HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
Pięknie wygląda.
Nie miała umrzeć w samotności.
Miała ciebie w sercu.
A ja mam ciebie.
Mój kochany.
Tak, masz.
- A ty dokąd? - Do hotelu. Już prawie pora lunchu.
- Co się stało Elsie? - Nie mam pojęcia.
Kiedy wychodziłam, miała się dobrze.
Nie, bynajmniej.
Była załamana i zrozpaczona, pakowała walizki.
Pamiętasz, że kazałaś się jej wynosić?
Ty tego chciałeś.
Oboje chcieliśmy.
Co jej zrobiłeś?
Nic, przecież powiedziałem.
To skąd wzięła narkotyki?
To ty ją od nich uzależniłaś, nie ja.
Do siebie miej pretensje.
Miałeś się nią zająć,
- a nie pozwolić jej umrzeć. - Niczego nie miałem.
Jadę na spotkanie z Wertheimerami.
Odzyskam wszystko, co są mi winni, a ty nie dostaniesz złamanego grosza.
Lepiej mieć we mnie przyjaciela niż wroga. Zapamiętaj to sobie.
Nie boję się.
Nie? A co z twoim ukochanym siostrzeńcem?
Wie o twoich układach z nazistami?
Jak się poczuje na wieść o tym,
- co dla nas zrobiłaś? - Misja nie wypaliła. Nic się nie stało.
Trzymaj się od niego z daleka. I ode mnie też.
Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.
Daj mi pieniądze albo świat dowie się, że jesteś nazistką.
Nie lepszą ode mnie.
- O co chodziło? - O nic, André.
- Mnie wyglądało na coś. - Miałeś rację. Nie można mu ufać.
Ma kłopoty i próbuje mi zaszkodzić.
Jeśli negocjacje z Wertheimerami się powiodą, będę mieć dość pieniędzy.
I nie będziemy musieli martwić się nim ani niczym innym.
Zawsze będę cię chronić.
NOWY STYL
- Mamy mnóstwo pracy. - Jedwabie, tkaniny.
Jacqueline, pomożesz mi?
Trzeba poprawić ten rąbek. Merci.
Mamy mnóstwo pracy i mało czasu.
Madame Zehnacker?
- Zoe. - Przyszłam w sprawie pracy.
Jak dobrze cię widzieć. Mathilde wskaże ci stanowisko.
Dobrze, dziękuję.
Lepiej nie podbierać nikogo Lelongowi. Nie chcemy go niepotrzebnie denerwować.
Zoe ma talent. Potrzebujemy jej.
Monsieur? Oto ulepszenia, o które pan prosił.
Spódnica musi być pełniejsza. Wszyj w nią półhalkę.
Sam powinienem był na to wpaść.
- Dobrze. - Monsieur?
Czynimy postępy.
Mieliśmy przełożyć premierę perfum, żeby skupić się na ukończeniu kolekcji.
To dla mnie ważne, by zaprezentowano je razem.
Zjawiskowe. Dokładnie tak je sobie wyobrażałem.
Zdrajca!
- Za kogo ty się masz? - Kto tak krzyczy?
Nie ujdzie ci na to sucho!
Gdzie on jest? Gdzie ten Judasz?
Pierre, nie możesz tu tak wpadać.
- Taki teraz jesteś? - O czym ty mówisz?
Jak śmiesz! Podesłaliśmy ci z Balenciagą parę szwaczek.
Dziękujemy, ale to za mało.
Więc ukradłeś 30 z Domu Patou? Trzydzieści!
Nigdy nie zdołają stworzyć kolekcji.
Szwaczki zmieniają pracodawców.
- Potrzebowały pracy, my im ją daliśmy. - Patou nie przetrwa.
Daliśmy im pracę.
One miały pracę. Wy tylko zasypaliście je pieniędzmi.
Lelong tak tego nie zostawi.
Wie, że otwieram własną firmę. On cię tu przysłał?
Nie. Chciałem cię uprzedzić, żebyś przygotował obronę.
Lelong jest dyrektorem Izby Mody.
