tylko życiowa.
Radzę jako przyjaciel:
rynek jest zbyt niestabilny na gromadzenie gotówki.
André potrzebuje tego domu, by wyzdrowieć.
Jestem twoim prawnikiem i płacisz mi za doradztwo.
A dziś za wykonanie polecenia.
Sprzedaj, co trzeba, by zebrać środki.
Potrzebuję gotówki. Muszę kupić ten dom. Załatw to.
Przepraszam najmocniej. Będę mogła ją później przeczytać?
Oczywiście.
Wszystko w porządku?
Te obozy...
Te wszystkie doniesienia...
Moja córka jest w obozie.
Ale będzie z nią dobrze. Wiem to.
Będzie dobrze.
Pomyślałam sobie, że po zakupach
możemy pójść na ciasto i herbatę rumiankową?
Jasny szlag!
Mademoiselle, rozpyla je pani od pięciu minut.
Proszę dokonać zakupu lub wyjść.
Może pani przestać? Połowy już nie ma.
Spodziewacie się tuzina nowych?
W tym tygodniu. A cztery tuziny zostaną dostarczone do sklepu mego wuja.
Wiem na pewno, że na rynku brakuje No. 5.
To musi być podróbka.
Jestem pewien, że mademoiselle Chanel prowadzi dobrze strzeżoną firmę
i chroni się przed podróbkami.
Wykupię cały zapas 60 butelek.
Proszę je wysłać do hotelu Beau Rivage.
- Cały zapas? - Tak, cały.
- A komu wysłać rachunek? - Mademoiselle Coco Chanel.
Coco Cha...
Proszę nie zwlekać. A tę zatrzymam.
Dziękuję.
Gabrielle.
Nie mieszaj się w to teraz.
Kto produkuje moje perfumy, René?
Wertheimerowie.
Mają fabrykę w Hoboken, New Jersey.
Staram się czegoś dowiedzieć, ale nie odpowiadają na telefony.
Pozwij ich.
Nie lekceważ francuskiej żądzy zemsty.
Szukają odwetu na każdym, kto ma nazistowskie powiązania.
To wszystko kłamstwa.
Próba wykorzystania paragrafów aryjskich do zerwania współpracy z Wertheimerami
nie pozostała niezauważona.
Jeśli wychylisz teraz głowę, to ją stracisz.
Sama zadzwonię do Pierre'a Wertheimera.
Mademoiselle, nie działaj pochopnie.
Daj mi się tym zająć.
André podupadł na zdrowiu. Spędź czas z nim i jego córką.
Masz rację.
Nie potrzebuję więcej problemów. Jestem zmęczona.
Obiecaj pójść za moją radą.
Wertheimerowie przeżyli. Są postrzegani jako bohaterowie.
A ja?
Ty masz zapaść się pod ziemię!
I nie sprzedałem udziałów, jak chciałaś, bo byłoby to głupotą.
Halo?
Henri? Zadam ci pytanie i oczekuję szczerej odpowiedzi.
Czy w ciągu ostatnich dwóch lat produkowałeś No. 5?
To nie było możliwe. Próbowałem wyhodować kwiaty, ale wojna...
Pytam tylko, czy jakimś sposobem zrobiłeś lub zabutelkowałeś No. 5.
Nie. Ani kropli.
A mimo to znalazłam 60 butelek na sprzedaż w Szwajcarii.
To Wertheimerowie.
Jakimś sposobem wytwarzają moje perfumy w Hoboken.
Wyślę ci je.
Chcę poznać ich skład.
- Dasz radę to określić? - Tak, ale 60 butelek...
Uważaj na to, jak je wyślesz. To mała fortuna.
Christian,
mogę być lekko pod wpływem, ale...
- muszę to powiedzieć. - O nie.
Popełniłeś koszmarny błąd i musisz o tym wiedzieć.
Błąd? Ciągle popełniam błędy.
Teraz również.
Bo ci dolałem.
Nie pozbieramy się.
- Właśnie. - Nie. Odmawiając mi.
Błagałem, abyś założył ze mną firmę.
Ale teraz mogę już ogłosić, że pozyskałem 100 000 franków.
- Wspaniale! - Twoje zdrowie.
Ponoć jakaś bliska ci dama przekazała ci pieniądze.
Przeszedłeś na drugą stronę?
Ladacznik! Kto to jest?
Jego matula.
Nie.
- Pieniądze to pieniądze. - O nie.
