- Kiedy chciałaś mi powiedzieć? - O czym?
O Dennisie Opitzu.
Nie wypowiadaj jego imienia, nie chcę o nim rozmawiać,
a ty mnie o niego nie pytaj.
Memedovie muszą spakować się w pół godziny.
Potem jadą na lotnisko.
Matka i córka są niestabilne emocjonalnie.
Na miejscu czeka tłumaczka i lekarz.
Puszczaj.
Spieprzajcie.
Proszę się cofnąć.
Co on robi?
Proszę tu podejść.
Niech pan się obróci.
Puszczę dziecko.
Dlaczego nic nie robią?
Proszę pana!
Jestem na dole!
Może pan puścić krzyczące dziecko.
Uderzy w ziemię z prędkością 50 kilometrów na godzinę.
Z pękniętej czaszki wypłynie mózg.
Będzie jatka, ale przynajmniej dziecko umrze na miejscu.
To dobra wiadomość.
Zrozumiał pan?
Możemy pogadać?
Co to było? Oszalała pani?
Był zdesperowany.
Zrobiłby wszystko, by opóźnić deportację.
Chciałam go zaszokować.
A gdyby się pani nie udało?
Poczułam...
Czy pani myśli rozsądnie?
Tu chodzi o racjonalne opanowanie sytuacji.
Pani postąpiła odwrotnie.
Wiem, że jest pani doświadczoną i spolegliwą policjantką,
ale nie przymknę oka na taki wyskok.
Muszę to zgłosić.
Też nienawidzi pan czasem swojej pracy?
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
PO OBU STRONACH OTCHŁANI
MIASTO BEZ NIEBA
Zatkało cię?
Powinnaś panować nad odruchami
zamiast szukać winy w innych.
Panuję nad odruchami.
Zauważyłam. Nie panowałaś nad sytuacją i miałaś mnie gdzieś.
Nie chodziło o nas.
Jestem twoją partnerką.
Rozmawiaj ze mną.
Tak wygląda świat.
Jeśli go nie akceptujesz, wybrałaś zły zawód.
I kto to mówi?
Pyskata gówniara.
Zajmę się tym.
Słyszałaś o morderstwie w Belgii?
To była egzekucja.
Ktoś chciał coś przekazać.
Dlaczego?
Ofiara została przywiercona do ściany.
We własnej przyczepie.
Kto to?
Ivo go zna.
Był sławny w latach 90.
To on. Stefan De Wilde.
Pionier sceny techno.
Występował na całym świecie. A potem się stoczył.
Koks, valium, wódka. I po gościu.
Znaleźli opakowanie po śrubach, którymi go przewiercono.
Zgadnij, gdzie je kupili?
- Nie mam pojęcia. - W sklepie Stornbeck.
Czyli sprawca jest stąd.
Możliwe.
Sprawdzisz to?
W Nadrenii-Westfalii jest osiem sklepów Stornbeck.
- Od czego zacząć? - Od początku.
- Twoje zamówienie dotarło. - Poważnie?
Z pozdrowieniami od Vadima.
Moje prawo jazdy.
- Dzięki. - Dlaczego "Luca"?
Lubię imiona na "L".
Przez kobietę?
Przez policjantkę.
Musisz ją ukarać.
Mam taki plan.
A skoro o karach mowa,
byłeś kiedyś w Rosji?
Nie. Dlaczego?
Organizują tam szkolenia. Broń, materiały wybuchowe, walka wręcz.
- Chcesz jechać ze mną? - Jestem na warunkowym.
Jeździsz samochodem mamy.
Ale jestem bezpieczny.
Jesteś bezpieczny w odpowiednim towarzystwie.
Jak w więzieniu?
Za dużo tam żydków.
Jamaal był inny.
Kto?
Jamaal.
Ten, który wpadł do prasy do metalu.
- Przejebany wypadek. - Przejebany kraj.
Potem mnie zwolnili.
Co za to chcesz?
Firma stawia.
Mówiłem pani kolegom,
że przy takiej pogodzie ludzie majsterkują jak szaleni.
Co sprzedano tu w poniedziałek o jedenastej?
W poniedziałek?
Gdy zgarnialiśmy młodego złodzieja.
Szósty lutego, 11.45.
Dwa opakowania naszych wkrętów.
Trzecia kasa?
Tak.
Dziękuję.
Co ci się w nim podoba?
Jest stary i szpanuje.
Jest uroczy.
- Nie zmieniaj tematu. - A twój chłopak?
- Nie mam chłopaka. - A Luca?
Nie jest w moim typie.
Akurat.
Nie musisz mi wierzyć.
- Miałaś usunąć mój numer. - Zrobię to.
Co za ulga.
Dziękuję.
A jeśli zmienię zdanie?
- Jak to? - Za cztery tygodnie...
wylatuję.
- Akurat. - Naprawdę.
Nie wiem, czy wrócę.
Dokąd lecisz?
Jak myślisz?
Do Kanady.
Nie.
Dokąd?
Dżungla.
Dzicz.
Brazylia.
Ekstra.
Mówisz po portugalsku?
Zaczynam się uczyć.
Mój ojciec pochodzi z Portugalii.
Znam ten język.
Przyda mi się tłumaczka.
Jedź ze mną.
Chciałabym.
Boisz się uciec?
Pojebało cię? Uciekłabym dzisiaj. Wszystko mnie wkurzają.
- Kto? - Ojciec,
jego panienka i małe sraluchy.
Rodzina patchworkowa.
"Mama, tata, brat, kochamy się mocno tak".
A twoja matka?
Zaczęła od nowa?
Długa historia, której nie chcę opowiadać.
Lubię długie historie.
Szczególnie gdy nie znam zakończenia,
Usunięty.
Twarda z ciebie laska.
Wiem. Dlatego musisz się postarać.
Trochę cieniej.
Dlaczego jesteś taki tłusty?
Musisz schudnąć.
Nauka stanie się łatwiejsza.
Powinieneś uprawiać jakiś sport.
Albo idź na siłownię.
Chodź tu.
Wstań.
Zatańczmy.
Dawaj.
Rusz się.
DIAGNOZA PSYCHOLOGICZNA
RADA UWAŻA, ŻE DZIAŁANIA OSKARŻONEGO WYNIKAŁY Z NIEUZASADNIONEGO LĘKU.
Co słychać?
Ekspert, który stworzył raport, pewnie jest na emeryturze.
Masz z nim kontakt?
Profesor Hamann zmarł rok temu.
Cholera.
- Czego od niego chciałaś? - Nie chcę o tym mówić.
Śmiało.
Chodzi o Dennisa?
To nie tak jak myślisz.
Nie cofniesz czasu.
Nie jestem głupia.
Więc odpuść.
Był nad rzeką.
Zostawił 17 róż.
Nie złamał prawa.
Nie rozumiesz?
Jego to bawi.
Daj sobie spokój.
Przejdzie mu.
Mam patrzeć, jak dręczy Merle?
A co z twoją drugą córką? Myślisz czasem o Josie?
Oczekujesz, że odpowiem?
Ona cierpi, bo nie odpuszczasz.
Nie praw kazań.
Mój były kryje cię od lat, żebyś mogła robić karierę.
Miłego dnia.
Doktor zaraz przyjdzie.
Dziękuję.
Dlaczego mieszka akurat u pani?
- Pani Häger. - Berg.
Ma pani wyrzuty sumienia?
Proszę wyjść.
Może to pani wina.
Moja wina?
Współczuję pani.
Po 12 tygodniach odesłała pani Dennisa do psychiatryka
i zerwała z nim kontakt.
Przeżył traumę.
Potrzebował ekspertów, a nie matki zastępczej.
To sobie pani wmawia?
A co wmawia pani sobie?
Że była pani matką idealną, która myślała wyłącznie o dobru dzieci?
Jest pani świetną okulistką,
ale nie widzi pani, co robi Dennis.
Martwię się o Luise.
Dlaczego?
Dzwoniła do mnie.
Wciąż myśli o opinii profesora Hamanna.
Dziś opinia, jutro co innego.
Zawsze coś znajdzie.
Uważa, że Dennis ją prowokuje.
Był przy krzyżu.
Leży na cmentarzu, nie nad rzeką.
Nie rozumiem.
Dlaczego Dennis bał się Merle?
Proszę cię.
Przerabialiśmy to tysiąc razy.
Sąd uznał, że to nieumyślne spowodowanie śmierci
na skutek nieuzasadnionego strachu przed ofiarą.
Pamiętam to zdanie.
Nie chciał jej rozczarować.
Pomagała mu z matematyką nawet po zakończeniu praktyk.
Ciśnienie go przerosło i wpadł w panikę?
Nie zdał egzaminu.
Przelał frustrację na naszą córkę.
Chciała mu pomóc,
ale zadanie ją przerosło.
Policja uznała, że to typowa spirala nienawiści,
która doprowadziła do przemocy.
Chodźmy spać.
Żałujesz, że odszedłeś z policji?
Nie.
Miałem dość.
Dla Merle?
Wejdziesz i sam jej to dasz?
Poczekasz, aż przestanie padać.
Zapraszam.
Masz gościa.
Wejdź.
Trzymaj.
Co tu robisz?
Napijesz się herbaty?
Nie.
Chodź.
Nie musisz jej pić, jeśli ci nie smakuje.
Wolisz sok?
Zapomniałaś o czymś.
- Odwiozę cię do domu, - Ja to zrobię.
Co z pracą? Złożyłeś podania?
W izbie rzemieślniczej pracują doradcy.
Na pewno znajdziesz coś, co sprawia ci przyjemność.
Jak długo tu mieszkasz?
- Osiem. - Osiem lat?
A wcześniej?
W przyszłym tygodniu mam dwa egzaminy.
- Nie ogarnę korepetycji. - Ciągle dłubiesz w telefonie.
Skończyłam staż, a on mnie wkurza.
Wkurza mnie mnóstwo rzezy, ale muszę je robić.
Bo jesteś bohaterką.
Co się dzieje?
Tak naprawdę?
Chciałabym, żeby Merle pomagała Dennisowi
do egzaminów końcowych.
Dlaczego tak ci na nim zależy?
Nie wiem. Ma coś w sobie.
Jest cichy i smutny.
Nie można go przekreślać.
Przesadzasz. Prawie go nie znamy.
Nie chcę go adoptować, tylko wesprzeć.
Daj mu korepetycje.
Chciałabym, ale nie mam pojęcia o matematyce.
Nie można znać się na wszystkim.
Panie Tesche!
Pani Berg.
Chodzi o morderstwo w Belgii. Mam coś, co może pana zainteresować.
Spieszę się na zebranie.
To zajmie pięć minut.
Proszę.
W poniedziałek wysłali nas do sklepu Stornbeck.
Zauważyłam go, gdy wychodziliśmy.
Kupował wkręty.
Kto? Dennis?
To chciała mi pani powiedzieć?
Ofiara z Belgii była torturowana wkrętami Stornbeck.
Dennis ma powiązanie z Belgią.
Lepiej, żeby pani wyszła.
Robię się nerwowy.
W dzieciństwie mieszkał z matką w Antwerpii.
Proszę wyjść.
Wysłucha mnie pan?
Wystarczy to sprawdzić.
- Czekamy na pana. - Zaraz przyjdę.
Znów tu pani przychodzi i wysuwa absurdalne wnioski.
A potem mówi mi pani, jak mam wykonywać swoją pracę.
Jestem policjantką. To mój obowiązek.
Pani obowiązkiem jest bezstronne pilnowanie porządku. Na ulicy.
A pan może mnie wysłuchać i zdjąć klapki z oczu.
- Udanej zmiany. - Dzięki.
Wiem, że jest późno, ale potrzebuję dokumentów
Dennisa Opitza.
Opitz.
Łącznie z raportem z zakładu karnego.
Dziękuję.
Cześć.
Kopę lat.
2008.
Zima.
Cholernie mroźna zima.
Miałeś odciski na dłoniach od odśnieżania.
Nie mogłeś się myć.
Biedactwo. Musiałem ci pomóc.
Namydlałem twojego fiuta.
Dokładnie.
Co było potem?
Nie pamiętasz?
A ja owszem.
Twoje bezużyteczne dłonie, którymi nie mogłeś się umyć,
przycisnęły małego Dennisa do ściany.
Śmierdzący Dennis.
Tak mnie nazywałeś.
Śmierdzący Dennis.
Co zrobiłeś potem?
Już wiesz, ale nie wiesz, jakie to uczucie.
Nie wiesz, jak czuł się dziewięciolatek ruchany w dupę.
To boli!
Ile razy ruchałeś mnie w dupę?
Liczyłeś?
Nie? Ja też nie.
Może zbyt często...
