Gdzie on jest?
Chwila! Dokąd pani idzie?
Dennisa nie ma.
- Przeprowadził się. - Dokąd?
Nie słyszała pani?
Zamknęli złomowisko.
Nowy adres?
Nie znam.
Proszę już iść albo wezwę policję.
Spełniała pani jego wszystkie życzenia?
To było tu wcześniej.
Nie wypada grzebać w cudzych rzeczach.
- Jego komórka? - Dostał ją na urodziny.
Zresetował ją.
Wszystko usunięte.
- Chce być niewidzialny. - Robił to już jako dziecko.
Chował się pod łóżkiem.
Próbowałam go pocieszyć, ale mnie ugryzł. Do kości.
Proszę zobaczyć.
Założyli mi szwy.
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
PO OBU STRONACH OTCHŁANI
WYSOKIE BAGNA
Nie mogę dodzwonić się do Josie. Jest w domu?
- Wyjechała. - Dokąd?
Do Brukseli. Jej nowy chłopak tam studiuje.
Od kiedy ma nowego chłopaka?
Zaraz zamkną żłobek.
Od kiedy?
Od kilku tygodni. Nie wiem.
Poznałeś go?
Myślisz, że pozwoliłbym córce pojechać do obcego chłopaka?
Jest sympatyczny i dojrzały jak na swój wiek.
Rozmawialiście o antykoncepcji?
Josie potrafi o siebie zadbać. Ma 17 lat.
Zadzwoń do niej.
Dlaczego?
Nie chcę wyjść na zaborczą. Proszę.
Znów się do siebie zbliżyłyśmy.
- Dotarłaś na miejsce? - Tak.
Co robicie?
Odpoczywamy. Potem zjemy coś z przyjaciółmi.
Pozdrów wszystkich.
Jasne.
Zadowolona?
Dziękuję.
Z kim rozmawiałaś?
Z tatą.
Pytał, czy wszystko gra.
I? Wszystko gra?
Tak.
Chodźmy świętować.
"Śmierć jest początkiem nieśmiertelności".
Kto to powiedział?
Nie wiem. Ty?
Maksymilian Robespierre.
Co to za gość?
Zgilotynował ostatniego króla Francji,
a potem sam...
Niniejszym mianuję cię
Robem Spehrem tego kempingu.
Robespierre'em.
Skąd to masz?
- Co? - Pierścień.
To jakieś badziewie.
Nieprawda.
Należał do Pana Cukierka.
Bzdura.
Produkują je masowo.
Skąd masz ten pierścień?
Puść mnie, to ci powiem.
Stójcie!
Jedź!
Oszalał.
Prawie go przejechałeś.
Pojebało ich.
O co poszło?
Nie wiem. To zwykli debile.
Dzień dobry.
Skąd miałeś ten pierścień?
Jaki pierścień?
Znalazłem go w więzieniu.
Josie!
Powiedz prawdę albo odejdę.
Dobra.
Zgoda.
Pierścień należał
do mojej matki, która nigdy nie była prawdziwą matką.
Miała tyle lat co ty, gdy w jej brzuchu zaczął rosnąć tłusty bachor.
Pan Cukierek
był jej kochankiem.
Mieszkaliśmy w Antwerpii.
Załatwiał jej towar, który ćpała każdego dnia.
Potem zajął się mną.
Zajął się?
Tak.
Robił kanapki z Nutellą
i czytał bajki,
jak każdy, kto wychowuje małego gówniarza.
Po tych wszystkich latach chciałem mu za to podziękować.
Mieszkał w przyczepie z podziurawionymi ścianami?
Chyba tak.
Oddałeś jedyną pamiątkę po matce
tym ludziom?
Moja matka przedawkowała.
Co miałem zrobić z jej zasranym pierścieniem?
Nienawidzę tego. Niepotrzebnie tam jechałem.
Możesz wracać do domu.
Podwiozę cię na dworzec.
Za ile dotrzemy do apartamentu?
Za godzinę.
Najwyżej.
To nasz apartament?
Ma wszystko, czego potrzeba.
Podoba ci się?
Może to nie brazylijska dżungla,
ale przynajmniej nie ma węży i komarów.
- I? - Nie ma informacji o zmianie adresu.
Wciąż jest zameldowany pod starym.
Wiedziałam.
Kiedy z tym skończysz?
Zostawił mi wiadomość nad rzeką.
Znowu kwiaty?
Coś innego.
Drugi krzyż.
Jesteś tam?
Wróć do domu,
weź gorącą kąpiel i odpocznij.
Dasz radę?
Spróbuję.
Czego ode mnie chcesz?
Ta akcja w Pollux i cała reszta.
Spotykałeś się ze mną dlatego, że jestem siostrą Merle.
Powiedz coś, do cholery.
Tylko na początku,
ale potem coś się zmieniło.
"Coś"?
Wiesz, jak się z tym czuję?
Popełniłam wszelkie możliwe błędy.
Najchętniej od razu bym się...
Josie.
Trudno to zrozumieć,
ale naprawdę cię lubię.
I to bardzo.
Jesteś moją pierwszą...
Nigdy wcześniej nie byłem z kobietą.
Poważnie?
Nigdy nie uprawiałeś seksu?
A teraz się we mnie zakochałeś?
Tak.
WIADOMOŚĆ: NUMER NIEZNANY
POZDROWIENIA OD LUKI
Abonent niedostępny.
Kurwa!
Cholera!
Musisz mi pomóc.
- Miałaś odpoczywać. - Proszę cię.
To bardzo ważne.
DZIEŃ
NOC
Ratunku!
Nie.
Zostaw mnie.
Masz broń?
Nie dam ci jej, dopóki nie powiesz, co się dzieje.
- Twoja córka? - Kemping, na którym doszło do zabójstwa.
- Skąd wiesz? - Poznaję tego gościa.
Rozmawiałam z nim. Palił w beczce.
Twoja córka wygląda na rozluźnioną.
Zdjęcie dostałam z nieznanego numeru.
- Kto to? - Domniemany chłopak Josie.
Pojechała odwiedzić go w Brukseli.
- Myślisz, że to Dennis. - Luca nie istnieje.
Przecież rozmawiałaś z Josie.
I to przeraża mnie najbardziej.
Nie wiem, co się dzieje.
A Tesche?
Zadzwoń i poproś go o pomoc.
Znów mi odmówi. Nic z tego.
Jeśli Dennis ma Josie, przyda się wsparcie.
Daj broń.
Jadę z tobą.
Muszę załatwić to sama.
Proszę!
Narazisz Josie i mnie.
- Jeśli to wypłynie, mamy przerąbane. - Jutro wieczorem wrócę.
Dzięki.
Nie rób głupot.
Dziękuję.
Wszystko w porządku?
Zamordowałeś ich wszystkich. A teraz zabijesz mnie.
Nie.
Z nimi było inaczej.
Zasłużyli na to.
Rozwiąż mnie!
Josie!
Tylko pogarszasz sytuację.
Uspokój się.
Bądź cicho, to wyjmę knebel.
- Jak się masz? - Co jej zrobiłeś?
Spokojnie.
Właśnie śpi.
W moim łóżku.
Chcę z nią porozmawiać.
Nic z tego.
Jeśli coś jej się stanie...
Dlatego się pospiesz.
Czas ucieka.
Co jest? Mówiłam, że nie potrzebuję wsparcia.
To sprawa między mną i Dennisem.
Sami ją załatwimy.
Zabieraj się stąd i wracaj do domu.
Rozumiem.
Udanego urlopu.
Szefie.
Złapali zabójcę Stefana de Wilde.
Dowody są jednoznaczne.
Jakaś kobieta chce z panem rozmawiać. Chodzi o Dennisa.
Powiedz pani Berg, że nie mam dziś dla niej czasu. Jutro też nie.
Ukradł pani samochód i karty kredytowe i uciekł?