Matula nie chciałaby, żeby jej Pierre się chełpił.
Nigdy, chyba że byłby tu Lelong.
Wtedy z chęcią utarłbym mu tego głupiego, krzywego nochala.
Bardzo się cieszę.
To naprawdę coś.
Coś?
Zawsze sznurujesz usta, mój drogi.
Nie jestem wart pochwały?
Sznuruję usta? Ja...
Jesteś taki dobry, taki figlarny, taki uparty.
Odejdź od Lelonga.
Kto uważa, że na dobre mu wyjdzie praca dla tego szarlatana
- do końca jego dni? - Pierre...
Marnujesz się,
gdy ten paskudny oszust kradnie twoje talenty.
Nie ujmując twojemu szefowi, Boussacowi, królowi bawełny, ale zapamiętajcie sobie.
Pierre Balmain wkrótce zostanie królem couture!
Ale najpierw się odleje.
A właśnie.
Olałeś albo odrzuciłeś kandydaturę kogoś,
kto mógłby objąć moją byłą posadę w Philippe & Gaston?
Jest taki utalentowany młody człowiek,
tryska pogodą ducha.
Lelong go nie chce.
Z miejsca go zatrudnij!
Jak się nazywa?
Pietro, ale kazaliśmy mu to zmienić
na Pierre.
Nie.
Pierre może być tylko jeden.
Czyli Lelong wyznaczył ci termin podpisania umowy?
Muszę mieć możliwość przerwania pracy, gdy tylko będę jej potrzebny.
Christian.
Komu potrzebny?
Catherine.
Kiedy wróci.
Christian.
Minęło już sporo czasu, odkąd ją wywieźli i...
Wszystkim nam ta cholerna wojna wyrwała kawałki serc.
- Czas się z tym pogodzić. - Mówcie tak o sobie, ale wara ode mnie.
Wara.
- Musisz żyć własnym życiem. - Żyję.
Halo?
Tak, chwileczkę. Jest tu.
Twój ojciec.
Papa?
Tak.
Co?
Kiedy?
Jesteś pewien?
Przyjadę do ciebie jutro.
Coś się stało.
Znaleźli ją.
Kogo?
Catherine.
Andrè?
Co się tam dzieje?
Wszystko dobrze?
Już mi przechodzi.
Poślę po doktora Webera.
- Brzmi gorzej, niż jest. - Nie pytam. Informuję.
- Powinienem odpoczywać, ale... - Lekarz o tym zdecyduje.
Upewnię się, że będzie tu w porze lunchu.
- Kiedy dostaniesz klucze do swojego domu? - Naszego domu.
Wkrótce. Czekam tylko na gotówkę.
Zapomniałem wspomnieć.
Twój kierowca od dawna nie otrzymał wynagrodzenia.
Tak ci powiedział?
Może poczekać.
Płacisz mu w ogóle?
Oczywiście. Wozi mnie od miesięcy.
Po prostu nie mam przy sobie gotówki.
- Tu jesteście. - Dobry lekarz.
Zapraszamy.
Kiedy doktor Lehmann przyjedzie leczyć André?
Niestety nie jest zainteresowany podróżą do Szwajcarii.
Powiedział mu pan, kto prosi i ile zapłacę?
Oczywiście.
Ale dobra wiadomość jest taka, że przebywa obecnie w Paryżu
i chętnie zajmie się André na miejscu.
Nie zostawię cię.
To nasza najlepsza opcja?
Jedyna.
Na twoim miejscu pojechałbym do Paryża.
Zatem tak zrobi.
Nie musisz się mną martwić.
Znaleźli ją samą, wałęsała się w okolicach Drezna.
Uciekła z marszu śmierci z jednego obozu do drugiego.
Alianci ją zabrali.
Według rozkładu ma przyjechać za dzień lub dwa, ale...
Co takiego?
Francuskie ministerstwo powiedziało...
że wiele osób umiera podczas transportu.
Chcę, żebyś po nią wyszedł.
Moje serce nie wytrzyma, jeśli...
Dotarła tak daleko. Pokona jeszcze tę parę kroków.
Musisz przynieść kwiaty.
Słyszałem, że ludzie przynoszą powracającym biały bez.
Przyniosę kwiaty.
I przygotuję jej ulubioną kolację.
Christianie...
cały ten czas miałeś rację...
utrzymując nadzieję przy życiu, gdy moja umarła.
Panie i panowie, prosimy o przejście na najwyższe piętro.
