HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
Catherine. To imię ma w sobie łagodność.
Może nie sprawisz nam problemów.
Możesz sobie pomóc, mówiąc.
A jeśli nie...
zrobię ci krzywdę.
I nie przestanę cię krzywdzić,
póki nie powiesz mi wszystkiego.
Siedemdziesiąt dwie godziny bez snu. Nie chciałabyś odpocząć?
Jeśli ze mną nie porozmawiasz, to się nigdy nie skończy.
Był szósty student.
Powiedz, jak się nazywał, albo znów zanurkujesz w lodzie.
- Nic ci nie powiem! - Nie...
Jesteś bezpieczna.
Jesteś w domu.
Nie. To ja.
- To ja, Christian. - Proszę!
NOWY STYL
Powiedziałeś, że ich pozywam, a oni nie zareagowali?
Musisz zrozumieć, co rozpoczęłaś.
Słucham?
To nie ja zaczęłam. Puszczę ich z torbami.
- Coco... - Pierre i Paul złamali umowę,
przenosząc produkcję Chanel No. 5 do Ameryki bez mojej zgody.
I wiedzy.
Sąd o tym zdecyduje.
Będziemy się przepychać...
Do cholery! Zrobisz, co do ciebie należy, czy mam przyjechać i cię wyręczyć?
Potrzebuję pieniędzy.
Zaaranżowałam lunch z najzamożniejszymi kobietami w kraju.
Jeśli cię polubią, zapłacą fortunę, byś je ubierała.
- Dzień dobry. - Miło mi.
Wzajemnie.
- Miło panią poznać. - Jak się pani miewa?
- Nie ma jeszcze stolika? - Wciąż czekamy.
Przepraszam. Proszę posadzić nas przy moim stoliku.
Oczywiście, mademoiselle. Czy mogę prosić na słówko?
Tak?
Pani konto...
Nie mam na to teraz czasu. Ma pan moje słowo, zapłacę.
Nie teraz, to ważny lunch. Proszę mnie przepuścić.
Jak się czuje André?
Parę dni temu dojechali z Gabrielle do Paryża. Rozpoczął kurację.
Trzymam kciuki.
Tylko oni mi zostali.
Kocham ich ponad wszystko.
Ma pani fotografię?
Moje wnuki są tutaj.
Jak miło.
Tak, oczywiście. Ich portrety są oprawiane.
Muszę zapytać, co to za dama?
Jaka dama?
Kobieta z drugiego końca sali nie spuszcza z ciebie wzroku.
Coco, moja droga. Dzień dobry.
- Macha do ciebie. - Szmat czasu.
Ona?
Kochana Coco. Nie wierzę.
- Coco! - Nieustępliwa.
Nie da się ukryć.
Wszyscy patrzą. Lepiej podejdź się przywitać.
Jest odwodniona i wycieńczona.
Tylko proste pokarmy, bo zapewne ma wrzody.
Ale jest coś jeszcze.
Ona często nie wie, kim jestem albo gdzie jest...
Skutki głodu i niedożywienia są wielowymiarowe.
Obserwujemy wiele objawów u ocalałych z obozów.
Niektórzy cierpią na amnezję wskutek traumy.
Ale pamięć jej wróci?
Prawdopodobnie.
Ale to ważne, by jej nie naciskać.
Niech odpoczywa.
Monsieur Dior,
Catherine wiele wycierpiała.
Głód potrafi doprowadzić do obłędu.
To potworny ból.
Wyniszcza ciało, ale również umysł, ducha.
Jak mogę pomóc?
Proszę dać jej czas.
Wszystko ze spokojem. To ważne.
Będę do niej zaglądał co parę dni.
Proszę ograniczyć odwiedzających. Najlepiej do zera.
Nie chcę, by widziała mnie zmartwionego.
Masz spotkanie z Vigouroux.
Nie pójdę na nie. Nie ma mowy.
Poradzę sobie.
Nie. Nie zdecydowałbym się na to, gdybym wiedział,
że ona wróci. To cud.
Zgadza się.
Szansa od mounsiera Boussaca również jest cudem.
Nie zmarnuj jej.
Catherine jest już w domu.
To najważniejsze.
Bądź z siebie dumny.
Idź, proszę.
- Musisz dbać o siebie. - Tak.
Idź.
- Halo? - Czy to dom Christiana Diora?
