Wykres życia
Wejdź, przyjacielu.
Masz dobry humor.
Znowu kupiłaś na Grouponie ćpanie i malowanie palcami?
To było wino i akwarele.
Nie, robię wykres kołowy swojego życia. Znalazłam to w starym czasopiśmie.
Każda część reprezentuje inny aspekt życia.
Chciałam robić to w każde urodziny,
ale dopiero w te zapełniłam wszystkie części.
Nie ma smutnego pustego pola.
- Masz urodziny? - Tak.
Dzięki za pamięć.
- Zanim zapytasz... - Nie zapytam.
Pierwsza część to przyjaźń.
Gratulacje, masz w niej swój udział.
To miłe, że jestem w twoim kółku.
Druga to miłość. Nie do końca wyszło z TJ,
a to przez część „rodzina”,
która jest megaekscytująca, bo zamrażam komórki.
Nie jest to tanie, ale stać mnie na to
dzięki niewielkiemu udziałowi...
- Słuchasz mnie? - Nie zacząłem.
Muszę coś z tobą omówić. W salonie.
Prezent niespodzianka.
Dalej, Edward. Do rzeczy.
Miejmy z głowy gadu-gadu, żeby mieć czas na fiku-miku.
Muszę wam coś powiedzieć.
Mogłabyś...
Od kilku dni zastanawiam się, której z was powiedzieć pierwszej.
Nell, pomimo tego, że masz przy moich przekąskach
- wstrzemięźliwość małpy... - Dzięki.
...jesteśmy przyjaciółmi.
Lexi. Moja kochanko.
Moja muzo.
Obudziłaś części mojego ciała, których nawet...
Daruj mi w urodziny, dobra?
Dziękuję.
W związku z powyższym,
postanowiłem powiedzieć wam to obu.
Duncan sprzedaje gazetę.
Jeszcze nie awansowana Jeszcze nie wykąpana
Jeszcze nie w związku Jeszcze nie pewna
Jeszcze żyję
Skończyłaś krzyczeć?
To byłam ja?
- Myślałam, że ty. - Skończyła?
Co to oznacza?
Komu ją sprzeda? Innemu właścicielowi czy syndykatowi?
Nie wiem. Grupie osób w garniturach.
Było pełno papierów, uściski dłoni. Mamrotanie o wynikach sprzedaży.
Lexi, musisz porozmawiać z ojcem.
Musisz go powstrzymać.
Mój prawnik skontaktuje się z jego prawnikiem.
Tak planujemy święta.
Nie, musisz sama z nim pogadać. To twój tata.
Powiedz mu: „Nie chcę, żebyś to robił.
Nie sprzedawaj firmy”. Rozumiesz? Tu chodzi o mój wykres.
Znowu masz te dni?
Nieważne. Załóż swój garnitur mocy.
Ten w prążki. Ten z ramionami.
Wyglądasz w nim jak pani Capone.
Zakładam go na przesłuchania i pogrzeby moich wrogów, ale niech będzie.
Super. Wszystko będzie dobrze. Ułoży się.
Musimy zachować spokój.
Jak mamy zachować spokój? Stracimy pracę.
Niekoniecznie.
Fakt. Mój kolega z San Francisco był w takiej sytuacji.
Zarobki wzrosły, zatrudniono więcej osób i wszyscy byli zadowoleni.
- Widzisz? - Ta.
Okej. Nie! Mam dzieci.
Jeszcze do tego nie doszło i może w ogóle nie dojść, dobra?
Lexi pogada z Duncanem i go powstrzyma.
Zaraz powinna wrócić.
Całe szczęście. Lexi zawsze dostaje to, czego chce.
Papież wziął udział w jej ślubie.
- Kupił jej toster. - Słabizna.
Tak.
Wybacz, że prawie zwymiotowałem na twój prezent.
Wszystkiego najlepszego!
Średnio nam to wyszło.
- Następnym razem będzie lepiej. - Musimy poćwiczyć.
Zdrapki i kondomy, klasyka.
Tak.
Później pójdziemy do Cricket na drinka.
- Znaczy... Oprócz ciebie. - Trzeźwa w urodziny.
Nie podoba mi się to.
Drogie panie, przed imprezowaniem musimy wypuścić gazetę.
Nell, mam dla ciebie kolejny nekrolog.
Donna Hill.
Była redaktorką w tej gazecie.
Miała pazurki.
Nie możemy z tym poczekać? Tyle się dzieje
- i mam urodziny. - Poszło.
Miałam urodziny, kiedy zburzyli Mur Berliński.
Obaliłam hefenweizena i pisałam dalej.
Co?
Witaj, ojcze.
Uroczo wyglądasz w garniturze mocy.
Jak Diane Sawyer.
Olafie, pasowałaby mi taki?
Podobno sprzedajesz gazetę.
To cudowne, prawda?
Myślałem, że pójdziemy na dno razem z nią.
Ale udało mi się wypchnąć parę kobiet i dzieci
z ostatniej szalupy.
Tutaj trochę luźniej, Olafie.
Niech chłop ma trochę miejsca.
Ale to się dzieje tak szybko.
Trzeba kuć żelazo, póki gorące.
Nie jestem pewna...
Nie martw się tym, dobrze?
Kupiłem ją tylko po to, żebyś miała zajęcie.
Ale zadbam o ciebie.
Będzie dobrze. I nie ma za co.
Dziękuję.
Prosiłem o szycie, a nie o wazektomię, Olafie.
Zaczęłam jako gazeciarz.
Dobrze słyszysz, „gazeciarz”. Nie było wtedy gazeciarek.
Chowałam włosy pod czapkę i wpychałam skarpetkę w spodnie.
Mówiłam o sobie Donny.
Zapisujesz to?
Wybacz, Donna. To kiepski dzień.
Dowiedziałam się, że sprzedają gazetę.
Co?
Też mi coś.
To miejsce to prawdziwa instytucja.
Pracowałam tu przez dziesięciolecia.
Od Cartera do Obamy.
Od maszyn do pisania do pornosów w Internecie.
Wiesz, ile par rajstop znosiłam w tej pracy?
Dużo?
Nie nakręcaj się, może będzie dobrze.
Nie będzie, jeśli to korporacyjne sępy.
Chcą przejąć prasę drukowaną,
żeby napchać kieszenie i żerować na zwłokach demokracji.
Nie możesz na to pozwolić.
Moje drogie parobasy.
Zbierzcie się tutaj, dobrze?
Chciałem odnieść się do plotek,
które krążą tutaj po kątach.
Co się dzieje? Gdzie Lexi?
To prawda, sprzedajemy gazetę.
Spokojnie, wasze etaty są bezpieczne.
- Dzięki Bogu. - A może i nie?
Nie jestem jasnowidzem, prawda?
Ten pan koło mnie na pewno to wie.
Nazywa się Quentin Nelson.
Jest specjalistą ds. efektywności,
który reprezentuje firmę kupującą, cóż... was wszystkich.
Bawcie się dobrze.
Lexi miała to powstrzymać.
Nie panikujmy. Może ma plan.
Znajdę ją.
Nie będziemy siedzieć
i patrzeć jak korporacyjny sęp żeruje na zwłokach demokracji.
Sępy są ważnym elementem ekosystemu i mają doskonały słuch.
- Jasne. - Tak jak ja.
Nigdy nie mów sępowi, że jest sępem.
Sępy tego nie lubią.
Co ty tutaj robisz?
W redakcji jest teraz korporacyjna kostucha,
która ścina etaty.
Wiem. Dlatego nad czymś pracuję.
To świetnie.
Przez chwilę się zmartwiłam.
Powinnam się domyślić, że nas uratujesz.
Powiedzmy, że wszystko powoli się ze sobą łączy.
Cholibka.
Tego nam trzeba.
Umieść kilka kobiet w pomieszczeniu i zawsze coś wymyślą.
Nazywa się Szczeki i Cotki.
To gra planszowa dla ludzi i zwierząt. Psów i kotów. Dla ptaków nie.
Chyba przyda się tu facet.
Żartuję.
Ale ona już przegrała.
Nad tym siedziałaś cały ranek?
- Tak. - To bardzo kreatywne.
Piękne rysunki, skarbie.
Dziękuję.
Co mam robić?
Dobra, po****ło ją.
Dennis.
Wpadłam na tego Quentina w socjalnym. Powiedziałam mu, jak świetnie pracujesz.
Ciężko do niego trafić, ale chyba mi się udało.
- Sammy, to słodkie. - Nie chodzi o słodycz.
Chodzi o ratowanie ci tyłka,
a teraz ty zrobisz to samo dla mnie.
Idź i powiedz, jaka jestem świetna, suczko.
- Ruchy. - Dobra.
Cześć, jeszcze się nie poznaliśmy.
Dennis Simbeaux-Jones. Od informacji lokalnych.
- Tak. Pan Simbeaux-Jones. - Tak.
Właśnie zapisuję słowa pani Holkar na pana temat.
Wspaniale. To doskonała redaktorka.
Nikt nie orientuje się w świecie mody tak jak ona.
Siadaj!
Potrafi też zachowywać profesjonalizm,
pomimo bycia matką dwójki świeżo po rozwodzie.
To musi być trudne.
Kiedy życie ją dobija, ona wraca dwa razy silniejsza.
Jak Popeye.
Tylko nie je szpinaku.
Chyba nigdy go nie jadła,
ale lubi napić się wina.
Sugerujesz, że ma problem z alkoholem?
Jasne, czasami pije, żeby się wyluzować.
Ale kto tego nie robi?
- Ja. - Ja też nie.
W ogóle nie piję, dlatego tak dobrze sypiam.
Nie to co Sam. Chyba cierpi na bezsenność.
Szczerze, po prostu...
O Boże, Dennis! Zgarnę jedno na drogę.
Myślisz że precyzyjnie wycelowany wskaźnik laserowy
przekona kota do podniesienia karty?
Ta. Kot bierze kartę, a potem co?
Poza tym, to niedorzeczne.
Lexi, co z twoim tatą? Porozmawiałaś z nim?
Gdy miałam osiem lat, zapragnęłam mieć psa.
Ojciec uważał, że nie są to stworzenia domowe.
Służą łapaniu kaczek i dostarczaniu brandy ocalałym z lawiny.
Zamiast tego, kupił mi konia,
bo to mogło doprowadzić mnie na igrzyska.
Mój ojciec ma umiejętność odbierania mi marzeń
i zastępowania ich czymś, czego najwyraźniej także chcę.
Czyli nie pogadaliście?
Nell, jest okej. Poradzę sobie.
Mam duże oszczędności.
I niezły prototyp Szczeków i Cotów.
Czyli najważniejsze jest to, że spadniesz na cztery łapy.
Dokładnie.
Tak jak koty, w które celuję ze Szczekami i Cotami.
Raczej nie pomoże nam w odgonieniu sępów.
Pora założyć rajstopy dla dużych dziewcząt i uratować sobie posadę.
Dasz mi trochę mleczka, Nell?
Ale słodkie.
Było mi miło, kiedy zaproponowałaś mi wykład w szkole siostrzenicy.
Ale zacząłem być podejrzliwy, gdy GPS doprowadził mnie do baru.
Powinienem był ufać intuicji.
Bałam się, że jeśli zaproszę cię na urodziny,
to nie przyjdziesz.
I zabrakłoby Quentina, duszy towarzystwa.
Tylko pośród analityków.
Swoją drogą, analitycy robią świetne imprezy.
- Wierzę na słowo. - Wiem, co robisz.
Chcesz mnie urobić.
Urobić? Co? Nie.
Zamówię ci drinka, Q-leżko. Cricket!
Przezwiska tworzą nieformalną atmosferę. To nieodpowiednie.
„Q-leżka”.
Hejka, solenizantko.
Masz zapomnieć o tych wszystkich biurowych bzdurach
i sztywniaku z korporacji z kijem w...
Cricket, to jest Quentin.
Od niego zależy to, kto zachowa pracę w redakcji.
- Imponujące, prawda? - Tak.
Tak naprawdę jestem analitykiem ds. efektywności.
Ale nie lubię się chwalić.
Nie odebrałam tak tego. Wiecie co?
To dla was.
Nie powinienem pić w pracy.
Dobrze, że mam urodziny.
Dawaj, Q-leżko.
Q-leżka.
Przyniosę więcej wina.
Spokojnie. Pogadam z Quentinem i to naprostuję.
No mam nadzieję.
Muszę się napić.
Może lepiej nie. Myśli, że jesteś alkoholiczką.
- Rozmawialiście 30 sekund. - Wiem.
Boże. Co on robi?
Przeczesuje włosy i wącha dłonie.
Co to ma znaczyć?
Może mówi o twoich włosach i że pachną jak kokos?
Czy ja jestem kalkulatorem? Bo rozwiązałem twój problem.
- Naprawdę? - Tak.
Musisz tylko zapamiętać parę rzeczy,
których o sobie nie wiedziałaś.
Oddałaś nerkę, uratowałaś Dolly Parton z pożaru
- i wygrałaś Ryzykantów. - Który sezon?
- Szesnasty? - Nienawidzę szesnastego.
A to dla mojego nowego kolegi i kompana biznesowego.
- Czy to łapówka? - Nie.
To tylko najdroższy zestaw degustacyjny win.
A to wszystko dlatego, że ukradłem tacie kartę.
A jednak jesteś.
- Tak. Sto lat. - Dziękuję.
Nie takiej imprezy chciałaś.
Nie myślałam, że gościem honorowym
będzie koleś, który wywali nas z pracy, ale nie jest tak źle.
Wezmę ten potężny kieliszek cabernet
i zbajeruję Quentina.
A potem cię zawołam, żebyś też to zrobił.
Powiem mu, że też mam dziś urodziny.
Sprytne.
Powiedzieli, że zgodnie z prawem mogę mieć tylko trzy koty.
Mason, twój tata tu jest. Wściekły.
Cholera.
Będę uziemiony.
Hej.
Ten uroczy młodzik był dla mnie bardzo uprzejmy.
Dał mi cztery kieliszki wina. Szybko je wypiłem.
Laluś nieco ułatwił ci zadanie.
Ale ten facet jest taki spięty.
Musisz być silna i porządnie się sprzedać.
Posłuchaj, będę z tobą szczera, mój kolego.
Jesteś tu, by nas ocenić, więc powiem ci, czemu ta firma mnie potrzebuje.
Tak trzymaj.
Jestem silną dziennikarką, która opisuje czytelnikom ważne historie.
Niech to wybrzmi.
- Historie sławnych i zwykłych osób. - Tracimy go.
Zmień temat!
Zaczynałam jako gazeciarz. Dobrze słyszysz.
Wkładałam spodnie w buty. Mówiłam o sobie Bonnie.
Wszystko pomieszałaś.
Rozumiem, moja koleżanko,
ale dzisiejsza ocena na podstawie liczb
upewniła Q-leżkę o słuszności zrównania tej firmy z ziemią.
- Zrównania z ziemią? - Nie.
Chyba coś mu się pomyliło.
Zrównać...
z ziemią.
To bardziej nieczułe czy fajne ze względu na odgłosy?
Nie pijam dużo. Ups, siki w kanalikach.
Muszę lecieć to ogarnąć.
Idź za nim do łazienki.
Nie będę oglądać sikającego faceta.
Nie możesz odpuścić.
Światu potrzeba reporterów.
Jesteśmy prawdą, światłem w ciemności.
- Próbowałam... - Dbamy o wolność społeczeństwa.
Starałam się, ale...
Włóż słuchawki, bo wyglądasz na wariatkę.
Czyli jak zawsze? Po prostu...
Nie możesz ich znaleźć?
Nie wiedziałam, że tu będziesz.
Imprezka.
Reporterzy mówią prawdę, zatem: stracę pracę.
Zerwałam z miłym facetem,
choć nawet nie stać mnie na zamrożenie komórek.
Wiesz co?
Nie chce mi się z tobą gadać. Mam 39 lat i żyję w wolnym społeczeństwie,
dlatego nawalę się w swoje urodziny.
To był fajny dzień.
Dzięki.
Hejka. Myślałem, że nie pijesz.
- Wszystko gra? - Wiesz co?
- Nie chcę gadać. - Nie chcę słuchać.
Podoba mi się twoje podejście.
- Pijemy shoty? - W końcu mam urodziny.
Dwa shoty!
Peszek!
Dawaj!
Nie!
- Nie. - Tak!
O nie.
- Dzień dobry. - Cześć.
Głupio mi o to pytać,
ale póki nie mam siły ruszyć żadną kończyną
powiedz mi, co się wczoraj działo?
To była Adele?
To moje koło.
- Koło. - Tak.
Oprah wymyśliła taki wykres życia.
Nie pytałem, tylko stwierdzałem. Koło.
- Zjedzmy ciasto w kształcie koła. - Tak.
W pracy zawsze mnie nienawidzą.
Sama nazwałaś mnie sępem.
Sępy bywają w porządku.
Wykorzystują całe truchło.
Przez tę okropną pracę od dwóch lat żyję w hotelach.
Zapomniałem już, jak wygląda duży szampon.
A w ogóle go potrzebujesz?
Mogę zostać tu na noc, całkowicie ubrany i przytulany?
Nie chcę znów spać w hotelu przy autostradzie.