Zdecyduje, jak cię ukarać.
- Dzień dobry, René. - Mademoiselle.
Zależy mi, aby nie przeciągać negocjacji.
Rozumiemy.
Nie chcę z nimi rozmawiać.
Negocjacje mają się odbyć w osobnych pomieszczeniach.
W celu?
Wygranej.
Dajcie im jasno do zrozumienia, że 1% zysków, który obecnie otrzymuję,
ani trochę mnie nie zadowala.
Nie chcą renegocjować udziałów.
Przenosząc interes do USA, pogwałcili naszą umowę.
Nagle z dziesięciu został mi 1%?
Mam dość takiego traktowania.
Jeśli mam wycofać pozew,
muszą spłacić wszystko, co straciłam w czasie wojny.
Idąc dalej, chcę nowej umowy.
Przekażę im to.
Cristóbal.
Przyjacielu.
- Dziękuję, że zgodziłeś się na spotkanie. - Oczywiście.
Ostrzegam, że Pierre tu jest.
Liczyłem, że zdąży wyjść i pomówimy we dwóch, ale…
Christian. Od naszego porannego spotkania
pod wymierzoną w ciebie petycją pojawiło się 20 podpisów.
Jacques, chéri, kolejną butelkę.
Nie. Wystarczy ci.
Dom Patou oficjalnie wystąpił
o pozbawienie cię członkostwa w Izbie Mody.
Mówisz poważnie?
Ja nie podpisałem petycji.
Jeszcze.
Pomóż mi to rozwiązać. Jak inaczej zdołasz ukończyć kolekcję?
Nie mam innych opcji. Robię, co muszę, by tworzyć piękno.
A reszta z nas co robi?
Tworzymy coś innego niż piękno?
- Nie. - Nie to powiedział.
Słyszysz, co ty pleciesz?
Myślisz, że zmienisz świat?
Masz się za wybawiciela? Mesjasza?
- Dość tego. - Sprzedał swoją duszę
- królowi bawełny! - Przesadziłeś.
Nie pij już.
Będę pił. Świętuję.
Co takiego? Zniszczenie przyjaźni?
Nie, coś lepszego.
Carmel Snow mnie wybrała.
Będę nową twarzą wysokiego krawiectwa.
Proszę, wydało się.
Naprawdę?
Tak powiedziała?
Tymi słowami.
Jakimi dokładnie?
„Wybieram ciebie, Pierre”. Takimi słowami. Zadowolony?
Wznieśmy toast na moją cześć.
W dodatku zyskałem jej przychylność, nie krzywdząc moich przyjaciół.
Nie musisz tego wysłuchiwać.
Oczywiście.
Kiedyś ze szczególną radością przyjąłbym twoje gratulacje, ale już nie.
- Muszę iść, mam zobowiązania. - Musimy pomówić.
Co jest ważniejsze od toastu za mnie?
Catherine zostanie dziś odznaczona.
- Musimy porozmawiać. - Désolé.
Panowie, rozmawiałem z mademoiselle Chanel.
Oto nasze warunki.
Rozum postradała?
Rozważymy spłacenie należności za czas wojny z takimi odsetkami.
I to wszystko! Na więcej niech nie liczy!
Nigdy nie ulegniemy tym absurdalnym żądaniom.
Mademoiselle nalega, by negocjacje zamknąć w jednym dniu.
Obawiam się, monsieur Wertheimer, że nie pójdzie na żaden kompromis.
Obłęd.
Zapomniała, co robiła w czasie wojny?
Zwykłe domysły. Kłamstwa, plotki.
Nie postawiono jej żadnych zarzutów.
To dlaczego jesteśmy tu, a nie w Paryżu?
- Jak już wyjaśniałem… - Wszyscy wiemy czemu.
Ona dobrze wie, co zrobiła.
Gdyby była w Paryżu, dostałaby to, na co zasługuje!
To, co zrobiła, może pogrążyć całą firmę.
To jakaś kpina! Skandal.
Krzyż Wojenny jest jednym z najwyższych odznaczeń wojskowych,
jakie możemy nadać członkom sił zbrojnych.
Rzadko jest przyznawany cywilom.
Ale dziś stajemy w obecności trojga obywateli Francji,
którzy wykazali się wyjątkową odwagą w obliczu przeciwności nie do pokonania.
Tym, którzy bronili naszego kraju
i znosili męki niewoli,
jesteśmy dozgonnie wdzięczni za poświęcenie i człowieczeństwo.
Świętowanie wydaje się nie na miejscu. Wręcz…
jest mi niemal wstyd.
To żaden wstyd. Masz moje słowo.
Proszę, zostań w Paryżu. Tęsknię za tobą.
Nie mogę.
Paryż stał się dla mnie nawiedzony.
Zrobiłem coś.
Może zdoła ci odrobinę pomóc.
Perfumy.
Dziękuję, Christianie.
Wiem, że próbujesz pomóc, ale nie jestem pewna,
dlaczego myślisz, że projektowanie sukni i perfum może cokolwiek naprawić.
Przyjdziesz na pokaz? Odbędzie się za pięć dni.
Wiem, że chcesz się ze mną podzielić tym, co stworzyłeś, ale nie mogę.
Wrócę do Callian, dokończę ogród papy.
Tylko tam chcę teraz przebywać.
Minął dopiero tydzień, a stało się niemożliwe.
Paryż mnie rozczarował.
Nie samo miasto, oczywiście, ale misja znalezienia nowego projektanta.
Wszyscy są święcie przekonani, że wybrałaś już Pierre'a Balmaina.
Zwłaszcza sam Balmain, jak słyszałem.
Nic takiego mu nie powiedziałam. Właściwie to może mu powiedziałam.
Próbowałam przekonać samą siebie.
A potem obudziłam się na ranem, myśląc: „Nie, Balmain się nie nadaje”.
Może i jest rozwydrzonym bachorem, ale geniuszu nie można mu odmówić.
A mimo to czegoś brakuje.
Na twoją bezstronność zawsze mogę liczyć, Lucien.
Balenciaga jest kuszący, ale nie ma w nim nic nowego.
Christian Dior odmówił pokazania mi swojej kolekcji,
ale Zehnacker pozwoliła mi rzucić okiem.
Lepiej poszukaj gdzie indziej.
To mało prawdopodobne, by Dior wziął udział w tym sezonie.
Jak to możliwe?
Wykorzystał część pokaźnej inwestycji Boussaca,
aby podkupić najlepsze szwaczki z innych domów mody.
Wniesiono skargę.
Szwaczki będą musiały od niego odejść, póki nie zdecyduję,
czy usunąć go z Chambre Syndicale.
Usunąć? O Boże.
Byłeś jego największym orędownikiem.
Wiem.
Uważam, że ta skarga jest małostkowa. Pozwól, że o coś cię zapytam.
Monsieur Dior zatrudnił szwaczki, aby móc kreować modę.
Co ty zrobiłbyś na jego miejscu?
Dzień dobry.
Przykro mi.
- Oui, przepraszam. - Tak, tak.
Boże.
- Przykro mi, powodzenia. - Co się dzieje, Zoe? Co się stało?
- Zakazano nam pracy tutaj. - Kto taki?
Proszę wybaczyć. Przykro mi, że nie będę pracować
przy pańskiej wspaniałej kolekcji.
Szlag.
Nie musicie odchodzić. Możecie wrócić…
Nie zdołasz ich powstrzymać.
- Co się stało? - To Balmain i Patou.
Przyszli i im zagrozili.
Nigdy nie znajdą pracy u żadnego członka Izby Mody, jeśli nie odejdą.
Muszę zadzwonić do Lelonga.
Nic tym nie zyskasz. Nie chce z nami rozmawiać,
póki oficjalnie nie ogłosi swojej decyzji.
O matko.
Jesteśmy bardziej niż hojni.
Musi okazać nieco pokory. Przyznać się do krzywd, które wyrządziła.
