BERDASARKAN KISAH SEBENAR
Catherine. Nama awak kedengaran lembut.
Harapnya awak tak melawan.
Awak boleh bantu diri dengan memberi maklumat.
Jika tak...
Saya akan sakiti awak.
Saya takkan berhenti
sehingga awak beritahu semua yang saya nak tahu.
Tujuh puluh dua jam tanpa rehat. Awak tak mahu tidur?
Jika awak tak beritahu saya, seksaan ini takkan berakhir.
Ada pelajar keenam.
Beritahu saya nama mereka, atau awak direndam semula dalam ais.
- Saya takkan cakap apa-apa! - Tidak...
Tidak. Awak selamat.
Awak selamat. Awak dah pulang.
Tidak, ini saya.
- Ini saya. Ini Christian. - Tolong! Tolong!
Awak beritahu mereka saya akan saman tapi mereka tak cakap apa-apa?
Awak perlu fahami tindakan yang awak mulakan.
Mulakan?
Bukan saya mulakannya. Saya akan hancurkan mereka.
- Coco... - Pierre dan Paul langgar kontrak saya
apabila pindahkan pengeluaran Chanel No. 5 ke Amerika tanpa persetujuan saya.
Secara senyap-senyap.
Mahkamah akan putuskannya.
Tindakan saman dan saman balas ini...
Tolonglah, René. Awak nak buat kerja awak,
atau perlukah saya pulang dan buat untuk awak?
Saya perlukan wang.
Saya anjurkan makan tengah hari dengan wanita terkaya di Switzerland.
Jika mereka suka, mereka akan upah awak untuk mendandani mereka.
Hai. Helo.
- Helo. - Salam perkenalan.
Saya pun.
- Helo. Salam perkenalan. - Helo. Apa khabar?
- Mereka belum beri tempat duduk? - Belum.
Maaf. Sila beri kami meja saya.
Sudah tentu, cik. Boleh kita bercakap sekejap?
Ya?
Akaun cik...
Saya tak boleh bincang sekarang? Saya janji, saya akan bayar.
Tolonglah, makan tengah hari ini penting. Ke tepi.
Bagaimana dengan kesihatan André?
Dia dan Gabrielle tiba di Paris beberapa hari lalu. Rawatan dah bermula.
Moga berjalan lancar.
Hanya mereka yang saya ada.
Saya sangat sayang mereka.
Awak ada gambar mereka?
Ini gambar cucu saya.
Comelnya.
Ya. Dah tentu ada. Gambar mereka sedang dibingkaikan.
Boleh saya tanya, siapa wanita itu?
Wanita?
Wanita di hujung sana merenung awak sejak kita duduk.
Coco, sayang. Helo.
- Dia lambai awak. - Lama tak jumpa.
Dia?
Sayang, Coco. Tak sangka.
- Coco! - Nampak mendesak.
Ya, dia mendesak, bukan? Ya.
Orang memerhati. Lebih baik awak pergi sapa dia.
Catherine alami dehidrasi dan kepenatan.
Beri makanan ringkas, kemungkinan besar menghidap ulser.
Okey, tapi ada yang tak kena.
Dia sering keliru tentang siapa saya atau di mana dia berada...
Ya, tapi kesan kebuluran dan kekurangan zat makanan memang rumit.
Kami lihat pelbagai gejala pada mereka yang pulang dari kem.
Dalam sesetengah kes, trauma menyebabkan amnesia.
Ingatan dia boleh pulih?
Kemungkinan besar.
Perkara yang penting, jangan desak dia.
Pastikan dia berehat.
En. Dior,
Catherine dah banyak menderita.
Kebuluran boleh menyebabkan orang menjadi gila.
Ia sangat menyakitkan.
Ia benar-benar merosakkan badan, begitu juga minda dan semangat hidup.
Apa yang saya boleh buat?
Beri dia masa.
Ambil selangkah demi selangkah.
Saya akan periksa dia lagi selang beberapa hari.
Hadkan pelawat. Jika boleh, lebih baik tiada pelawat.
Saya tak nak dia nampak saya risau.
- Awak ada pertemuan dengan Vigouroux. - Saya tak boleh pergi. Mustahil.
Saya boleh tolong.
Tidak. Saya takkan buat keputusan begitu jika tahu
kepulangan dia. Ini satu keajaiban.
Ya, betul.
Peluang yang En. Boussac berikan juga satu keajaiban.
Christian, jangan lepaskannya.
Catherine dah pulang.
Itu lebih penting.
Awak patut bangga dengan diri sendiri.
Tolonglah pergi.
- Buat yang terbaik untuk awak. - Ya.