Zlałeś się w gacie?
Coś o tym wiem.
Robiłem to przez wiele lat.
Każdej nocy.
A rano za to obrywałem.
Od ciebie.
Cześć, mały.
Co będzie z twoim panciem?
Bardzo mi przykro.
Trafi do schroniska.
Niech zadecyduje los.
Orzeł czy reszka?
Myślałam, że wszyscy wyjechali.
Jestem ostatni.
I najlepszy.
A kim ty jesteś?
Zadaję pytania, a pan odpowiada.
- Co spotkało Stefana De Wilde? - Kogo?
Zamordowany nazywał się Stefan De Wilde.
Możliwe.
Nie dostaniesz forsy.
Ciągle tu komuś odbija.
Ale nie tak.
Odlewałem się obok.
Nagle pogłośnił muzykę i...
Wkrętarka?
Tak.
Widział pan coś?
Poszedłem spać.
Następnego dnia roiło się tu od policjantów i psów.
Cholerne kundle znalazły mój najlepszy towar.
Ile dzieci tu mieszkało?
Czworo.
Pięcioro. Czasem więcej, a czasem mniej.
Pan Cukierek dawał im słodycze
i się z nimi bawił.
Nazywaliście go "Pan Cukierek"?
Głównie dzieci.
Tak?
Tesche z policji. Chciałbym porozmawiać z Dennisem.
Nie ma go.
Czy mimo tego mógłbym wejść?
Tutaj.
Przeskrobał coś?
Nie.
Więc o co chodzi?
Czy to należy do pani?
- Pożyczył ją z pracy. - Kiedy?
Nie pamiętam. Kilka dni temu.
Dlaczego pan ją zabiera?
Nie rozumiem.
Czy on coś zrobił?
Zrobił coś?
Niech Dennis zgłosi się do mnie po odbiór narzędzia.
Poczekam na zewnątrz.
Możesz zmienić partnerkę.
Dlaczego?
Nie dogadujemy się.
Zapomnijmy o tym.
Dobrze.
- Jak spędziłaś wolny dzień? - Pojechałam na wycieczkę, a ty?
Robiłam same ciekawe rzeczy. Pranie, zakupy, mycie toalety.
Zaraz przyjdę.
Spiszcie ich.
Nieletni jadą na komendę.
Zabezpieczcie nielegalne substancje.
Policja! Zachować spokój.
Sprawdzamy dokumenty.
Uciekamy!
Nie tak mocno!
Zadzwonimy do twojej mamy.
Nie odbierze. Pracuje na nocną zmianę.
To droga kurtka.
Puszczaj!
Zaraz wracam.
Dokąd idziesz?
Cholera!
Też tak uważam.
Daj spokój.
Chodź tu.
Bliżej.
- Ręce do góry. - Dlaczego?
Zrób to.
- Co to? - Nie należy do mnie.
Wszyscy tak mówią. Dokumenty.
To nie jest konieczne. Ma 17 lat.
Zawieziemy ją do ojca.
Nienawidzę cię.
Idziemy.
Ostatnia szansa. Skąd to masz?
Spieprzaj.
Co się dzieje?
Ucieka z domu, a ty nic mi nie mówisz?
Nie muszę mówić ci o niczym. Zrezygnowałaś z bycia jej matką.
Nie przeszkadza ci, że twoja córka ćpa w klubach?
- Naprawdę ćpa? - Oczywiście.
Proszę.
- Dobrze, że nie łyknęła wszystkich. - Ma 17 lat!
Wiesz, że to trudny wiek.
Nie rozumiem cię.
Kto namówił Merle, żeby uczyła Dennisa?
Nie chciała tego,
ale ty ją wpędzałaś w poczucie winy.
Teraz robisz to samo ze mną.
Wywierasz presję.
Presję?
To wszystko, co masz do powiedzenia?
Muszę się napić.
- Wszystko gra? - Gdzie jesteś?
Podejdź do okna.
Chciałem sprawdzić, czy gliniarze odwieźli cię do domu.
To była moja matka.
Twoja matka jest policjantką?
Super.
Jak z twoim portugalskim?
Wciąż potrzebujesz tłumaczki?
Koniecznie.
A jeśli nie pojadę od razu?
Poczekasz na mnie?
Długo na ciebie czekałem.
Kilka lat nie ma znaczenia.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antoni Regulski