Prosimy o zachowanie spokoju.
Panie i panowie, przybędą za dziesięć minut.
Dziesięć minut.
Proszę podejść do przodu.
Auschwitz.
- Nazwisko? - Catherine Dior. D-I-O-R.
Prosimy o cierpliwość.
To moja siostra.
Znaleziono ją pod Dreznem. Była w Ravensbrück.
Proszę nie blokować przejścia.
Mam ją.
Dojeżdżają. Proszę poczekać z boku.
Proszę do przodu.
I naprzód marsz, ojczyzny dzieci
Bo nadszedł chwały naszej dzień
To tyran przeciw nam zawiesił
Sztandar ten zbroczony krwią
Słyszycie z pól niesiony
Żołnierzy zajadły ryk?
Idą wprost na nas
By zarżnąć naszych synów, żony
Do broni, bracia!
Zewrzyjcie szyki
I naprzód marsz!
Niech wroga krew...
Beatrice! Beatrice Fuzet!
- Catherine! Catherine Dior! - Dubois!
- Sylvie! - Proszę o spokój.
Jean Dubois!
Catherine!
Widzę go. Muszę podejść.
Spokojnie.
Są jeszcze inni pasażerowie? Inni ludzie?
Przykro mi, pociąg jest już pusty. Wszyscy przyjechali.
Moja siostra nim jechała. Czemu jej tu nie ma?
Bardzo mi przykro, ale część nie przeżyła podróży.
Wielu straciliśmy. Ciała są tutaj.
Proszę poczekać, aż wszyscy zostaną zabrani.
Mojej siostry tu nie ma. Miała być. Była w tym pociągu.
Nie sposób wszystkich znaleźć.
Bardzo mi przykro.
Gdybyś chciała pojechać do Paryża, tobyś pojechała.
Nie wszystko jest możliwe, rybko.
Gdybyś nas kochała...
- Kocham was. - Wcale nie.
Gabrielle, nawet tak nie mów.
Nie wierzę ci.
Monsieur Claude też ci nie wierzy. On chce, żebyś z nami jechała.
Monsieur Claude to zabawka. On nie ma woli.
Paryżanie mnie nie chcą. Może nigdy nie chcieli.
Obiecaj, że zadzwonisz, jeśli będziesz czegoś potrzebowała.
Potrzebuję, byś zadbał o siebie.
Bądź grzeczna. To pomoże tacie wyzdrowieć.
- Będziesz tu, jak wrócimy? - A gdzie miałabym być?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Jedźcie.
Wszystkie są?
Tak, 59 butelek. Jedna stłukła się po drodze.
Zapłaciłam za nią?
Nie, mademoiselle. Odpisano ją od rachunku.
Nadasz je za godzinę pociągiem towarowym.
Posłaniec będzie czekał, żeby przekazać je Henriemu.
Ostrożnie. Wiesz, jakie są cenne.
Mogę przeszkodzić?
Od dwóch miesięcy nie otrzymałem wynagrodzenia.
Zajmę się tym. Zamknij bagażnik.
Kiedy?
Słucham?
Skoro stać panią na to, mogłaby pani uwzględnić i mnie?
Zostaniesz uwzględniony.
O matko. Miś Gabrielle.
Zdążymy ich dogonić i dotrzeć na pociąg?
- Nie sądzę, to dwa różne kierunki. - Zdążymy.
Mademoiselle, powinna pani zostać,
- bo będę pędził. - Jedź i nie gadaj.
Coś ty narobił?
Wozisz mnie po Szwajcarii od ośmiu miesięcy.
Powinieneś się znać na silnikach.
Nie zdążymy dowieźć Monsieur Claude'a.
Jak dostarczysz perfumy do pociągu?
Halo!
Halo! Auto nam stanęło.
Czy któryś z was zna się na silnikach lepiej niż Conrad?
Proszę ich słuchać.
- Nie pozwól im wziąć auta. - Na kolana!
- Proszę zostać! - Stój!
Nie pozwól im wziąć auta!
Czekaj! Nie zabijaj jej.
- Proszę, nie strzelaj. - Nie strzelaj.
- Nie miało jej tu być. - Ale jest.
Znasz ich?
Nie strzelaj.
Zawdzięcza mu pani życie.
Idziemy.
Przykro mi, mademoiselle. Mówiłem pani, że muszę spłacić długi.
To i tak same podróbki. Śmierdzą.
Jedź zasmrodzić żonę!
A mogła mi pani zapłacić.
Skurwiel.
Proszę!
Boże.
Proszę!
Proszę! Nie widzicie mnie?
Co?
Kto to jest?
Boże drogi, mademoiselle.
Co się stało? Nic ci nie jest?
Nie. Problemy z samochodem.
Coco.
René.
Kiedy przyjechałeś?
André polecił mi trzymać cię z dala od kłopotów.
Ale chyba się spóźniłem.
- Pomogę ci. - Nie dotykaj mnie.
Potrzebujemy więcej dowodów przeciwko Wertheimerom.
Chwilowo nie wygramy tej bitwy.
Nie chcę bitwy.
Nie możesz pozwać żydów.
Chcę wojny.
Pozwij ich w pieruny.
Catherine nie wróci.
Rozumiesz?
Myliłaś się.
Wróci.
Ale nie jest rozwiązaniem.
Pociąg przyjechał. Nie było jej w nim.
Christianie, mówię ci prawdę. Gdy cię poznałam, zobaczyłam ogród.
Gdy po raz pierwszy dotknęłam twojej ręki, zobaczyłam to.
Świat pokryty kwiatami. Zarośnięty.
Mam coś dla ciebie.
Co to jest?
Póki masz to przy sobie, Catherine wróci.
Przestań tak mówić!
Nie mogę już tak myśleć.
Nie ma jej. I nie wróci.
Tak wygląda przyszłość.
Christianie, ja jestem tylko posłanniczką.
Mówię ci, jak jest. Jak będzie.
Do widzenia.
Georges, tu Christian.
Tak sobie myślałem.
Boussac chce, żebym prowadził Philippe & Gaston, tak?
Chcę z nim porozmawiać.
Zadzwoń do niego, umów spotkanie.
Dziękuję, Georges.
Wprowadzając kolorową bawełnę, rozpocząłem 25 lat temu rewolucję.
PRODUCENT TKANIN
Dostrzegłem potencjał.
NAJBOGATSZY CZŁOWIEK WE FRANCJI
Nie nazywają mnie już Marcelem Boussakiem.
Stałem się królem bawełny.
Zainteresowanie, pasja, ryzyko. Od tego wszystko się zaczyna.
Trzeba mieć własne pomysły.
Niemcy tego nie pojmowali.
Oni tylko zabierali i udawali, że od początku było ich.
A jeśli czegoś nie mogli ukraść, deptali to albo niszczyli.
Wierz mi, tak się nie prowadzi interesu.
Może i nie umiem uszyć sukienki,
ale wiem, jak robić pieniądze. Zawsze wiedziałem.
Proszę.
Georges mówi, że to pana szukam.
- Jest bardzo życzliwy. - Wychwalał pana.
Jest pan wschodzącą gwiazdą z zacięciem.
Chciałby pan prowadzić Philippe & Gaston?
Tak?
Biały bez.
Te kwiaty przynieśliśmy ocalałym. Przepraszam.
Słyszałem.
Pierwsze transporty z obozów.
Opłakuje pan kogoś?
Wciąż zadaję sobie pytanie...
jak mamy ruszyć naprzód?
Jak mamy wybaczyć im?
Sobie?
Ludzkości?
Stałem w dworcowej poczekalni, gdy ocaleni wytoczyli się ostatkami sił.
Pomyślałem...
„To niemożliwe”.
Te pozbawione nadziei spojrzenia.
Wszyscy to czuliśmy.
To się wylewa na ulice, jest zaraźliwe
i wkrótce będzie wszechobecne.
Wiem, czym jest wojna,
ale co mamy na to poradzić?
Mój własny dom.
Słucham?
Proszę dać mi mój własny dom.
Pański dom couture?
Nie wiem, jak inaczej zamienić tę rozpacz w...
powrót do radości.
To moja propozycja.
Ludzie muszą na powrót czuć. Muszą na powrót marzyć.
Muszą na powrót żyć.
A my możemy stworzyć dla nich nowy świat.
Powinniśmy zbudować im piękny ogród.
Może tu znajdziemy nasiona.
Pierwszy raz słyszę coś takiego. Proszę powiedzieć mi więcej.
Jacques, jesteś w domu?
Mam ciekawe wieści.
Christian? Dzięki Bogu już jesteś.
Dzwoniłem do Boussaca, ale...
Przyjechała.
Lekarz jest już w drodze.
Napisy: Daria Okoniewska