Przepraszam, że byłem niedelikatny.
Możemy się dogadać. Ale nie w ten sposób.
Zamknij się wreszcie!
Jesteś żałosny.
Bzdura.
Nic nie dzieje się bez powodu.
Musiała umrzeć przez ciebie!
Ma na imię Merle!
Zgadza się.
Nie wiedziałam!
Czego nie wiedziałaś?
Nie rób tego.
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
PO OBU STRONACH OTCHŁANI
NOC CIĘ ZNAJDZIE
Gdzie jest?
W magazynie.
Musieliśmy go zamknąć. Odbiło mu.
Napluję ci w twarz.
Poważnie.
Za kogo się masz? Dorastałem w rynsztoku.
Przestań mi grozić, bo cię dźgnę.
Chodź na zewnątrz.
Wchodzę do środka.
Spieprzaj, dziwko!
Nie poczeka pani na wsparcie?
Nie.
Jak leci? Niezły bajzel.
Powinni zamknąć cię w psychiatryku.
- Cmoknij mnie. - Co ukradł tym razem?
Dłuto.
Żeby włamywać się do domów.
- Spieprzaj! - Wystarczy.
Idziemy.
Dobrze się czujesz?
Gdzie Favio?
W środku.
Co się dzieje?
Migrena.
Wzięłam lek. Zaraz przejdzie.
Spiszę raport.
Właśnie przyszło?
Lubisz niesforne dzieci.
11-38, zgłoś się.
- Zgłaszam się. - Langenfelder Strasse.
- Karetka jest w drodze. - Zrozumiałam.
Prowadź.
Niech inni tam pojadą. Napij się kawy.
- Jesteśmy najbliżej. - Musisz być taka uparta?
Byłam umówiona.
Wydział śledczy. Nadkomisarz Holger Tasche.
Miło panią widzieć, pani Häger.
Berg.
Oczywiście.
Przepraszam.
- Kawy? - Nie, dziękuję.
Proszę usiąść.
W czym mogę pomóc?
Dennis Opitz został zwolniony przedterminowo.
Jest na warunkowym.
Po sześciu latach i siedmiu miesiącach. To jakiś żart?
Domyślam się, że nie jest pani zadowolona.
"Zadowolona"?
Rozumiem panią.
24 rany kłute brzucha, piersi i gardła.
Nie miała szans.
Sędzia uznał, że było to nieumyślne spowodowanie śmierci.
Popełnił cholerny błąd.
Niech pani odpuści.
Nie można tego ciągnąć.
Jak miewa się pani druga córka? Jak ma na imię?
Josie.
Oczywiście.
Ile ma lat?
17.
Wszystko u niej dobrze.
Mieszka z ojcem.
Czy ktoś go obserwuje?
Dennis bardzo się zmienił i nie stwarza już zagrożenia.
Miło cię widzieć. Wejdź.
Gratulacje.
Zazwyczaj nie dostaje się pracy tak szybko.
Znam szefa centrum resocjalizacyjnego.
Poświadczył za pana?
Pracował ze mną, gdy byłem w więzieniu.
A co poza tym?
Dobrze.
Cieszę się, że nie trafiłem do ośrodka.
Pańska matka zastępcza, Yvonne Aschhausen.
Doktor Aschhausen.
Była jedyną osoba, która odwiedzała pana w więzieniu?
Załatwiała rzeczy, których sam bym nie zorganizował.
Na przykład?
Terapię indywidualną.
Nie chciałem grupowej.
Trafił pan pod jej opiekę w 2004?
Trafił?
Trzy miesiące później wrócił pan do domu.
Dlaczego?
Co się stało?
Nic.
Proszę powiedzieć prawdę.
Nie jestem głupia.
Wszystko jest w aktach.
Nie wszystko. Dlatego pytam.
Pięciolatek, który obcina dupy żabom.
Zatrzymałaby go pani?
Zaniedbywane dzieci często dręczą zwierzęta.
Dziwię się, że Yvonne pozwala mi u siebie mieszkać.
Jak pani myśli?
Jest pan młody.
Może pan wszystko naprawić.
Patrz na gościa z różami.
Panie kawalerze!
Możesz dać mi wszystkie róże.
Kretyn.
Jego strata.
Masz coś dla mnie?
Niestety nie.
- Następnym razem. - Obiecujesz?
Jesteś coraz cięższy.
Paul też.
Fajny samolot.
Jestem pilotem.
Ja nim jestem.
Jest dwóch pilotów. Nie kłóćcie się.
Co tu robisz?
Dlaczego nie oddzwaniasz?
Czego chcesz?
Widziałam go.
Wyszedł.
Wiedziałeś?
Poważnie?
Mogłeś mi powiedzieć.
Nie przy dzieciach.
Cukier?
Nadal nie.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Czy to by coś zmieniło?
Jak to?
Co za różnica, że nie odsiedział pełnych 8 lat i 9 miesięcy?
Nie rozumiesz, że jest na wolności?
- Może robić, co chce. - Jest na zwolnieniu warunkowym.
A co z naszą córką? Pomyślałeś o tym?
Co z naszą córką?
Zapomniałeś o niej.
Mówisz o Merle?
Ona nie żyje.
Czekaj. Chcesz wiedzieć, dlaczego ci nie powiedzieliśmy?
- Dennis Opitz... - Nie wymawiaj tego nazwiska.
...ukończył liceum w więzieniu, uczył się metalurgii, zaliczył terapię
i kurs panowania nad agresją.
Przeszedł badania i nie stanowi zagrożenia dla społeczeństwa.
- Pierdolenie! - Nie rozumiesz?
Nie stanowi zagrożenia dla społeczeństwa.
Paragraf 88. - zawieszenie wyroku nieletniego.
- Spytaj Carlę. - Carlę?
Koniec z tym.
Carla była też moją prawniczką,
a ty musiałeś ruchać ją od razu po śmierci Merle.
- Jesteś odrażająca. - Rzygać mi się chce!
Dobry wieczór.
Zostaniesz na kolację?
Nie. Właśnie wychodziłam.
Powinieneś porozmawiać z Josie.
Zanim ona to zrobi.
Czego chciała?
Dennis wyszedł.
Kiedy?
- Cztery tygodnie temu. - Cztery?
- I mówisz mi dopiero teraz? - Nie chciałem cię denerwować.
Nie chciałem denerwować reszty rodziny.
Nie chcę już o tym myśleć.
A mama?
Dopóki nie naruszy warunków zwolnienia, może robić, co chce.
Daj mamie szansę.
- Dlaczego? - Bo jest twoją matką.
Czego chcesz?
Od jutra oczekuję własnego pudełka na lunch.
O ile dostaniesz awans.
Masz wątpliwości?
- Mów. - Nie.
Gówno, gówno, gówno, gówno!
- Cztery euro do skarbonki. - Co się stało?
Ci idioci odwołali mój staż.
Kto?
Agencja Hollberg. Elitarna.
Nagle nie przyjmują uczniów.
- Co teraz? - Nic.
Co za gówno.
Pięć euro do skarbonki.
Chciałam popracować nad pierwszą kampanią.
Aha...
To wszystko, co masz do powiedzenia?
Znajdź coś innego. Pracuj społecznie.
Tak jak wy? Wystarczy, że moi rodzice są gliniarzami.
Myślałem o domu starców albo przedszkolu.
- Chętnie. - Napijesz się soku?
Nie dostałabyś innej pracy.
Ma 17 lat.
Do zobaczenia, zajączki.
Zajączki? Dramat.
Włóż kask.
Wyluzuj.
Nie urodziłam cię po to, żeby teraz zdrapywać z asfaltu.
Zapomniałaś.
Nie chcę.
Też cię kocham.
Następna runda.
Zgadnijcie, którą z rad moglibyście komuś dać.
WYROK SĄDU W WUPPERTALU
Cześć, skarbie.
Pobudka. Udało się.
Gdzie tata?
Musiał iść do pracy. Zastępuje kolegę.
Jak się czujesz?
Jakbym miała piasek w oczach.
Spojówka jest podrażniona.
Za kilka dni przejdzie.
Trzy razy dziennie, albo częściej.
Dziękuję.
- Coś jeszcze? - Nie.
Już ich nie potrzebujesz.
- Masz chwilę? - Jasne.
Twoja twarda córka.
- Tata? - Jak się czujesz?
Widzę bez okularów.
Świetnie!
Dziękuję.
Favio dołączył do programu dla młodocianych recydywistów.
Najwyższy czas.
Szanuje cię.
Nikogo nie szanuje.
Może wyjdzie na prostą.
Miał do czynienia z pracownikami społecznymi i psychologami.
Jako 8-latek zrywał się ze szkoły, pił wódkę i okradł własną babcię.
Później wstrzykiwał sobie ketaminę i posłał dziewczynę do szpitala.
- Odbiór. - Sonnborner 20. Ranna kobieta.
Karetka w drodze.
Zrozumiałam.
Proszę spojrzeć na czubek mojego nosa.
- Gdzie mąż? - W kuchni.
Berg, a to moja koleżanka Horvart. Co się tu stało?
Jedliśmy obiad, a potem żona poczuła się źle.
Spadła z krzesła.
Po prostu?
Tak.
Pokłóciliście się. Dzieci są przerażone. Boją się pana.
