- Кога мислеше да ми кажеш? - Што? -Денис Оптиз.
Три нешта, Надиса: не спомнувај го тоа име, нема да зборувам за тоа
и повеќе никогаш да не си ме прашала за тоа.
Мемедови имаат 30 минути да се спакуваат. Потоа одат на аеродром.
Мајката и ќерката се ментално нестабилни.
Преведувачот и лекарот се на локацијата.
Пуштете ме! Губете се! Носете се!
Тргнете се оттаму, г. Мемедов. -Што прави?
- Германија е мојот дом! - Свртете се.
- Г. Мемедов, дојдете. - Губете се! Тргнете се!
- Ќе го фрлам бебето! - Ништо нема да ви биде.
Бестрага! Зошто ништо не преземаат?
Останете мирен, г. Мемедов.
- Г. Мемедов! - Здраво, долу сум! Да!
Можете веднаш да го фрлите тоа дете што вреска од прегратките.
Ќе удри на земја со брзина од 50 км на час.
Главата ќе му се распука и мозокот ќе се растури, ќе има голем неред.
Но, вашето дете барем веднаш ќе умре. -Што?
Тоа е добра вест, г. Мемедов!
- Разбирате ли? - Тргнете се! -Зграпчете го.
Берг. Мораме да разговараме.
- Полуде ли? Што е? - Беше во очајна ситуација.
Се би сторил за да избегне депортирање.
Сакав да го шокирам. -Да го шокираш? Што ако тргнеше наопаку?
- Имав чувство... - Сериозно, Берг! Користи го мозокот!
Се работи за рационална контрола на ситуацијата, а ти постапи спротивно.
Те сметам за искусна, сигурна, но ова што го изведе...
Не можам да го игнорирам. Ќе морам да пријавам.
Си ја мразите ли понекогаш работата?
ДВЕТЕ СТРАНИ НА БЕЗДНАТА
ГРАД БЕЗ НЕБО
Мачка ти го изела јазикот?
Контролирај си ги реакциите место да обвинуваш други.
- Моите реакции се супер. - Секако!
За малку ќе излезеше од контрола. Не ти беше гајле што сум таму!
- Не се работеше за тебе или мене... - Партнерки сме! Зборувај со мене!
Слушај. Ова тука е вистинскиот свет.
Ако не го поднесуваш, има погрешна работа. -Ти ми го велиш тоа?
- Тврдоглава е. -Ќе го решиме тоа. - Слушна за убиството во Белгија?
Не беше убиство, туку погубување. Некој сакал да испрати порака.
Зошто? -Жртвата жива ја заковаа в ѕид.
Закована в ѕид, во неговата приколка.
- Знаете повеќе за жртвата? - Да, Иво го знае.
- Беше фаца во '90-тите. - Тоа е тој. Штефан де Вилде.
Пионер на техно сцената. Настапуваше низ светот, а потоа пропадна.
Кокаин, Валиум, вотка... Се уништи.
Најдоа пакување шрафови. Со кои бил...
- Погоди каде се купени. - Не знам. -Во "Шторнбек".
Тоа значи дека сторителот е одовде? -Можно е.
Испитај. -Има осум "Шторнбек" во подрачјево. Каде да почнам?
Од почетокот.
- Ти пристигна нарачката. - Вистина?
Вадим те поздравува.
Мојата возачка дозвола.
- Фала. - Зошто "Лука"?
Сакам имиња кои почнуваат на "Л".
- Поради жените? - Поради полицајките.
- Ќе мораш да ги казниш. - Имам таква намера.
- Кога сме кај казнувањето... - Си бил некогаш во Русија?
- Не. Зошто? - Имаат кампови за обука.
Со оружје, експлозив и блиска борба.
- Сакаш да одиш? - Човеку, на условна сум.
- Се возиш наоколу во колата на мајка ти. - Да. Но, сега сум на сигурно.
На сигурно си само со вистински другари.
Како в затвор? -Таму има премногу обрежани кретени.
- Џамал беше поинаков. - Кој? -Џамал.
Оној кој го изеде метална преса.
- Посрана несреќа. - Посрана земја.
Потоа ме истераа.
- Колку ти должам за ова? - Куќата чести.
Им реков на вашите колеги. На ова време, луѓето прават се сами.
Што е продадено на пултов минатиот понеделник во 11 часот? -Понеделник...
- Кога го собравме оној мал крадец. - 6 февруари, 11:45.
Два пакета шрафови од 4 мм со шестоаголна глава.
- Шалтер три? - Да.