Pergi.
- Helo. - Ini rumah Christian Dior?
- Ya. Ini rumah Dior. - Catherine dah pulang?
- Maaf, Catherine? - Ya.
- Boleh saya bercakap dengan dia? - Tak boleh.
- Awak pasti? - Tidak, maafkan saya.
Awak takkan percaya masalah yang saya hadapi untuk keluar dari Madrid.
Orang-orang di Kedutaan British
cuma nak tahu ke mana saya pergi dan perkara yang saya tahu.
Soalan bertalu-talu. Semuanya sangat memenatkan.
Bunyinya membosankan.
Bosan? Tidak, itu penyeksaan yang dahsyat.
Ya, awak dah keluar dengan selamat.
Itu lebih penting.
Cakap, kenapa awak di sini?
Sekarang masa makan tengah hari.
Saya fikir pasti awak lebih suka melawat London.
Selepas masalah kita di Madrid, saya dianggap sebagai pengkhianat.
Keluarga saya di England dah buang saya.
Sekarang saya milik awak.
Bertuahnya saya.
Bagaimana kehidupan di sini?
Semua orang Switzerland nampak sangat...
kaya.
Jangan rancang yang bukan-bukan, Elsa.
Rancang?
Saya cuba tak menonjolkan diri. Awak pun patut begitu.
Keadaan masih berbahaya.
Kerajaan Perancis mencari awak?
Perlahankan suara awak.
Maaf.
Coco.
Kalau awak tak mahu saya bocorkan rahsia awak,
apa kata awak tunaikan janji awak kepada saya?
Itu sebabnya. Sebab wang.
Sayang, awak sendiri cakap di Madrid, "Itu cuma wang."
Itu yang awak cakap semasa Spatz belanjakan semuanya.
Awak kata, "Saya boleh dapatkan lagi." Kemudian,
awak bandingkan hati dan jiwa saya dengan alas meja.
Saya tak maksudkannya.
Jaga keperluan saya, okey?
Ia boleh ditutup dengan kasih sayang.
Saya perlu ucapkan tahniah.
Kerjasama ini dan butik awak...
Saya tak pasti tentang perkara yang awak beritahu En. Boussac,
tapi dia tak pernah laburkan wang sebanyak ini pada sesiapa.
Saya berbesar hati.
Awak dah beritahu Lelong?
Pasti dia bersedih ditinggalkan awak.
Belum. Saya akan beritahu.
Awak perlu beritahu segera.
Christian, kita perlu siapkan kertas kerjanya.
Upah tukang jahit, tukang kelim, model dan kakitangan.
Cari lokasi. Lokasi sangat penting.
Boussac mahukan sesuatu yang menonjol.
Saya fikirkan sesuatu yang lebih intim dan peribadi
yang menonjolkan keinginan saya untuk menggayakan beberapa wanita dengan indah.
Sudah tentu. Tapi, masih perlu dalam skala besar.
Boussac pasti mahu lebih daripada beberapa wanita.
Pasti awak tahu.
Tapi, saya perlukan sedikit masa.
- Saya tak pasti jika awak tahu, tapi... - Adik awak dah pulang.
Ya. Itu berita baik, Christian. Apa khabar dia?
Masih menyesuaikan diri, tapi perlukan sedikit masa.
Mengagumkan.
Pulanglah dan jaga Catherine sebaik mungkin.
Terima kasih, Georges.
Tapi, sebagai rakan kongsi awak,
awak patut tahu yang Boussac bukan penyabar orangnya.
Dia ada jadual waktu sendiri.
Saya faham dan berterima kasih.
Jangan risau.
Saya risau.
Betulkah dia dah pulang?
Ya, dia dah pulang.
Terima kasih.
Saya perlu jumpa dia.
Hervé, badannya lemah. Lebih baik awak tunggu.
- Tidak. Kami perlu bercakap. - Kamu boleh bercakap nanti.
Bukan hari ini. Dia masih keliru.
Dia ada tanya tentang saya?
Dia menghidap amnesia.
Maafkan saya. Saya perlu jumpa dia.
Catherine.
Saya sangka awak dah mati.
Semuanya kedengaran...
Bodoh untuk cakap apa-apa.
Okey, ayuh biar dia berehat.
Tolonglah.
Sekejap.
Dia tahu saya datang.
Saya sangka awak dah mati.
Kami tak boleh berada di jalan raya untuk 72 jam seterusnya.
Kemudian, kami akan pergi segera. Jangan risau.
Kami akan selinap Jean keluar selepas gelap.
Kemudian, kami semua pergi.
Saya akan kembali esok.
Okey?
Pegang tangan saya, Catherine.
Beritahu saya nama pelajar seorang lagi
dan seksaan ini akan berakhir.
Pegang tangan saya.
- Ya? Helo. - Saya ada berita baik, En. Dior.
Maafkan saya. Siapa ini?
Ini panggilan takdir awak.
Saya dah jumpa lokasi sesuai untuk butik baru awak.
Georges Vigouroux akan hubungi awak dan tetapkan janji temu
untuk melihat lokasi butik itu.
En. Boussac. Georges tahu saya perlukan sehari dua.
En. Dior,
saya takkan berputus asa mengubah impian awak menjadi kenyataan,
tapi awak perlu beri kerjasama.
Apa-apa pun, ini perniagaan.
Ya, saya tahu. Percayalah, saya berterima kasih.
Bagus. Saya dah sampaikan semua yang perlu.
Perang dah tamat, En. Dior.
Masa untuk mulakan hidup baru.
Saya tak pernah rasa penuh harapan begini.
Entah bagaimana, awak berjaya cetuskannya.
Keluarga Wertheimer dah balas?
- Belum. - Mengarut sungguh.
- Saya akan hancurkan mereka. - Awak perlu faham.
- Tiada apa-apa patut menghantui kita. - Apa maksud awak?
Kalau awak serang keluarga Wertheimer,
semua rahsia awak akan terbongkar.
Awak ada rahsiakan apa-apa daripada saya?
Tiada. Tiada, apa-apa.
Apa-apa rahsia yang saya tak tahu?
Jangan tanya soalan yang sama.
Jika awak tak telefon hari ini dan minta balasan, biar saya buat!
Sayang. Nampaknya awak dalam masalah.
Diam, Elsa.
Saya berusaha untuk semua perkara dalam hidup saya.
Saya bina House of Chanel dari bawah.
Saya pencipta Chanel No. 5. Saya bawa kepada mereka.
Mereka sangka boleh terlepas selepas curi daripada saya.
Siapa mahu curinya daripada awak?
Pierre Wertheimer dan adiknya, Paul.
Mereka takkan terlepas. Saya akan dapatkan hak saya.
Bagus. Saya sokong mereka yang dapatkan hak mereka.
Termasuk saya sendiri.
Parti malam ini pasti menyeronokkan.
Awak dah dapat jemputan?
Jemputan? Tidak. Kenapa?
Semua tetamu hotel dijemput. Saya terima jemputan di meja depan.
Kita takkan hadirinya.
Kenapa? Ayuh kita baca isinya.
"Tetamu yang dihormati dan bakal sahabat"...
Manis ayatnya. Sangat menyanjung.
"Selepas bertahun-tahun tanpa sebab untuk keraian"...
Betul.
"Anda dijemput untuk meraikan kehidupan bersama kami
hari ini pada bila-bila masa dari 4:00 petang hingga tengah malam."
Kita tak kenal mereka.
Saya rasa awak kenal.
Apa?
"Tidak sabar untuk berkenalan dengan anda,
En. Pierre Wertheimer dan isteri."
Lucunya.
Itu yang tertera padanya.
Ini bukan kebetulan.
Sebab itu dia tak balas panggilan.
Dia nak bermain-main, tapi ini perang.
Saya perlukan bimbingan.
Ada yang tak kena.
Catherine dah tiada.
Saya tahu dia akan berubah, tapi dia bukan seperti dirinya langsung.
- Pada siapa? - Pada saya.
Saya jadi buntu.
Saya asyik bayangkan perkara yang mungkin dia dah lalui,
dan...
senario yang saya lihat dalam fikiran saya sangat...
Sangat kejam dan sangat kelam.
Awak rasa dia salahkan awak?
Saya salahkan diri sendiri.
Awak lebih selamat jika saya pergi.
Saya boleh tinggal dengan pelajar lain.
Lebih selamat bagi kami.
Laporan kami mengesahkan yang
kelima-lima pelajar akan dihukum mati di Padang Tembak Balard.
Catherine, tolong hantar mesej, okey?
Jangan hantar dia.
Kami perlu cuba.
Saya faham.
Bawa saya jumpa Catherine.
Terima kasih.
Selepas kita sertai parti itu, biar saya yang bercakap.
Saya tak kisah.
Awak boleh bercakap dengan Pierre semahu-mahunya. Dia dah berkahwin.
Saya mencari orang tanpa pasangan.
Helo.
Mahu minuman?
Tak mahu?
Okey, terima kasih.
Jika orang tanya bagaimana kita berkenalan,
cakap saja kita kawan lama?
Sebelum perang.
Jangan sebut hal yang lebih rumit tak kira apa-apa saja.
