HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
Carmel Snow przyjeżdża do Paryża.
- Słuchasz mnie? - Tak, słyszę.
Harper's Bazaar chce, aby wytypowała kolejną osobistość.
- Musimy ją tu zaprosić. - Nie.
O kimkolwiek Carmel Snow zdecyduje się napisać,
ten stanie się ikoną powojennej wysokiej mody.
- Musimy zabiegać o względy prasy. - Nie mam go.
Głównego elementu, który nada ton całej kolekcji.
Muszę go znaleźć.
Tego, co już masz, wystarczy, by ją oczarować.
Najpierw modelki.
- Nie mamy na to czasu. - Muszę zobaczyć, jak moje stroje
leżą na prawdziwej kobiecie.
A wtedy reszta zdąży cię ubiec. Balmain, Balenciaga, Lelong.
Nie tylko twoi przyjaciele, ale również wrogowie.
- Nie mam wrogów. - Więc jakichś zdobądź.
Niesamowite. Udało ci się znaleźć Montrachet Grand Cru z rocznika '22.
REDAKTORKA NACZELNA HARPER'S BAZAAR
Oczywiście.
Należało uczcić nasze ponowne spotkanie.
Kiedy zadzwoniłaś, że mieszkasz teraz w Szwajcarii,
od razu zapragnęłam wysłuchać twojej historii.
Nawet nie wiesz, ile twoja wizyta dla mnie znaczy.
Moja droga.
Powiedz szczerze...
jak się masz?
Przeżyłam.
Nie wiem, czy coś ponadto.
Ale wojna nareszcie się skończyła.
Twoje atelier jest wciąż zamknięte.
Nie wiem, czy znów je otworzę.
Pleciesz.
Nie chcę słyszeć takich bzdur.
Zatrzasnęłaś drzwi, podczas gdy inni, tacy jak Lelong, działali dalej.
Nie mam zamiaru krytykować działań Lelonga czy innych.
Po prostu czułam, że muszę zamknąć.
Wojna tak cię poraniła.
A to co?
Na szyi. Kto ci je dał?
Sama je zrobiłam.
Niemożliwe.
Perły mojej roboty są sztuczne i piękne.
Piękniejsze nawet od prawdziwych.
Sama widzisz, Paryż cię potrzebuje.
Nie mogę tam wrócić.
Moi wrogowie... Mam wrogów.
Oni mnie szkalują.
Dobry Boże, to oburzające.
Plotki. Okropne kłamstwa, jakobym kolaborowała z wrogiem.
Nie wierz w nie.
W życiu.
Sprawię, że Paryż powita cię z powrotem.
Potrzebujemy cię. Ja cię potrzebuję.
I nie spocznę, póki nie wrócisz tam, gdzie twoje miejsce.
Wracasz do Paryża.
Tak.
NOWY STYL
Dzień dobry.
- Wspaniała. - Tak.
Mogłaby założyć suknię dzienną numer 47.
Pragnę być częścią pańskiej pierwszej kolekcji.
Marzę o tym.
Obecnie pracuje pani dla madame Grès?
Tak.
Ale projekty monsieur Diora z Luwru mnie zachwyciły.
Bardzo dziękuję.
Proszę przekazać madame Grès pozdrowienia ode mnie.
Przykro mi.
Pracuje już dla kogoś?
Patou. Pracuje dla Patou.
Przykro mi, ale nie.
Nie?
- Pracuje dla Ricci. - Zajęta.
Schiaparelli.
Może pani odejść. Rochas.
Lanvin. Fath. Molyneux. Lelong.
Jest idealna. Mogliśmy podkraść ją Balmainowi.
Mogłaby pani przekazać monsieur Balmainowi najserdeczniejsze pozdrowienia?
Naprawdę?
Skończyły nam się modelki.
Znajdź więcej.
Odrzuciłeś wszystkie z 22 najlepszych,
- które znalazłam. - Miały już pracę.
