BERDASARKAN KISAH SEBENAR
Cantiknya dia.
Dia tak patut mati seorang diri.
Dia sayangkan mak cik.
Mak cik ada kamu.
Sayangku.
Ya, mak cik ada saya.
- Awak nak ke mana? - Ke hotel. Waktu makan tengah hari.
- Apa berlaku kepada Elsa? - Saya tak tahu.
Dia okey saja semasa saya keluar untuk temui peguam saya.
Tidak. Dia tak okey.
Dia patah hati dan kecewa sambil mengemas beg.
Awak masih ingat awak mahu dia keluar dari bilik hotel itu, bukan?
Awak mahu dia keluar.
Kita berdua mahu.
Apa awak buat kepada dia?
Saya dah cakap, tiada apa-apa.
Jadi, dari mana dia dapat dadah itu?
Awak yang buat dia ketagih, bukan saya.
Saya tiada kaitan dengannya.
Awak patut jaga dia,
- bukan biar dia mati. - Itu bukan tugas saya.
Saya nak keluar bertemu keluarga Wertheimer.
Mereka akan bayar semua hutang. Selepas mereka bayar,
awak takkan dapat sesen pun.
Saya musuh yang kejam. Lebih baik awak ingat tentangnya.
Saya tak takut.
Tak takut? Bagaimana dengan anak saudara kesayangan awak, André?
Dia tahu awak tali barut tentera Nazi?
Apa agaknya perasaan dia apabila tahu perkara
- yang awak dah buat untuk kami? - Misi itu gagal. Tiada apa-apa berlaku.
Jangan hampiri dia, Spatz. Jangan hampiri saya.
Awak tak boleh buang saya macam sampah.
Beri saya wang saya kalau awak tak nak dunia tahu awak seorang Nazi.
Awak sama macam saya.
- Apa yang mak cik dan dia bualkan? - Tiada apa-apa, André.
- Saya tak rasa begitu. - Kamu betul. Dia tak boleh dipercayai.
Dia dalam masalah dan cuba sakiti mak cik.
Kalau rundingan dengan keluarga Wertheimer lancar, mak cik akan dapat banyak wang.
Kita tak perlu risau lagi tentang dia atau apa-apa.
Jangan risau, saya lindungi mak cik.
- Banyaknya kerja. - Sutera, kain.
Jacqueline, boleh tolong saya?
Kelim ini perlu dibaiki. Terima kasih.
Ada banyak kerja, tapi masa dah suntuk.
Pn. Zehnacker?
- Zoe. - Saya datang sebab kerja itu.
Gembira bertemu awak lagi. Mathilde akan tunjukkan meja awak.
Okey. Terima kasih.
Pn. Zehnacker, jangan curi pekerja Lelong.
Kita tak patut buat dia bersedih.
Zoe berbakat. Kita perlukan dia.
Encik? Ini perbaikan yang awak minta.
Pierre, skirt itu perlu lebih kembung. Letakkan skirt dalam.
Saya tak terfikir tentangnya, En. Dior.
- Okey. - Encik?
Minyak wangi sedang dihasilkan.
Saya sangka kita dah setuju tangguhkan pelancaran minyak wangi
agar awak boleh fokus untuk siapkan koleksi.
Saya benar-benar perlu lancarkan kedua-duanya sekali gus.
Mengagumkan. Aromanya sama seperti impian saya.
Pengkhianat!
- Awak ingat awak siapa? - Siapa yang menjerit?
Dior? Awak takkan terlepas.
Dia di mana? Mana Judas kita?
Pierre, awak tak boleh serbu begini.
- Ini sikap awak sekarang? - Apa maksud awak?
Sampai hati awak! Saya dan Balenciaga tawarkan beberapa orang tukang jahit.
Kami bersyukur. Tapi, tak cukup.
Jadi awak curi 30 orang dari House of Patou? Tiga puluh.
Sekarang mereka takkan boleh siapkan rekaan mereka.
En. Balmain, tukang jahit selalu bertukar kerja.
- Kami beri kerja yang mereka perlukan. - Awak akan buat Patou muflis.
Kami tawarkan mereka kerja.
Mereka dah ada kerja. Awak tawarkan upah yang besar. Ada perbezaannya.
Lelong pasti akan cakap sesuatu.
Lelong tahu saya baru mulakan perniagaan. Dia hantar awak?
Tidak. Saya datang untuk beri amaran agar awak bersiap sedia.
Lelong ialah presiden Majlis Couture.
Dia akan tentukan hukuman awak.
- Selamat pagi, René. - Cik.
Saya berkeras, jadikannya rundingan satu hari.
Kami faham, cik.
Saya tak mahu cakap dengan mereka. Lebih baik lagi,
saya mahu rundingan kami diadakan di bilik berbeza.
Untuk apa?
Untuk menang.
Jelaskan kepada mereka, satu peratus daripada keuntungan semasa saya
benar-benar jauh daripada cukup.
Mereka tak mahu runding semula peratusan itu.
Mereka dah langgar perjanjian apabila pindahkan perniagaan ke AS.
Kenapa sepuluh jadi satu peratus?
Saya takkan bertolak ansur dengan mereka lagi.
Kalau mahu saya gugurkan saman,
bayar ganti rugi untuk semua kerugian saya semasa perang.
Selepas ini, saya mahu perjanjian baru.
Saya akan maklumkan keluarga Wertheimer.
Cristóbal.
Kawanku.
Terima kasih.
- Terima kasih sudi jumpa saya. - Sama-sama.
Awak patut tahu Pierre di sini.
Saya harap dia dah pergi supaya kita boleh bercakap, tapi…
Christian. Sejak kita jumpa pagi tadi,
saya dah edarkan petisyen dengan 20 tandatangan menentang awak.
Jacques, sayang, satu botol lagi.
Tidak. Cukuplah.
House of Patou dah memohon secara rasmi
agar keahlian Majlis Couture awak dilucutkan.
Biar betul?
Saya belum tandatangan petisyen itu.
Buat masa ini.
Tolong selesaikannya.
Apa pilihan lain yang ada untuk siapkan koleksi awak?
Saya tiada pilihan lain.
Saya buat perkara yang perlu untuk hasilkan koleksi yang indah.
Jadi, apa yang pereka lain buat?
Kami tak tawarkan koleksi yang indah?
- Sudah tentu tidak. - Dia tak cakap begitu.
Awak tak sedar kata-kata awak sangat mengarut?
Jadi, Christian.
Awak sangka awak akan mengubah dunia?
Awak penyelamat? Utusan Tuhan?
- Cukup. - Dia dah jual jiwanya
- kepada Raja Kapas. - Pierre, awak dah melampau.
Boleh awak berhenti minum?
Tidak. Saya sedang meraikannya.
Meraikan apa? Awak hancurkan persahabatan awak?
Tidak. Lebih baik lagi.
Carmel Snow dah pilih saya.
Saya bakat baru yang akan jadi tonggak busana.
Saya dah cakap.
Betulkah?
Dia dah cakap begitu?
Dengan sangat jelas.
Apa kata-kata dia?
"Awak pilihan saya, Pierre." Itu kata-kata dia. Puas hati awak?
Jadi, ayuh ucap selamat untuk saya.
Ingat, saya dapat bantuan dia tanpa menyusahkan kawan-kawan saya.
Christian, jangan dengar kata-kata dia.
Sudah tentu.
Dulu, saya benar-benar hargai
ucapan tahniah awak, tapi tidak lagi.
- Saya perlu pergi. Ada urusan. - Kita perlu bercakap.
Apa urusan yang lebih penting daripada ucap selamat untuk saya?
Catherine terima anugerah hari ini.
- Christian, kita perlu bercakap. - Maafkan saya.
Tuan-tuan, saya dah cakap dengan Cik Chanel.
Ini permintaan dia.
Dia dah gila?
Kami boleh pertimbangkan untuk beri seluruh keuntungan masa perang.
Itu saja! Perkara lain takkan berlaku!
Kami takkan tunaikan permintaan mengarut ini.
Cik Chanel berkeras untuk adakan rundingan satu hari.
Malangnya, En. Wertheimer,
dia takkan terima kurang daripada yang kami tawarkan.
Mengarut.
Dia dah lupa perbuatannya semasa perang?
Dugaan semata-mata. Pembohongan, khabar angin.
Tiada dakwaan ke atas Cik Chanel. Malah…
Jadi, kenapa dia di Switzerland, bukan di Paris?