Mademoiselle, zgodzili się wypłacić rekompensatę za czas wojny
i dotrzymać pierwotnej umowy.
Powrócić do 10% udziału w zyskach, które otrzymywała pani przedtem.
To bardzo dobra oferta.
Podejdź, młody człowieku.
Bliżej. Zbliż się.
Nie chcę wyłącznie części zysków.
Chcę również procentu od obrotu.
Obrotu?
To niespotykane.
Może zdołamy wynegocjować większy udział w zyskach, ale obrót…
Wóz albo przewóz, Julien.
Przekaż im moją wiadomość.
Żartuje pan.
Skończyliśmy.
Nie, panowie, proszę. Wiem, że prosi o wiele.
Ale wszyscy wiemy, że straty w przypadku procesu będą druzgocące.
Bez nazwiska Chanel wasze produkty, marka, cała wasza inwestycja jest bezwartościowa.
- Chcę z nią pomówić. - Nie, jasno powiedziała…
Pomówię z nią albo nici z ugody.
Spróbuję.
Wybacz, ale moim zdaniem
nie dojdziemy do porozumienia, jeśli odmówisz.
Poczekają sobie.
Wspaniałym synem.
Wspaniałym bratem.
Prowadzenie własnego domu couture jest bezlitosnym przedsięwzięciem.
A Christian nie ma dość hartu ducha, by podejmować trudne decyzje.
Naprawdę chcesz to zaryzykować?
Zaryzykować? Wy macie 70%, a ja obecnie 1%.
Nie mam czego stracić.
Masz. Wciąż mamy firmę. I naszą współpracę.
Może być dużo gorzej.
Znasz moje warunki. Przyjmiesz je albo idziemy do sądu.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że żałujesz.
Czego?
Byłaś gotowa zaangażować nazistów, aby odebrać nam naszą firmę.
Nie dogadywaliśmy się już przed wojną.
Wykorzystałam te paragrafy, bo nie miałam wyboru.
Polowano na nas. Eksterminowano.
A myślałeś kiedyś o tym…
z czym musi mierzyć się kobieta, aby przetrwać?
Posłuchaj mnie uważnie. Nie przeproszę za to, co się stało.
Byłam w potrzasku, tak jak i ty. Tylko że dla mnie to chleb powszedni.
Mężczyźni i wasze wojny, wasze zasady.
Pierre. Musisz podjąć decyzję.
Ja mam już dość.
Do zobaczenia w sądzie.
Mademoiselle?
Zgodzili się. Dwa procent od obrotu.
Wszystko, o co prosiłaś. Pokonałaś ich.
Gratuluję.
Wkrótce będziesz jedną z najbogatszych kobiet świata.
Dobrej nocy.
Powinieneś sam zobaczyć, co tworzy.
Jesteście wszyscy zaproszeni.
Jestem przekonany, że zakładanie własnej firmy było potwornym błędem.
Ma w sobie tyle dobroci,
ale jednocześnie bywa tak kruchy.
Krwawisz?
Nie, ja…
Ukłułem się jak smarkacz.
Żółtodziób.
Pracujemy w pośpiechu, popełniamy błędy.
To niewybaczalne, wygłupiłem się i…
Nie. Wszyscy jesteśmy wykończeni. Odpocznijcie. Ja was zastąpię.
Monsieur, jeśli mogę…
Doskonała.
- Nazwa pozostaje bez zmian? - Tak.
Dziękuję.
Christianie, ale po co?
Ona nie przyjdzie.
- Jak poszło? - Dobrze. Bardzo dobrze.
- Odzyskałaś udziały? - Tak, a nawet więcej.
Będziemy mogli wrócić do Paryża.
Paryża?
- Dzięki Bogu. Pomożemy Baronowi. - Baronowi?
Nie słyszałaś?
Czeka go proces. Obawiam się, że go stracą.
Stracą? Ale za co?
Kolaborację.
Musimy wrócić i mu pomóc.
Teraz nie możemy.
Przecież Wertheimerowie zgodzili się oddać ci firmę.
Z ich wsparciem odzyskasz dobre imię, a wtedy wrócimy i mu pomożemy.
Nie, to niemożliwe.
Uratował mi życie. Nie możemy siedzieć bezczynnie.
Możemy zaświadczyć, jakim naprawdę był człowiekiem.
Innym odpuszczali.
Baron nawarzył piwa i musi je teraz wypić.
Co ty tu robisz?
Chcę pieniędzy.
Na pana już pora.
André, zostaw nas.
Mamy z twoją ciotką sprawy do omówienia.
Kazałem ci wyjść, monsieur Lang. Czy jak tam się, kurwa, nazywasz.
Spatz!
Spatz! Przestań!
Przestań!
Odkąd się tu zjawiłem, traktujesz mnie jak jakąś zarazę.
Ale ja też mam uczucia, wiesz? Mam. Tak samo jak ty.
André?
Nie wiesz o tym, ale ja tam byłem.
Tamtej nocy, kiedy Baron i twoja cioteczka po ciebie przyjechali.
Byłem tam. Obserwowałem waszą trójkę.
Szczęśliwa rodzina znów razem.
Powiedz mu prawdę. Mów.
Musi się dowiedzieć, kim jest jego cioteczka.
Powiedz mu!
Proszę, zostaw go! Dam ci pieniądze.
- O czym ty mówisz? - Ty mu powiesz? Czy ja mam to zrobić?
No dobrze, zacznę pierwszy. Oboje pracowaliśmy dla Rzeszy.
Prawda, agentko Westminster?
Nawet miała swój numer.
Pamiętasz go? Czy to było F7124?
Czy to było F7124?
Tak!
Zgadza się.
Była z niej przykładna żołnierka.
Robiła wszystko, co chcieliśmy,
póki dostawała swoje w zamian.
Ten jej interesik z perfumami był dla niej tak ważny,
że rzuciła biednego Barona Vaufrelanda
wilkom na pożarcie, bylebyście tylko zdołali uciec.
Ze mnie też prawie zrobiła kozła ofiarnego.
Jak poszło spotkanie?
Pewnie masz już mnóstwo pieniędzy. Ja domagam się tylko swojej części.
- Weź ją sobie, tylko go puść! - Puszczę, kiedy powiesz mu prawdę.
Powiedz mu albo zaraz tu zginie.
Tak jak powinien wiele, wiele miesięcy temu,
na kolanach, jak pies.
No dalej, powiedz mu. Daj nam powód do dumy. Dalej.
Tak, to prawda.
To wszystko prawda!
No i widzisz? To nie było takie trudne.
Upewnij się, że do jutra pieniądze będą na moim koncie – inaczej wrócę.
A tego nie chcesz.
André, nie bądź zbyt surowy dla ciotki.
Koniec końców to tylko biznes.
Już dobrze.
Nic ci nie jest? Przepraszam.
Pomogę ci.
Jak mogłaś? Naziści nas torturowali, wyrzynali…
Zrozum, że ja to wszystko zrobiłam dla ciebie, dla naszej przyszłości.
Naszej przyszłości? A co z Baronem?
Posłużyłam się nim.
Miał kontakty wśród nazistów. Załatwił twoje uwolnienie.
Zostaw mnie.
Nie odchodź.
- Nie mogę na ciebie patrzeć. - Nie idź.
Proszę, nie odchodź. Nie ty. Kocham cię.
Ty nikogo nie kochasz.
I nigdy nie kochałaś. Zabieram Gabrielle. Wracamy do Paryża. Nie szukaj nas.
Jesteście wszystkim, co mam. Błagam.
Masz swoje pieniądze. Masz wszystko, czego chciałaś.
Nie.
André!
Podziwiałem twój Maison Dior.
Czuję się nieco onieśmielony.
Zawsze marzyłem o czymś takim dla siebie,
ale zabrakło mi talentu, aby to osiągnąć.
Złamałeś mi serce, odchodząc.
Ale ty o tym wiesz, jak sądzę.
