HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
NOWY STYL
Wszystkich pobudzisz.
Pada. Pożyczysz mi marynarkę?
Wspaniałego dnia.
- Pa. - Au revoir.
- Elsa. - Kto tu jest?
Tutaj.
Co ty wyprawiasz, na Boga?
Padniesz z wrażenia, jak ci wszystko opowiem.
Z pewnością było wspaniale.
Żebyś wiedziała.
Od wieków tak dobrze się nie bawiłam.
A z tobą co się działo?
Zjadłam kolację.
Nudy.
A mimo to jakimś cudem wylądowałam z Pierre'em w pokoju.
Oczywiście, że ze sobą sypiacie.
To wszystko wyjaśnia.
Nie. Nigdy nie sypialiśmy i nie będziemy.
Ktoś powinien powiedzieć jego żonie...
Ktoś powinien jej powiedzieć,
bo cały wieczór krążyła i go szukała.
- Naprawdę? - Tak.
Germaine sobie poradzi.
Potrzebuję twojej pomocy.
A ja potrzebuję ciebie, moja droga.
Zamówmy kawę, zanim padniesz.
Tak.
- Dokąd idziecie? - Na spacer.
Potrzebuję słońca.
Nie martw się. Wróci w jednym kawałku.
Nie martwię się.
Żałuję tylko, że nie pójdę z wami.
A dlaczego?
Czeka mnie rozmowa z Lelongiem. Odchodzę. Rezygnuję z posady.
Już będę, jak wrócisz.
But ci się rozsznurował.
Odrobinę.
- Po tej stronie? - Tak będzie dobrze.
Dzień dobry, madame.
I jak wam idzie?
Jest doskonała.
To jeden z najnowszych projektów naszego najlepszego kreatora, monsieur Diora.
Czuję się tak wytwornie. Jest genialny.
Tak, to prawda.
Przeprosimy na chwilę.
Razem z madame Zehnacker musimy omówić kilka spraw.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Widziałaś pomysły Diora na naszą zimową kolekcję?
Są wspaniałe.
Zjawiskowe.
Christianie, właśnie rozmawialiśmy o tobie i twoich wspaniałych projektach.
Dziękuję. To bardzo miłe.
- Piękne. - Monsieur Lelong?
Mógłbym prosić na słówko?
Mam pewne wieści.
Oczywiście, siadaj.
Pojawiła się...
pewna okazja, zupełnie niespodziewana...
Słucham.
...żebym założył własny dom mody.
Że co, proszę?
Jestem panu bardzo wdzięczny za te wszystkie lata współpracy.
Wam obojgu.
Ale tej okazji...
nie mogę przepuścić.
Rozumiem.
To twoja własna ambicja
czy otrzymałeś finansowanie?
Mam finansowanie.
Od kogo?
Zależy mi na tym, aby pan wiedział, jak wdzięcz...
Od kogo, Christianie?
Od Boussaca. Marcela Boussaca.
Boussaca?
Odchodzisz ode mnie do króla bawełny?
Wiem, że nie zawsze było wam po drodze...
Ile ci dał?
Ile?
Sześć milionów franków.
Wszystko dobrze?
Nie poszło mi najlepiej.
Z pewnością zrozumie, że musisz wykorzystać tę okazję.
Po prostu bardzo liczył na dalszą współpracę z tobą.
No już.
Nie przejmuj się.
To znak twojej odwagi.
Nowy rząd utworzył centrum repatriacyjne,
aby pomóc ludziom odnaleźć bliskich.
Proszą ocalałych, aby przyszli i opowiedzieli, co wiedzą...
żeby namierzyć zaginionych.
Mogę cię tam zabrać.
Jeśli masz na to siły.
Miewałam takie chwile w obozie...
kiedy słońce ogrzewało mi twarz, a ja zamykałam oczy i znikałam.
A potem działo się coś, co wyrywało mnie z transu i...
rzeczywistość wokół stawała się...
jeszcze gorsza.