Добро. Фала.
Да бидеме искрени, Матс. Што гледаш во Вадим?
Многу е стар и се прави важен.
- Не е вистина, сладок е. - Не менувај ја темата.
- Твоето момче? -Не се гледам со никого. - Што е со Лука? -Ни со него.
- Не е мој тип. -Како не. - Во ред. Не мораш да ми веруваш.
Здраво.
Зар не сакаше да го избришеш мојот број? -Ќе го избришам.
- Какво олеснување. - Фала.
- Што ако се премислам? - За што? -За четири недели...
- Заминувам. -Како не. - Не се шегувам.
Едно време ќе ме нема. Можеби и нема да се вратам.
- Каде одиш? - Што мислиш? -Во Канада.
- Не. - Кажи ми.
Во џунгла. Ви дивина. Бразил.
Одлично.
- Зборуваш португалски? -Сега учам. - Татко ми е од Португалија.
Добро зборувам.
Би ми годела преведувачка.
- Зошто не дојдеш со мене? - Би сакала. -Се плашиш да заминеш?
Нема шанси. Веднаш би заминала. Сите ме нервираат. -Кој?
Татко ми, неговата девојка... Посебно таа.
Малите ѓаволчиња.
- Растурено семејство? - Се согласуваме како кучиња и мачки.
Што е со мајка ти? И таа почна од почеток?
Тоа е долга приказна во која сега не сакам да навлегувам.
Сакам долги приказни.
Особено тие чиј крај не ми е познат.
ЛУКА КОНТАКТОТ Е ИЗБРИШАН
Крај на приказната.
- Навистина си лоша. Знаеш? - Тоа е вистина. Затоа потруди се.
Мораш потенко да ги сечеш.
Зошто си толку дебел?
Мораш да ослабиш. Тогаш побргу ќе учиш.
Треба да се занимаваш со спорт.
Да креваш тегови. Што било.
Ајде!
Дојди!
Ајде!
Ајде, слабаку. Мрдни го телото.
ПСИХОЛОШКА ПРОЦЕНКА
"Одборот тоа го гледа како неоправдан страв на обвинетиот над жртвата".
Луис, што е? -Стручњакот кој го напиша извештајот
сега сигурно е во пензија. Уште си во контакт со него?
- Професорот Хаман почина лани. - Бестрага!
- Што ти требаше од него? - Не можам да зборувам за тоа. Тоа е...
Ама ајде. Во врска со Денис, нели?
Да, но не е тоа што мислиш.
Не постои ништо што би поништило се што беше. -Карла, не сум глупава.
- Тогаш откажи се. - Беше долу низ реката.
- Таму остави 17 рози. - Тоа не е злосторство.
Не разбираш? Провлекува се низ нечистотија.
Само игнорирај го и ќе застане самиот.
Би требало да стојам и да гледам како и се потсмева на Мерле?
Што е со твојата втора ќерка? Сe уште е во приказната?
Вистина очекуваш да одговорам на тоа?
- Таа страда зашто не се откажуваш. - Да не си се осмелила да делиш морал!
Мојот бивш маж со години те покриваше поради твојата кариера.
Има убав ден.
Докторката Ашхаузен веднаш ќе дојде. -Фала.
Зошто од сите луѓе останува со вас? -Г-ѓо Хагер. -Берг.
Се чувствувате виновна зашто тогаш не го сакавте?
Ве молам, одете. -Мислите дека вие сте виновна? Којзнае...
Дека јас сум виновна? Сочувствувам со вас, г-ѓо Берг, но...
Го оставивте Денис на психијатрија само по 12 недели
без објаснување, а потоа ги прекинавте сите контакти.
Момчето беше трауматизирано. Му требаа стручњаци,
- а не загрижена маќеа. - Прекрасна бајка измисливте.
А која е вашата бајка?
Дека сте совршена мајка која секогаш го сакала најдоброто за своите деца?
Кога се работи за офталмологија, вистински стручњак сте,
но кога се работи за Денис, само гледате на друга страна.
- Загрижена сум за Луизе. - Зошто? -Ми се јави.
Ја мачи судското вештачење на професорот Хаман.
Денес е извештајот, утре ќе биде нешто друго.
Луизе секогаш наоѓа причина за грижа.
А и чувствува дека Денис ја провоцира.
- Беше на комеморацијата. - Тоа е на гробишта, не покрај реката.
Но, нешто сe уште не сфаќам.
- Зошто Денис се плашеше од Мерле? - Карла, те молам.