A pani zgłasza się do mnie 72 godziny po jego zniknięciu?
Bałam się.
Groził mi.
Powiadom wszystkie jednostki. Kolega odwiezie panią do domu.
Znalazłam to.
Chyba należy do niego.
Kiedy to pani znalazła?
Trzy dni temu?
Wczoraj.
Dzisiaj rano.
Gdzie to pani znalazła?
W ogrodzie.
- Na schodach. - Pani Aschhausen...
Doktor Aschhausen.
Jeśli ukrywa pani przed nami coś istotnego,
będzie miała pani kłopoty.
Rozumiemy się?
Nie wiem, czy to istotne,
ale czasem odwiedzała go dziewczyna.
Wyglądała na miłą.
Może jest u niej.
Jak się nazywa?
Nigdy mi jej nie przedstawił,
a chętnie coś bym dla niej ugotowała.
Może sztukę mięsa z sosem chrzanowym.
Byle nie z udźca, bo jest zbyt suchy.
Proszę pomyśleć.
Może coś sobie pani przypomina.
Imię zaczynało się na "J".
Johanna? Juliane?
Josephine?
Nazywała się Josie.
- Chyba. - Josie Häger?
Nie znam nazwiska. Przykro mi.
Josie Häger...
Obejmiecie mnie ochroną?
Cholera!
Nie!
- Co jest? - Belgowie się odezwali.
Aresztowany nie jest jednak poszukiwanym sprawcą.
Twierdzi, że dostał pierścień od młodego Niemca.
A opis młodego Niemca pasuje do Dennisa Opitza.
Dokładnie.
Muszę do ubikacji.
Sama.
Ciągle myślę o Panu Cukierku.
Nie opowiadał ci jedynie bajek na dobranoc
i nie robił kanapek z Nutellą.
Gdy ktoś "zajmuje się tobą", ty "zajmujesz" się nim.
Zamknij się. Po prostu się zamknij.
Dlatego zabiłeś moją siostrę i resztę.
- Nie umiesz inaczej. - Pierdolenie!
Jedno nie ma związku z drugim.
Nie zabiłeś jej? Zrobił to Pan Cukierek?
Kto ją napadł i zadał 24 ciosy nożem?
Jak się czułeś, mordując moją siostrę? Opowiedz.
Mam prawo to usłyszeć.
Wcale tego nie chciałeś.
Po prostu się bałeś.
Też się teraz boję.
Jeśli mnie wypuścisz,
nikt się o tym nie dowie. Obiecuję.
Wrócę do domu do małych gówniarzy
i opowiem im o Brukseli i o pomniku z gigantycznymi kulami.
Powiem, że Luca zakochał się w innej
i nigdy więcej go nie odwiedzę.
Jest dla mnie martwy.
Już nie istnieje.
Chodź tu.
Podejdź do mnie.
Proszę.
Uwolnij mnie.
Nie!
Rozwiąż mnie.
Dzień dobry.
Przepraszam, że musiałem być nieco brutalny,
ale nie ułatwiasz mi życia.
Pomyśl o nieszczęściu,
które sprowadzasz na ludzi.
Unieszczęśliwiam ludzi?
A ty? Czy w ciągu tych siedmiu lat pomyślałaś o tym chociaż raz?
Uważasz, że nie przyczyniłaś się do tego nieszczęścia?
Wszystko sobie wyjaśnimy, ale nie w ten sposób.
Spójrz na siebie.
Masz przerąbane.
A mimo to mówisz mi, co mam robić.
- Chcę tylko... - Zamknij mordę!
Zamknij w końcu tę cholerną mordę.
Teraz mówię ja.
W końcu mogę mówić.
Wtedy nie potrafiłem.
Musiałem się tego nauczyć.
Terapeutka mi pomogła.
Trochę to potrwało, ale w pewnym momencie mały,
głupi i zły Dennis otworzył usta
i przypomniał sobie.
O czym? Jak myślisz?
Nie widzisz, że ona się dusi? Wyjmij knebel, to odpowiem.
Poproszę.
Poproś mnie.
Proszę.
Siedź cicho i słuchaj.
Pytanie brzmi -
o czym, po sześciu latach terapii,
przypomniał sobie mały, głupi i zły Dennis?
Że musiał obciągać Panu Cukierkowi,
w zamian za narkotyki, które zabijały jego matkę.
Nie twoja wina, że przez całe życie byłeś gwałcony.
Jeszcze jedno słowo
i zrobię ci krzywdę.
Przypomniałeś sobie poranek w naszej kuchni.
Brawo.
Bardzo dobrze.
Ale co się tam wydarzyło?
Od czego wszystko się zaczęło?
Pracowałam na poranną zmianę.
Podeszłam do samochodu i zobaczyłam cię w garażu.
Zgadza się.
Co tu robisz?
Ale na co tam czekałem?
Nie wiem.
Na pewno? Proszę.
Nie rób tego.
Tak to jest ze wspomnieniami.
Dobre wylatują nam z głowy za szybko,
a o złych wolelibyśmy zapomnieć.
Znam to.
Czekałeś na mnie, bo chciałeś mi coś powiedzieć.
Zgadza się,
ale nie umiałem mówić.
I w tym tkwił problem.
Dlatego to napisałem.
MERLE KŁAMIE
Powinieneś już iść.
Jak chcesz. Zaraz wszystko wyjaśnimy.
Co było potem?
Wróciliśmy do domu.
Właśnie.
Hägerowie przy śniadaniu.
Dennis chciał powiedzieć coś ważnego.
Z tłuściochem, który nie potrafił otworzyć ust.
Mów.
Mama sprowadziła do domu ciekawy okaz.
Jesteś żałosny.
Mylisz się.
Nic nie dzieje się bez powodu.
Ona musiała umrzeć przez ciebie.
Wyłącznie przez ciebie!
Ma na imię Merle.
Właśnie. Merle.
Twoja starsza, wspaniała i martwa siostra
uczyła grubasa dobrych manier.
Umyj ręce, wyszoruj zęby, uczesz włosy.
Czytaj, pisz, licz, ćwicz.
I tak w kółko.
A tłuścioch robił, co mu kazała.
Co to ma być?
Skłamałaś?
Nic ci nie zrobił?
Zrobił.
- Co? - On zrobił...
Głośniej.
Nie rozumiem cię.
- On zrobił mi krzywdę! - Słyszałeś?
Zrobiłeś jej krzywdę!
Napadłeś ją, zaciągnąłeś w krzaki i porwałeś ubrania,
bo chciałeś ją zgwałcić.
Masz szczęście, że do tego nie doszło.
Nie miałam pojęcia.
Uwierz mi.
Gdybym wiedziała...
Że co?!
Czego nie wiedziałaś?!
Mów.
Czego nie wiedziałaś?
Policja!
Długo nie mogłem tego zrozumieć,
ale musiałem
wbić to sobie do głowy.
Ta gruba świnia z kartką w ręku,
stojąca w waszej kuchni, to ja.
Co było na niej napisane?
Że ona kłamie.
Głośniej!
- Nie rozumiemy cię. - Ona kłamała.
Merle kłamała!
Nic jej nie zrobiłeś!
Strzelaj!
Zastrzel go, mamo!
Już!
Josie.
Nie rozumiem, jak odebrała mu pani broń,
skoro cały czas była pani związana?
Oswobodziłam się.
A potem po prostu pani strzeliła.
"Po prostu"?
Miał przy sobie ten dokument.
Luca Greb.
Czyli "Berg" od tyłu.
Luca Berg.
Chyba chciał należeć do pani rodziny.
Ciekawe.
W czwartek odbędzie się pogrzeb Nadisy.
Wiem.
Co słychać?
Poczekaj. Sprawdzę, gdzie jest.
Josie?
Tata chce z tobą porozmawiać.
Jestem w ubikacji.
Zaraz oddzwoni.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antoni Regulski