Wiem, że nie chcesz urazić innych projektantów,
zwłaszcza Lelonga.
Ja również, tym bardziej że oboje odeszliśmy.
Rozmawialiście?
Nie. Christianie, musimy ruszyć z miejsca.
Nie będę podbierał pracowników kolegom, zostawiając ich z problemem.
- Musi być inne wyjście. - Narób sobie wrogów i zabieraj im.
A może wolisz ogłosić w gazecie, że szukasz bezrobotnych modelek?
Czemu nie?
- Bo to absurd. - Nie, to genialny pomysł.
Wiedziałem, że coś wymyślisz. Idź.
Daj mi to.
Nie trzeba, poradzę sobie.
Nie zapomnij nasion ziół.
Jesteś w tym dobra.
Twoi bracia nigdy nie dbali tak o ogród.
Christian dbał.
Nie tak jak ty.
Monsieur Friedman. Dobrze widzieć tak dobrze zaopatrzony sklep.
Powie mi pan, gdzie ukrywają się nasiona bazylii?
Tuż za stoiskiem.
Catherine?
Dobrze cię znów widzieć.
Wyglądasz zupełnie inaczej niż wtedy.
Znacie się? Skąd?
Catherine pracowała w centrum repatriacyjnym,
kiedy szukałem Tanii.
Próbowała mi pomóc.
Nadal masz jej fotografię?
Tak.
Obawiam się, że już nie wróci.
Jeśli czegoś się dowiesz, daj mi znać.
AGENTKA WESTMINSTER
- Co tam masz? - Nic.
Wyglądasz dość mizernie. Może powinnaś odstawić te środki nasenne.
Najpierw ty.
Kończą nam się zapasy.
To się bierze na noc, a nie w dzień.
- Ostatnio nic tylko śpisz. - Załatw więcej.
Przejdź się na spacer. Weź André. Naciesz się dniem.
Zawsze się o mnie troszczysz.
Jak idzie otwieranie naszego butiku?
Niedawno spotkałam się z Carmel Snow.
Szuka tematu na przełomowy artykuł i zamierzam nim zostać.
Powiedziałaś jej o mnie?
- O moim wkładzie? - Oczywiście.
Kiedy dotrze do Paryża, położy fundamenty pod nasz powrót.
A nasze nowe perfumy...
Cóż, nie znajdzie lepszego tematu niż odrodzenie się Coco Chanel.
Dokąd idziesz?
Mam spotkanie.
No jasne, dzięki. Z chęcią się przyłączę.
- Bardzo dziękuję za zaproszenie. - Nie dzisiaj.
- Jesteśmy wspólniczkami. - To poważne sprawy.
Snow nam sprzyja, ale Wertheimerowie nadal próbują pogrążyć.
Spotykam się z kimś, kto może pomóc.
- Z kim? - Nie mam czasu wyjaśniać.
Idź do André.
I na miłość boską, doprowadź się do porządku.
Każdy w Nowym Jorku
potwierdzi, że jestem znana z noszenia wyłącznie Balenciagi.
Jestem zaszczycony. Myślałem, że nosisz tylko Chanel.
Widziałam się z nią w Szwajcarii.
To straszne, jak traktowana jest w Paryżu.
Uważam Chanel za przyjaciółkę,
ale obawiam się, że pije piwo, którego sama sobie nawarzyła.
Doprawdy?
Byłam pewna, że zdołasz ją wybronić.
Był czas, kiedy mogłem.
Ale z tego, co wiem od przyjaciół i rządu,
dowody są przytłaczające.
Będzie musiała odpowiedzieć za swoje postępowanie.
Co za tragedia.
Tak.
Paryska moda.
Mogłaby wpłynąć na to, jak setki tysięcy zwykłych kobiet
ubierają się, marzą i żyją.
Nie musi być skierowana wyłącznie do majętnych Paryżan.
Amerykański przemysł może przybliżyć francuską modę całemu światu.
Ambitny plan.
Moda potrzebuje nowego lidera. Symbolicznego przywódcy.
Chciałabym, abyś ty nim został.
Twoje projekty, twój talent.
Wszystkie twoje talenty wymagają zdecydowanie większego płótna.
Nigdy nie przepadałem za prasą ani sławą.
Ani blaskiem fleszy.
Wszystko, co robię, robię dla siebie.
Świat musi sobie znaleźć innego zbawcę.
Przyjedź do Ameryki na tydzień, może dwa.
Przedstawię cię najbardziej wpływowym kupcom.
Umieszczę cię na okładce Harper's Bazaar po raz pierwszy
i gwarantuję, że nie ostatni.
Są inni, którzy lepiej się do tego nadają. Choćby Pierre Balmain.
Widzę się z nim dzisiaj.
Voilà.
A może Dior?
Słyszałam, że Marcel Boussac go finansuje – czy to prawda?
Tak.
Widziałam fotografie jego dwóch sukni z Teatru Mody
i wyczuwam wielki potencjał.
To nie Christiana szukasz.
A to dlaczego?
Jego talent.
Jego ambicją jest projektowanie strojów tylko dla 30 kobiet.
- Doprawdy? - Tak.
- To intrygujące. - Swego rodzaju eksperyment,
aby tworzyć najpiękniejsze stroje, jakie istniały.
Cóż, Dior jest pedantyczny. Pod tym względem jesteśmy podobni.
Monsieur Boussac ma wielkie ambicje. Zawsze takie miał.
Nie pozwoli Christianowi Diorowi zbyt długo na taką ekskluzywność.
To nie zależy od Boussaca, tylko od Diora.
I czego on się spodziewa po zakończeniu tego eksperymentu?
Może sama go zapytasz?
Świetny pomysł.
Zapiszecie się.
Drogie panie.
Przepraszam.
Dior?
Proszę się nie przepychać. Proszę was, drogie panie.
Co tu się wyprawia?
Twoje ogłoszenie zbiegło się w czasie z zamknięciem burdeli przez rząd.
A oto rezultat.
Pora zakasać rękawy.
Żadna z nich się nie nadaje.
- Są piękne. - Proszę!
Żadna się nie nadaje.
- Proszę was. - Tak, jest pani bardzo piękna.
A ona?
- Tak. - Która?
Ta szara myszka?
Zaproś ją. Wszystkie zasługują na uwagę.
Po kolei.
Monsieur Dior! Co pan wyrabia?
Na zewnątrz stoi sznur prostytutek.
Tak. Proszę się nie martwić.
Przyszedłem skontrolować inwestycję, a tu takie sceny?
Carmel Snow jest w Paryżu. Może przyjść w każdej chwili.
Nie jesteśmy jeszcze gotowi, więc nie wejdzie do środka.
Ale one są na zewnątrz.
- Proszę. - Nie, posłuchaj.
Pierwsze wrażenie robi się tylko raz.
A teraz proszę, błagam cię, bierz się do pracy.
Marie-Thérèse.
Skąd jesteś, moja droga?
Stąd, z Paryża.
- Paryż, tak? Od urodzenia? - Tak.
W trakcie wojny też?
Tak, zostałam.
Musiało być ci ciężko.
Nie miałam wyboru. Musiałam pracować w burdelu.
Przepraszam. To było głupie pytanie.
Ale powiedz mi...
myślałaś kiedykolwiek o... Przytrzymaj.
- Myślałaś o zostaniu modelką? - Nie.
Wybacz. Masz piękne rysy twarzy.
Byłabyś idealna. Dołączysz do nas?
Tak. Jeśli to praca. Potrzebuję pracy.
Monsieur Dior?
Proszę nie spodziewać się zbyt wiele. Nie jestem prawdziwą modelką.
Spójrz na siebie. Widzisz?
Widzisz? Jesteś wspaniała.
Zgódź się, proszę.