Bardziej beznadziejna.
Zaczęłam nienawidzić słońca.
Jeśli uważasz, że powinnam, to...
pójdę tam.
Henri, te perfumy, które opracowywaliśmy przed wojną –
te, które bracia Wertheimer odrzucili,
żeby nie podbierały klientów No. 5 –
czy masz wciąż próbki?
Tak.
Wertheimerowie postąpili słusznie.
Jestem pewien, że te odniosą jeszcze większy sukces niż No. 5.
O tak, z pewnością.
Wyślij mi je czym prędzej.
Najlepsze wprowadzę na rynek.
Konkurencja zmusi Wertheimerów do spłaty należności.
Nie śmiałbym.
Henri.
Wojna pochłonęła moje zapiski.
Potrzebuję czasu, by je odtworzyć.
Są mi niezbędne.
Jeśli się stłuką lub zagubią, przepadną na zawsze.
Tworzyliśmy je razem, nie znam całej historii.
Przyjedź do Paryża i mi pomóż.
Potrzebuję twojego węchu i spostrzeżeń tu, w Paryżu.
Paryż nie wchodzi w grę. Wiesz o tym.
To jedyne wyjście.
Nie mogę. To zbyt duże ryzyko.
Zatem odłóżmy to w czasie.
Masz rację, że to ryzykowne.
FFI zamierzają rozstrzelać szefów rządu Vichy jako kolaborantów.
No tak.
Niech pomyślę.
Jakoś się tam dostanę.
Nie możesz pojechać do Paryża. Jesteś wygnanką, tak jak ja.
Jak cię złapią, trafisz do więzienia.
Prawdopodobnie.
Znowu coś knujesz, a to oznacza, że chodzi o pieniądze.
Pieniądze i sposobność.
Jeśli mi pomożesz, podzielę się z tobą.
Jestem twoim amuletem szczęścia, czyż nie?
Zawsze byłam.
Otworzę butik w Szwajcarii,
odzyskam swoją firmę, a ty staniesz się jej częścią.
Obiecujesz?
Jesteśmy na siebie skazane.
Zapowiada się intrygująco.
Poza jazdą do Paryża.
Tak. Nie ułatwiłyśmy sobie tego, wiem.
Myślałam o Pierze, jest ustosunkowany, ale...
Nie wiem, jak go przekonać.
Prześpij się z nim.
Boże.
Nie ma mowy.
Nie wiem czemu, ale odmawianie mu sprawia mi radość.
Ja to zrobię.
Nie.
W takim razie tylko z nim porozmawiam.
- Nawet cię nie zna. - Przeciwnie.
- Wspaniale bawiliśmy się na przyjęciu. - Elsa.
Jeśli chcesz pomocy, musisz na nią pozwolić.
Przyszedłem tu, monsieur Dior, aby osobiście panu pokazać,
gdzie moim zdaniem zbudujemy dom couture naszych marzeń.
Przed panem Dom Mody Dior!
Znakomity. Jest pan genialny.
Po stokroć dziękuję, że pofatygował się pan osobiście
i wybrał tak unikatowe miejsce.
Ja to widzę jako pałac.
Zamiast domu, otworzy pan pierwszy pałac mody.
Tak, ale...
Nie. Tu w ogóle nie ma miejsca na wątpliwości.
Proszę uwierzyć, gdy mówię: „To jest to”.
Jest zbyt duży.
Ale o to chodzi.
Otrzymał pan niebotyczną sumę pieniędzy
i odniesie pan niebotyczny sukces.
Mój dom musi być kameralny.
Elegancja nie bierze się z ogromu.
Elegancja, monsieur.
Marka będzie luksusowa, bo to ty będziesz jej projektantem.
Ale budynek musi obwieszczać, że jesteśmy władcami.
Musi oddać sukces nazwiska Boussac.
- Oraz Dior. - Oraz nazwiska Dior.
Panowie, proszę.
Mam wrażenie, że coraz bardziej oddalamy się od pierwotnych ustaleń.
Od ich ducha.
Przyjacielu...
- dałem ci sześć milionów franków. - Tak.
Nie wspominając o zaufaniu.
Pora, abyś i ty mi zaufał.
Panowie.
Nie mamy na to czasu.
Musimy zatrudnić personel,
zdobyć tkaniny –
a większości wciąż brakuje – i znaleźć krawca.
Wiem.
Dobrze.
Georges przygotuje dokumenty
i możemy zaczynać remont.
- Georges? - Zajmę się tym.
Dobrego dnia.
No i...
teraz posuwamy się do przodu.
Bardzo ci dziękuję, Pierre.
To było cudowne przyjęcie.
W rzeczy samej, Elso.
Germaine również chcę podziękować.
Szwajcaria nie przypadła jej do gustu. Z samego rana wyruszyła do Paryża.
Czy aby na pewno Szwajcaria odstraszyła twoją żonę, a nie Coco?
Cokolwiek ci powiedziała, zapewniam, że kłamała.
Nie mam pojęcia, co między wami zaszło.
Ale wiem, że się tym zadręcza.
Uczucie troski konfunduje Coco, a o ciebie się troszczy.
Ja o nią również.
Pokłóciliście się?
Tak podejrzewam.
Dlatego cię przysłała?
Nie.
Dziękuję.
Nie, ona się zawzięła, by zrobić coś niezwykle ryzykownego.
Chce wrócić do Paryża.
To niemożliwe.
Chce się zobaczyć z siostrzeńcem i jego córką.
André? Ma kłopoty?
Leczy się na gruźlicę.
Rokowania nie są najlepsze.
Nie może go tu ściągnąć?
Nie w jego stanie.
Odkąd jej siostra się zabiła,
André jest dla Coco jak syn.
Wiesz, jak bardzo go kocha.
Wiem.
Nie powstrzymamy jej.
Ale ty byłbyś w stanie ją uratować.
Gdyby pojechała z tobą,
paryskie władze nie ośmieliłyby się jej tknąć.
Ta kobieta mąci mi w głowie.
Mnie również.
A mimo to ją kochamy.
Wyjeżdżam za dwie godziny.
A więc zgadzasz się?
Dla André, z dobrego serca.
Będzie ci wdzięczna, wierz mi.
Spakujemy się i spotkamy przed hotelem.
My?
Przecież nie puszczę jej samej.
Dziękuję, Pierre.
Nie wycofam się.
Nawet nie próbuj mnie przekonywać jako mój prawnik.
Nie o to chodzi.
Mój teść, Pierre Laval, został aresztowany.
Zostanie stracony za zdradę...
- O Boże. - ...jako premier rządu Vichy za okupacji.
Zdaje się, że De Gaulle nadal zamierza karać kolaborantów.
Dlatego naprawdę powinnaś przemyśleć wycofanie pozwu.
Nie mogę tego zrobić.
Przynajmniej nie ma cię w Paryżu.
Jesteś bezpieczna.
Kto dzwonił?
Nikt taki.
A ja coś dla ciebie mam.
Pierre zabierze nas do Paryża, więc lepiej się pakuj.
Manipulowanie mężczyznami zawsze było twoją mocną stroną.
- Twoją również. - Dziękuję.
Drobiazg.
Jeśli mam rozpętać wojnę, muszę zdobyć broń.
A ona czeka w Paryżu.
Broń. Podoba mi się to.
Spotkam się z Henri.
On coś dla mnie ma.
A ty pomożesz André i Gabrielle się spakować,
i zatrzymasz Pierre'a, gdyby mnie szukał.
- Dziękuję. - To dla mnie przyjemność.
O wszystko już zadbałem.
Nikt nas nie zatrzyma, ale nie masz dużo czasu.
Odbiorę tylko André i wracamy do Szwajcarii.
Dobrze.
Zasmuciła mnie wieść o jego chorobie. Mogłaś mi powiedzieć.
Nie chciałam cię tym obarczać.
Nasze drogi ciągle się przecinają.
Firma to jedno, ale z resztą zawsze możesz na mnie liczyć.
Zapraszam.
Dziękuję.
Odpychające. Wszystko.
Cały ten budynek. To...
wielkie gmaszysko.
Ono jest jak krypta.
Jak mauzoleum.
Moja wizja tam umrze.
Ja tam umrę...
Przepraszam, jesteśmy za głośno?
Nie.
Powiedz, że cię to odrzuca.
Powiedziałem, ale żaden z nich mnie nie słucha.
Boussac ma takie spojrzenie. Aż krew mrozi. Wyczuwa sprzeciw.
Wyczekuje go jak wąż.
W co ja się wpakowałem?
W co się wpakowałeś?
Otrzymałeś niesamowitą, jedyną taką okazję w życiu.
Na tym się skup.
Chcą, abyś rozkwitł. Znajdź z nimi wspólny język.
Lelong już wie, że odchodzę, i jest niepocieszony.
Może miałem tego nie zrobić.
Nie wiem, ale...
Dokąd idziesz?
Po wodę.
Chyba nie chcesz odmówić Boussacowi?
Nie wiem...
To tylko budynek.
To dopiero początek kompromisów.
Nie chcę kompromisów!
Chcę urzeczywistnić moją wizję
i nie zrobię tego w tym cholernym, groteskowym budynku.
Zrobisz.
Nie rozumiesz, tak? Nie jesteś projektantem.
Nie rozumiesz, czym jest kreatywna praca.
Jasne.
Co? Nie, Jacques. Nie idź, proszę.
Proszę.
Zostań, przepraszam.
Mam sprawy do załatwienia.
- Mam pracę. - Chodź.
- Swoje życie. - Przepraszam.
Nie idź, kochany.
Nie idź. Przepraszam cię.
Hervé uważa, że mogłabym pomóc
w centrum repatriacyjnym.
Nie. Nie zgadzam się.
Przestań się o mnie zamartwiać.
Myślę, że to może mi pomóc.
Albo wszystko pogorszyć.
Proszę, uważaj na swoje zdrowie.
Prosimy pobrać formularz z recepcji.
Przepraszam, jestem Catherine Dior. Byłam w Ravensbrück.
- Jesteśmy wdzięczni. - Drobiazg.
W górę i na lewo.
Madame! Nic pani nie jest?
Pomóc pani wstać?
Przepraszam.
Miała 26 lat.
W którym była obozie?
Myśli pani, że ją znajdą?
Na górze wszystko państwu powiedzą.
Jestem Catherine Dior.
Mademoiselle, dziękuję za przybycie.
Kontaktujemy osoby, które wróciły z obozów,
z Paryżanami, którzy wciąż szukają bliskich.
Zrobię, co w mojej mocy.
Liczymy, że zdoła pani udzielić nam informacji...
przepraszam...
na temat deportowanych, którzy przebywali w Ravensbrück.
Wszelkie informacje są na wagę złota.
To jest madame Carpentier. Szuka swojej siostry.
Opisze ją pani. A nuż ją pani pamięta.
Bardzo dziękuję, że mi pani pomaga.
To jest moja siostra.
Była w Ravensbrück.
Czy coś pani o niej wie?
Może mi coś powiedzieć?
Dziękuję.
Dobranoc, madame.
Dziękuję.
Pamiętasz, co powiedziałaś, gdy Christian zaczął tu pracę?
Byłam nim zachwycona.
Że gdybyś była młodsza, podążyłabyś za nim gdziekolwiek.
Tak, pamiętam.
Ale nie musisz się obawiać, Lucien.
Wojna postarzyła mnie bardziej niż czas.
Nie martwię się o ciebie, madame.
Ale podziwiam Christiana.
Chcę dla niego jak najlepiej.
A prowadzenie własnego domu couture
jest bezlitosnym i brutalnym przedsięwzięciem.
Christian nie ma dość hartu ducha,
by podejmować trudne decyzje
ani zacięcia, by walczyć o to, czego chce.
A znasz Boussaca.
Tak, znamy się z Marcelem od lat.
Wejdzie Christianowi na głowę.
Wykorzysta to, co najbardziej w nim podziwiamy.
Christian zostanie stłamszony.
Przepuść ich za sobą.
To pomoże.
Oczywiście.
Boussac chce tego, co największe i najlepsze.
Świetnie.
Myślę, że powinniśmy...
To przesuniemy.
Catherine.
Wyglądasz na wykończoną.
Nic mi nie jest.
Ci ludzie...
potrzebują pomocy.
Wciąż szukają swoich bliskich.
Mogę się przydać. Chcę to robić.
Ale masz rację, jestem zmęczona. Muszę odpocząć.
Idź po André.
Ale nie wychodź z hotelu, nie pokazuj się.
Oczywiście.
Załatw to jak najszybciej.
I daj mi znać, to zaaranżuję wasz powrót.
Nie zostajesz?
Żona mnie oczekuje.
Oczywiście.
Uważaj na siebie.
Ciociu, przyjechałaś.
Elsa też tu jest.
Pomoże wam się spakować, bo ja muszę coś załatwić.
Nie powinnaś się nigdzie pokazywać.
Mój drogi!
- Wyglądasz wspaniale. - Ty również. Dobrze cię widzieć.
Muszę zadzwonić.
Gdzie trzymasz walizkę?
Co się dzieje, Christianie?
Nic, po prostu...
zapomniałem kilku drobiazgów.
O co chodzi?
Boussac.
Przymusza mnie do budynku,
który budzi mój wstręt.
Wie pani, madame Zehnacker, od tak dawna o tym marzyłem.
I wiem, jakie miejsce byłoby idealne.
Elegancja wymaga intymności, prostoty.
A on pakuje mnie w mauzoleum, w którym umrę.
- Porozmawiaj z nim. - Już to zrobiłem.
Nie słucha, a ja nie mam siły walczyć.
Zakreśliłeś to miejsce.
To mój wymarzony dom mody.
Nieduży, zaciszny, ale wytworny.
Kilka pracowni.
Tam można stworzyć coś osobistego i unikatowego.
Wspaniałe. W pobliżu hoteli Plaza, Lancaster i Bristol.
Zagraniczne klientki z łatwością by cię odnalazły.
Właśnie tak.
Ale to nigdy nie wpasuje się w pompatyczną wizję Boussaca.
Zawalcz o to.
Wiem, że próbuje pani pomóc.
Dziękuję, ale...
Muszę znaleźć inne marzenie.
Tego nie będzie mi dane spełnić.
Nie jest mi pisane.
Pierre!
Przywiozłeś ją do Paryża?
Przestań.
Widziano cię w samochodzie z Chanel.
No i?
Nie pogrywaj ze mną.
Pojechałeś do Szwajcarii dla niej i jeszcze żeś ją tu przywiózł!
Skończ już.
Nie pojmuję, jak możesz być takim durniem!
- Potrzebowała pomocy. - W czym? Żeby nas zabić?
To nazistowska kolaborantka, zapomniałeś?
Rozumie, że postąpiła źle.
Żartujesz.
Wykorzystała paragrafy aryjskie, żeby ukraść nam firmę!
Na ich mocy jej nazistowscy znajomi mordowali naszych przyjaciół i rodziny!
Chodziło o jej chorującego siostrzeńca.
To bez znaczenia.
Kiedy FFI się dowie, zaaresztują ją i skończy tak samo jak Laval.
Jak to „kiedy”?
Powiedziałeś „kiedy FFI się dowie”. Jest naszą wspólniczką.
Myślisz, że przetrwamy taki skandal?
Tobie oczy zamydliła, ale mnie nie.
Henri.
Mademoiselle.
Wspaniale cię widzieć.
Witaj, tęskniłam za tobą.
Mam coś dla ciebie.
Nasze porzucone dzieci.
Przestały być sierotami.
O rany.
Bierzemy się do pracy?
Tak, nie mamy dużo czasu.
Kochaj
To cudowna godzina
Strumienie wody drżą w oddali
Serca kochanków pękają
Wyznania czule szeptane
Chcę śpiewać mojej kochance
Kochaj
Marcel!
Raymonde.
Przypomnij mi, dlaczego pracujesz z Lelongiem, a nie ze mną?
Bo posadziłbyś mnie za biurkiem.
Nigdy. Za bardzo cię cenię.
To dobrze.
Pamiętaj o tym, słuchając, co mam do powiedzenia o Diorze.
Przykro mi, mamy umowę. Lelong musi pozwolić mu odejść.
Nie chodzi o Dom Mody Lelong.
Chodzi o ciebie i o to, co chcesz stworzyć z Christianem.
Jeśli pozwolisz mu iść własną ścieżką, zyskasz dom couture, którego pragniesz.
Ale musisz stworzyć mu warunki, które go inspirują.
Jesteś jego obrończynią?
Nie, przyjaciółką. Twoją również.
Jeśli uprzesz się przy swoim, twoja inwestycja zwiędnie i umrze.
Widzisz, Marcelu, chyba nie rozumiesz jego potrzeb.
Prosimy pobrać formularz z recepcji.
Dzień dobry.
Szukam swojej żony.
Poproszę jeszcze to.
To jej zdjęcie. Zapewne zagubiła się po drodze.
Przykro mi, nie widziałam jej.
Dziękuję.
Nazywam się Jacob Friedman.
Catherine Dior.
Catherine Dior?
Panno Dior, zdaje się, że znam pani ojca.
Maurice Dior, zgadza się?
Tak.
Ja również mieszkam w Callian.
Wiele opowiadał mi o swojej córce, Catherine.
Ma szczęście, że panią odzyskał.
Wielkie szczęście.
Moja córka ma na imię Tania.
Też działała w ruchu oporu, jak pani.
Błagałem, by przestała, ale ona chciała walczyć.
Ponoć zabrano ją do Ravensbrück.
Było tam tak okropnie, jak mówią?
To był obóz karny.
Mam fotografię mojej Tanii. Tak wyglądała, zanim ją zabrali.
Proszę spojrzeć, jak piękne ma oczy.
Poznaje ją pani?
Może mi pani cokolwiek powiedzieć?
Przykro mi, nie.
Nigdy jej nie widziałam.
Na pewno? Byłyście tam w tym samym czasie.
Proszę. Muszę ją odnaleźć.
Większość nie przetrwała.
Ale ona mogła.
Proszę spojrzeć.
Raz jeszcze.
Przykro mi.
Błagam.
Nie mogę panu pomóc.
Przepraszam, że zawracałem pani głowę.
Fotografia.
Może z czasem ją sobie pani przypomni.
- Już jest! - Tak.
W drogę.
Samochód czeka, by zabrać was na dworzec.
Gotowa na podróż?
André, dobrze wyglądasz.
Monsieur Wertheimer. Tak, mój stan się polepsza.
Musimy jechać. Gdzie Coco?
W bawialni.
Coco?
Słucham?
Nie jesteś tu bezpieczna. Paul może nasłać na ciebie FFI.
Co ty robisz? Musimy jechać.
Paryż.
Jak bardzo się zmienił, odkąd ostatnio go widziałam.
Ulice pełne były nazistowskich flag, których teraz już nie ma,
a mnie wyrzucono z ukochanego miasta
i muszę się ukrywać jak jakaś cholerna kryminalistka.
Nie będę wysłuchiwał, jak płaczesz za Niemcami.
Widziałem André.