- Tak. To mieszkanie Diorów. - Czy Catherine wróciła?
- Catherine? - Tak.
- Chciałbym z nią porozmawiać. - To niemożliwe.
- Na pewno? - Przykro mi.
Nie uwierzysz, jak się namęczyłam, żeby opuścić Madryt.
Cała ta ambasada brytyjska,
wszyscy oni dbali tylko o to, gdzie byłam i co wiem.
Zasypywali mnie pytaniami. To było wyczerpujące.
To musiało być nużące.
Nużące? Nie, to była prawdziwa katorga.
Ale wyszłaś z tego cała i zdrowa.
To najważniejsze.
Czemu tu jesteś?
Jest pora lunchu.
Pomyślałabym,
że będziesz wolała pojechać do Londynu.
Po tym naszym madryckim tango przypięto mi łatkę zdrajczyni.
I rodzina w Anglii się mnie wyparła. Tak więc jestem cała twoja.
Co za fart.
Opowiadaj, jak tu jest.
Ci Szwajcarzy wydają się tacy...
bogaci.
Nawet o tym nie myśl, Elsa.
Niby o czym?
Staram się nie wychylać. Ty też powinnaś. Wciąż możemy się narazić.
Francuski rząd cię ściga?
Ciszej.
Wybacz.
Jeśli chcesz, żebym trzymała język za zębami,
może upewnij się, że dostanę to, co mi obiecałaś?
Wyszło szydło z worka. Chodzi o pieniądze.
Sama to powiedziałaś w Madrycie: to tylko pieniądze.
To mi powiedziałaś, gdy Spatz wszystkie wydał.
Że „załatwisz mi więcej”. A potem...
porównałaś moje serce i duszę do obrusu.
Nie chciałam.
Zaopiekuj się mną, dobrze?
Przypieczętujmy to buziakiem.
Zdecydowanie należą ci się gratulacje.
Twój własny dom mody.
Nie wiem, co dokładnie powiedziałeś Boussakowi,
ale nigdy dotąd nie zainwestował tyle w jednego człowieka.
To zaszczyt.
Lelong już wie?
Musi wychodzić z siebie, że go opuszczasz.
- Jeszcze nie, ale się dowie. - Nie zwlekaj z tym.
Musimy zająć się dokumentami.
Zatrudnić krawców, szwaczki. Zatrudnić modelki, personel.
Znaleźć lokal. Lokalizacja jest kluczowa.
Bousssac chce czegoś zjawiskowego.
Myślałem raczej o czymś bardziej kameralnym, osobistym,
co wyrazi moje pragnienie kunsztownego ubrania kilku kobiet.
Oczywiście. Ale musisz zachować wielką skalę.
Boussac oczekuje więcej niż kilku klientek. Wiesz o tym.
Ale potrzebuję czasu.
- Nie wiem, czy wiesz... - Twoja siostra ocalała.
Wiem, bardzo się cieszę. Jak ona się ma?
Dochodzi do siebie, ale to potrwa.
Jest bohaterką.
Wracaj do domu i zajmij się Catherine.
Dziękuję, Georges.
Ale jako partner w interesach ostrzegam: Boussac nie należy do cierpliwych.
Ma własną rozpiskę.
Rozumiem. I jestem wdzięczny.
Nie przejmuj się.
Ale się przejmuję.
To prawda? Ona tu jest?
Tak, jest.
Dziękuję.
Muszę ją zobaczyć.
Hervé, ona jest osłabiona. Lepiej poczekać z odwiedzinami.
- Nie, muszę z nią porozmawiać. - I porozmawiasz.
Ale nie dzisiaj. Jest zbyt zagubiona.
Pytała o mnie?
Pytała?
Cierpi na amnezję.
Przepraszam. Muszę ją zobaczyć.
Catherine.
Myślałem, że cię straciłem.
Wszystkie słowa...
wydają się takie nie na miejscu.
Daj jej odpocząć.
Proszę.
Daj mi chwilę.
Wie, że tu jestem.
Myślałem, że cię straciłem.
Musimy się ukrywać przez następne trzy dni.
Ale spokojnie, później się wyniesiemy.
Po zmroku wyprowadzimy stąd Jeana. A później wszyscy się wyniesiemy.
Wrócę jutro.
Dobrze?
Chwyć moją dłoń, Catherine.
Powiedz, jak nazywa się ten student,
a to wszystko się skończy.
Weź moją dłoń.
- Tak? Halo? - Dobre wieści, monsieur Dior.
Proszę wybaczyć, kto dzwoni?
Pańskie przeznaczenie.
Znalazłem idealny lokal pod pańskie atelier.
Georges Vigouroux zadzwoni i umówi się z panem
na obejrzenie tego miejsca.
Panie Boussac, Georges wie, że potrzebuję wolnego dnia lub dwóch.
Monsieur Dior,
nie szczędzę wysiłków, by wcielić pańską wizję w życie,
ale pan musi współpracować.
Koniec końców to interes.
Tak, wiem. I jestem naprawdę wdzięczny.
Dobrze. Wszystko zostało już powiedziane.
Wojna się kończy.
Życie rozpocznie się na nowo.
Nie zwykłem żywić nadziei.
A panu udało się ją we mnie rozbudzić.
Jakieś wieści od Wertheimerów?
- Jeszcze nie. - Kpina. Grosza im nie zostawię.
Musisz coś zrozumieć.
- Nic nie może nas zaskoczyć. - O czym ty mówisz?
Jeśli zaczniesz z nimi wojnę,
wyciągną wszystkie trupy z szafy.
Czy jest coś, o czym mi nie powiedziałaś?
Nie, niczego takiego nie ma.
Tajemnice, o których nie wiem?
Zaciąłeś się?
Jeśli ty nie zażądasz od nich odpowiedzi, ja to zrobię!
O rany. Ktoś tu chyba ma kłopoty.
Nie zaczynaj.
Na wszystko sobie w życiu zapracowałam.
Zbudowałam Dom Mody Chanel od zera.
A Chanel No. 5? To ja je opracowałam.
A oni myślą, że można mnie bezkarnie okraść?
Kto chce cię okraść?
Pierre Wertheimer i jego durny brat Paul.
Nie ujdzie im to na sucho. Odzyskam, co moje.
Dobrze. Jestem za tym, by ludzie odzyskiwali należności.
Włącznie ze mną.
Szykuje się całkiem niezłe przyjęcie. Dostałaś zaproszenie?
Nie. Z jakiej racji?
Wszyscy goście hotelu są zaproszeni. Moje czekało na recepcji.
Nie idziemy na przyjęcie.
Czemu nie? Zobaczmy, co tu napisali.
„Znamienici goście i przyszli przyjaciele...”
Jakie to miłe. I pochlebiające.
„Po tylu latach bez okazji do świętowania...”
To prawda.
„...serdecznie zapraszamy, abyście wznieśli z nami toast za życie
dzisiaj o dowolnej godzinie między 16.00 a północą”.
Nie znamy tych ludzi.
Ty chyba znasz.
Co?
„Wyglądamy nawiązania znajomości,
państwo Wertheimerowie”.
Bardzo zabawne.
Tak tu napisali.
To nie przypadek.
Dlatego mi nie odpowiedział.
On sobie uprawia gierki, ale to jest wojna.
Potrzebuję przewodnictwa.
Coś jest nie tak.
Chodzi o to, że Catherine jest nieobecna.
Wiedziałem, że będzie inna, ale ona jest nie do poznania.
- Dla kogo? - Dla mnie.
Nie wiem, co robić.
Wyobrażam sobie, przez co musiała przejść.
Scenariusze, które tworzę głowie, są...
tak bezwzględne i przygnębiające.
Myślisz, że cię obwinia?
Sam się obwiniam.
Bezpieczniej dla pana, jeśli odejdę.
Zamieszkam z resztą studentów. Tak jest bezpieczniej dla wszystkich.
Nasze źródła potwierdzają,
że cała piątka studentów zostanie rozstrzelana.
Trzeba dostarczyć kilka wiadomości.
Nie wysyłaj jej.
Musimy spróbować.
Rozumiem.
Zabierz mnie do niej.
Dziękuję.
Kiedy już wejdziemy, pozwól mi przejąć stery.
Jak sobie chcesz.
Rozmawiaj z Pierrem do woli. On jest żonaty.
Ja szukam kogoś wolnego. Dobry wieczór.
Napijesz się?
Nie?
Dziękuję.
Jeśli ktoś zapyta, skąd się znamy,
powiedz, że z dawnych lat.
Sprzed wojny.
Pod żadnym pozorem nie wspominaj kłopotliwych kwestii.
Kłopotliwych kwestii jak Madryt.