Uczyniłabyś mi zaszczyt, nosząc moje ubrania.
Dostałam twoją wiadomość, Herr Dincklage.
Co to ma być? „Agentka Westminster”? Chcesz, żeby mnie namierzyli?
- Chciałem się upewnić, że odpowiesz. - Grożąc mi? Oszalałeś?
Ale wyglądasz na udręczonego.
Kryjącego się po norach.
Małe pomieszczenia muszą ci doskwierać.
Pysznisz się?
Jakie to uczucie nie móc liczyć na potęgę Rzeszy,
która wesprze każde twoje oszustwo i zachciankę?
Czuję się nie ma miejscu. Niemile widziany, co sama znasz.
Porzuciłeś mnie.
Mogłem uciec albo dać się złapać.
Ruch oporu zrobił nalot na kościół.
Ktoś dał im cynk.
Nie wiesz może kto?
Oczywiście, że nie. Czego chcesz?
Muszę się przyczaić. Nie wychylać.
Załatwić dokumenty podróżne. Potrzebuję gotówki.
Naprawdę? I to wszystko?
Korzystam z pseudonimu.
Peter Lang, handlarz jedwabiem.
Możemy współpracować.
Nie. Kontakty z tobą są zbyt ryzykowne.
Coco, znalazłem się pod ścianą.
- Mam swoje problemy. - Mogę ci pomóc.
Jak? Wciągając mnie znowu w kłopoty?
Wertheimerowie kontrolują moją firmę.
Zabiegam, aby Harper's napisał o moich perfumach,
więc agentka Westminster nie może ujrzeć światła dziennego.
Jeśli ktokolwiek dowie się o tej misji, będę skończona.
Mam wszelkie powody, by zachować to w tajemnicy.
A dokumenty?
Papiery?
Czy jest coś, co może mnie powiązać z nazistami?
Znam tu kogoś, kto pracował dla Schellenberga.
Pomogła mi stworzyć moją przykrywkę. Mogę poprosić, żeby to sprawdziła.
Najpierw zdobądź informacje, a potem pomyślimy o pieniądzach.
Jedź za mną do hotelu.
Podoba ci się?
To ponoć szwajcarski jazz.
Z kim ona przyjechała?
Czy mnie oczy nie mylą?
Elsa.
- Wspaniała jak zawsze. - Witaj.
Znasz go?
Tak się składa, że znam.
Jest mi dłużny sporą sumkę. Ciekawe, czy pamięta.
André, to mój stary znajomy.
- Miło mi poznać. Nazywam się... - To Spatz.
- Przestań. - Zignoruj akcent, to Niemiec.
To Peter Lang.
Porozmawiacie później. Musimy z Peterem coś omówić.
Tak, porozmawiajmy później.
Nie wiem.
Ale jak uważasz?
Co dokładnie Carmel Snow powiedziała?
Była bardzo oschła, zaskakująco małomówna.
Przyszła do mojego atelier,
więc zadbałem o wystawny lunch i pokazałem jej szkice.
A potem?
Zabrała je.
Bez słowa?
Tak. Podziękowała za lunch, ale nie wspomniała o projektach.
Po prostu je zabrała. To chyba dobrze?
Po co miałaby je brać, gdyby jej się nie podobały?
Czemu nie powiedziała, że jej się podobają?
Nie wiem.
Może się nie podobały i zabrała je, żeby nie musieć mi tego mówić.
Nie wiem, co to oznacza.
Nienawidzę Carmel Snow. Nienawidzę.
Elsa o wszystkim wie. Może nas wydać i wyjść na bohaterkę.
- Niemożliwe. - Zapomnij, że jest ci bliska.
Brytyjczycy równie dobrze mogli ją zwerbować, kiedy ją więzili.
- Może pracować dla MI6. - Nie.
- Jak możesz być taka pewna? - Nie próbuj mnie nastawiać przeciw niej.
Wiesz, że mam rację.
