„Teddy Thompson, najlepszy agent nieruchomości z Pasadeny.
Nie śnij o tym.
Zdobądź to.”
To zdjęcie przyklejano na każdym autobusie.
A wczoraj ja przykleiłem się do zderzaka.
Na pewno nie użyję tego zdania w nekrologu.
„Rozbryzganie”? Jeszcze pomyślę.
Zaniedbane to mieszkanie. Kiedy coś ulepszysz?
Hej, Nell. Nadal nie zapłaciłaś czynszu.
Poza tym coś niesamowicie śmierdzi w twojej części lodówki.
Przepraszam.
Nie mam pieniędzy ani oszczędności.
A ten zapach to zlewki różnych zup,
które zjem dziś na obiad.
Ohyda. Zabierz stąd swoją Frankenzupę przed wyjściem do pracy.
I to nie mój interes, ale powinnaś była wyjść 20 minut temu.
Co? O nie. Cholera.
Wynajmujesz pokój?
Zatem nie mogę cię reprezentować.
Tyle brakowało, bym domknął ofertę za dziesięć milionów.
Luksusowe obiekty to mój konik.
A ja jakim jestem?
Klitką przy lotnisku o spadającej wartości.
To nieprawda!
Będę wdzięczna, jak mi to wyślesz.
Sam!
- Hej. - Moja wartość rynkowa spada?
Chodzi o cerę? Mogę polecić ci świetny retinol,
który przez weekend wypali stary naskórek.
Nie, w sensie metaforycznym.
Obawiam się, że obrastam pleśnią.
Na to nie znam żadnego kremu.
Wróciłam rok temu.
- Czy ja w ogóle coś tu wnoszę? - Co? No jasne.
Jesteś mądra, towarzyska
i jako jedyna umiesz podnieść zbiornik na wodę.
Słuchajcie, ludzie.
Czas na małe porządki.
Mój ojciec, właściciel tej redakcji,
powód waszej egzystencji, przyjeżdża tu dziś.
Wszystko musi być idealnie.
Ja się nie stresuję. Ani wy. Nikt.
To co? Może posprzątacie biurka
z prywatnych szpargałów niezwiązanych z pracą?
A to co? „Żyj, śmiej się, kochaj”.
Chyba „Rzygaj, rzygaj, rzygaj”.
Sam, mogę tu przechować zdjęcia dzieci?
Są urocze i radosne, a tego pan Rhodes nie znosi.
Jasne, przynieś je.
Boże.
Jesteś opiekunem od paru miesięcy.
Jakim cudem masz tyle zdjęć?
Chcę uwiecznić każdą chwilę.
Spójrzcie na to.
To z pierwszego dnia w domu.
- Słodkie. - Wiem.
Pierwszy raz w salonie.
Pierwszy raz w jadalni.
Pierwszy raz w korytarzu.
Dobra, ogarnij się.
- Rodzicielstwo to nie sam lukier. - Sam, Dennis, to przyda się
do prezentacji, którą przygotowałam dla ojca.
To mogłoby podnieść twoją wartość. Poproś o materiały.
- Ja też dostanę? - Nell.
Przestraszyłaś mnie. Zawsze gdzieś się czaisz.
- Po co? - Chcę wziąć udział w spotkaniu.
Od dekady pracuję w branży,
na pewno mogę wnieść coś od siebie.
Przez ostatni rok
poznałam cię jako przyjaciółkę Sam i moją znajomą z pracy / pracownicę.
Nie zrozum mnie źle,
ale tata musi zobaczyć nasze najmocniejsze strony, a ty jesteś...
Najgorszą.
To nie było miłe, Mason.
Gnojek. Idziemy, drużyno.
- Mason dostał materiały? - Nie wiem.
Jeszcze nie awansowana Jeszcze zadłużona
Jeszcze nie w związku Jeszcze nie dorosła
Jeszcze nie dojrzała
Jeszcze żyję
Dzień dobry wszystkim.
Dobrze was znowu widzieć, o ile się spotkaliśmy.
Niezła koszula. Kupimy ci lustro.
- Zmienię ją. - Dobry wybór.
Miło cię widzieć, ojcze.