- Saya dah jelaskan… - Kita semua tahu puncanya.
Dia tahu perkara sebenar yang dia buat.
Kalau dia di Paris, dia dah terima hukuman sepatutnya!
Ini perniagaan. Kita semua boleh muflis akibat perbuatan dia.
Mengarut! Melampau.
Croix de Guerre satu daripada penghormatan ketenteraan tertinggi
yang kami kurniakan kepada anggota tentera Perancis.
Jarang sekali dikurniakan kepada pejuang awam.
Tapi hari ini, tiga warga Perancis yang hadir bersama kita
menunjukkan keberanian yang luar biasa dalam menghadapi perkara yang mustahil.
Bagi mereka yang mempertahankan negara kita
dan menanggung seksaan sebagai tawanan,
kami berterima kasih selamanya atas pengorbanan dan kemanusiaan kamu.
Saya tak rasa ini patut diraikan. Terasa…
seperti memalukan.
Saya jamin ini bukan memalukan.
Ayuh tinggal di Paris. Saya rindukan awak.
Tak boleh.
Bagi saya, Paris penuh kenangan buruk.
Saya hasilkan sesuatu.
Mungkin ia boleh tenangkan awak.
Minyak wangi.
Terima kasih, Christian.
Saya tahu awak cuba membantu, tapi saya tak pasti
kenapa awak fikir pakaian dan minyak wangi boleh menenangkan saya.
Boleh hadiri pertunjukan saya? Ia diadakan lima hari lagi.
Saya tahu awak mahu saya hadir untuk melihat rekaan awak,
tapi saya tak boleh.
Saya perlu pulang ke Callian. Siapkan taman ayah.
Saya cuma mahu berada di situ saja.
Baru satu minggu perjalanan, perkara mustahil dah berlaku.
Paris memang mengecewakan.
Bukan bandar itu, tapi usaha saya untuk mencari pereka baru.
Semua orang sangka awak dah pilih Pierre Balmain.
Khabarnya Balmain sendiri kata begitu.
Saya tak pernah cakap.
Sebenarnya, mungkin saya pernah cakap.
Saya cuba yakinkan diri sendiri.
Kemudian, saya terjaga dan berfikir di tengah malam,
"Tidak. Bukan Balmain orangnya."
Dia mungkin tak terkawal, tapi dia genius.
Tapi, ada sesuatu yang tak cukup.
Saya mahu kejujuran awak, Lucien. Saya tiada orang lain.
Rekaan Balenciaga menawan, tapi tiada sesuatu yang baru.
Christian Dior enggan tunjukkan rekaan dia,
walaupun Zehnacker ada tunjukkan sedikit.
Sayang, nasihat saya ialah cari di tempat lain.
Saya tak rasa Dior sempat sertai musim ini.
Kenapa pula begitu?
Dia guna sebahagian besar pelaburan Boussac
untuk pancing tukang jahit terbaik dari butik-butik lain.
Aduan telah dibuat.
Tukang jahit terpaksa tinggalkan dia sehingga saya putuskan sama ada
perlu buang dia daripada Persatuan Perdagangan.
Buang dia? Ya Tuhan.
Saya sangka awak penyokong tegar dia.
Saya tahu.
Saya rasa aduan itu remeh. Saya nak tanya awak sesuatu.
En. Dior upah tukang jahit untuk hasilkan busana.
Apa tindakan awak kalau awak di tempat dia?
- Helo, Carol. - Encik.
Saya minta maaf, En. Dior.
- Ya, maaf. - Ya.
Alamak.
- Maaf, semoga berjaya. - Zoe, apa yang berlaku?
- Kami dilarang bekerja untuk awak. - Siapa yang larang?
Maafkan saya, En. Dior. Saya sedih tak dapat bekerja
- untuk koleksi hebat awak. - Zoe.
Tak guna.
Hei. Tidak, awak tak perlu pergi. Awak boleh sambung…
Awak tak boleh halang, Christian.
- Apa yang berlaku? - Balmain dan Patou.
Mereka datang dan ancam pekerja.
Mereka tak boleh bekerja lagi untuk ahli Majlis Couture jika terus bekerja di sini.
Saya perlu, telefon Lelong.
Tiada gunanya. Saya dah telefon. Dia enggan cakap dengan saya
atau awak sehingga keputusan dah dibuat.
Alamak.
Tawaran kami lebih daripada bagus.
Dia perlu tunjukkan rasa rendah diri.
Tunjuk yang dia sedar masalah yang dia timbulkan.
Cik, mereka bersetuju untuk beri seluruh keuntungan masa perang
dan patuh kepada kontrak asal.
Ubah satu peratus kembali kepada sepuluh peratus keuntungan
seperti sebelum semua ini.
Saya rasa perjanjian itu berbaloi.
Mari sini, orang muda.
Dekat lagi. Mari sini.
Saya bukan hanya mahukan sebahagian daripada keuntungan.
Saya mahukan peratusan daripada pendapatan kasar juga.
Pendapatan kasar?
Itu tak pernah berlaku.
Kami boleh dapatkan peratusan yang lebih besar
daripada keuntungan. Tapi, pendapatan kasar…
Jika tak, saya takkan setuju, Julien.
Tolong hantar mesej saya.
Awak pasti bergurau.
Urusan kita dah selesai.
Tidak. Tuan-tuan, tolonglah. Saya tahu permintaan dia banyak.
Tapi, kita tahu kesan tuntutan mahkamah terhadap perniagaan kamu sangat besar.
Tanpa nama Chanel, produk, jenama
dan seluruh pelaburan kamu tak bernilai.
- Biar saya cakap dengan dia. - Tidak, cik dah tegaskan…
Biar kami bercakap atau tiada perjanjian.
Saya akan cuba.
Saya minta maaf, cik, tapi saya rasa
masalah takkan selesai hari ini jika awak tak jumpa dia.
Mereka boleh tunggu.
Anak yang taat.
Abang yang baik.
Menguruskan butik sendiri adalah usaha yang sukar dan kejam.
Christian pula
tiada kekuatan untuk buat keputusan yang sukar.
Awak nak bahayakan semuanya?
Bahaya? Awak ada 70 peratus, sekarang saya ada satu peratus.
Saya takkan rugi apa-apa.
Ada. Kita masih ada perniagaan. Rakan niaga.
Banyak perkara buruk boleh berlaku.
Saya dah buat tawaran. Terima atau jumpa di mahkamah.
Pandang mata saya dan minta maaf kepada saya.
Untuk apa?
Awak sanggup gunakan tentera Nazi untuk rampas perniagaan daripada kami.
Masalah kita bermula sebelum perang.
Saya guna undang-undang Aryan sebab awak tak beri saya pilihan.
Waktu itu kami diburu dan dibunuh.
Awak pernah terfikir tentang…
perkara yang perlu wanita hadapi untuk terus hidup di dunia ini?
Biar saya jelaskan. Saya takkan minta maaf untuk perkara lalu.
Saya terperangkap, sama macam awak.
Perbezaannya, saya dah lali.
Lelaki dan peperangan kamu. Peraturan kamu.
Pierre. Awak perlu buat keputusan.
Saya dah penat.
Kita jumpa di mahkamah.
Cik?
Mereka dah setuju. Dua peratus pendapatan kasar.
Semua yang awak minta. Awak kalahkan mereka.
Tahniah.
Tak lama lagi, awak akan jadi salah seorang wanita terkaya.
Selamat malam, cik.
Awak patut lihat sendiri perniagaan Christian.
Kamu semua dijemput untuk melihatnya.
Saya yakin awak tak patut mulakan perniagaan sendiri, Christian.
Dia ada banyak kebaikan,
tapi pada masa yang sama dia sangat lembut hati.
Awak terluka?
Tidak, saya…
Saya tercucuk jari sendiri macam budak.
Macam orang baru.
Kami bekerja terlalu cepat dan buat kesilapan.
Ia tak boleh dimaafkan dan saya sangat bodoh…
Tidak. Kita semua kepenatan. Pergi berehat. Biar saya sambung.
Encik, boleh saya…
Sangat cantik.
- Awak dah tetapkan namanya? - Ya.
Terima kasih.
Christian, apa gunanya?
Awak tahu dia takkan hadir.
- Bagaimana semuanya? - Berjalan sangat lancar.
- Mak cik dapat kembali saham syarikat? - Ya, bukan itu saja.
Perjanjian ini bermakna kita boleh pulang ke Paris.
Paris?
- Syukurlah. Kita boleh tolong Baron. - Baron?
Mak cik tak dengar?
Dia akan dibicarakan. Saya rasa mereka akan bunuh dia.
Bunuh dia? Kenapa?
Bersekongkol.
Kita perlu pulang dan tolong dia.
Kita tak boleh pulang lagi.
Mak cik kata keluarga Wertheimer setuju pulangkan syarikat mak cik.
Dengan sokongan mereka, dunia tahu mak cik diterima semula.
Kita boleh pulang dan bantu Baron.
Tidak, itu, mustahil.
Dia selamatkan nyawa saya. Kita perlu buat sesuatu.
Kita boleh beri keterangan agar mereka tahu yang dia baik.
Ramai dah dibebaskan.
Baron dah buat keputusan. Dia perlu terima akibatnya.
Apa awak buat di sini?
Saya mahu wang saya.
Awak perlu pergi sekarang.
André, jangan masuk campur.
Saya dan mak cik awak perlu selesaikan masalah.
Saya kata pergi sekarang, En. Lang. Atau apa-apa saja nama awak.
Spatz!
Spatz! Berhenti, Spatz! Berhenti!
Berhenti!
Sejak saya tiba, awak berlagak seperti saya ini menyusahkan.
Tapi, saya pun ada perasaan juga. Serius. Saya ada perasaan macam awak.
André?
André, awak tak tahu, tapi saya ada di sana.
Malam itu. Malam ketika Baron dan mak cik awak menjemput awak.
Saya ada di sana dan memerhati kamu bertiga.
Keluarga bahagia bertemu semula.
Beritahu dia perkara sebenar.
Tiba masanya dia tahu diri mak cik dia yang sebenar.
Cepat, beritahu dia!
Spatz, tolong lepaskan dia! Saya akan berikan wang awak.
- Apa maksud mak cik? - Awak nak beritahu dia, atau saya?
Okey, saya mulakan. André, kami bekerja untuk Empayar.
Tak begitu, Ejen Westminster?
Dia turut ada nombor ejennya.
Awak ingat nombor awak? F7124, bukan?
F7124, bukan?
Ya! Ya.
Ya, betul.
Dia askar yang bagus, bukan?
Ya, dia buat semua yang kami perlukan
selagi dia dapat perkara yang dia mahu.
Dia mahu dapatkan semula perniagaan minyak wanginya yang penting.
Jadi, dia khianati Baron Vaufreland
agar kamu semua boleh melarikan diri.
Dia juga hampir jadikan saya kambing hitam.
Bagaimana pertemuan awak?
Pasti awak dah kaya raya. Saya cuma mahu bahagian saya.
Lepaskan dia, awak akan dapat!
Saya akan lepaskan dia selepas awak beritahu dia perkara sebenar.
Beritahu dia atau dia akan mati sekarang.
Seperti sepatutnya berbulan-bulan yang lepas,
melutut di tanah macam anjing.
Teruskan, beritahu dia. Buat kami bangga. Cepat.
- Ya, betul. - Cepat.
Semuanya betul!
Lihat? Tak begitu susah, bukan?
Pastikan wang itu ada dalam akaun saya esok, atau saya akan kembali.
Awak takkan suka nanti.
André, jangan terlalu berkeras dengan mak cik awak.
Apa-apa pun, itu cuma perniagaan.
Tak apa.
Kamu okey? Mak cik minta maaf.
Biar mak cik tolong.
Sampai hati mak cik. Tentera Nazi seksa dan bunuh kami…
Tolong faham. Mak cik buat semuanya demi kamu.
Demi masa depan kita.
Masa depan kita? Bagaimana dengan Baron?
Mak cik pergunakan dia.
Dia ada kenalan Nazi. Dia dapatkan pembebasan kamu.
Jangan hampiri saya.
Jangan pergi.
- Saya perlu tinggalkan mak cik. - Jangan pergi.
Tolong, jangan pergi. Takkan kamu juga. Mak cik sayang kamu.
Mak cik tak sayang sesiapa.
Tak pernah. Saya bawa Gabrielle. Kami pulang ke Paris. Jangan ikut kami.
Mak cik tiada apa-apa tanpa kamu. Tolonglah.
Mak cik ada wang mak cik. Mak cik ada semua yang mak cik mahukan.
Jangan.
André!
Saya cuma mengagumi House of Dior awak.
Ia agak mengujakan.
Saya dah lama mahukan butik begini, tapi malangnya
saya tak berbakat untuk memilikinya.
Awak buat saya sedih apabila awak berhenti.
Pasti awak pun tahu.
- Lucien, saya sayang awak. Tetap sayang. - Umpama ayah yang tersisih.
Saya dapat peluang saya pada usia empat puluh dua tahun.
Saya dah agak, mengupah tukang jahit pasti ada akibatnya, tapi…
- Awak tetap buat. - Awak dah buat keputusan?
Itu punca awak datang?
Sudah. Saya melawat awak untuk sampaikannya.
Dulu, tentera Nazi jadi tuan kita.
Tapi kita dah ada tuan baru sekarang. Wang.
Kita perlukan wang untuk hidup, bekerja, membina butik busana.
Christian, perkara yang awak hasilkan
hanya sekadar rekaan semula penuh
perniagaan kita. Perniagaan dengan potensi besar.
Khususnya jika pereka lain ikut langkah awak.
Menghukum awak akan membahayakan masa depan awak
dan masa depan busana anggun.
Jadi, saya putuskan untuk tak menghukum awak.
Terima kasih.
Malahan, tukang jahit perlukan upah lebih tinggi.
Awak mampu bayar mereka lebih. Akhirnya, mereka juga yang beruntung.
Tapi, awak perlu hantar semula beberapa orang ke House of Patou
agar mereka boleh siapkan koleksi.
Awak juga perlu bayar mereka.
Saya pasti awak mampu membayarnya.
Sudah tentu.
Dengar sini.
Kita perlu berfikir panjang dengan tindakan kita
pada saat terpenting dalam hidup kita, Christian.
Apabila kejayaan tiba, awak perlu lebih berhati-hati.
Hati-hati dengan apa?
Christian Dior.
Awak ada tiga hari. Semoga berjaya.
Marie. Marie di mana? Bawa gaun itu. Mari sini.
Saya tak rasa ia sesuai di sini.
Boleh awak tolong pusing?
Kelim di bawah ini tak boleh terseret.
Ia perlu dinaikkan dua milimeter.
Bar.
SUT BAR
Agak senget. Luruskan sedikit.
Bagaikan santo.
Sayang.
SAYANG
Okey. Puan-puan, jangan biarkan lipatan terkumpul di sini. Faham?
Hutan.
HUTAN
Jeritan.
JERITAN
Mimpi.
MIMPI
Doris.
Longchamps.
Tukang Gunting.
TUKANG GUNTING
Semarak.
SEMARAK
Serta yang glamor, Ketaatan.
KETAATAN
Ya?
Bagus sekali. Syabas, puan-puan.
Terima kasih, semua. Sambung kerja kamu.
Christian upah tukang jahit kami.
Itu tak boleh dimaafkan.
Kenapa awak suruh kami datang, Jacques?
Dia rindukan kamu.
Pertunjukan itu esok dan saya minta kamu datang.
Entahlah.
Christian sentiasa penting bagi saya. Bagi kami.
Jadi, datanglah. Lihat rekaan dia. Kita semua patut sokong dia.
Pulanglah. Berehat.
Awak pasti Jacques akan datang nanti?
Ya, dia akan datang.
Saya percayakan awak, Christian. Tak kira apa-apa saja berlaku esok.
Hei.
Awak nak bermalam di sini?
Saya tetap tak boleh tidur…
Kenapa?
Saya dah buat semua yang perlu, tapi…
Catherine.
Awak dah capai semua impian awak. Kejayaan menanti awak.
Awak akan lihat nanti. Esok pasti hari yang mengagumkan.
POLIS PERANCIS BIRO SIASATAN NAZI
Awak bersumpah pengakuan awak benar?
Ya, encik. Sayang sekali, semuanya benar.
Keterangan awak boleh digunakan di mahkamah?
Kamu boleh temui dia di Hotel Beau Rivage Palace
di Lausanne, Switzerland.
Puan-puan, cepat.
Ya.
Terima kasih. Tidak. Kembali…
Elena, ambil ini.
- Tidak. - Bukan sarung tangan itu.
- Kita perlukan sarung tangan. - Cepat.
Topi.
Tolong fokus, semua.
Encik, Pn. Zehnacker minta saya maklumkan awak yang pintu dah dibuka.
- …tak perlukan topi itu. - Ia di rak sana.
Ini dia.
En. Dior, sedia untuk pemeriksaan akhir?
Dia di mana? Siapa nampak dia?
En. Dior?
- Christian. - Ya?
Apa dah jadi?
Kenapa tak bersama model? Kita dah nak mula.
Saya perlukan masa sekejap.
- Ayah tak faham, Christian. - Nasib buruk menimpa keluarga.
Awak patut jumpa…
Alihkan perhatian seumur hidup kamu dengan seni, lukisan.
- Melarikan diri ke dunia fantasi. - Berapa helai pakaian…
Kamu tak belajar daripada kesilapan ayah?
Itu Carmel Snow. Dia dah sampai.
Carmel, terima kasih sebab datang.
Selamat datang. Saya tunjukkan kerusi awak.
Ini. Maaf.
Hidup awak penting…
…inspirasi awak. Awak perlu berkarya. Christian.
Christian?
Saya tak mahu awak keseorangan.
Saya tak pernah lihat begitu ramai…
Kami mencari Cik Chanel.
Minyak wangi yang awak reka…
buat saya teringat suasana sebelum perang.
Perasaan yang saya dah lama tak rasa.
Taman ibu, bukan?
Saya sangka saya dah lupa.
Itu sumber inspirasi saya.
Ia inspirasi semua rekaan saya.
Abang yang disayangi.
Ayuh pergi sekarang.
Tunjukkan kepada dunia rekaan awak.
Maaf, cik.
Kami diarahkan untuk bawa awak pulang ke Perancis,
untuk beri keterangan dalam pembicaraan Baron Vaufreland.
Mengarut. Jumpa peguam saya.
Awak akan jawab penglibatan awak yang membuatkan dia ditangkap.
Anak saudara awak, André, beri keterangan hubungan awak dan Baron
serta penglibatan awak dalam Parti Nazi.
Saya tak takut apa-apa.
Catherine. Saya gembira awak datang.
- Gembira bertemu awak. - Christian sangat rindukan awak.
Maaf, cik. Awak adik En. Dior?
Ya.
Lucien Lelong selalu bercerita tentang awak.
Saya berbesar hati bertemu dengan awak. Saya Carmel Snow, Harper's Bazaar.
Jangan bertegas dengan abang saya.
Jangkaan sangat tinggi.
Dia luahkan isi hatinya.
Ya. Saya dah menghayatinya dengan minyak wangi awak.
Minyak wangi saya?
Pn. Zehnacker kata dia namakannya sempena
insan paling penting dalam hidup dia.
Cik Dior.
Pastinya ibu kami.
Tidak, sayang. Sempena awak.
Tuan-tuan dan puan-puan, pertunjukan akan bermula.
Lima minit.
Melalui koleksi pertama awak pada 1947…
awak bantu orang ramai temui kecantikan
dan semangat untuk teruskan hidup selepas Perang Dunia Kedua.
Saya cuma mahu
reka pakaian wanita yang paling indah
pernah dihasilkan.
Betulkah semasa penaklukan Jerman di Paris,
Coco Chanel menutup bengkelnya
dan enggan reka pakaian untuk isteristeri tentera Nazi?
Cik Chanel ada perniagaan sendiri…
dan buat keputusan untuk menutupnya.
Bagi mereka yang mengharungi huru-hara perang…
empat tahun penaklukan Nazi…
hari paling kelam dalam hidup kami.
Tahu keinginan…
untuk terus hidup.
Orang perlu merasa semula.
Mereka perlu pasang impian semula. Mereka perlu ceria semula.
Kita boleh cipta dunia baru untuk mereka.
Awak dah sedia?
Belum, En. Dior.
Saya pun sama.
Pergi. Pergi sekarang.
Bagi saya, rekaan untuk teruskan hidup.
SEGALANYA BERMULA…
CHRISTIAN DIOR 30 LEBUH MONTAIGNE PARIS - 8
1950-AN
1960-AN
1970-AN
1980-an CAROLINE DARI MONACO
1990-AN
2000-AN
2010-AN
2020-AN
Terjemahan sari kata oleh Hamdan Alias