- Nadal jest mi pan bliski. - Niczym ojciec, którego się opuszcza.
To była moja jedyna szansa. Mam 42 lata.
Wiedziałem, że zatrudnienie szwaczek będzie miało swoje konsekwencje, ale…
- I tak to zrobiłeś. - Podjął pan decyzję?
Dlatego tu pan jest?
Tak. I chciałem złożyć ci wizytę, żeby cię o niej poinformować.
Naziści byli naszymi panami.
A teraz mamy nowego pana. Pieniądze.
Potrzebujemy pieniędzy, by żyć, pracować, budować domy mody.
A to, czego dokonałeś,
to nic innego jak całkowite przeobrażenie
naszej branży – branży o ogromnym potencjale.
Zwłaszcza jeśli inni podążą za twoim przykładem.
Ukaranie cię zagroziłoby nie tylko twojej przyszłości,
ale także przyszłości couture.
Dlatego postanowiłem nie nakładać na ciebie sankcji.
Dziękuję.
W zasadzie szwaczki potrzebują dodatkowej pensji.
Ty możesz im płacić więcej. Zatem one też na tym korzystają.
Jednak będziesz musiał odesłać kilka do Domu Mody Patou,
żeby mogli dokończyć kolekcję.
I to ty opłacisz ich pracę,
na co wyraźnie możesz sobie pozwolić.
Oczywiście.
Posłuchaj.
Należy działać z rozwagą
w tych przełomowych momentach naszego życia.
Kiedy nadejdzie sukces, radzę ci uważać.
Na co?
Na Christiana Diora.
Zostały ci trzy dni. Powodzenia.
Marie. Gdzie Marie? Przynieś tę suknię. Podejdź.
To nie powinno tu być.
Możesz się obrócić?
Spójrz, dolny rąbek spódnicy nie może się wlec po podłodze.
To musi być o dwa milimetry wyżej.
Bar.
ŻAKIET BAR
Odrobinę przekrzywiony. Delikatnie w tę stronę.
Jak święta.
Amour.
No dobrze. Tutaj nie może się nic zbierać.
Dżungla.
Krzyk.
Songe.
Doris.
Longchamps.
Figaro.
Corolle.
I wspaniała la Fidélité.
Tak?
Bardzo dobrze, moje panie.
Dziękuję wszystkim. Wracajmy do pracy.
Sposób, w jaki zatrudnił szwaczki, jest niewybaczalny.
Dlaczego nalegałeś na spotkanie?
Brakuje mu was.
Pokaz jest jutro. Przyjdźcie, proszę.
No nie wiem.
Christian zawsze wiele dla mnie znaczył. Dla nas obu.
Więc przyjdźcie. Zobaczcie, co stworzył. Wszyscy powinniśmy być tam razem z nim.
Idź do domu, odpocznij.
Jacques na pewno później przyjdzie?
Tak, będzie tu.
Wierzę w ciebie, Christianie. Bez względu na to, co będzie jutro.
Cześć.
Chcesz tu spędzić noc?
I tak nie potrafię zasnąć…
Co się dzieje?
Robię, co muszę, ale…
Catherine.
Nareszcie spełnia się twoje marzenie. Sukces masz na wyciągnięcie ręki.
Zobaczysz. Jutro będzie wspaniale.
FRANCUSKA POLICJA BIURO ŚLEDCZE DS. NAZIZMU
Przysięga pan, że mówi prawdę?
Tak, monsieur. Niestety to wszystko prawda.
Czy to obroni się w sądzie?
Znajdziecie ją w Beau Rivage Palace Hotel
w Lozannie.
Szybciutko.
Tak.
Dziękuję. O nie, wracaj…
Weź to, Eleno.
- Nie. - Rękawiczki.
- Potrzebujemy ich. - Szybciej.
Le chapeau.
Skupcie się, proszę.
Madame Zehnacker kazała mi przekazać, że goście zaczęli już wchodzić.
- …nie mamy kapelusza. - Jest na wieszaku.
Proszę.
Monsieur Dior, ostatnie poprawki?