Alexis. Dostrzegam w tobie coraz więcej surowości babki.
A ty wyglądasz zamożnie, ojcze.
Cieszy mnie, że ocenisz postęp
klejnotu wśród udziałów rodziny Rhodes.
Przygotowałam dokładną prezentację
z najlepszymi pracownikami i ich segregatorami.
Są bardzo ciężkie.
Bez spoilerów, ale mogę zdradzić, że nakład wzrósł o trzy procent.
To więcej, niż ma mleko.
Tak.
Odejdźcie od smakołyków dla ojca.
Ciastka są wysuszone. Jakbym jadła kulę do kąpieli.
Kim jest ta dama z okruszkami?
Jest od nekrologów, nie ma segregatora.
Mam to w gardle.
Tak w zasadzie, to z nią chciałem porozmawiać.
O mnie chodzi?
Zacząłem ostatnio zastanawiać się nad moim jakże ważnym życiem
i najwyższa pora pomyśleć,
co świat przeczyta o mnie, kiedy odejdę.
Gigant. Indywidualista.
Gigant indywidualizmu.
W taki sposób o mnie mówiono.
Oczywiście. Bardzo trafnie.
Tak. Wiesz co?
Jak już skończysz bawić się ustami,
to się tym zajmiemy, dobrze?
Nell to jedna z najmniej ważnych pracownic.
Jeżeli chcesz popracować z kimś ważnym, to jestem dostępna.
Nie trzeba, skarbie.
Porozmawiam sobie z Mel.
Pogada z Mel.
Miło w końcu pana poznać, panie Rhodes.
Uwielbiam pana gazetę.
Ciebie również miło poznać. Nie czytałem twoich artykułów,
ale po twoich dłoniach czuję, że nie boisz się pracy.
Dziękuję, to przejściowa egzema.
Na jakiej zasadzie to działa?
Mamy ci dyktować? Odgrywać scenki?
Na ogół zbieram informacje, rozmawiam z rodziną.
Zasłonisz tam, proszę?
Proszę powiedzieć, co w pierwszej kolejności
powinni o panu mówić po śmierci.
Nie jestem najlepszy w improwizacji.
W 1987 roku
zakupiłem dwie największe sieci zajmujące się sprzedażą żarówek.
Żarówki na Plus, oraz Uwaga, Żarówki
i połączyłem je w Żarówkową Willę.
To całkiem obiecujące.
Zwolniliśmy dwa tysiące ludzi.
Na pewno wrócili wtedy do szkoły.
Co to za zapach?
Pamiętam cię. Dorosły współlokator Nell.
Światło dzienne ci nie służy.
A ty jesteś jej kontrolującą wszystko szefową.
Odkopałaś Nancy Reagan dla tego stroju?
Nie, ale jest z jej kolekcji.
Wiesz o tym, że wyglądasz jak szparag?
A ty, jakbyś zjadła sto cytryn.
A ty jakbyś lubił się chwalić, że nabiał ci szkodzi.
A ty, jakbyś żądała rozmowy z menedżerem.
Czekam na ojca, przyszedł spędzić ze mną czas. A ty?
Resztki Nell.
Jej stanowisko...
Jest gdzieś tam.
To, które się klei.
Miłego ratowania trawy, czy co tam robisz.
Miłej walki z narkotykami.
No dobra, jak to wygląda? Brzmi jak należy?
Jeszcze nie, ale proszę zaufać procesowi.
Nawet historia o powstrzymaniu strajku małych?
Oczywiście chodzi tutaj o dzieci.
- Załapałam. - Dobrze.
Ale póki co nie brzmi to jak celebracja życia,
a bardziej jak słowa złoczyńcy przed wrzuceniem kogoś do wulkanu.
To niedobrze, przecież to moja spuścizna.
Tak ludzie mnie zapamiętają.
Co powinienem zrobić? Tylko szczerze, Mel.
Dobrze.
Mam być szczera?
Mam na imię Nell.
- Mel. - Nell.
- N jak... - Nell.
Tak.
Albo po raz pierwszy pomyliłem czyjeś imię,
albo pierwszy raz ktoś mnie poprawił.
No dobrze, co dalej?
Ludzie utożsamiają się z przyziemnymi sprawami.
Wie pan, ciężkimi chwilami w życiu,
dobrymi uczynkami.
Jasne, dobre uczynki. To powinno pójść gładko.
Co zrobić, byś napisała coś dobrego w moim nekrologu?
Być dobrym.
- Być dobrym. - Tak.
Oczywiste. Wiesz co?
To najbardziej fascynująca rozmowa w moim życiu.
Nie przestawajmy.
- Chodź. - Dobrze.
To ci dopiero. „Być dobrym”?
Jak mogłem na to nie wpaść?
Tata Lexi mnie polubił.
Powiedział „fascynująca”.
- I jak z moją wartością? - Twoja dzielnica jest na fali.
Przygotuj się na płacenie 12 dolców za kawę.
Gotowy na obiad, ojcze?
Owszem. Wybieram się z Nell.
Uwaga, wszyscy, to jej imię. Przestańcie je mylić.
Oczywiście jeśli zechce pójść.
Wie pan co? Obiad brzmi świetnie.
Twój kierowca czy mój?
Pana.
Mój.
Wspaniale. Wszystko idzie zgodnie z tym, co zaplanowałam.
Nadal tu jesteś? Nie doisz migdałów?
Nie znalazłem Nell.
Je obiad z moim ojcem, jest okej.
Nie brzmi, jakby było.
Widać, że tatuś cię nie przytulał.
Co ty wiesz? Wyglądasz jak mop z kredytem studenckim.
A ty, jakby wylali cię z Sephory.
Myślałam o tym i jest parę rzeczy,
które może pan zrobić, by mieć imponujący nekrolog.
Na przykład działalność charytatywna.
Przekazałem wiele datków w ostatnich latach.
Nawet oddałem byłej żonie swój majątek w Malibu.
Nie miało to dla mnie znaczenia.
Może podobałoby się panu ofiarowanie datków
na cel, który jest dla pana ważny. Co pan uwielbia?
- Pieniądze. - Ofiaruje pan pieniądze pieniądzom?
Tak. Tylko jak to zrobić?
Albo pokazuje pan, ile butelek wina chce zamówić
albo zaraz straci pan rękę.
Wybacz, Cricket. To pan Rhodes, tata Lexi.
- Wszystko jasne. - Ałć.
Nigdy nikt za mnie nie przepraszał. Podoba mi się to.
Powiedz, co zrobiłem źle.
Gdy podchodzi obsługa, trzeba spojrzeć w oczy,
przywitać się i powiedzieć coś miłego.
W porządeczku.
Dzień dobry, chciałbym kupić pani samolot.
- Nie aż tak. - Nie?
- To za dużo. - Okej.
Coś związanego z sytuacją.
Przyjąłem.
Nie potrzebuje pani samolotu z takimi balonami.
Nie można komentować kobiecego ciała.
Ale ciało i samolot to moje najlepsze teksty.
Musi pan sprawić, że ktoś poczuje się zauważony i doceniony.
To co mam zrobić? Skomplementować jej buty?
- Pewnie. - Tak.
To brzmi nieszkodliwie. Do boju.
Podobają mi się pani buty.
Dziękuję.
Widzi pan?
- Serio? To takie łatwe? - Tak.
Może to nie budowa szkoły dla sierot,
ale właśnie przeżył pan normalną ludzką interakcję.
Dziękuję, Nell.
Nie ma za co.
Gratuluję wam.
Wisi mi pan samolot.
KTOŚ SIĘ DUSI? WYKONAJ CHWYT HEIMLICHA
Powiedz, że jest jeszcze kawa.
Zimna, ale ważne, że robi robotę, nie?
I o to chodzi, nie?
Czemu tu jesteś?
Mam przerwę.
Nie pracujesz tu.
Na przerwie nie pracuję.
Nie zmienię tematu. Po co tu jesteś?
Sam, Edward przyszedł, ponieważ jest moim prawnikiem.
Od ochrony środowiska.
Tak, toczę spór sądowy ze świerkiem.
Ale skończył już i właśnie wychodzi.
Wszystko w porządku?
To na pewno dobry dzień, by pozywać drzewo?
Jak to mówią: „Nie ma dobrej chwili na pozwanie drzewa”.
Wszystko dobrze.
Dobrze.
Podpisz kartkę urodzinową Steve’a.
Nie pracujesz tu.
Czemu wciąż tu jesteś?
Przyszedłem po kawę
i sprawdzić, czy chcesz, żebym
„objął cię od tyłu i ucisnął nad pępkiem”.
Odnosisz się do tego jak przycisnęłam cię do ściany i pocałowałam?
Zapomnij. Ja już zapomniałam.
Znam ten śmiech.
Słyszałam go raz jako dziecko.
Jeździłam na rolkach i upadłam.
Z czego się tak śmieją?
Ona w ogóle jest zabawna?
Znasz jej śniadaniowe kalambury?
To dopiero są jaja.
Chcę ci podziękować, za ten pouczający dzień.
Dziękuję, panie Rhodes.
Pan Rhodes to mój kot. Nazwałem go na swoją cześć.
Mów mi Duncan.
Dziękuję, Duncan.
Dla mnie to też był pouczający dzień.
Dla mnie też.
Przeszłaś drogę od rudery do domu w dobrej dzielnicy.
Nie używam słowa „animusz” często,
bo nie chcę, ale muszę przyznać, że go masz.
Zatroszczę się o twoją podwyżkę.
- Naprawdę? - Tak.
Dziękuję, panie Rhodes.
To znaczy, Duncan. Duncster?
- Przesadziłaś. - Duncan.
Alexis.
Tak, ojcze, potrzebujesz mnie?
W jakimś sensie tak. Potrzebuję twojego biura.
Właśnie dałem Nell podwyżkę
i chcemy poświętować ze szklaneczką szkockiej przy kominku.
Popołudniowa libacja.
Jak wspaniale.
Za dziesięć minut się widzimy, dobrze?
Wracaj tam, jajogłowy. Zrobimy to.
- To super... - Przestań gadać.
Nie uwierzysz.
Pan Rhodes oszalał na moim punkcie
i dał mi podwyżkę.
Serio? Żartujesz sobie?
O matko. Uczcijmy to.
Zasłużyłaś. Wyczuwam zakupy w butiku.
A może w galerii.
Nadal pracujemy w tej branży.
Tak czy siak, jestem z ciebie taka dumna.
Dziękuję.
Skoro poznałaś go i się polubiliście,
może wykorzystasz to, by dał Lexi trochę uwagi?
Myślę, że w głębi serca potrzebuje uwagi od ojca.
Pas. Była dla mnie okropna. Nie ma opcji.
Potraktuję to jako „może”, okej?
Przemyśl to, bo martwię się o nią.
Wygląda jakby rozpadała się coraz bardziej.
Witam.
Wygląda normalnie.
Smakuje jak drogi but.
Mój lekarz powiedział, że szkodzi na wątrobę, więc kazałem go zabić.
Ale jesteś zły. To nielegalne.
Dziwne, bardzo tu relaksująco.
Zazwyczaj Lexi tu na mnie krzyczy,
obraża albo obraża krzycząc.
Kiedy nosisz takie nazwisko, musisz wiele znieść.
Domyślam się.
Wiesz, Duncan. Szkoda mi Lexi.
Doprowadza ją do szału to, że spędzasz czas z kimś innym.
Jak zawsze.
Na zdrowie.
Chwila.
Co masz na myśli?
Tak ją motywuję. Kiedy uważam, że się obija,
kiedy jest zadowolona
z marnych trzech procentów wzrostu,
znajduję kogoś, kto zaszedł jej za skórę
i obsypuję go pochwałami i uwagą.
To motywuje ją do cięższej pracy, by zdobyć moją sympatię.
Mówisz poważnie?
To okropne.
I efektywne.
Kiedyś, gdy miała słabe oceny w szkole z internatem,
zaprzyjaźniłem się z jej współlokatorką. Spędziłem z nią Święto Dziękczynienia.
Boże, to dziecko było takie nudne.
Interesowała się mapami.
Ale za to Lexi skończyła ten rok z wyróżnieniem.
Czyli wykorzystałeś mnie do manipulacji?
Wiedziałem, że się nadajesz, po tym jak źle się czuła patrząc na ciebie
opychającą się ciastem.
Źle się czuję.
Nie wierzę, że byłam pionkiem w chorej grze Duncana.
Nie mogę przyjąć tej podwyżki.
Już zawsze będę klitką przy lotnisku.
Pamiętasz tę nieruchomość za dziesięć milionów?
Miała widok na ocean, piwnicę z winami i basen.
Rozumiem, Teddy. Rozumiem.
Miała też termity, wadliwy komin i niszczejące fundamenty.
Kiedy czytałem raport, czułem się, jakbym wpadł pod autobus.
Czytałem go na telefonie, kiedy pod niego wpadłem.
Słabo.
Nieważne, jak wspaniale prezentujesz się na zewnątrz,
jeśli fundamenty się walą.
Twoje są bardzo dobre.
- Na pewno? - Tak.
Wiedziałam, że zajmuję uwagę ojca Lexi.
Nie obchodziło mnie to, bo czułam się doceniona.
Przemawia za tobą fakt, że uczyłaś go jak być lepszym.
Co mi nie wyszło.
W ogóle mnie nie słuchał.
Nie obchodzi go ten nekrolog.
Może dlatego, że go nie widział?
Albo nie potrafi czytać. Jedna z tych opcji.
Duncan Rhodes był gigantem branży wydawniczej,
witaminowej i żarówkowej.
Wpływowym biznesmenem, który osiągnął sukces w życiu
w każdej kwestii oprócz jednej.
Relacji z bliskimi mu ludźmi.
Zostawił po sobie Alexis, byłą olimpijkę,
redaktor naczelną SoCal Independent.
Alexis zawsze chciała
dorównać ojcu w biznesie i zdobyć jego miłość.
To pierwsze się jej udało,
lecz to drugie nigdy,
ponieważ Duncan odszedł
zbyt wcześnie, żeby zrozumieć, że to nie rejestry
są w życiu najważniejsze.
No i proszę.
Ważne są relacje z innymi ludźmi...
Najpierw to, bo zrobiłem je 5 minut wcześniej.
...oraz wpływ, jaki na nich mamy.
Może gdyby Duncan dostał jeszcze jedną szansę,
dywersyfikowałby swoje uczuciowe udziały.
Witaj, ojcze.
Alexis.
Przepraszam za nekrolog Nell.
Zmniejszyłabym jej wypłatę, ale bardziej się nie da.
Może ci się uda.
Przyjrzałam się też finansom,
myślę, że stać nas na jeszcze większy obrót.
Mam parę pomysłów, wyślę ci maila.
Wiedziałem, że dasz radę. Umów się przez sekretarkę.
Alexis.
Tak?
Ładne masz buty.
- Buty? - Tak.
Dziękuję.
Kupiłam je przy pałacu wiedeńskim.
To była piękna wycieczka.
- Pamiętasz to? - Tak.
Moja pierwsza kiszonka.
- I bratwurst, prawda? - Tak.
- To twoje dzieło. - Nasze.
Dziękuję, że pokazałeś mi moją wartość.
Wiesz jak mawia Teddy: „Nie śnij o tym,
zdobądź to”.
Dokończysz mój nekrolog? To najdłuższa transakcja mojego życia.
Co tu się dzieje?
To? Takie tam pamiąteczki.
Nie, to rzeczy, które Lexi pozabierała nam z biurek.
To rodzina Jeffa.
Teraz już moja.
A to mój rysunek indyka, podpisany małą rączką syna Dominica.
Piękne ozdoby.
Byłaś w oddziałach specjalnych? Dziękuję za służbę.
Się wie.
To przedmioty innych pracowników.
Ukradła je.
Niszczycielka zabawy.
- W każdym biurze taka jest. - I siedzi koło mnie.
- Bla, bla. Nikt nie słucha. - Zabawne.
Też tak myślę.
Zjedzmy obiad, jak się nazywasz?
- Tina. - Wybornie.
Chodźmy, Nina.
W sumie nieważne.
Napisy: Julia Antoniewicz