‪ซีรีส์จาก NETFLIX
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪เซ็นโกะ โก
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪"การต่อสู้ของลูล่า"
‪ร้อนจังเลย
‪ตามพยากรณ์อากาศ ‪วันนี้เป็นวันที่ร้อนที่สุด
‪ในรอบ 472 เดือน
‪เราไปได้หรือยัง เอลลี่
‪แป๊บนึงนะ ‪โปรเจกต์ที่เย็นที่สุดเกือบเสร็จแล้ว
‪ดูสิ มันเป็นการสลักน้ำแข็งที่ดีมากๆ
‪น่ากลัวเกินไป
‪เหมาะเหม็ง
‪เขาทั้งน่ารักและน่ากอด
‪ทีนี้สิเจ๋ง
‪น่ารักและเจิ่งนอง
‪ฉันผิดเองแหละ ‪ฉันทำให้หมีน่ารักเกินไป
‪บางครั้งพรสวรรค์ของฉันก็เป็นคำสาป
‪ไนยา เอลลี่ ทางนี้ มองมาทางขวา
‪ซ้าย เดี๋ยว ‪หนูลืมว่าข้างไหนเป็นข้างไหน
‪- ลูล่า ‪- ลูล่า
‪ร้อน เหงื่อออก หิวน้ำเหรอ
‪คลายร้อนด้วยน้ำมะนาวของลูล่าสิ ‪คนชอบกันมาก
‪อันที่จริงยังไม่มีใครลองเลย ‪เพราะไม่มีใครผ่านมา
‪หนูแค่อยากช่วยคนในวันร้อนๆ
‪ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็มีคนมาเยอะแยะ
‪จริงด้วย ระหว่างนี้ ‪เราขอน้ำมะนาวสองแก้วกลับบ้านได้ไหม
‪ได้สิ
‪- ขอบคุณ ‪- ขอบคุณ
‪ร้อน เหงื่อออก หิวน้ำเหรอ ‪คลายร้อนด้วยน้ำมะนาวของลูล่าสิ
‪ไม่มีอะไรดีกว่านี้ ‪นอกจากว่าเป็นนกพิราบ
‪งั้นขยะก็คงดีกว่า
‪พอนสึ โหมดภารกิจ
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪ใช่เลย
‪ไนยา
‪อาริ
‪เอลลี่
‪แจ็กซ์
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪ได้ยินเสียงฆ้อง ‪มีอะไรขัดข้องหรือเปล่า
‪ลูล่าต้องการความช่วยเหลือ ‪ไม่มีใครไปที่ซุ้มขายน้ำมะนาวของเธอ
‪มันออกนอกเส้นทางนิดหน่อย
‪แต่น้ำมะนาวของเธออร่อยมาก
‪และเธอพยายามช่วยคนดับร้อน
‪งั้นทีม เซ็นโกะวันนี้ของพวกเธอคือ ‪กระจายข่าวเรื่องซุ้มของลูล่า
‪และเพราะเราย้ายซุ้ม ‪โดยไม่ให้เธอรู้ไม่ได้
‪เราก็ต้องพาลูกค้ามาหาเธอ
‪ด้วยการโฆษณาเรื่องซุ้มไปทั่วเมือง
‪นึกออกแล้ว ‪เราทำใบปลิวไปติดให้ทั่วสิ
‪ใบปลิวเหรอ เราต้องการบางอย่าง ‪ที่ทันสมัย ไฮเทค มีล้อ
‪หรือไม่เราก็สร้างเรื่องให้ฮือฮา ‪ติดลูกศรลึกลับไว้ทั่วเมือง...
‪ที่นำทางให้คนไปที่ซุ้ม เฉียบ!
‪ความคิดเหล่านี้น่าจะได้ผล ‪งั้นเราจะทำแบบไหนล่ะ
‪เมื่อลูกค้าเลือกไม่ถูก ‪ระหว่างบะหมี่กุ้ง ไก่ หรือหมู
‪บางครั้งฉันพูดว่ารับสามอย่างเลยสิ ‪จริงไหม พอนสึ พอนสึ
‪งั้นก็ทั้งสามอย่าง ‪เรามาทำให้ซุ้มลูล่ามีลูกค้าเยอะๆ
‪พร้อมไหม ทีมเซ็นโกะ...
