- O Boże. Duncan nie żyje. - Co? Tego nikt nie powiedział.
Trzymajmy za niego kciuki.
Tak, trzymajmy. Na maksa.
Lexi jest w drodze do szpitala. Sam jedzie z nią.
Będę musiał je zastąpić. Daj mi ten jogurt.
- Co? - Mamy gazetę do wydania.
Kokosowy?
Odwagi, Dennis.
Panie Rhodes, tak mi przykro.
W porządku, bo zdaje mi się, że w pełni rozumiem, co się właśnie dzieje.
- Naprawdę? - Jestem nieśmiertelny. Ty jesteś wiedźmą.
To nie do końca tak.
Okej, więc jak?
Jak mogę jednocześnie jechać w karetce do szpitala
i rozmawiać z tobą w pokoju socjalnym
pachnącym jak stara paella?
Odkąd zaczęłam pisać nekrologi,
widzę osoby, o których piszę. Może to genetyczne.
Moja babcia widziała duchy, ale gadała też z kurami.
Kazałeś mi napisać swój nekrolog,
więc możliwe, że dlatego tu jestem.
- Pewnie masz wiele pytań. - Tak, mam.
Czemu nie jesteś bogata?
Mam w głowie milion sposobów na wykorzystanie tej mocy
i przekształceniu jej w niesamowity zysk.
Wiesz, czemu nie jestem bogata?
Wiesz? Jesteś za wysoki.
Chcesz wiedzieć, czemu nie jestem bogata?
Bo sprzedałeś gazetę nie myśląc o nas
i nie powiedziałeś o tym córce. Wiesz, co poczuła?
Miała się z tobą rozmówić i cię powstrzymać, ale sobie umarłeś.
Odleciałaś, świrusko?
Nie teraz, Mason, dobra?
Przetwarzam to, co się stało z panem Rhodesem.
Jasne, przepraszam. A więc tak.
Olaboga rety. Ten typ był palantem. Świruska.
Zero uczuć. Zero lojalności.
Ten dzieciak będzie bogaty.
Jeszcze nie awansowana Jeszcze nie wykąpana
Jeszcze nie w związku Jeszcze nie pewna
Jeszcze żyję
- Sam. - Pierwszy.
Słyszałam o Duncanie.
- Chodź tu. - To okropne.
I skomplikowane.
Widzisz mnie? Jestem przezroczysty?
Widzisz moją twarz?
Jadę do Lexi upewnić się, że da sobie radę.
Mam jej telefon. Mam jej portfel.
Czego jeszcze potrzebuje?
- Zszywacza. Będzie... - Nie, Sam.
Na pewno mają jakiś w szpitalu.
Ale do tego jest przyzwyczajona.
Grzyweczka się smuci.
Była przy mnie przez ten trudny rok.
Teraz ja chcę być przy niej.
Wiesz co? Pojadę z tobą.
- Serio? - Tak.
- Wszyscy powinniśmy jechać. - Super.
- Nie jadę do szpitala. - Jedziesz.
Nie chcę widzieć swojego ciała.
To może uszkodzić kontinuum czasoprzestrzenne.
Koleś, to nie Powrót do przyszłości.
Halo?
Halo? Gdzie zniknąłeś?
Duncan jest stabilny.
Właśnie przygotowują go do operacji.
Ale to dziwne.
To znaczy operacje są dziwne. Przecinają cię, grzebią w środku.
Jeśli dotkną czegoś metalowego, twój nos się świeci.
Nie wiesz, co to operacja? Nie mam na to czasu.
Połowa działu sportowego nie przyszła.
Teraz muszę ustalić, czym jest playoff.
Cheryl, banan.
Przejrzały. Odwagi, Dennis.
SZPITAL W PASADENIE
Edward.
- Jak Lexi? - Poszła poznać pielęgniarki.
Dobrze.
Karta medyczna ojca powinna być do mojego wglądu.
To nielegalne i naruszyłoby prawa pacjenta.
Zaraz ja naruszę twoje prawa.
Wygląda na zestresowaną. Czemu nic nie robisz?
Robię. Rozkminiam 23 poziomo.
Rozwiązujesz krzyżówki? Uspokój Lexi, zatroszcz się o nią.
- Ta. - Świetnie.
Ja z nią pogadam.
Oto co zrobimy.
Ułożymy to kolorystycznie i alfabetycznie.
Mandy, wiem, że się boisz, ale uwierz mi, że warto.
Hej, kochana. Jestem.
Mogę ci w czymś pomóc?
Masz zszywacz? Nie umiem używać tego.
Czy mam zszywacz? Nie mam. Cholera, Nell.
Sprawdzę w sklepie.
Quentin.
Wciąż nie masz humoru, czy się wypłakałeś?
Nie.
Gorący prysznic i hotelowe śniadanie pomogą na wszystko.
Gotów na rozmowę, Quentin?
Szykuj dupcię, bo moje CV ją rozsadzi.
Zapraszam do biura, pani Hercules.
Po co ci rozmowa z Tiną?
Naprawdę ma na nazwisko Hercules?
Po pierwsze, nie umiesz słuchać.
- Co? - Po drugie, są wolne stanowiska
w innych spółkach mojej firmy.
Wybieram najlepszych kandydatów z SoCal Independent.
Najlepszych?
Pójdę do domu założyć lepszą marynarkę.
Niestety nie będziesz mieć żadnej rozmowy w żadnej marynarce.
Dlatego, że nazwałeś mnie mamusią?
Nazwałem cię mamusią, bo dałaś mi ciepły i miękki kocyś.
Nie, to nie jest powód.
Piszesz nekrologi, a to z łatwością zostanie zastąpione przez AI.
Tak, to na pewno przez nazwanie cię mamusią.
Musisz pogadać z tym garniturkiem.
Nell!
Będą operować Duncana.
Jego serce będzie poza ciałem przez kilka godzin.
- Dziwne. - Również tyle czasu
zajmie mi poprawianie horoskopów Masona.
Ty.
Rozmowa?
Twoje serce rzuca się poza klatką,
a ty przejmujesz się tym? Musimy jechać do Lexi.
Zaczynam dostrzegać, czemu twoje żyje jest bałaganem.
Jesteś trwonicielką. Trwonisz.
Nie jestem żadną trwonicielką. Ciężko pracuję.
Proszę cię. Wiele osób ciężko pracuje.
Masz niesamowitą zdolność, a nie wykorzystujesz jej dla swojej korzyści.
To tak nie działa.
To tak nie działało, ale teraz masz mnie, tytana biznesu.
Zdobędę pracę u tego półgłówka. Tylko mnie tam wpuść.
Mam cię wykorzystać do zdobycia pracy? To egoistyczne.
Egoistyczne czy sprytne?
Mogę być twoim ostatnim duchem.
- Boże, to prawda. - No właśnie.
Wykorzystaj mnie, by zrobić dla siebie coś wartościowego.
Dobra.
Quentin, żądam rozmowy.
A jeśli nie, to rozpowiem, że ssiesz swój kciuk.
10% dorosłych to robi.
Widzimy się za pięć minut.
Piona!
Nie czyść za bardzo. Jest w porządku.
Wyglądasz, jakbyś pracowała w myjni.
Gdy wyglądasz zbyt idealnie, rozmówca myśli, że jesteś desperatką.
Bo jestem.
Nie odzywaj się pierwsza. Ten, kto mówi pierwszy, przegrywa.
Dobrze, zacznijmy.
Co określasz jako swoją największą słabość?
Amator.
Próbuje umniejszyć twoim umiejętnościom.
Załatw to żartem.
Moja słabość? Tiramisu.
Nieśmieszny żart. Teraz musisz... Rozsiąść się.
Zajmij więcej miejsca. Pokaż dominację.
Więcej.
Nie jesteś gargulcem.
Zacznijmy od przedstawienia wolnych miejsc.
Nie. Poprowadź to spotkanie. Powiedz mu, dlaczego ma cię zatrudnić.
Wiesz co? Podążaj za mną, Nell.
Powiem ci, dlaczego powinieneś mnie zatrudnić.
Mocniej.
Nie ze względu na lata doświadczenia i umiejętności śledcze...
Okej, przeklnij.
...ani nawet nie przez bycie cholernie dobrą pisarką.
Powiedz mu to w twarz.
Zatrudnisz mnie, bo wnoszę tu dziennikarski fach
w promocyjnej cenie i powinieneś się z tego cieszyć.
Teraz podnieś swój pomarszczony kciuk
udowodnij mi, że ty comprende.
Naprawdę cię nie doceniałem.
Jesteś bardziej wykwalifikowana niż zakładałem.
Może znajdzie się dla ciebie miejsce.
Ani słowa. Po prostu wyjdź.
Wychodzimy i nie odwracamy się.
Zrobiłaś to. Zrobiłaś, Nell.
Jest!
Widzę, że już łapiesz. Czujesz to.
- Niezłe ruchy. - Czuję.
Co?
O Boże. Tak bardzo miałeś rację.
Czemu nie zrobiłam tego wcześniej?
Moja krew.
Chwila.
Nie. Nie jestem twoją krwią. Lexi jest.
Ani razu nie powiedziałeś, że chcesz ją zobaczyć.
Lexi się trzyma.
Chodźmy do Ceasar's Palace na małe bachanalia.
Nie.
Możesz zobaczyć córkę przed potencjalną śmiercią,
a jesteś tu ze mną?
To ty jesteś trwonicielem.
Nie używaj moich słów przeciwko mnie,
zwłaszcza po tym, jak pomogłem ci z tym bobasem.
Miałam sobie pomóc, ale to tak nie działa.
Jeśli masz być moim ostatnim duchem,
jedziemy do szpitala.
Nie jadę do szpitala.
Nie masz wyboru. Idziemy do priusa.
Nie idę do priusa.
Szlag. Jestem w priusie.
Dobra. Gdzie jest Mandy? Halo? Ktoś widział Mandy?
Chcesz sobie zrobić przerwę? Przyniosłam ci...
- Balony. - Dziękuję, Sam.
Spodobały jej się balony?
- Dzięki. - Wiesz, że nie ma takiej potrzeby?
Lexi prawdopodobnie sobie radzi.
Mandy do stanowiska pielęgniarek.
Wiem, że ukradłaś mój napój. Mandy do stanowiska pielęgniarek.
- A brzmi tak? - Nie.
Chodź.
Przekażesz wiadomość Lexi.
Może to ostatnia szansa na naprawę relacji.
Słuchaj, Nell. Rhodesi, no wiesz...
nie są uczuciową, słodko-pierdzącą rodziną.
Komunikujemy się poprzez długie okresy milczenia, niekiedy trwające latami.
Nie mamy lat. Powiedz, co mam przekazać Lexi.
Dobrze. Powiedz jej...
Zacznij od „Le”... Nie wiem co.
Jak to nie wiesz co? To twoja jedyna córka.
Nie możesz być aż tak pusty w środku.
Co niby miałbym powiedzieć?
Że wszystko zepsułem? Że wybrałem pracę zamiast rodziny?
Że nigdy nie odbyliśmy prawdziwej rozmowy?
To ma sprawić, że poczuje się lepiej?
Gdy tak o tym mówisz...
Już nie mogę.
Nie wiem, co to za kobieta. Jest szalona.
To chyba była Mandy.
Świetnie, że serwetki są w koszyczku.
To dobry start.
Ale łatwiej jest pozbyć się choroby, kiedy doda się im trochę szyku.
Możesz na chwilę odłożyć krzyżówkę?
Zaczęła robić origami z serwetek.
Imponujące.
Wtedy trzeba przełożyć tutaj, rozłożyć ogon i voilà.
Nie wierzę, że muszę tu wszystko robić sama.
Weźmy razem głęboki oddech. Co ty na to?
Wdech, dwa, trzy, cztery.
Zaczyna brakować nocników i krwi 0 Rh-.
- Nie mogę jej więcej oddać. - Pytanko.
Jak będzie kaszmirowy szal na osiem liter?
A czy to ważne?
Paszmina. Tak samo nazywał się mój kucyk albinos.
A reżyserka i gwiazda filmu Yentl na sześć?
Barbra. Przez dwa „a”.
Wyjęła sobie środkowe, kiedy stała się sławna.
Jesteś w tym świetna.
- Dziękuję. - Proszę.
Chyba pójdę sprawdzić, czy już coś wiadomo.
Dobrze.
Już rozumiem skąd krzyżówka.
Kiedy jest mi ciężko, to pomaga mi
zajęcie się czymś, choćby kostką Rubika.
Wiem, że Lexi ma podobnie.
Zagadka z rozwiązaniem.
Małe zwycięstwa.
Pomagają się uspokoić, kiedy nic nie możemy zrobić.
Widać, że jesteście dla siebie stworzeni.
Też chcę spróbować.
Wróg psa na trzy litery.
No nie wiem.
„Bój”?
Dokładnie.
Czyli tutaj będzie „Banada”.
Cześć.
To miłe, że przyszłaś.
Duncan jest specyficzny, ale chcę wesprzeć Lexi.
A ten bufet wygląda lepiej niż w hotelach.
Jak się trzymasz, skarbie?
Jest dziwnie.
Duncan jest tutaj, gazeta idzie pod młotek, po prostu...
Zmusiło mnie to do myślenia.
Opowiedz mi o tym, a ja zjem tę pieczarkę.
Zawsze myślałam, że pisanie nekrologów to ważna praca.
Nie za dobra, bo płacą mi grosze.
Ale opisując historie ludzi po raz ostatni
pomagałam odejść zmarłym w spokoju.
A to chyba jednak tak nie działa.
Oczywiście, że nie.
Przecież nie żyją.
Faktycznie.
Nekrologi nie są dla zmarłych.
Są dla żyjących.
Kiedy odszedł Monty, poczułam, że twój nekrolog mnie z nim połączył
Jakbym poprzez ciebie
porozmawiała z nim ostatni raz.
- Tak? - Tak.
To coś wyjątkowego, Nell.
Jak tam?
Bez Mandy idzie nam znacznie lepiej.
To super. A może przejdziesz się ze mną?
Drogie panie, idę na przerwę.
Kim ona jest?
Zaczyna kozaczyć.
Wiem, że nie miałaś okazji porozmawiać z tatą przed tym wszystkim.
I że chciałaś poruszyć wiele spraw.
Może powiedz je mnie. Poczujesz się lepiej.
Ale to głupie.
No widzisz?
Rhodesi nie rozmawiają o uczuciach.
Rozumiem.
Rhodesi nie rozmawiają o uczuciach.
Tak powiedziałby mój ojciec.
Tak? Co byś odpowiedziała? Udawaj, że tu jest.
Udawaj, że stoi obok mnie z głupim wyrazem twarzy.
Miło. Tracimy tylko czas.
To nie jest strata czasu, obiecuję.
Dobrze.
Jestem zła, że sprzedał gazetę.
Czuję przez to, że nigdy nie uważał, że dam sobie radę.
Kiedy mi ją powierzył nie miałam zasobów.
Myślał, że padnie w pół roku.
Kupiłem ją dla podatków.
Ale przetrwała lata.
Nauczyłam się nigdy nie poddawać.
W sumie przez całe życie musiałam taka być.
A zawsze widział we mnie kogoś, kim trzeba się zajmować.
Nie widział prawdziwej mnie
ani tego, co potrafię zrobić.
Patrz, co zrobiłaś.
Zbudowałaś tę gazetę i piękną społeczność.
Nie wierzę, że są tu dla mojego ojca.
Bo nie są.
Są tu dla ciebie.
Mam przeczucie, że tata chciałby poznać prawdziwą ciebie.
Liczę, że będzie miał na to szansę.
- Tak. - Ja też, Lexi.
Przygotowaliśmy wszystko, by móc przyjechać.
Tak naprawdę ja przygotowałem. Chciałem być miły, ale nic nie zrobili.
Dziękuję.
Widzisz, Duncan?
To robię dla duchów.
Mam dobre wieści.
Operacja się udała.
Ojciec z tego wyjdzie.
Naprawdę?
Ja nie płaczę. Ty płaczesz.
Juhu.
Życie znajdzie sposób.
Ciesz się Rolexem.
Ojcze! Wyglądasz dobrze.
Cóż, dziękuję.
Troszkę mnie podrasowali zanim włożyli pikawę z powrotem.
Cieszę się, że ci się udało. Chcę ci coś powiedzieć.
Naprawdę?
Wymyśliłaś, jak wydasz pieniądze zarobione ze sprzedaży gazety?
Kupisz sobie jakiś włoski klub piłkarski.
Zainwestujesz w tequilę jakiejś gwiazdy.
Polecisz w kosmos.
Właściwie, muszę coś powiedzieć, ale to trudne.
Po prostu to powiem.
Wykupiłam gazetę.
Nowy właściciel sprzedawał ją na części. Kupiłam wszystkie.
Zaciągnęłam pożyczkę,
wykorzystałam oszczędności i refinansowałam konia.
Pewnie uważasz, że to zła inwestycja i głupi pomysł.
Nie, nie uważam tak.
- Naprawdę? - Proszę.
Opowiedz mi o umowie.
Pewnie.
Niektórzy myślą, że gazeta to tylko wiadomości,
ale to znacznie więcej.
Gdy zaczęłam tworzyć nekrologi,
miałam przeświadczenie, że muszę opisywać fakty.
Ale w opowiadaniu historii
tak naprawdę liczą się ludzie
i ich relacje z innymi.
Wyzwania, które pokonali. To, jak stanęli na wysokości zadania.
To, jak stali się kimś, o byciu kim nawet nie marzyli.
Żeby połączyć kartki, musisz po prostu...
Zrób to i zobacz, co się stanie.
Wzięły ślub.
Pisanie nekrologów to nie tylko uczenie się o życiu innych,
ale także o swoim.
Zajęcie, które wydawało się ciężarem, stało się dla mnie tak wartościowe,
że mogłabym pracować za darmo.
„Zgodzimy się chyba, że w świetle zmiany właściciela,
zdecydowanie zasługuję na podwyżkę.
Z poważaniem, Nell Serrano.”
Co myślisz?
Podoba mi się twój raporcik.
Zgadzam się z nim.
- Zgadzasz się? - Tak.
Z wyjątkiem fragmentu o podwyżce.
Utopiłam tu wszystkie pieniądze. Muszę odmówić.
Ale jestem cholernie, naprawdę cholernie dobrą pisarką.
Dlatego przekonam cię, że powinnaś zmienić zdanie.
O nie.
Nie wiesz, z kim zadzierasz.
Mogę tak cały dzień.
Ojciec uczył mnie od dziecka.
Hej. Wyglądacie potężnie.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Szefowo, mam nadzieję, że zechcesz iść z nami na lunch.
Chętnie, ale mam już plany z naszym właścicielem.
Witam wszystkich.
Dobrze tu wrócić.
Witam, panie Rhodes.
Widzę, że wciąż ubierasz się po ciemku.
Dzięki, panie Rhodes.
Nie ma za co.
Witaj, ojcze. Zaraz dołączę.
Wezmę tylko rękawiczki.
Hejka, panie Rhodes.
Hej, Mel.
Dobrze cię widzieć.
Jak się czujesz?
Nieźle jak na kogoś, kto prawie umarł,
a jego serce rzucało się poza klatką przez kilka godzin.
Musiało być dziwnie. Szybkie pytanko.
Piszę nekrologi, więc to moja działka,
dlatego zastanawiam się, czy pamiętasz, co się działo?
Widziałeś coś lub kogoś?
Nie za bardzo.
Widziałem ciemność.
Jakbym był w próżni.
Świetnie.
Ale było ciasno.
- Tak. - I niekomfortowo.
To ma sens.
Jakbym siedział w priusie.
Skąd miałbym wiedzieć, jak to jest?
Chwileczkę.
Co?
Nastał nowy początek dla gazety, dlatego wykorzystuję to
do zmiany wizerunku firmy na nieco nowocześniejsze wcielenie.
Kocham metamorfozy.
Świetny pomysł.
Zatem od dziś
nasze ukochane SoCal Independent stanie się
SoCool Independent!
To bardzo podobne do SoCal, ale bardziej cool.
To tylko dwa „o”, a jaka różnica.
Co myślicie?
To nie brzmi profesjonalnie. Ani poważnie. Ani dobrze. Ani serio.
Bo to nie jest serio.
Głupole!
Śmiechowa szefowa, łapiecie?
- Sprankowani. - Świetny prank.
- Ale mieliście miny. - Śmieszne.
Muszę zadzwonić. Następnym razem wy mnie nabierzcie.
Co za ubaw. Zdejmijcie je.
Zdejmijcie wszystko.
SoCool Independent DWA „O”, A JAKA RÓŻNICA!
Napisy: Julia Antoniewicz