Skoro nic się nie wydarzyło, to dlaczego czuję się brudny?
Bo mam ciasto na łóżku.
- Pójdę już. - Dobry pomysł.
Mówiłam, żebyś się za niego brała. Ale nie sądziłam, że weźmiesz się aż tak.
Nie spałam z nim. Tylko z jego płaczącą wersją.
Moim zadaniem jako redaktorki jest wyciąganie z piszących najlepszego.
Ale kiedy ktoś w siebie wątpi,
moim zadaniem jest ich wspierać.
Przyda mi się wsparcie.
Kiedy szykujesz się do pisania nekrologu,
analizujesz poszczególne fragmenty czyjegoś życia,
czy patrzysz całościowo?
- To drugie. - Właśnie.
Nasza praca polega na opisywaniu całej historii.
Gdybym miała napisać twój nekrolog, to napisałabym:
„Tak, życie bezustannie poniewiera Nell Serrano.
Jej kariera stoi w miejscu. Jej życie miłosne ssie”.
Nie podoba mi się to.
„Ale jest silna. Stawia czoła problemom i nigdy się nie cofa”.
Nie każdy może to o sobie powiedzieć.
Hejka, nadal pracujesz nad grą?
Mam problem.
Psy nie potrafią rzucać kością.
Może mogą czymś kręcić?
- Gdzie byłaś sześć godzin temu? - Nie chcesz wiedzieć.
Chciałam cię przeprosić.
Niepotrzebnie namawiałam cię do rozmowy z tatą.
To ja powinnam przeprosić.
Zawiodłam was.
To przykre, bo naprawdę zależy mi
na wszystkich w redakcji.
Na Tinie i jej ciepłych sałatkach. Na tobie i twojej zgarbionej sylwetce.
Jeżeli chcesz tu zostać
i dopracowywać Szczeki i Coty przez kolejny miesiąc, to ci pomogę.
Ale...
Sama nie wiem. Myślę, że kłębią się w tobie pewne emocje
i chyba powinnaś porozmawiać o tym z tatą.
Nie rozmawiamy o uczuciach.
W naszej rodzinie to oznaka słabości.
Nie znam nikogo silniejszego od ciebie. Czasami się ciebie boję.
Po prostu chcesz być miła.
Nie, jesteś przerażająca.
- Naprawdę? - Tak.
Nie chodzi o mnie ani o pracę.
Ale myślę, że masz tacie coś do powiedzenia,
więc mu to powiedz.
Zasługujesz na to.
Dziękuję, Nell.
Ważna sprawa.
Sugeruję kontrolować wypróżnianie Arthura przez najbliższe dni.
Obawiam się, że mógł zjeść kilka kostek.
W sumie jestem tego pewna.
Arthur?
Jest tam coś dobrego?
Może te takie malutkie serki, do których wyciska cię owoce?
Uwielbiam je.
- Co pan robi w socjalnym? - Nie wiem.
Pomyślałem, że rozejrzę się po raz ostatni.
- Lexi z panem rozmawiała? - Nie widziałem jej.
Muszę to panu przyznać, panie Rhodes.
Sprzedaje pan gazetę, ludziom grozi bezrobocie,
a pana to w ogóle nie rusza.
Nie wiem, jak pan może z tym żyć.
Biznes nauczył mnie jednego, Nell.
Kiedyś wszystko się kończy.
Wszystko.
Nell, słyszałaś?
Pan Rhodes zemdlał, wiozą go do szpitala.
Czyli chyba nie mam szans na ten serek.
Też mam wątpliwości.
Wolałbym robić coś innego,
ale Lexi prosiła o przetestowanie gry, więc gramy dalej.
Kevin, twoja tura.
Bodhi, nie mogłeś zrobić tego wcześniej?
Czy ja się kąpię w trakcie gry?
Kevin, twoja kolej.
Ja to zrobię.
Pięć pól.
Jeden szczek, dwa szczeki, trzy, cztery i pięć szczeków.
Ulica Hydrantowa, dobierasz kartę, zajmę się tym.
Mówi: „Kto jest dobrym pieskiem?”
To chyba oznacza, że dostajesz pięć przysmaczków.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Trzymaj. Nie, to Kevina.
To psierdzielony koszmar.
Przestań, Bohdi. Nie bądź taki.
Miałeś rację, że nie chciałeś grać, Arthur.
Napisy: Julia Antoniewicz