‪- โก ‪- โก
‪- ดูนั่นสิ ‪- ตายจริง น่ารักจังเลย
‪ไม่มีอะไรดึงความสนใจ ‪ได้เท่าใบปลิวเก๋ๆ บนกระดาษหลากสี
‪อาจจะยกเว้นสัตว์เลี้ยงที่น่ารัก ‪ฟาวน่ามีหมูตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ร้อนจัง
‪นึกแล้วเชียวว่าใบปลิวของฉันจะ...
‪ตายจริง มันน่ารักจังเลย
‪ความคิดเข้าท่าที่เอากระดาษที่ไร้ค่า ‪มาพัดดับร้อน
‪ลงตัวเป๊ะ
‪นี่น่าจะช่วยนำทาง ‪ให้คนไปที่ซุ้มของลูล่า
‪เธอทำลูกศรเป็นไงมั่ง อี เอลลี่
‪ฉันอาจจะทำมากไปหน่อย
‪แจ๋ว
‪มันจะได้ผล ‪แต่เราต้องวาดลูกศรเพิ่มเยอะๆ
‪นึกว่าช่วงพักกลางวัน ‪จะมีคนจะเยอะกว่านี้
‪เอาละ หมูน้อย ได้เวลาใช้แผนสำรอง
‪พวกเขาต้องเห็นใบปลิวบ้างละ
‪ว้าว คนจ้องหมูกันใหญ่เลย ‪เดี๋ยวนะ
‪คนจ้องหมูตัวนั้นกันใหญ่เลย
‪นี่ ดูสิ ‪เมฆก้อนนั้นเหมือนเบอร์ริโตไหม
‪นี่ ดูนั่นสิ น้ำมะนาวฟังดูดีนะ
‪จริงด้วย ตามฉันมา
‪ไชโย ทีม ลูกค้าหลายคน ‪กำลังไปที่ซุ้มของลูล่า
‪และพวกเขากำลังกระหายน้ำมะนาว
‪หุ่นเลม่อนเคลื่อนที่พร้อมลุย
‪เออใช่ ฉันลืมเจาะตา
‪เอาละนะ
‪เอาละ ทุกคน ไม่ต้องแย่งกัน ‪มีพอสำหรับทุกคน
‪อยากได้น้ำมะนาวล้างคอไหม ‪เอาไหมๆ
‪เราต้องวาดลูกศรเพิ่ม ‪เพื่อให้ลูกค้าไปที่ซุ้ม
‪แต่แถวนี้มีคนอยู่เยอะ ‪เธอทำอะไรน่ะ
‪ฉันเพิ่งอ่านศิลปะของเครื่องบิน ‪กระดาษ เล่มที่เจ็ดจบ
‪ฉันจัดการเอง
‪- ว้าว ‪- เจ๋ง
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪- ไชโย ‪- ปฏิบัติการลูกศรราบรื่น
‪อาริ สถานการณ์เป็นไง
‪เรากำลังจะได้รู้กัน ‪ขอโทษนะครับ
‪คุณดื่มน้ำมะนาวไหม
‪ผมจะไม่มีวันดื่มเพื่อนคุณ ‪คุณมะนาวยักษ์
‪เราชอบเวลาคนดื่มเรา
‪ผมขอสั่งให้คุณตามผมมา ‪เพื่อไปดื่มน้ำมะนาว
‪ที่แสนชื่นใจและอร่อยที่สุด ‪ที่คุณเคยดื่ม
‪ตามที่คุณพูดเลย คุณเลม่อนยักษ์
‪งั้นก็ตามมา ‪แล้วเราจะดับร้อนนี้ด้วยกัน
‪พวก นั่นอะไรน่ะ
‪เลม่อนยักษ์ที่น่ากลัวมาก
‪แต่เขาบอกว่าเขารู้วิธีดับร้อน ‪มาสิ
‪เร็วเข้าพวกเรา ตามเลม่อนไป
‪ตามเลม่อนนั้น
‪- ตามมา ‪- ได้
‪ไปให้พ้น ‪ฉันให้แซนด์วิชของฉันไปหมดแล้ว
‪- ไม่นะ ‪- ไม่นะ
‪ไม่นะ
‪ไปสิ ไปไกลๆ ไป
‪ทุกคน เราต้องไล่พวกนกพิราบ ‪ไปให้พ้นจากซุ้มก่อนที่จะ...
‪เกิดเรื่องแบบนั้น
‪เราต้องทำอะไรสักอย่าง ‪ไม่มีใครเข้าถึงซุ้มและทุกคน...
‪ไปละ
‪เราต้องไล่นกพิราบพวกนี้
‪ไปให้พ้นๆ
‪ทีนี้เราจะทำยังไงดี
‪จำที่ป้ายูกิแนะนำได้ไหม
‪เรื่องกุ้ง ไก่ กับหมูน่ะเหรอ
‪ใช่ มันมีอะไรเหมือนกันล่ะ
‪ครึ่งราคาทุกวันอังคารเหรอ
‪ไม่ใช่ บะหมี่ต่างหาก ‪เดี๋ยวฉันมานะ
‪ป้ายูกิ นกพิราบ ‪เต็มไปหมด ลูล่า... บะหมี่
‪เธอหมายถึง ซุ้มของลูล่า ‪มีนกพิราบเต็มไปหมด
‪เธอเลยต้องการใช้บะหมี่ ‪ไปล่อพวกมันใช่ไหม
‪เธอมาถูกที่แล้วละ ‪นกทุกตัวชอบบะหมี่ฉันแน่นอน
‪และกระรอกด้วย
‪นี่ ล่อนกพิราบออกมาจากซุ้ม
‪นี่ พิราบ ใครอยากได้บะหมี่บ้าง
‪หวัดดี ทุกคน หนูดีใจ ‪ที่ทุกคนมาที่ซุ้มของหนู
‪เอางี้นะคะ ‪น้ำมะนาวขนาดเบิ้มสำหรับทุกคน
‪คนชอบซุ้มของลูล่ามากเลย
‪และเซ็นโกะนั่นก็น่าทึ่ง ‪แทบจะพอๆ กับน้ำมะนาวนี่เลย
‪พอนสึ แกมีอะไรจะพูดไหม
‪ใช่ ฉันก็ว่างั้นแหละ
‪"ปัญหาคูณสาม"
‪ระวังนะ พื้นคือลาวา
‪อย่าแตะพื้น ไม่งั้นก็ออกจากเกม
‪บะหมี่ ยิงละนะ
‪ลาวากับบะหมี่บินได้ ‪ดุเด็ดเผ็ดมัน
‪ฉันโดนบะหมี่
‪โดนจนได้ โดนเข้าเต็มๆ
‪เธอเป็นรายต่อไป เอลลี่
‪ว้าว เธอเก่งจัง
‪ทำแบบนี้ทั้งวันก็ได้ ‪หรืออย่างน้อยก็จนกว่ายูกิจะมาถึง
‪นั่นสิ เธออยู่ไหนนะ ‪นี่บ่ายโมง 37 นาที
‪ช่วงเร่งรีบตอนเที่ยง ‪ปกติก็หมดแล้วนี่
‪ดอนน่ ฟาวน่า และโรน่า
‪คืนนี้พวกคุณจะไปจุดชมวิว ‪เพื่อดูดาวหางวีบลีย์ไหม
‪ไปเหมือนที่เราไปประจำ ‪จะต้องอัศจรรย์แน่
‪ทุกสามปีไปกับพี่สาวที่รักของฉัน
‪ใช่แล้วละ ‪ไปที่นั่นตั้งแต่เราตัวเท่านี้
‪ดอนน่า บะหมี่กระเทียมของฉัน
‪ไม่มีทาง
‪ฉันสั่งกระเทียมตลอด
‪ไม่ไหวเลยนะ นี่เสื้อตัวโปรดของฉัน
‪เสื้อตัวโปรดของเธอเหรอ ‪นั่นมันเสื้อฉัน
‪เธอขอยืมไปเมื่อห้าปีก่อน ‪แล้วไม่เคยคืน
‪ก่อนอื่นเลย ไม่จริงนะ ‪และข้อสอง เธอเป็นหนี้ฉัน
‪เพราะตอนเราอายุเจ็ดขวบ ‪เธอใส่กางเกงโดดร่มลายสีม่วงของฉัน
‪แล้วทำซอสพิซซ่าเลอะ
‪นั่นน่ะ ดอนน่าต่างหาก
‪ไม่ใช่สักหน่อย โรน่า
‪นั่นเป็นกางเกงตัวโปรดของฉัน ‪ที่เธอยืมจากฟาวน่า
‪หลังจากฟาวน่ายืมไปจากฉัน
‪ถ้าพี่สองคนคิดว่า ‪ฉันเป็นน้องที่เลวนัก
‪งั้นคืนนี้บางทีฉันจะไม่มาดูดาวหาง
‪ฉันก็เหมือนกัน ไม่ไปละ
‪ฉันด้วย
‪บูดบึ้งกันเร็วกว่า ‪ซูชิตกบนทางเดินร้อนๆ ซะอีก
‪ฉันรู้ คงจะน่าเสียดาย
‪ถ้าพวกดันสมอร์ยกเลิกประเพณี
‪ดาวหางมาแค่หนเดียวทุกๆ สามปี
‪ฉันว่าถึงเวลาทีมเซ็นโกะ โกแล้วละ
‪พอนสึ โหมดภารกิจ
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪ใช่เลย
‪ไนยา
‪อาริ
‪เอลลี่
‪แจ็กซ์
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪ได้ยินเสียงฆ้อง มีอะไรขัดข้อง
‪ปัญหาคูณสาม ดูนี่
‪คืนนี้ฉันจะไม่มาดูดาวหาง
‪ - ไม่ไปละ ‪- ฉันด้วย
‪หนูก็ทะเลาะกับพี่น้องเป็นบางครั้ง ‪เดี๋ยวพวกเขาก็คืนดี
‪แน่ละ แต่ถ้าพวกเขาไม่คืนดีกันคืนนี้
‪พวกเขาจะไม่ได้ดูดาวหางด้วยกัน
‪อะไรกัน พวกดันสมอร์ดูดาวหางด้วยกัน
‪บนจุดชมวิวตั้งแต่เด็กๆ
‪ไม่เคยพลาดเลย ดูรูปนี้สิ
‪เราปล่อยให้พวกเขาพลาดปีนี้ไม่ได้
‪ทีมเซ็นโกะ โก การทำดีของพวกเธอ
‪คือแอบทำให้พี่น้องกลับมาคืนดี ‪ให้ทันดูดาวหางคืนนี้
‪งั้นเราก็ต้องพาพี่น้องสามคน ‪ไปที่จุดชมวิว
‪โดยไม่ให้พวกเขารู้ว่าเรามีแผนอะไร
‪ใช่ พวกเขาจะรู้แน่ ‪เราต้องใช้ที่อื่น
‪บนดาดฟ้าศูนย์ชุมชน ‪ใกล้อะพาร์ตเมนต์ของฉันเป็นไง
‪เหมาะเลย ‪แต่เราต้องให้แน่ใจว่าพวกเขา
‪ไม่เจอกันก่อนไปถึงดาดฟ้า
‪และเราต้องหาวิธี ‪ทำให้พวกเขาอยู่บนนั้น
‪เมื่อบะหมี่ของเราร้อนเกินไป ‪เราก็นั่งรอ
‪หรือไม่ก็เป่าเพื่อช่วยให้มันเย็น ‪เรามาช่วยแฝดสามกันหน่อย
‪งั้นเราแต่ละคนพาดันสมอร์คนหนึ่ง ‪ขึ้นไปบนดาดฟ้านะ ฉันดอนน่าเอง
‪ฉันรู้จักโรน่าดี
‪งั้นฉันพาฟาวน่า
‪และฉันมีแผนสำรอง ‪แต่ฉันต้องใช้อุปกรณ์ศิลปะ ขอยืมนะ
‪ดาวหางปรากฏบนท้องฟ้า ‪หลังพระอาทิตย์ตกทันที
‪งั้นเราก็ต้องพาพวกเขาขึ้นไปก่อน
‪และฉันต้องใช้พอนสึในแผนพาโรน่า ‪แกว่างใช่ไหม
‪ไว้ค่อยงีบ แกไปกับอาริ
‪- ทีมเซ็นโกะ โก ‪- ทีมเซ็นโกะ โก
‪เธอจะมาถ้าคุณโทรไป
‪ได้เลย
‪ฟาวน่า หวัดดี นี่ยูกินะ
‪ต้นบอนไซของฉันดูเฉาๆ
‪คุณช่วยแวะมาดูหน่อยได้ไหม
‪บอนไซเฉาเหรอ ไม่ดีแล้ว
‪เดี๋ยวฉันไปนะ ‪ขอฉันโทรเรียกดอนน่ามารับ...
‪อ้อเดี๋ยว ลืมไปว่าเราไม่คุยกันอยู่
‪ฉันคงต้องขี่จักรยานล้อเดียว ‪แต่มันอยู่ในอู่
‪เอาละ ดูเหมือน ‪มีแค่ฉันกับรถเข็นขนดิน
‪ฉันไปวางไว้ไหนนะ
‪อยู่นั่นเอง จะให้ฉันไปที่ไหนนะ
‪พยายามให้ฟาวน่าอยู่ในเส้นทางนะ ‪เธอก็รู้ว่าฟาวน่าไขว้เขวได้ง่าย
‪ค่ะ หนูรู้ ได้เลยค่ะ
‪เริ่มปฏิบัติการส่งพัสดุ
‪ใส่กล่องไว้ในรถให้ดอนน่าเอาไปส่ง ‪ที่อะพาร์ตเมนต์ยูกิ ง่ายมาก
‪เธอไม่เห็น
‪คราวนี้เห็นแน่
‪ไม่นะ ซุ่มซ่ามจัง
‪นี่เขียนว่า "ส่งด่วน" ‪ไม่ใช่ "ส่งแบนๆ"
‪สำหรับยูกินี่ เยี่ยมเลย ‪ยูกิอยู่ใกล้โรน่า
‪ฉันจะได้แวะและ... ‪เออใช่ เราไม่คุยกันอยู่นี่นา
‪เอาละ พอนสึ พอโรน่าเดินผ่านมา ‪พร้อมกับกลิตซี่ ก็ลงมือนะ
‪โดดไปรอบๆ ให้มันสนใจ ‪ให้มันไล่ตามไปทางศูนย์ชุมชน
‪แล้วเมื่อฉันกัด ‪ฉันก็รู้ว่ามันยังไม่เสีย
‪เริ่มปฏิบัติการกระรอก
‪กลิตซี่
‪ระวังแตงโม กระจาย...
‪ฟาวน่าน่าจะมาด้วย ‪เธอรู้ว่าจะวางผลไม้ยังไง
‪ว้าว ดูเก๋ไก๋จังเลย
‪นี่ ทุกคน ฉันระบายสีเสร็จแล้ว ‪เป็นยังไงบ้าง
‪ฟาวน่าเกือบถึงศูนย์ชุมชนแล้ว
‪โรน่าก็เหมือนกัน
‪เรากำลังจะจอดรถ ‪ไนยา อาริ พวกเธอต้องถ่วงเวลา
‪รับทราบ พอนสึ ‪เราต้องให้พวกเขาไม่ว่างสักพัก
‪เหตุด่วนช่วยต้นไม้
‪ต้องเล็มออกสักหน่อย
‪"เอาพัสดุไว้ข้างใน" ได้เลย
‪เก๋ไก๋ บอนไซ ฉันมาละนะ
‪ฉันเอารถเข็นขนดินมานี่นา
‪ - ไชโย ‪- ไชโย
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันเหรอ เธอล่ะมาทำอะไรที่นี่
‪อันที่จริง เธอสองคนมาทำอะไรที่นี่
‪เยี่ยม เสื้อฉันเปื้อนมากขึ้นไปอีก
‪เสื้อฉันต่างหาก
‪ฉันจะไม่ทนกับเรื่องนี้
‪แล้วลิฟต์นี่เป็นอะไร
‪ไม่นะ
‪ฉันจะลงบันได
‪ฉันลงก่อน
‪ฉันก่อน
‪โอ้โฮ นั่นเราดูดาวหางครั้งแรก
‪มันมาอยู่ตรงนั้นได้ยังไง
‪ตอนนั้นเราน่ารักขนาดนั้นเหรอ
‪เราเด็กขนาดนั้นเหรอ
‪เธอใส่รองเท้าฉันเหรอ
‪เพราะเธอใส่แล้วดูดีมากเลย
‪นี่ เรามาดูดาวหางด้วยกันไหม
‪เอาสิ
‪ฉันเห็นด้วย
‪อัศจรรย์และเจ๋งกว่าที่ฉันจำได้นะ
‪เธอพูดถูก ฟาวน่า
‪ไม่รู้จะพูดคำไหนเลย ‪โอเค นึกออกคำหนึ่ง
‪เดี๋ยว นั่นสองคำ
‪เป็นแผนสำรองที่ดีมาก เอลลี่ ‪และพาแฝดสามมาได้ยอดเยี่ยม
‪บางครั้งเราก็ปล่อยให้บะหมี่เย็นเอง
‪และบางครั้งเราก็ใส่น้ำแข็ง ‪เพื่อให้มันเย็นเร็วขึ้น
‪พูดได้ดี เอลลี่
‪(สร้างจากหนังสือ "โดโจ เดย์แคร์)
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪เซ็นโกะ โก
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪คำบรรยายโดย ‪สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช