HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
Zaśpiewaj jeszcze raz, Coco.
MOULINS, FRANCJA
Pokochali cię, Coco.
- Twój głos... - Przebiłaś mnie swoim tańcem.
Byli zachwyceni.
Wszyscy skandowali „Elsa!”. Namawiali, żebyś zdjęła sukienkę.
Skończ.
Nie przeszkadza ci, że tu zostaję?
Zapłacę jak tylko będę miała.
Oczywiście.
Możesz tu zostać, ile chcesz.
Uczcijmy zostanie współlokatorkami.
Tak! Świętujmy.
Zdrowie.
Zawsze chciałaś być piosenkarką?
Nie.
Ale masz taki talent.
Zazdroszczę ci.
Tak naprawdę chcę robić kapelusze.
Może kiedyś zostanę projektantką. Suknie.
Naprawdę? Gdzie?
W Paryżu, a gdzie.
W Paryżu?
- Weź mnie ze sobą. - Jak mogłabym nie?
Masz wspaniały styl.
Będziemy żyć tak, jak to na zasługujemy.
Mogłybyśmy współpracować.
Obiecaj, że weźmiesz mnie ze sobą.
Obiecuję, Elso.
Obiecuję.
Zawsze będziemy razem.
Obudź się.
Cześć.
To ty.
Nie spieszyłaś się.
Zdążyłam się zadomowić.
Musimy iść.
Oczywiście, kochana. Zabiorę tylko swoje rzeczy.
Niczego nie masz.
Nie bądź taka ostra.
Wpakowałaś się do aresztu. Coś ty sobie myślała?
Więcej szans ci nie dam.
NOWY STYL
Loulou?
Cześć.
Christian? Chodź.
Przedstawię ci moją wizję.
Obawiasz się, że nie wystarczy miejsc siedzących dla gości.
No tak. Co zrobimy?
Wykorzystamy schody.
Posadzimy gości tu i tu.
A modelki wyjdą tędy.
Spocznik wykorzystamy jako część wybiegu.
Tak.
A zasłony rozwiesimy tu i tu.
Będzie cudownie.
A nad kominkiem skomponuję olbrzymi bukiet kwiatów.
Będzie zjawiskowo.
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił.
To twoje pięć minut.
Błyszcz. Delektuj się tym.
To już się nigdy nie powtórzy.
Tak.
- Twój dom będzie wspaniały. - Christianie.
Monsieur Vigouroux tu jest i chce z tobą porozmawiać,
zanim wyruszysz na pogrzeb ojca.
Nie martw się. Nad wszystkim panuję.
W spokoju uhonoruj ojca.
Jak tu pięknie. Nigdy nie widziałem tak wykwintnego domu mody.
Jest pan wyjątkowy.
Monsieur Cardin, jak miło, że nas odwiedziłeś.
Madame.
Ciężko wyrzucić z pamięci nasze ostatnie spotkanie u Lelonga.
Spokojnie, tym razem nie ściągnę spodni.
- Chyba że woli mnie pan bez, to wtedy... - W zasadzie wie pan,
spodnie są niezbędne każdemu, kto tu pracuje.
Pracuje?
Proponuje mi pan pracę?
Nie mamy głównego krawca.
Że ja?
O kurde.
Tak! Zaczynam od razu.
Gdzie szwaczki?
Musimy zatrudnić więcej. Pracownię masz na górze.
Wykonam pracę nawet dziesięciu.
Nie muszę wychodzić. Nie muszę spać.
Cześć. Pierre Cardin, główny krawiec.
Miło poznać.
Cześć! Pierre Cardin, główny krawiec.
Miło poznać.
Mamy opóźnienie i dramatyczne braki kadrowe.
Wszystkie utalentowane szwaczki pracują już dla innych projektantów.
Jeśli teraz ich nie zatrudnicie, na pewno nie zdążycie.
Szukamy.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Musimy się już zbierać.
Trzeba zatrudnić te, które pracują już dla innych.
Czy to wchodzi w grę?
Nie. Nie kradniemy od przyjaciół.
To nie kradzież, Christianie.
Okoliczności tego wymagają.
- Nie chcemy się do tego posuwać. - Wiem.
Tak, musi być inne wyjście.
Przyjaciele czy nie, jeśli nie zdobędziesz szwaczek,
nie zdążysz z premierą.
I będziesz się tłumaczył Boussacowi.
Nie zdążymy na pociąg do Callian.
Przepraszam, że cię tym obarczam, gdy opłakujesz ojca.
Przykro mi.
Nasze kondolencje, Christianie.
Zdążymy.
Jakim cudem?
Masz się u kogo zatrzymać w Wielkiej Brytanii?
A dlaczego?
Potrzebujesz pomocy.
Może u Lottie. Przyrodniej siostry.
Zawsze ci zazdrościła.
No tak, bo byłam tą seksowną, z nieprawego łoża.
Skontaktuj się z nią. Spakowałam cię.
Musisz wyjechać.
Nigdzie nie jadę.
Nie możesz mnie tak lekceważyć.
Nęcisz, a potem odpychasz. Nie godzę się na to.
Napadłaś na człowieka, by zdobyć narkotyki.
Dałaś się aresztować, kiedy ja próbuję odbudować reputację.
Przepraszam. Przestanę, obiecuję.
Twoje obietnice nic teraz nie znaczą.
To Spatz teraz przez ciebie przemawia.
Od przyjazdu tego nazisty zachowujesz się jak pomylona.
- Nie wymawiaj tego słowa. - Którego?
„Nazista”. Nie mów „nazista”.
Ale on nim jest.
To cholerny nazista, którego nie potrafisz wykopać z łóżka.
Co się stało z moim życiem? Wykańczasz mnie.
O Boże.
Wróciłaś.
Jak więzienie?
Wspaniale karmili.
Dołącz do nas.
Zorganizowałem dla nas kolację jutro wieczorem.
Zapraszam też monsieur Langa.
A po co?
Wciąż u ciebie przesiaduje, a ledwo go znam.
Wątpię, by miał czas.
Przyjdzie.
Już go zaprosiłem.
Wszystkich was.
To nie jest najlepszy pomysł.
Nie denerwuj się. Potraktuję go ulgowo.
Ja też chciałbym go polubić.
Tak się cieszę, że dostałeś przepustkę, żeby móc pożegnać dziś ojca.
Wyglądam jak człowiek.
Jesteś człowiekiem.
I teraz też tak wyglądam.
Kołnierzyk nie ciśnie?
Nie.
Nie, pasuje jak ulał.
Jakby skrojono go dla mnie.
Bo skrojono.
Ty?
Tak, dla ciebie.
Już pora.
Elegancko wyglądasz.
Christian go dla mnie uszył.
Raymond już przyjechał?
Tak, jest na zewnątrz.
Martwi się tym, kto przemówi na pogrzebie.
W jakim jest nastroju?
Ponurym, jak zawsze.
W końcu to pogrzeb.
Niewielu wie to o moim ojcu, ale to prawda.
Maurice Dior kochał piękno.
Ale niepomyślność wymogła na nim skromność.
Zamiast rozpieszczać nas dostatkiem,
nauczył nas... ciężko pracować.
Dążyć do czegoś.
Trwać z podniesionym czołem.
No i...
była też miłość.
I była duma.
I były trudności.
A teraz jest tutaj...
w tym pięknym miejscu...
otoczony ludźmi, którzy go kochali.
Żegnaj, papo.
Mam nadzieję, że odnalazłeś to, czego tak długo szukałeś.
Dobrze to ująłeś.
Choć może zbyt pobłażliwie.
Bardzo mi przykro.
Wzruszająca mowa.
Twój ojciec był wspaniałym człowiekiem.
Moje kondolencje.
Raymond walczył na froncie na początku wojny.
Brał udział w pierwszych bitwach.
- Doprawdy? - Tak. A potem mnie schwytali.
Byłem więziony tylko przez kilka miesięcy,
zanim Niemcy stali się tak brutalni.
Warunki nie były jeszcze wtedy tak okropne.
Czy wiesz, że Christian również został wcielony do francuskiej armii?
Walczyłeś?
Ledwo.
Wyobrażasz mnie sobie w walce?
Nie wyobrażam sobie nawet w mundurze.
Monsieur Dior.
Mam prezent dla pańskiej rodziny.
Monsieur Friedman, to róże Granville. Ulubione kwiaty mojego ojca.
Skąd pan wiedział?
Prowadzę stragan ogrodniczy.
Jutro powinna przyjechać ich dostawa.
Zasadzę je dla was.
- Dziękuję. - To dla mnie przyjemność.
Catherine.
Monsieur Friedman.
Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć, co stało się z moją córką?
O czym on mówi?
Moja córka, Tania, trafiła do tego samego obozu.
Nie mogę panu pomóc. Przykro mi.
Monsieur Lang...
On woli Spatz.
Słyszałem.
To po niemiecku?
- Tak. - Nie.
Tak.
Jak miło.
Zamówimy więcej wina?
Zdecydowanie potrzebujemy więcej.
Ale obecnie wolę monsieur Lang.
Spatz to przezwisko z dawnych lat.
Nie przesadź.
Nie chcesz znów trafić do więzienia.
Tak, bo jestem zatwardziałą kryminalistką.
Monsieur Lang,
co pan robił w trakcie wojny?
No cóż, sprzedawałem tkaniny, czyż nie?
André, mój drogi, Peter nie chce rozmawiać o pracy.
Zamówmy.
- A ty? Czym się zajmowałeś? - Walczyłem za Francję.
Tak, był bardzo dzielny.
Serwujecie dziś bażanta?
Nie, tylko kozinę.
Kozinę?
Francuzi mieli ogromne szczęście, że tak zaciekle walczyłeś na froncie.
Służył pan?
Obawiam się, że walka nie leży w mojej naturze.
Jest pan pewien?
- Całkiem pewien. - Doprawdy?
A co leży w twojej naturze?
Nie każdy ma predyspozycje do przemocy.
A ja zawsze wolałem łagodniejsze metody.
Tak, wrażliwiec z ciebie.
Bardziej kochanek niż wojownik. Ot, cały nasz monsieur Lang.
Obawiam się, że nie podają dziś bażanta.
Zatem kozina?
- Odejdź. - Przepraszam.
Staram się pilnować tego, z kim moja ciotka spędza czas.
- Przepraszam. - Jest szczodra i łatwo ją zwieść.
Nie musisz mnie ochraniać.
A jednak.
Jeszcze nie... Więcej.
Komu sprzedawał pan tkaniny w trakcie wojny?
Zapewne nie Francuzom?
No cóż, mój drogi młodzieńcze, sprzedawałem każdemu, kto kupował.
Wojnę można wygrać tylko wtedy, gdy dba się przede wszystkim o siebie.
Wygrać.
A co ze słusznością i jej brakiem?
Dobrem i złem?
To dwie strony tej samej monety.
Rzucasz na własną odpowiedzialność.
Powiedziałbym, że to cynizm i tchórzostwo.
- Słucham? - Mam powtórzyć?
Nie ma potrzeby.
Monsieur Lang, czy odprowadzi mnie pan do toalety?
Z przyjemnością.
Nie wiem, jakiego haka masz na ciotkę, ale się dowiem.
Nie jesteś tym, za kogo się podajesz.
- Czyżby? - André, proszę cię.
- Czemu nie chce mi powiedzieć? - Najdroższy.
Nie martwmy się tym, czego nie zdołamy pojąć.
- Co ty wyprawiasz? - Spędzam przemiło czas.
Do cholery, jak długo jeszcze tu zostaniesz?
Mam już dokumenty. Brakuje mi tylko gotówki.
- Sprawa z Schellenbergiem nie wypłynie? - Powiedziano mi, że dowody zniszczono.
Widzę się jutro z prawnikiem.