- Wiesz, o co mi chodzi? - Oczywiście.
Odwiedzam tylko drogą mi przyjaciółkę.
I nic więcej.
Nazwisko?
Zna mnie pan. Przepraszam.
Proszę wybaczyć, mademoiselle. Musimy potwierdzić gości z listą.
Coco Chanel.
Przykro mi, mademoiselle. Coco Chanel nie widnieje na liście.
Ja mam swoje.
Panna Elsa Lombardi.
Tak, pani jest na liście.
- Wspaniale panią widzieć. - Wzajemnie.
- Proszę tędy. - Dziękuję.
A co z nią? Czy nie wszyscy goście hotelu są zaproszeni?
Niemal wszyscy.
Pan Wertheimer osobiście zatwierdził listę.
Z pewnością to tylko jakaś pomyłka.
Zobaczymy się później.
To niedopuszczalne. Przepuść mnie.
Nie.
Pani nie została zaproszona.
Posłuchaj.
Proszę, mademoiselle. Nie chcę wzywać ochrony.
Nie dotykaj mnie, chamie bez ogłady.
Mademoiselle, to prywatne przyjęcie.
Proszę zjeść z resztą gości, która nie została zaproszona.
Upewnię się, że pana zwolnią.
Było warto.
Żałosne.
Witajcie. Nazywam się Pierre Wertheimer.
Cieszę się, że dołączyliście do nas,
aby uczcić ten nowy rozdział dobrobytu i pokoju w naszym świecie.
Wznieśmy toast za wszystkich, którzy się tu zgromadzili.
Zdrowie.
Pierre.
Szkoda, że nie dotarłaś na przyjęcie. Nie chcieli cię wpuścić?
Chodzi ci o to wspaniałe przyjęcie, które opuściłeś,
żeby móc porozmawiać ze mną?
Właśnie o to. Wybacz brak zaproszenia.
Otrzymaliśmy z bratem twój liścik, w którym grozisz nam pozwem.
Całkiem elokwentny. Niemalże profesjonalny.
Dopilnuję, żebyście oddali mi to, co moje.
Nie sądzę.
Twój wybryk z powołaniem się na paragrafy aryjskie, aby się nas pozbyć.
W każdej chwili możemy obwieścić to światu.
Nie wspominając o wielu nocach w Ritzu,
podczas których zabawiałaś tych defilujących klaunów.
Dość tego.
Nie odchodź, gdy do ciebie mówię.
Więc skończ mówić.
Pozywam was.
Zbiliście fortunę na moim nazwisku i perfumach.
Od 20 lat prowadzimy razem interes,
a wy teraz chcecie mnie okraść?
Widzimy się w sądzie.
Z tobą i twoim żałosnym bratem.
Nigdy do tego nie dopuścimy.
Masz u mnie dług, pieprzona niemoto!
Zawarliśmy w trójkę umowę. Lukratywną.
Znałaś warunki, których my dotrzymaliśmy.
Dostajesz 10%. Nie wiem, czemu narzekasz.
- Bo mnie oszukaliście! - Wspierając cię? Wierząc w ciebie?
Spoważniej.
Nie dostrzegłaś potencjału własnej firmy.
Teraz się nią szczycisz,
ale wtedy z chęcią ją odsprzedałaś, żeby móc się bawić ze znajomkami.
Kłamiesz. Ty podły kłamco!
Przyznaj.
Przekazałaś firmę dwóm żydom, bo wiedziałaś, że zarobimy ci majątek.
Tylko do tego się nadajecie.
Co powiedziałaś?
Słyszałeś.
Mamona. Interesuje was tylko mamona.
Wybacz.
Nie skończyliśmy rozmowy.
Nigdy mnie nie rozumiałeś i nigdy nie zrozumiesz.
Baw się dobrze.
Wróciłaś.
Twoje ciało jest tutaj.
Ale duch jest gdzie indziej.
- Nie chcę tego kontynuować. - Na początku też się tak czułem.
Ale potem madame cię zobaczyła.
- Zobaczyła? - Tak.
Wiedziała, że wrócisz.
To niemożliwe.
To nie ma żadnego sensu.
Widzę cię tam.
Tak bardzo cierpisz.
Wszyscy cierpieli.
Ale ktoś jest z tobą.
Torturowali nas osobno.
Nie to widzę w łazience.
Co pani wie o tej łazience?
Nie. Spletliście dłonie.