Nie jest chory.
Po co tak naprawdę przyjechałaś, poza zrobieniem ze mnie głupca?
Po moje perfumy.
O czym ty mówisz?
Doszczętnie zrujnuję waszą firmę.
Nikt nie będzie kupował waszych No. 5...
bo mam coś lepszego.
Mademoiselle Chanel No. 1.
Obwieszczę światu, że stare No. 5 nie są już moim ulubionym zapachem
i nie zadowala mnie jakość waszej marnej podróbki.
Sprzedaż umrze.
Tak się nie stanie.
Jeśli nie odzyskam tego, co moje, zobaczysz, co się stanie.
Wzajemna zagłada?
Tego dla nas chcesz?
Możesz mnie zatrzymać...
albo pozwolić mi odejść.
Ale jeśli mnie zatrzymasz, zaaresztują mnie.
Wsadzą do więzienia, a może nawet zabiją.
Paul ma rację, że powinienem cię znienawidzić.
On mnie nie zna.
Nie tak jak ty.
Nie znam cię.
Znasz mnie.
Znasz.
Hej, spokojnie.
Pomogę ci.
Muszę się stąd wynieść.
Jesteś pewna, że tego chcesz?
Tak, wszystko dobrze.
Nie martw się, zadbam o nią.
Nie martwię się.
Chcę tylko mieć pewność, że wiesz...
Odbierz, może to z pracy.
Odbiorę, ale poczekasz? Sekundkę.
Mówię poważnie.
Halo? Madame Zehnacker. Tak.
Przepraszam na chwilę.
Moja siostra wyjeżdża do ojca, do Callian,
więc oddzwonię później, dobrze?
Słucham?
Przyjdę tam dziś po południu.
Tak. Rozłączę się teraz, dobrze?
Te są wspaniałe.
Wciąż potrafisz olśnić.
Opracowaliśmy je z Henri.
Skoro nie możemy wytwarzać No. 5,
powinniśmy spróbować czegoś nowego, żeby odzyskać rynek i moje nazwisko.
Biedny Pierre.
Co sobie pomyśli, gdy odkryje, że przybił gwóźdź do własnej trumny?
Już wie, powiedziałam mu.
A mimo to pozwolił ci wyjechać?
Nie miał wyjścia.
Kocha mnie.
Jak wszyscy.
Co to jest, szalona kobieto?
Pomaga mi zasnąć.
Nie mój wynalazek, ale niemal równie wspaniały.
Jestem wykończona.
A mimo to nie potrafię zasnąć.
I to pomaga?
Podzielisz się?
Poważnie?
Skoro chcesz.
Ale zrobisz to za mnie?
Boli?
Odrobinę.
Oddychaj.
Obie zasłużyłyśmy na odpoczynek.
Mamy firmę do poprowadzenia.
Możesz oprzeć tu stopy.
Dziękuję.
Jestem oszołomiony, zdumiony.
Jak pani go przekonała?
Wierzę w ciebie.
A poza tym u Boussaca zdałam sobie sprawę, że dla siebie również chcę czegoś więcej.
Wciąż czuję niedosyt, Christianie.
Lucien i ja przeżyliśmy już swoje.
Chcę stworzyć coś nowego.
Boussac zgodził się na to miejsce pod jednym warunkiem:
że ja będę prowadzić atelier, a ty będziesz projektował.
Chcę być twoją wspólniczką.
Chcę towarzyszyć ci w tej podróży, wspierać cię,
chronić i pomóc nam obojgu odnieść sukces.
Pozwolisz mi?
Nikogo bardziej nie pragnąłbym u swojego boku, madame Zehnacker.
Jestem szczęśliwy
po raz pierwszy od bardzo dawna.
Proszę.
Catherine?
Jak dobrze mieć cię z powrotem w domu.
Chcę, żebyś to wiedziała.
Dziękuję, papo.
Wybacz mi.
Napisy: Daria Okoniewska