Gdy załatwię sprawy z Wertheimerami,
założy fundusz, z którego będziesz mógł korzystać.
Będzie tam więcej, niż potrzebujesz.
Coco, pieniądze.
Jeśli chcesz je dostać, to nie zbliżaj się do mojego siostrzeńca.
Jestem przekonany, że zakładanie własnej firmy było potwornym błędem.
Doprawdy? A to dlaczego?
- Nasza rodzina jest pechowa. - To Christian decyduje o swoim szczęściu.
Nikt nie decyduje o swoim szczęściu. To absurd.
Catherine, apetyt ci wraca.
Tak. Dziękuję.
Wrócisz teraz do Paryża?
Zostanę tu jeszcze trochę.
Co? Papy już nie ma, więc możesz wrócić do Paryża.
Kiedy tylko chcesz.
Zostanie tutaj. Co ci zależy?
Może nie ma ochoty zadawać się z twoim towarzystwem.
Rodzina w komplecie. Jak wspaniale.
Szkoda, że papa tego nie dożył.
Ciekawe, czy nas teraz słyszy.
Odpłynął w zaświaty.
Prawda, Christianie?
Nadal dajesz się tym bałamucić?
Tarotem i innymi bzdurami?
Liczę, że już z tego wyrosłeś.
Możemy zmienić temat?
Kiedy był młodszy, to go wręcz pochłaniało.
Zawsze chciał wiedzieć na zapas, co się wydarzy.
Może zapytaj wróżkę o twoją fabrykę sukienek –
niech przewidzi, co się stanie.
Skończ, proszę.
Może zapobiec temu, co spotkało twój inny biznes –
galerię sztuki, która splajtowała.
Skończmy już.
Mieliśmy taki piękny dom, dorastając w Granville.
Wciąż wspominam rok, w którym ojciec stracił firmę.
Raymondzie, proszę.
Byliśmy zmuszeni przenieść się tutaj, na to zapomniane przez Boga pustkowie.
Dlatego próbowałeś się zabić?
Wybiłem to sobie z głowy 30 lat temu. Nie wyszło, nie podobało mi się.
Z bólem patrzyliśmy na upadek ojca i nie chcemy, by to samo spotkało ciebie.
Skończmy już, proszę.
Próbuję tylko żyć własnym życiem.
Czyli sukces jest ci pisany? Czy tak?
Twoje życie jest takie ważne, a nasze co?
Powinieneś sam zobaczyć, co tworzy.
Za kilka miesięcy otwarcie.
Jesteście wszyscy zaproszeni.
Powiedz, ile sukienek potrzeba, aby wymazać to, co spotkało Catherine?
Bernarda?
Czuję się dużo lepiej.
Zamknij się.
Staram się ciebie chronić, bracie.
Nasi rodzice odeszli, więc obowiązek spadł na najstarszego.
Nie chcę, żeby to spotkało też ciebie.
Porażka.
Co ty tu robisz zupełnie sama?
André jest podejrzliwy wobec Spatza.
To mnie martwi.
Tak.
André powoli wszystko składa.
To tylko kwestia czasu.
Przez całe życie moi przyjaciele, moi ukochani mnie porzucali,
zostawiali mnie.
Tak usilnie starałam się zostawić to za sobą,
zbudować życie z tych gruzów.
Jesteśmy czymś więcej niż sumą naszych tragedii – oby.
Moje dzieciństwo, podrzucona do sierocińca, niechciana, niekochana.
Nie.
Wciąż możemy polegać na sobie.
Tak jak w młodości.
Tak, możemy.
I na André.
Jest taki kochany.
Powinnaś wyznać mu prawdę.
Jak to?
Musisz przerwać ten łańcuch kłamstw
i powiedzieć mu o Spatzu i tym, co zrobiłyśmy.
- Wybaczy ci, naprawdę. - Nie mów tak.
On nie może się dowiedzieć.
Zobacz, do czego to doprowadziło.
Chowamy się przed światem i sobą nawzajem.
Masz teraz okazję, dobrą okazję.
- Po prostu bądź szczera. - Nie mogę go znów stracić.
To mnie zabije.
Wcale nie. To próbuję ci powiedzieć.
Nie zabije.
Przebaczenie. Potrzebujesz go.
Ja go potrzebuję.
Poproś o nie André.
- Pójdę z tobą. - Idź stąd.
- Pójdziemy razem. - Zniknij.
- Zrobimy to razem. - Odejdź.
- Nie. - Będę z tobą.
Nie bój się. Chodź, powiemy mu.
- Nienawidzę cię! - Nie bój się.
- Całą cię nienawidzę! Won! - Przestań!
Nie rozumiesz, jak działa świat!
Jutro ma cię tu nie być!
- Coco, nie mówisz poważnie. - Mówię.
Nie chcę cię znać.
O Boże.
Elsa.
Co jest?
Co się stało?
Najdroższy.
Braki pracowników w atelier.
Zehnacker powiedziała, że bez szwaczek ci się nie uda.
Wiem, ale...
Więc?
No wiesz...
nie chcę sukcesu kosztem innych projektantów, naszych przyjaciół.
Musimy znaleźć inny sposób.
Uda ci się.
Pożegnam się ze wszystkimi.
Zamieszkam u Lottie.
Może mnie już nie być, gdy wrócisz.
Tak się cieszy na mój przyjazd.
Mój prawnik zadzwonił, że Wertheimerowie chcą ugody.
Zatrzymał się w posiadłości, którą wybrali na negocjacje.
Wszystko pójdzie po twojej myśli.
Chcą się spotkać na neutralnym gruncie.
Jakby Szwajcaria nie była dość neutralna.
To dość daleko.
Wrócę późno.
Mnie wyrzucasz, ale Spatza sobie zostawiłaś...
To haniebne.
Czyli tak się żegnamy.
Było tam tak pięknie.
Tak. Szczęśliwsze czasy.
Aż się skończyły.
Gdzie wszyscy?
- Raymond odwiózł Bernarda do zakładu. - Już?
Chciałem się pożegnać.
Powinnaś wrócić ze mną do Paryża. Nie powinnaś tu zostawać.
Obiecałam papie, że dokończę ogród.
Pomożesz mu sadzić róże?
Nie spałaś?
Ty również.
Nie sypiam wiele od czasu obozu.
Monsieur Friedman powiedział wczoraj, że znałaś jego córkę – to prawda?
Znałaś ją?
To prawda? Znałaś ją?
Catherine.
Jeśli coś ukrywasz, powiedz mi.
Powiedz komuś.
Chodźmy.
Tania nie żyje.
Umarła na moich oczach, straszliwą śmiercią.
Przyjaźniłyśmy się.
Byłyśmy w tym samym oddziale, więc znałyśmy się przed obozem.
Strażnicy nas głodzili.
Tania była chora, więc ukradłam trochę chleba.
To był cud, że w ogóle udało mi się coś ukraść.
Ale ukradłam.
Przyniosłam go jej, ale strażnicy robili obchód i go znaleźli.
Miała go w rękach, gdy weszli.
Myśleli, że to ona ukradła jedzenie.
Zaczęli ją bić.
Chciałam się sprzeciwić, ale za bardzo się bałam.
Tania milczała. Przyjmowała ciosy.
Bili ją tak długo, aż wypadły jej zęby.
A potem ją wywlekli
i wrzucili do pieca, kiedy jeszcze żyła.
Byłyście jeszcze dziećmi.
Obie.
Małymi dziećmi.
- Jak ona się czuje? - Zasnęła.
Nie mamy pojęcia, przez co przeszła.
To wykracza pojęcie.
Nie ma końca.
Jest silna.
Poradzi sobie.
No nie wiem.
Zobaczysz.
Ma ciebie.
Na czym stoimy?
U progu postępu.
Zgodnie z poleceniem, złożyliśmy pozwy w obu krajach,
czekając na rozprawy w Paryżu i Nowym Jorku.
Jak dotąd Wertheimerowie byli niechętni wszelkim ugodom.
Skąd ta zmiana?
Niedawno dowiedzieli się o twoim spotkaniu z Carmel Snow.
Prawdziwa przyjaciółka. Wiedziałam, że nie zawiedzie.
Wertheimerowie martwią się,
że twój nowy zapach trafi na półki w Neiman Marcus.
I dobrze.
A to nie koniec.
Saks. Bergdorf's.
Będziemy dociskać, aż stracą dech.
Chyba są gotowi na ugodę.
Jakiego rodzaju?
Wkrótce przyjadą tu ze swoimi prawnikami
i wtedy będziemy negocjować.
Tym razem mam nadzieję.
Tym razem? Dobrze.
Możesz być pewna przyzwoitej sumki.
Przyzwoitej?
Nie dam się zbyć przyzwoitą.
Ja chcę ich oskubać.
Już mówię, co musimy przygotować.
Powinniśmy zdążyć na przyjęcie Bérarda.
Tak. Damy radę.
Na pewno chcesz iść?
Tak. Dobrze mi zrobi spotkanie z przyjaciółmi.
Z bólem patrzyliśmy na upadek ojca
i nie chcemy, by to samo spotkało ciebie.
Nie zostaniesz na noc? Zanosi się na deszcz.
Siostrzeniec na mnie czeka.
- Nadal bez kierowcy? - Tak.
Podoba mi się ta niezależność.
Halo?
Halo. Lottie. Cześć.
To ja, twoja siostra.
Nie, ta druga siostra. Elsa.
Myślałam, żeby do ciebie zadzwonić.
Przepraszam.
Tak. Boże, jest późno.
Przepraszam.
Wiesz...
Tęsknię za tobą.
A pojawiła się możliwość, żebym wróciła do Londynu,
więc pomyślałam, że cię odwiedzę.
Co?
Czemu nie?
Wiem, że pobłądziłam.
Byłam zraniona, wściekła, ale...
Ty jesteś idealna? Bo ja nie.
Nie nazywaj mnie tak.
Nie mów tak.
Jestem twoją siostrą!
Jestem!
Dobry wieczór.
Muszę gdzieś przeczekać burzę. Nic nie widzę przez przednią szybę.
Może pani tu zostać, jak długo zechce.
- Dokąd pani jedzie? - Do domu.
To daleko?
Już nie.
To hotel w Lozannie.
Hotel?
- Mówiła pani o domu. - Tak, mieszkam tam.
To niespotykane.
Nie dla mnie.
- Otoczona opieką, czuję się jak w domu. - Skąd pani jest?
Z Francji.
Uchodźczyni.
Tak jakby.
Od lat nie byłam w kościele.
Dorastałam w sierocińcu prowadzonym przez zakonnice.
Okropne miejsce.
Musiało być ciężko.
Jest pani w Lozannie z rodziną?
Z siostrzeńcem i jego córką.
I przyjaciółką, która się u mnie zatrzymała.
- Kolejni uchodźcy? - Tak.
Ale nie do końca rodzina.
Czym jest dla pani rodzina?
Jest tu ksiądz sam?
Kiedy pani odejdzie, wrócę do cerowania skarpet,
aż się wyrwę ze snu, siedząc nadal przy kominku.
Tak, równie sam, jak przed pani przyjściem.
To szczęście mieć do kogo wracać.
Przyjaciółki, siostrzeńca, którzy są pani bliscy.
I którzy czekają.
Przestało padać.
Może pani już wracać.
Do swojej rodziny.
Ponoć Carmel Snow cię odwiedziła i siedziała ponad godzinę.
Spodobało jej się.
Lepiej uważaj, Christian.
Było mi nie odmawiać, gdy proponowałem ci współpracę.
Sukces pomieści nas wszystkich.
Tak, niektórych.
Jak idzie twoja kolekcja?
Zgodnie z planem?
- Mamy problem z personelem. - Madame Zehnacker dzwoniła.
Mówiła, że szukacie szwaczek.
Mogę ci jedną podesłać, ale nie więcej.
Dziękuję, Cristó. Potrzebujemy około 30.
Trzydziestu?
Nigdy tylu nie znajdziesz.
Będziesz musiał obciąć kolekcję o połowę, co najmniej. A może więcej.
Nie mogę tego zrobić.
Mówiłem ci, że trzeba planować z wyprzedzeniem.
Bez szwaczek nigdy nie zdążysz.
Coś wymyślimy.
Byle szybko, bo inaczej jesteś w dupie.
Wierzę w ciebie. Znajdziesz sposób,
a słowa Raymonda się nie spełnią.
Jest tu kto?
Elsa.
Jak się masz?
Podczas kolacji wydawałaś się zdesperowana.
Nic mi nie jest. Idź sobie.
Ponoć pokłóciłaś się z Coco. Nie chce mieć z tobą nic wspólnego.
Nie można jej winić, co?
Nie rozmawiajmy o Coco.
Musisz być taka strapiona.
Ale może mam tu coś,
co ci pomoże.
Nie chcę twojej pomocy.
Nie?
Zapomniałeś, że wiem, kim jesteś?
Jesteś nazistą.
No cóż,
o tym akurat nie zapomniałem.
Mimo wszystko, proszę.
Co to jest?
Prezent na pożegnanie.
Na podróż.
Pamiętasz, jak mówiłem, że mogę ci co nieco załatwić?
Nie podoba mi się twój brytyjski akcent.
- Jest pospolity. - Czyżby?
Po matce, tak?
Tak.
Z jakiej zapyziałej, angielskiej dziury pochodziła?
Ja jestem z rodziny królewskiej.
Mam błękitną krew.
Nie dotykaj mnie.
Chcę ją usłyszeć.
Tę twoją błękitną krew.
Wspaniała.
Z pewnością jest błękitna.
A ja dostarczam jej dokładnie to, czego pragnie.
Weź to.
Mamy wspaniałe plany z moją siostrą Lottie.
Kocha mnie. Uwielbia. Spędzę z nią trochę czasu w Anglii.
Prawdziwa siostra?
- Tak. - Wspaniale.
Nie musisz już udawać, że to Coco nią jest.
Zamknij się.
Coco jeszcze zatęskni.
- Potrzebuje mnie. - Nie, Elso.
Nigdy cię nie potrzebowała i nawet ty zdążyłaś już to zrozumieć.
Ale zapowiada się wybornie.
Niech ci się dobrze żyje z siostrą Lottie.
Mam prawdziwą siostrę, która mnie kocha, dupku!
Nie potrzebuję ciebie, Coco ani nikogo!
Galeria sztuki, która splajtowała.
Powiedz, ile sukienek potrzeba, aby wymazać to, co spotkało Catherine?
Bernarda?
Pani przodem.
- Gdzie wszyscy? - Burza ich wypłoszyła.
Nie ma prądu.
Czy Elsa Lombardi się wymeldowała?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Dziękuję.
Kochana?
Spotkanie się udało.
Dojdzie do negocjacji...
a to dało mi do myślenia.
Chcę z tobą porozmawiać.
Przepraszam za to, co powiedziałam. Wystraszyłam się.
Elsa?
O mój...
Boże!
Ocknij się!
Elsa!
Niech mi ktoś pomoże. Elsa!
Elsa, obudź się!
Moja kochana.
To ty. Usłyszałam hałas.
Myślałam, że jestem tu sama.
Wiem, jest późno.
Próbowałam wymyślić rozwiązanie naszego problemu.
- No i? - To się nie uda.
Ale może przełożymy otwarcie?
Przesuniemy premierę.
Albo poczekamy do następnego sezonu.
Nie mogę pozwolić na porażkę.
Rób, co musisz.
Jesteś pewien?
Będę musiała podebrać pracowników innym domom.
Zrób to.
Musimy przetrwać.
Obiecaj, że weźmiesz mnie ze sobą.
Obiecuję, Elso.
Obiecuję.
Zawsze będziemy razem.
Napisy: Daria Okoniewska