Weź moją dłoń.
To pomogło ci przetrwać.
Tutaj jesteś sama.
- Ale tam... - Wystarczy.
Twój brat cię do mnie przyprowadził,
żebym przyniosła ukojenie twojemu strapionemu sercu.
Ktoś tam z tobą był. Chwyciłaś go za rękę.
Christian.
Zabierz ją stąd.
- Tak ci współczuję. - Chodźmy.
Innym razem. Dziękuję.
Zabierz ją stąd.
Przepraszam.
Sophie.
Sophie!
Monsieur?
Czy Dior odwołał spotkanie? Mieliśmy oglądać lokale.
Nie dzwonił.
- Odwołaj wszystko. - Dobrze.
Boussac nie będzie zadowolony.
Catherine.
Próbowała ci pomóc. Wszyscy chcemy ci pomóc.
Pomóc mi?
Nie możecie mi pomóc.
Jesteś już w domu.
Jesteś tu z nami. Zacznij być tu z nami.
Pozwól mi sobie pomóc.
To moja wina, że Jean nie żyje.
Nie powinnam była go stąd wypraszać.
Był tu bezpieczny.
Musisz sobie wybaczyć. To była sytuacja bez wyjścia.
Monsieur? Mademoiselle?
Chciałem cię zobaczyć. Ponoć nie jest z tobą dobrze.
- Dzwoniłem. Chcę porozmawiać. - Nie, żadnych gości.
To nie jest dobry czas, młody człowieku.
Widziałam cię już kiedyś.
Skąd cię znam?
Byłem kolegą Jeana. Słyszałem, że wróciłaś.
Mógłbym cię dokądś zabrać?
Muszę ci coś pokazać.
Catherine, nie w twoim stanie.
Myślę, że to ważne.
Oczywiście.
To tu niedaleko.
Oni tutaj są.
Oni?
Tak. Jean i reszta.
Było nas sześcioro.
Założyliśmy małą drukarnię w domu mojej babci
i rozprowadzaliśmy antynazistowskie ulotki.
Z początku wydawało się, że to nic.
Ale to się rozrosło. Ruch oporu się rozrósł.
I przykuł uwagę nazistowskich organów.
Kiedy naziści pojmali pięcioro moich przyjaciół,
byłem pewien, że będę następny.
Ale nikt po mnie nie przyszedł.
Następnego dnia byłem bezpieczny.
Moja rodzina również.
I dzień później też.
Wtedy zrozumiałem, że przyjaciele mnie nie wydali.
Nie złamali się i ty też się nie złamałaś.
Nie wiem, jak zdołałaś przetrwać te tortury.
Chcę podziękować.
Zawdzięczam ci życie.
Dałaś mi drugą szansę na życie.
Odwiozę cię, gdy będziesz gotowa.
Już pamiętam.
Pamiętam.
W obozie podziwiali moją odwagę, bo przeżyłam te tortury.
Ale to nie dzięki odwadze milczałam.
To nie była dzielność.
Teraz pamiętam.
To byłeś ty, Christinie.
Już dobrze.
Jestem taka zmęczona.
Wolałabym, żeby mnie zabili.
Śmierć jest łatwa.
Ty jedna wiesz, co powinnaś zrobić.
Słyszysz mnie? Z kim ty rozmawiasz?
Nic wam nie powiem!
Zabrać ją!
Nie!
Wybacz, że przeszkadzam.
Nie przeszkadzasz.
Chciałem cię przeprosić za to, że nie przyszedłem na spotkanie.
Ale jutro będę i pojutrze też.
- Muszę móc na tobie polegać. - Nie zawiodę cię.
Wspólnie stworzymy coś wspaniałego. Ty, ja i Boussac.
To rzadkość.
Co takiego?
Dostać od życia drugą szansę.
Drugą szansę?
Tak. Otrzymałem drugą szansę.
My wszyscy.
Znajdź sobie własny pokój, Elsa.
Nie mam nastroju na twoje pieprzenie.
Na litość boską.
- Czego chcesz? - Masz całkowitą rację.
Nigdy cię nie rozumiałem.
- Pierre. - Ale chcę zrozumieć.
Teraz.
Na kolana.
Coco, proszę.
To nie ja. To mój brat.
Zatem bądź grzecznym chłopcem?
I wypłać mi moje cholerne pieniądze.
Napisy: Daria Okoniewska