Gdzie on jest? Ktoś go widział?
Monsieur Dior?
- Christianie. - Tak?
Co się dzieje? Modelki czekają. Musimy zaczynać.
Daj mi chwilę, proszę.
- Nie rozumiem cię. - Nasza rodzina jest pechowa.
Może zapytaj…
Całe życie uciekasz w sztukę, rysowanie.
- Uciekasz do świata fantazji. - Ile sukienek…
Nie wyniosłeś niczego z moich błędów?
- To Carmel Snow. - Tam jest.
Carmel, jak dobrze cię widzieć.
Witaj, odprowadzę cię na miejsce.
To jest… Przepraszam.
Twoje życie jest takie…
…za inspiracją. Musisz tworzyć. Christianie.
Christian?
Nie chciałam, byś był sam.
Nigdy nie widziałam tylu…
My po mademoiselle Chanel.
Zapach, który skomponowałeś…
przeniósł mnie do czasu sprzed wojny.
Do uczucia, którego od tak dawna nie czułam.
To ogród matki, prawda?
Myślałam, że go straciłam.
Nim się inspirowałem.
Jest we wszystkim, co robię.
Mój kochany.
Już pora.
Pora pokazać światu, co stworzyłeś.
Proszę wybaczyć.
Nakazano nam przywieźć panią do Francji.
Będzie pani zeznawać w procesie Barona Vaufrelanda.
Nonsens. Pomówcie z moim prawnikiem.
Odpowie pani za wydarzenie, które doprowadziło do jego pojmania.
Pani siostrzeniec zaświadczył o waszych powiązaniach
i pani zaangażowaniu w działalność Rzeszy.
Nie mam się czego bać.
Catherine. Tak się cieszę, że przyjechałaś.
- Dobrze cię widzieć. - Christian tak za tobą tęskni.
Przepraszam, mademoiselle. Jest pani siostrą monsieur Diora?
Tak.
Wiele o pani słyszałam od Luciena Lelonga.
To zaszczyt panią poznać. Jestem Carmel Snow, Harper's Bazaar.
Proszę życzliwie potraktować mojego brata.
Wiele się po nim spodziewam.
Wyraża to, co nosi w sercu.
Tak. Wyczułam to już w pani perfumach.
Moich?
Madame Zehnacker powiedziała, że nazwał je na cześć
najważniejszej osoby w jego życiu.
Miss Dior.
Chodzi mu o matkę.
Nie, moja droga. O ciebie.
Panie i panowie, wkrótce zaczynamy.
Pięć minut.
Swoją pierwszą kolekcją z 1947 roku…
pomógł pan ludzkości odnaleźć piękno
i pragnienie powrotu do życia po koszmarze II wojny światowej.
Od zawsze pragnąłem tylko
projektować najpiękniejsze kobiece stroje,
jakie kiedykolwiek istniały.
Czy to prawda, że w trakcie niemieckiej okupacji Paryża
Coco Chanel zamknęła atelier
i odmówiła projektowania sukien dla żon nazistów?
Mademoiselle Chanel miała własną firmę…
i od niej zależało, czy ją zamknie.
Ci z nas, którzy żyli w wojennym chaosie…
w czasie okupacji nazistowskiej…
najmroczniejszych lat naszego życia…
znają pragnienie…
przetrwania.
Ludzie muszą na powrót czuć.
Muszą na powrót marzyć. Muszą na powrót żyć.
A my możemy stworzyć dla nich nowy świat.
Jesteś gotowa?
Nie.
Ja też nie.
Idź już.
Dla mnie tworzenie było przetrwaniem.
I TAK TO SIĘ ZACZĘŁO…
LATA 50. XX WIEKU
LATA 60. XX WIEKU
LATA 70. XX WIEKU
LATA 80. XX WIEKU
LATA 90. XX WIEKU
PIERWSZA DEKADA XXI WIEKU
DRUGA DEKADA XXI WIEKU
TRZECIA DEKADA XXI WIEKU
NOWY STYL
Napisy: Daria Okoniewska