Nie, skończ już!
Elsa zagraża nam obojgu.
Zostaw ją w spokoju.
Możesz ze mną porozmawiać.
Widzę, że czymś się zadręczasz.
Biedny Friedman.
Tania zaginęła.
W centrum repatriacyjnym zapytał, czy ją znałam.
Znałaś?
Ludzie oczekują odpowiedzi.
Prostych odpowiedzi.
A takich nie ma.
Tak.
Znałam ją.
Była miła i dzielna.
Nic na tym świecie nie jest twoją winą, córeczko.
Uwierz mi.
Płaczesz, papo?
Czasami trzeba.
Może pomogą mi odzyskać firmę.
Zachowaj rozwagę.
Szala zwycięstwa może wkrótce przechylić się na stronę aliantów.
Nie chcesz skończyć jak ja. Żałując, że w ogóle się z nimi zadałaś.
Halo?
Kiedy dziś drzemałem, przyśniło mi się,
że byłeś tu z braćmi.
To ważne, żebyśmy byli razem.
Chcę, żebyście mnie odwiedzili.
To wspaniały pomysł.
- Przyjedź jutro. - Nie dam rady.
Na jeden dzień.
Naprawdę bym chciał, ale nie mogę zostawić pracy.
Muszę się spotkać z dziennikarką modową.
Praca. Wiecznie jesteś zajęty.
Chcę jak najwięcej dopiąć na ostatni guzik
i nie mam teraz czasu na nic innego.
Tylko firma się liczy? Rodzina też jest ważna.
Odwiedź brata, przywieź go tu.
Nie, nie mam czasu.
Firma.
Nie powinieneś był jej zakładać, mając stałą posadę u Lelonga.
Nie wyniosłeś niczego z moich błędów?
Nigdy nie wybieraj okazji ponad stabilność.
Pojedź do brata.
Gdyby nie jej stan, poprosiłbym Catherine.
Zostałeś tylko ty.
Chce, żebym zobaczył się z moim bratem, Bernardem.
Dlaczego?
To bez znaczenia.
Nie mogę, nie mam kiedy.
Dobrze o tym wiem.
Jacques. Nie bądź taki, proszę.
Pójdę się czegoś napić.
Dołączysz?
Chciałbym, ale nie mogę.
A jakże.
Nie będę ci zabierał czasu.
Musisz projektować.
Nie chodzi tylko o projekty.
Wszyscy są zaabsorbowani Carmel Snow,
jakby prasa była ważniejsza niż tworzenie ubrań.
Ta jest piękna.
Powinieneś uszanować życzenie ojca. Pojedź do brata.
Rozmyślałam nad tym, Carmel.
Chciałabym opowiedzieć swoją historię.
Moja droga, mam szczerą nadzieję,
że kiedyś napiszę o twoim powrocie, ale teraz to niemożliwe.
Nie rozumiem.
Plotki na twój temat
wydają się niemożliwe do sprostowania.
Rozumiem.
Ale z pewnością mogłabyś pchnąć sprawę w lepszym kierunku.
Mój magazyn nalega, abym dalej szukała wybitnej kolekcji,
która wyłoni się z popiołów ostatnich lat.
Przyjedź znów do Szwajcarii.
Pokażę ci, co znaczy prawdziwy talent.
Oczywiście, moja droga.
W przyszłym tygodniu.
Muszę przygotować narty na sezon.
Fantastycznie! Idealnie się składa.
Pokażę ci moje najnowsze zapachy.
Nie mogę się doczekać.
Muszę kończyć. Pa, pa.
Nie mam go.
Głównego elementu, który nada ton całej kolekcji.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY
Pański brat jest tam, gdzie zwykle.
Właśnie obudził się z drzemki. Nie lubi odzywać się przed obiadem.
Rozumiem. Posiedzę przy nim.
Bernard?
To ja, Christian.
Mogę z tobą posiedzieć?
Będę szkicował.
Widzisz to?
Tam.
Powinieneś rysować drzewa.
Ich taniec przypomina mi ludzi.
Jak cię tu traktują?
Dobrze, jeśli lubisz takie zakłady.
Kto nie lubi od czasu do czasu odrobiny ciszy i spokoju?
Ciszy nie brakuje.
Ale spokoju już tak.
A ty jak się masz?
Jestem zajęty.
Otrzymałem własne atelier, a to ogromna odpowiedzialność.
W końcu projektuję pod własnym nazwiskiem.
Masz swoją firmę.
Co pomyślałaby matka?
Myślę, że nie byłaby zadowolona.
Porażki ojca.
To ją złamało.
Była taka wrażliwa.
To przez niego...
prawda?
Zrobił interes z nawozów.
Prowadził fabrykę gówna, stracił wszystko w wyniku krachu
i przyniósł hańbę nazwisku Dior.
Nie zapominaj jej słynnych słów.
„Nazwisko Dior ma się nigdy nie znaleźć na witrynie sklepowej”.
Nadal nie rysujesz drzew.
Nie. To kobieta, którą poznałem.
Marie-Thérèse. Modelka, którą zatrudniliśmy.
Kobieta?
Ty?
Przypomina matkę.
Możliwe.
Ojciec dzwonił.
Chce, żebyśmy go odwiedzili.
O nie. Nie, to nie wchodzi w grę.
- Mogłoby być miło. - Proszę cię, denerwujesz mnie.
Jak zacznę się hiperwentylować, oni od razu się tu zbiegną.
Wolimy tego uniknąć.
Chodź, przejdziemy się. Muszę się przespacerować.
Monsieur Dior pragnął spotkać się osobiście,
ale musiał niespodziewanie wyjechać do brata.
Będzie wściekły, że mi je pokazałaś?
Chciałam tylko, żebyś rzuciła okiem na jego prace.
Tak.
Dziękuję.
W końcu obejrzałaś już prace wszystkich innych paryskich projektantów.
Tak.
Ale jeszcze nie widzę tu głównego elementu całej kolekcji.
Odezwę się.
Czytam o życiu i przyrodzie.
Stanowimy dwie części.
Górną i dolną. Światłość i mrok.
W każdym z nas
unoszą się jak warstwy oddzielone pasem.
Nasza mroczna połowa...
nasz spód musi pozostać przyciśnięty do ziemi.
Tylko wtedy druga część,
światłość, może się wznieść.
To musisz pokazać światu.
Przekaż ojcu, że nie mogę przyjechać.
Coco, mam wieści.
Spotykam się z moją wtyką.
To brzmi podejrzanie.
Jestem tu, żeby pomóc. Gdzie Coco?
Nie potrzebujemy tej twojej pomocy.
Nie byłbym taki pewny.
Wyglądasz na zdesperowaną.
Jesteś zdesperowana?
Nie. Jestem kompletnie wyzuta z wszelkiej desperacji.
Wiesz, że mogę pomóc.
Zdobyć co nieco.
Na przykład?
To, czego potrzebujesz.
Mężczyźni tacy jak ty otaczają nas przez całe życie.
Przejrzała cię na wskroś.
Ja również.
Wiem, czego potrzebujesz.
Spatz właśnie oferował swoją pomoc.
Carmel Snow przychodzi tu jutro.
Oboje musicie zniknąć.
Ale Coco, jesteśmy...
jesteśmy... wspólniczkami.
Jesteś w rozsypce. Spójrz na siebie.
Zejdź mi z oczu.
No już!
A ty dostarcz to, o co prosiłam!
To zajmie tylko chwilę. Poczekaj tu.
Załatwisz to, czego potrzebuję?
Bo Coco odmówiła. Nienawidzi mnie. Zawsze tak było.
Elsa, wcale tak nie jest. Cierpliwości.
Zobaczę się z kimś, kto może pomóc.
Robisz to dla niej, nie dla mnie.
Tobie też zdoła pomóc, tak?
Zostań tu.
Wymieniamy wiadomości od tak dawna, że zapomniałam, jaki jesteś tajemniczy.
Czy naprawdę po raz ostatni widziałam cię w gabinecie Schellenberga?
Fräulein Klein.
Dziękuję.
Po dwie rano przez trzy dni.
Bardzo dziękuję.
APTEKA
Jak się miewa nasz drogi Schellenberg?
- Nie słyszałeś? - Nie.
Duńczycy go złapali.
Od dłuższego czasu przebywa w areszcie.
Zaczął mówić.
A jego teczki? Dokumenty?
Wiele z nich zniszczono, ale...
Ale?
Nie wszystkie. Zabrakło czasu.
A te dotyczące Operacji Modellhut?
Klęski Chanel?
Nie jestem pewna.
Halo? Przepraszam.
Poproszę najlepsze z pańskich narkotyków.
Później przyniosę receptę...
- Proszę tu nie wchodzić. - Może...
- Mam nóż. - Pomocy!
Tu masz dokumenty na nowe nazwisko.
Ten sam człowiek sfałszował moje.
Jest dobry.
Jak bardzo?
Wystarczająco.
Co zaplanowałeś dla Chanel i jej przyjaciółki?
Zdecydowałeś, czy są zagrożeniem?
Puszczajcie! Zostawcie mnie!
- Puszczajcie! - Idź. Później cię znajdę.
Nie chcę z wami nigdzie iść! Nie! Proszę! Zostawcie mnie.
A niech mnie.
Są zjawiskowe.
Rozejdą się na pniu.
Czyli pomożesz mi?
Gdybym tylko mogła.
Posłuchaj, nie zapomniałam o twoich zasługach dla świata mody.
Ale musisz przyjąć do wiadomości, że pewnych rzeczy nawet ja nie przeskoczę.
Twoja obecna reputacja nie pozwala nam cię promować.
Harper's poszukuje
nowego powojennego wizjonera, który wprowadzi nas w nowy etap.
Świat nie szuka takich staruszek jak my.
Jestem stara, ale nie martwa.
Żyję i tryskam pomysłami. Świeżymi pomysłami.
Muszę pracować.
Tymczasem tkwię tutaj, w tym więzieniu.
Świat, który mnie ubóstwiał,
teraz puścił w niepamięć wszystko, co zrobiłam dla mody i świata.
Nie, nie zostałaś zapomniana.
Jeśli nie możesz o mnie napisać,
może zdołasz pomóc mi inaczej.
Jeśli jest to w mojej gestii.
Weźmiesz ze sobą kilka butelek
i przekażesz je komu trzeba?
Jeśli dostarczysz je do mojego hotelu, to zajmę się resztą.
Zetnę trochę ziół.
Na kolację zjemy sałatkę.
Papo, chcę ci o czymś powiedzieć.
Słucham.
Chodzi o córkę Friedmana, Tanię.
Nie opowiedziałam ci wszystkiego.
Szlag. O Boże.
Stłukła się.
Papo, słyszałeś mnie?
Trochę w prawo.
Moja matka byłaby przerażona.
Pięknie się prezentuje.
Papo?
W samą porę.
- Nie jest za duży? - Nie, jest idealny.
A ty co sądzisz? Nie jest za duży?
Musimy porozmawiać.
Co się stało?
Catherine dzwoniła.
Twój ojciec zmarł.
Papo, ocknij się.
Serce, najdroższy.
Poddało się.
Nie mam czasu.
Odwiedźcie mnie.
Nie mam czasu.
Rodzina też jest ważna.
Stanowimy dwie części.
Światłość i mrok.
Oddzielone pasem.
Coś ty zrobił?
To musisz pokazać światu.
Gdzie projekty?
Znalazłem go.
Główny element.
ŻAKIET BAR
Napisy: Daria Okoniewska