Dyskutowaliśmy.
Na pewno?
Uderzył pan żonę?
Proszę się spakować.
Nie wolno panu wchodzić do mieszkania.
- Nie mogę. - Idziemy.
Klucze.
Co?
Paragraf 34a.
Eksmisja w celu zapobiegania przemocy domowej.
Dokąd mam iść?
To mój dom.
Pani Krüger doszła do siebie i chce złożyć oświadczenie.
Dlaczego kłamie?
Nie możemy nic zrobić. Kryje go.
Co trzy dni ginie kobieta.
Nie myśl o tym.
Zabieraj te graty.
- Ale... - Nie chcę tego szajsu.
- To nie jest sklep samoobsługowy. - Przepraszam.
Jeśli znów to zrobisz, wrócisz do Afryki.
Cholerne bambusy myślą, że wszystko im się należy.
I tak byś to wyrzucił.
Dziś wieczorem. Przedstawię cię kilku ludziom.
- Fajnie. - Jesteśmy kumplami.
Wspieramy się nawzajem.
Ale nie krytykuj mnie przy ludziach.
Co jest? Miałaś się rozejrzeć.
- Inaczej to sobie wyobrażałam. - Super.
I co teraz?
Mogę spróbować za rok.
Chodzi o dwa tygodnie.
Nie chcę się z nimi zadawać.
To nie mój klimat.
Serio?
Nie wszyscy są w czepku urodzeni jak ty i twoja siostra.
Jak tata z tobą wytrzymuje?
Tu spędzają wolny czas.
Mamy też pracownię kreatywną
i siłownię.
A to wspólna kuchnia.
- Dzień dobry. - Nie podlizuj się.
Oczywiście.
A tu odrabiają prace domowe.
Gdzie reszta?
Będę musiał z tego zrezygnować.
Mamy za mało personelu i ktoś ciągle choruje.
Dwadzieścia procent sześciuset.
To nie takie trudne.
Dziesięć procent sześciuset.
Sześćset na dziesięć to...
Sześćdziesiąt.
A dwadzieścia procent to dwa razy tyle.
Sto dwadzieścia.
Brawo.
Zaznacz odpowiedź.
Pani córka to dar niebios.
Następne zadanie.
Miło cię widzieć.
Wysiadaj.
Wysiądź z mojego samochodu.
Jesteś tu przypadkiem?
Czy chciałaś odwieźć mnie do domu?
Nie?
Więc pojadę autobusem.
Czekaj!
Daj jej spokój.
Nie chodź nad rzekę.
Lubię to miejsce.
Jest spokojne.
Szkoda, że woda jest taka brudna.
Jeśli jeszcze raz tam pójdziesz...
Co mi zrobisz?
Mów!
Spieprzaj.
Po prostu spieprzaj.
Zanim zastrzelisz mnie
jak fretkę, która pożera twoją bazylię,
mamy sporo do zrobienia.
Około jedenastej.
Może być słabo, ale jeśli gra Chase...
Co ty na to?
Super. Moja kolej.
Wyglądasz super!
Już wróciłaś?
Tak.
Byłam na zakupach.
Gdy skończysz, możemy coś razem ugotować.
Miło z twojej strony, ale już jadłem.
Czy zeszłej nocy byłeś w domu?
- Dlaczego pytasz? - Nie słyszałam cię.
Martwiłaś się.
Trochę.
Byłem u dziewczyny.
Masz...
Nie wiedziałam.
Cieszę się.
Ja też.
- Gdybyś czegoś potrzebował... - Dziękuję.
Niczego mi nie trzeba.
47 jest wolny.
Dziękuję.
Znasz warunki?
Były na profilu.
Mocniej!
Dalej.
Jeszcze nie skończyłem.
Ubierz się i wyjdź.
Czy to pani córka?
Bawcie się dobrze.
- Załatwię towar. - Nie.
Co?
Dam ci, czego potrzebujesz.
Napijesz się?
Jasne.
A twoja koleżanka?
Idziemy?
Dołączysz do nas?
- Gdzie? - Na balkonie.
Jestem Vadim, a ty?
- Mathilda. - Co pijesz?
Nie wiem.
Potrzymaj.
Usiądź.
- Szampana? - Chętnie.
Żartujesz?
Wyluzuj.
Twoja przyjaciółka popełnia błąd.
Kto tak twierdzi?
Spadajcie stąd.
Czekaj.
Typ, który poluje na dziewczyny, jest twoim kolegą.
Nie.
Należysz do tych dobrych?
Nie należę do nikogo.
- A ty? - Co?
Należysz do kogoś?
A jeśli?
Dużo cię omija.
Luca.
Może zaraz cię usunę.
Nie sądzę.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antoni Regulski