Tiada hal rumit seperti Madrid.
- Awak faham maksud saya, bukan? - Ya, saya faham.
Saya cuma datang melawat salah seorang kawan baik saya.
Itu saja.
Nama?
Awak kenal saya. Sila ke tepi.
Maaf, cik. Kami perlu sahkan semua nama dalam senarai.
Coco Chanel.
Maafkan saya, cik. Tiada nama Coco Chanel dalam senarai.
Saya ada jemputan.
"Cik Elsa Lombardi."
Ya. Nama awak ada di sini.
- Terima kasih sebab hadir. - Sama-sama.
- Silakan. Ikut sini. - Terima kasih.
Bagaimana dengan dia? Semua tetamu hotel dijemput, bukan?
Hampir semua.
En. Wertheimer sendiri yang luluskan senarai tetamu.
Saya pasti ada kesilapan.
Kita jumpa di dalam, sayang.
Mengarut sungguh. Saya nak masuk.
Tidak.
Tak boleh. Awak tiada jemputan.
Dengar sini.
Tolonglah, cik.
Saya tak mahu panggil pengawal.
Jangan sentuh saya, lelaki tak guna.
Cik, ini parti tertutup.
Awak boleh menjamu selera dengan tetamu lain yang tak dijemput.
Saya akan pastikan awak dipecat.
Berbaloi dipecat.
Makanlah.
Beri sini. Biar saya cuba.
Menyedihkan.
Selamat datang, semua. Saya Pierre Wertheimer.
Terima kasih kepada semua kerana hadir
untuk meraikan lembaran baru kemakmuran dan keamanan di dunia kita.
Sila angkat gelas kepada semua yang hadir.
Jemput minum.
Pierre.
Sayang sekali awak tak dapat hadir majlis saya.
Awak tak dapat masuk?
Maksud awak, parti hebat yang awak tinggalkan
supaya boleh berbual dengan saya?
Ya, parti yang itu. Maaf sebab awak tiada jemputan.
Saya dan adik saya dah terima surat awak.
Surat yang mengancam untuk menyaman kami.
Cukup jelas sebenarnya. Hampir profesional.
Saya akan pastikan kamu serah hak saya.
Ya, saya tak rasa begitu.
Awak gunakan undang-undang Aryan untuk menghalau kami.
Kami boleh dedahkan kepada umum
pada bila-bila masa.
Belum lagi tentang malam-malam awak di Ritz
yang awak luangkan untuk melayan semua pegawai Nazi.
Cukup.
Jangan pergi semasa saya bercakap dengan awak.
Jadi, berhenti bercakap.
Saya akan saman awak.
Awak jadi kaya raya dengan nama dan wangian saya.
Dua puluh tahun kita berniaga bersama,
sekarang awak sangka awak boleh curi dari saya?
Kita jumpa di mahkamah.
Awak dan adik tak guna awak.
Jangan harap. Kami takkan biarkannya.
Kamu ambil hak saya, bodoh!
Kita ada perjanjian. Awak, saya dan adik saya.
Awak tahu apa yang awak lakukan dan kami patuhi perjanjian itu.
Awak dah dapat sepuluh peratus. Saya tak faham kenapa awak merungut.
- Sebab kamu tipu saya! - Dengan bantu awak? Percayakan awak?
Sedarlah.
Sebenarnya, awak tak sedar potensi perniagaan awak sendiri.
Sudah tentu, kini awak terima pujian,
tapi pada masa itu, awak lebih rela melepaskannya
supaya boleh berparti dengan kawan-kawan awak.
Penipu. Penipu besar!
Mengaku sajalah.
Awak beri perniagaan kepada orang Yahudi sebab tahu kami boleh buat awak kaya.
Itu saja kebolehan bangsa kamu.
Apa awak cakap?
Awak dengar.
Segalanya tentang wang. Bangsa kamu cuma pentingkan wang.
Tunggu dulu.
Perbualan ini belum tamat.
Awak tak pernah fahami saya, Pierre. Awak takkan faham.
Selamat berparti.
Awak dah pulang.
Jasad awak di sini.
Tapi, jiwa awak di tempat lain.
- Saya tak mahu teruskan. - Dulu saya pun sama. Kemudian ia berlaku.
Pn. Delahaye nampak awak dalam visinya.
- Dia nampak saya? - Ya.
Dia tahu awak akan pulang.
Itu mustahil.
Semua ini perkara sia-sia.
Saya lihat awak di sana.
Awak benar-benar kesakitan.
Semua orang menderita.
Tapi, ada orang lain bersama awak.
Mereka seksa kami sendirian.
Bukan itu yang saya lihat dalam bilik air itu.
Apa awak tahu tentang bilik air itu?
Tidak. Awak pegang tangan mereka.
Pegang tangan saya.
Mereka bantu awak agar selamat.
Awak keseorangan di sini.
- Tapi, di sana... - Cukup.
Abang awak bawa awak kepada saya
supaya saya boleh sembuhkan kegelisahan hati awak.
Ada seseorang bersama awak. Awak pegang tangan mereka.
Christian.
Keluar.
- Saya bersimpati atas pengalaman awak... - Ayuh, Pn. Delahaye.
- ...sayang - Lain kali saja. Terima kasih banyak.
Christian, bawa dia pergi.
Saya minta maaf.
Sophie.
Sophie!
Encik?
Ada En. Dior cakap dia tak datang? Kami perlu melawat hartanah.
Saya rasa tidak.
- Batalkan janji temu. - Okey, encik.
En. Boussac pasti marah.
Catherine.
Dia cuma nak bantu awak. Kami cuma nak bantu awak.
Bantu saya?
Awak tak boleh bantu saya.
Awak dah pulang.
Awak dah pulang dan perlu bersama kami.
Biar saya tolong awak.
Saya punca kejadian yang menimpa Jean.
Saya tak patut minta dia keluar dari apartmen ini.
Dia selamat di sini.
Awak perlu maafkan diri sendiri. Awak perlu buat keputusan sukar.
Encik? Cik?
Saya nak jumpa awak. Saya dengar awak tak sihat.
- Saya telefon. - Tidak.
- Kita perlu bercakap. - Tiada pelawat.
Masanya tak sesuai, orang muda. Tolonglah.
Kita pernah jumpa.
Bagaimana kita berkenalan?
Saya kawan Jean. Saya dapat tahu awak dah pulang.
Boleh tolong ikut saya?
Saya nak tunjukkan sesuatu.
Catherine, awak masih tak sihat.
Encik, saya rasa ini penting.
Okey.
Tak jauh dari sini.
Mereka berada di sini.
Mereka?
Ya, Jean dan lain-lain.
Kami ada enam orang.
Kami bina tempat cetak kecil di rumah nenek saya
dan mula edarkan risalah anti-Nazi.
Pada mulanya, usaha kami nampak tak penting.
Tapi, ia berkembang. Pemberontak berkembang.
Kemudian ia menarik perhatian tali barut Nazi.
Semasa kelima-lima kawan saya ditangkap oleh Nazi,
saya yakin saya akan ditangkap.
Tapi, tiada siapa tangkap saya.
Keesokan harinya, saya selamat.
Keluarga saya juga selamat.
Begitu juga hari seterusnya.
Waktu itu saya sedar kawan-kawan saya tak sebut nama saya.
Kawan-kawan saya tak bocorkan rahsia, begitu juga awak.
Saya tak tahu bagaimana awak bertahan semasa diseksa.
Saya nak ucapkan terima kasih.
Saya berhutang nyawa.
Awak beri saya peluang hidup kedua.
Saya akan hantar kamu pulang nanti.
Saya dah ingat.
Orang-orang di kem terkejut dengan keberanian saya apabila diseksa.
Tapi, bukan keberanian yang menutup mulut saya.
Bukan ketabahan.
Saya dah ingat.
Awak puncanya, Christian.
Tak apa.
Saya penat.
Kalaulah mereka bunuh saya.
Mati itu mudah.
Hanya awak tahu apa perlu dibuat.
Awak dengar tak? Awak bercakap dengan siapa?
Saya takkan cakap apa-apa!
Ambil dia!
Tidak!
Maaf mengganggu.
Awak tak ganggu, Christian.
Saya cuma nak minta maaf sebab terlepas pertemuan kita,
tapi saya akan hadir di sana esok dan hari-hari seterusnya.
- Saya perlu boleh harapkan awak. - Saya takkan kecewakan awak.
Kita akan jayakan sesuatu. Awak, saya dan Boussac.
Ia jarang berlaku.
Apa?
Peluang kedua dalam hidup.
Peluang kedua?
Ya. Saya diberikan peluang kedua.
Kita semua begitu.
Cari bilik awak sendiri, Elsa.
Saya tak mahu dengar karutan awak.
Tolonglah.
- Apa awak mahu? - Betul kata awak.
Saya tak pernah fahami awak.
- Pierre. - Tapi, saya mahu faham.
Malam ini.
Melutut.
Coco, tolonglah.
Bukan salah saya, tapi adik saya.
Kalau begitu, ikut cakap saya.
Bayar duit saya.
Terjemahan sari kata oleh Hamdan Alias