- Поминавме илјада пати. - Судот пресуди убиство без предумисла
поради "неоправдан страв на обвинетиот над жртвата". Нема да заборавам.
Мислам дека само не сакал да ја разочара Мерле.
Му помагаше со математиката до крајот на стажот.
Мислиш дека го совладал притисокот и дека испаничил?
Денис падна на испитот.
и потоа ја излечи фрустрацијата врз нашата ќерка.
Само сакаше да му помогне, но си навлече проблем.
Дојде до ескалација која најчесто завршува со физичко насилство.
Ајде да спиеме.
Жалиш понекогаш што ја напушти полицијата?
Не. Не издржував повеќе.
Здраво.
Ова е за Мерле? Сакаш да влезеш самиот да и го дадеш?
Влези! Најдобро е да почекаш дождот да престане. Влези!
Мерле, имаш гостин! Дојди.
Придржи. Еве.
- Што правиш тука, Денис? - Сакаш чај? -Не сака.
Дојди. Ајде.
Не мораш да пиеш ако не ти се допаѓа.
Можам да ти дадам нешто друго. Сок од портокал или...
Еј! Го заборави ова.
- Ќе те одведам дома. - Јас. Нема проблем.
Го доби приправничкото место? Се пријави некаде?
Трговската комора има центар за советување.
Таму погледни во што би можел да уживаш. Прашај го шефот.
- Колку долго си тука? - Осум. -Осум години?
Тоа е прилично долго, не? А претходно?
Следната недела имам два испита. Не стигнувам да предавам.
Секогаш си на мобилен... -Стажирањето заврши, а тој е многу иритантен.
И мене многу нешта ме иритираат, но сеедно ги правам.
Но, ти си јунакиња.
Што е? Мислам што се случи сега?
Мислам дека Мерле треба уште некое време да му помага на Денис.
Барем до крајот на завршите испити.
Што ти е со тоа момче? Инаку не навалуваш толку.
Не знам. Има нешто тивко и тажно кај него.
Не ми изгледа праведно да го отфрлиме.
Не мислиш дека претеруваш? Едвај го познаваме.
Не сакам да го посвојам. Само го поддржувам. -Ти подучувај го.
Би сакала, но неспособна сум кога се работи за математика.
Да. Не можеш да бидеш совршена во сe.
- Г. Теше? - Г-ѓо Берг.
Најдов нешто во врска со убиството во Белгија.
- Извинете. Имам состанок. - Ми требаат само пет минути. Ве молам.
Минатиот понеделник бевме испратени во "Шторнбек'.
Кога излегувавме, кај излезот го видов како купува шрафови.
"Него"? Денис? Тоа сакате да кажете?
Жртвата во Белгија е мачена со шрафови од "Шторнбек".
И постои врска меѓу Денис и Белгија.
Подобро одете. Почнувам да се нервирам.
Како дете живеел со мајка му во Антверп.
- Реков да одите! - Ме слушате ли воопшто?
Само треба да ги проверите информациите.
Извинет. Шефе, сите сме тука. -Идам.
Доаѓате и правите поврзувања, колку и да се апсурдни.
Се осмелувате да ми кажувате како да работам? -Истражувам.
Треба непристрасно да ги спроведувате законот и редот. Надвор! На улица.
А вие би можеле да ме сослушате и да ја разгледате можноста!
- Сакам пријатна смена. - Таква ќе биде.
Теше е. Знам дека е доцна, но ми треба кривично досие.
Денис Оптиз. Оптиз.
И неговата проценка за ризик од казнената установа. Фала.
Здраво, Марсел. Долго не сме се виделе.
2008? Зимата? Беше многу студена зима.
А ти имаше плускавци на рацете од чистење снег
и не можеше самиот да се тушираш. Кутриот Марсел.
Затоа мене ме задолжи за тоа. Да ти го насапунам патлакот. Детално.
А како оди приказната понатаму? Не паметиш? Јас паметам.
Твоите одвратни шепи со плускавци со кои не можеше да се измиеш,
го турнаа малиот смрдлив Денис на ѕидот.
Смрдлив Денис! Така ме викаше!
Смрдлив Денис.
Што стори потоа, Марсел? Да, да. Паметиш, зар не?
Но, не знаеш какво беше чувството.
Не знаеш како му е на 9-годишно дете кога некој го плеска в газ.
Тоа боли! Колку пати ме плескаше?
Колку пати? Броеше?
Не? Ни јас. Веројатно премногу пати...
Не, Марсел. Се измоча в гаќи?
Го знам чувството. И мене ми се случуваше. Со години.
Секоја ноќ. Следното утро добивав по уво. Од тебе.
Еј, малечок. Што ќе правиме со твојот газда?
Жал ми е, Марсел. Ќе мора во азил.
Во ред. Судбината нека реши. Писмо или глава?
Здраво, госпоѓо.
- Мислев дека сите заминале. - Јас сум последен. И најдобар.
А која сте вие, љубопитна?
Јас ќе прашувам, вие ќе одговарате. -На заповед.
Што му се случи тука на Штефан де Вилде? -Кому?
Човекот кој е убиен тука се викаше Штефан де Вилде.
Можно е. -Во ред, ништо од договорот.
Тука секогаш некој полудува. Но, не на тој начин.
Стоев онаму, мочав.
Одеднаш ја засили музиката во приколката и...
- Дупчалка? -Дупчалка. - Видовте нешто? -Не.
Отидов да спијам, а следното утро вриеше од полиција.
Гадовите ми најдоа добра залиха. Може?
Госпоѓо.
- Колку деца живееле тука? - Четири.
Пет... Некогаш повеќе, некогаш помалку.
Човекот со бонбони секогаш им даваше слатки и играше со нив.
Никој друг не играше. -Така го викаше? "Човекот со бонбони"?
Така го викаа децата.
- До видување, госпоѓо. - До видување.
Да? -Теше, криминалистичка истрага. Сакам да зборувам со Денис.
- Ало? - Не е тука.
Сепак, можам ли да влезам?
Наваму, ве молам.
- Прави ли проблеми? -Не баш. - Како мислите "не баш"?
Ова е ваше?
- Позајми од работа. -Кога точно? - Не знам. Пред неколку дена.
Зошто го земате тоа?
Не разбирам. Што сторил? Сторил ли нешто?
Денис може да дојде да го собере алатот кај мене лично.
- Здраво. -Ќе чекам надвор. - Надиса?
Слободно смени го тимот ако сакаш.
- Зошто? - Меѓу нас не оди баш добро.
Жал ми е. -Само да почнеме од почеток, во ред? -Во ред.
- Каков ти беше слободниот ден? - Бев на излет. Тебе?
Правев куп возбудливи нешта: облека, купување, чистење веце...
- Бргу ќе бидам готова. - Во ред.
Земете им податоци. Одведете ги малолетните во станица.
Осигурете ги сите супстанции кои ќе ги најдете кај нив.
Полиција! Останете мирни! Проверка на лични карти!
- Останете мирни! - Да бегаме одовде. Дојди.
- Морате да дојдете со нас. - Не допирајте ме!
Полека!
Мораме да ја викнеме мајка ти. -Да? Нема да ја добиете, работи ноќна смена.
Ова е скапа јакна. Пуштете ме!
- Се враќам за миг. - Каде одиш?
- Срање! - Баш срање.
Остави.
Дојди ваму.
Поблиску.
Има ли некој внатре?
- Рацете горе! -Зошто? - Ајде. Само стори го тоа.
- Што е ова? -Не е мое. - Сите велат така. Личната.
Нема да биде потребно. Девојката има 17 години.
Препорачувам лично да ја предадеме во рацете на татко и. -Те мразам.
Дојди.
- Последна шанса. Кој ти го даде тоа? - Носи се.
- Џози, што... - Ало?
Се искрала среде ноќ и ми велиш дека не си имал поим?
Ништо не ти велам. Ти се откажа од мајчинството.
Мислиш дека е во ред нашата...
Извини, ќерка ти да има дрога кај себе во "Полукс"?
- Има ли? - Секако. Повели.
- Мило ми е што не зеде се одеднаш. - Бестрага, има само 17!
Да, незгодна возраст, како што знаеш.
- Не те разбирам. - Не?
Кој ја увери Мерле да продолжи да го подучува Денис?
Не сакаше. Но, ти ја натера.
А сега се трудиш јас да се чувствувам лошо.
- Ставаш притисок врз луѓе? - Притисок, а?
Тоа е најдоброто што можеш да го смислиш?
Ми треба пијалак.
- Сe ли е во ред? - Каде си? -Оди до прозорецот.
Полицајците сигурно те доведоа дома?
Една од нив беше мојата посрана мајка. -Мајка ти е полицајка.
Лудо.
Како напредува португалскиот? Сe уште ти треба преведувачка?
Секако. -А ако не тргнам веднаш, ќе ме чекаш?
Предолго чекам, Џози.
Неколку години нема да направат разлика
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС