‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪เซ็นโกะ โก
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪(ของหายได้คืน)
‪ไม่ว่านายไปไหน ‪เซ็นโกะค็อปเตอร์ก็จะหานายเจอ
‪หาฉันเจอกับยิงโดนฉัน ‪เป็นคนละเรื่องกัน
‪จับฉันจนได้
‪เอาละ เรามาสลับกัน ‪ฉันบังคับ นายไปซ่อน
‪ระวังหน่อยนะ บังคับไม่ง่าย ‪แม้แต่ฉันเอง
‪ขนาดฉันเป็นมืออาชีพบังคับโดรน
‪ฉันว่าฉันรับมือ...
‪ถ้าต่ำกว่านี้อีกสองนิ้ว ‪ฉันคงโดนตัดผมเกรียน
‪ตรงนั้น
‪เอ๊ะ นี่อะไร
‪ดูของในนี้สิ
‪ดูเหมือนกล่องของหายนะ
‪ไม่มีทาง ฉันนึกว่าเราคืนทุกอย่าง
‪ที่ได้จากจุดของหายได้คืน ‪ทุกจุดในเมืองแล้วซะอีก
‪ยกเว้นจุดนี้
‪ต่อหน้าต่อตาเราตรงนี้ในศูนย์ชุมชน
‪ดูเหมือนเราเจอ ‪เซ็นโกะครั้งต่อไปของเราแล้วละ
‪หรูเลิศ ใครจะใช้แว่นนี้
‪นอกจากฉันไปได้ล่ะ
‪นั่นเป็นของโรน่าแน่ๆ
‪นายรู้ได้ยังไง
‪หน้า 22 ‪ในหนังสือข้อมูลชาวบ้านของฉัน
‪โรน่าชอบดูโอเปร่า
‪และกล้องส่องทางไกลเล็กๆ นั่น ‪เรียกว่าแว่นดูโอเปร่า
‪เออ เราอาจใช้หนังสือของฉัน
‪ช่วยเอาของทั้งหมดไปคืนวันนี้ได้
‪ดีมากเลย เราเริ่มลงมือกันเถอะ
‪ฉันเอง
‪พอนสึ โหมดภารกิจ
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪ใช่เลย
‪ไนยา
‪อาริ
‪เอลลี่
‪แจ็กซ์
‪ทีมเซ็นโกะ โก!
‪ได้ยินเสียงฆ้อง มีอะไรขัดข้อง
‪เราเจอกล่องของหาย
‪ในห้องใต้ดินของศูนย์ชุมชน
‪ใครจะรู้ว่าคนคิดถึง ‪ของที่อยู่ในกล่องมานานแค่ไหนแล้ว
‪มันทำให้ใจฉันร้าวราน
‪เอาละ ทีม ฟังเหมือนเป็นเซ็นโกะ ‪ที่เหมาะกับพวกเธอนะ
‪ฉันก็ไม่รู้ พอนสึ
‪ดูเหมือนเครื่องปั่นไฮเทคนะ
‪ไม่ใช่ครับ โดรนต่างหาก
‪หลังจากเราช่วยโดรนของเกเบรียล ‪ผมก็คิดว่าเราน่าจะใช้โดรน
‪แน่ละ อาริก็เป็นแบบนี้
‪เขามีทั้งเลเซอร์ มือกลไว้จับ
‪และของเจ๋งๆ อย่างอื่น
‪มันบินได้ และน่าจะช่วยทีมได้
‪ผมจึงตั้งชื่อมันว่า...
‪ไม่หรอก ฉันว่าเขา ‪ไม่ได้ตั้งชื่อมันว่าพอนสึช็อปเปอร์
‪อันที่จริง ผมตั้งชื่อมันว่า...
‪ครับ ผมตั้งชื่อมันว่า ‪พอนสึช็อปเปอร์
‪เอาละ พวกเรา ‪เรามีของหายที่ต้องไปคืน
‪ใช่
‪ทีม เซ็นโกะของพวกเธอคือ ‪หาคำตอบว่าใครเป็นเจ้าของ
‪แล้วเอามันไปคืนให้เจ้าของ
‪ซึ่งจะง่ายนิดเดียว ‪เพราะเจ้าหนังสือเขียวของผม
‪จำไว้นะ
‪เราอาจมองข้ามซุปเพราะรสชาติบะหมี่
‪แปลว่าบะหมี่ก็อย่างหนึ่ง...
‪และซุปเป็นอีกอย่างเหรอครับ
‪เดี๋ยวเราก็คงเข้าใจเองแหละ
‪เอาละ เราลงมือกันเถอะ
‪ทีมเซ็นโกะ...
‪โก!
‪เราเริ่มจากอันที่ง่าย
‪แว่นดูโอเปร่าเป็นของโรน่า
‪จำตอนที่เราเคยไปดูโอเปร่าได้ไหม
‪เฮ้อ
‪ก่อนฉันทำแว่นดูโอเปร่าหายน่ะ
‪ฉันคิดถึงมันจัง
‪แว่นของฉัน
‪มาจากไหนเนี่ย
‪ท่าเรือฮาร์โมนี่ก็แบบนี้แหละ
‪มาเร็ว กลิทซี่
‪ไปซื้อตั๋วดูโอเปร่ากัน
‪สำเร็จ
‪อันไหนต่อ
‪ตำรากายวิภาค
‪อืม
‪ใครล่ะต้องเรียนว่ากระดูกไหน ‪ต่อกับกระดูกไหน
‪น้าเอียนของฉันไง
‪คนเรียนหมอต้องเรียนเรื่องพวกนั้น
‪ต้องรู้เรื่องกระดูก
‪ตำรากายวิภาคของฉัน
‪นึกว่าทำหายไปแล้ว
‪ไหนดูซิว่ายังจำได้ไหม
‪กระดูกขาต่อกับกระดูกเข่าเหรอ
‪ถูกด้วย ไชโย
‪อันนี้ง่ายนะ
‪ฉันว่าต้องเป็นของคนที่ชอบปลูกต้นไม้ ‪มากที่สุดในท่าเรือฮาร์โมนี่
‪ดีจัง
‪บัวรดน้ำของฉันกลับมาแล้ว
‪ท่าเรือฮาร์โมนี่ก็แบบนี้แหละ
‪เราเหลือชิ้นสุดท้ายแล้ว
‪ถูกกอดบ่อยมาก
‪แต่ไม่มีรอยเปื้อนน้ำลายมากนัก
‪ต้องเป็นของลูล่าแน่เลย
‪หน้า 79 เขียนไว้ว่าเธอชอบตุ๊กตา
‪และเอาตุ๊กตาหมีไปซักแห้งทุกเดือน
‪โป๊ะเชะ
‪เราต้องเอาตุ๊กตาหมี ‪ไปคืนที่ห้องของลูล่า
‪- ก่อนเธอกลับบ้าน ‪- ฉันกำลังไป
‪มีคนเยอะเกินไป อาจมีคนเห็นฉัน
‪งานนี้ดูเหมือนว่า ‪จะต้องใช้พอนสึช็อปเปอร์
‪เป็นความคิดที่ดี
‪การส่งหมีหนึ่งตัว ขึ้นไปแล้วจ้า
‪หรือไม่ขึ้น
‪- บังเอิญจริงๆ ‪- ใช่
‪วางแกไว้ตรงนี้ดีกว่า
‪เผื่อเจ้าของกลับมาหาแกนะ คุณหมี
‪ขนมไว้กินเล่น เผื่ออีกนาน
‪ไม่ใช่ของลูล่าหรอกเหรอ
‪หมีตัวนั้น ‪อาจจะเป็นของเด็กอีกคนในเมือง
‪หรือว่า...
‪คำตอบต้องอยู่ในหนังสือของฉันสิ ‪จริงไหม
‪ฉันแค่ต้องหาให้เจอ
‪แจ็กซ์ ไม่เป็นไรหรอก ‪ถ้าคำตอบไม่ได้อยู่ในนั้น
‪- เราก็แค่... ‪- เดี๋ยวนะ
‪สัตว์ที่ดอนน่า ดันสมอร์ ‪ชอบเป็นอันดับสามคือหมี
‪อาจจะเป็นของดอนน่าก็ได้ ‪ดูสิ ทุกคน
‪ดอนน่าอยู่นั่น ‪เราเอาไปคืนตอนนี้ก็ได้
‪เธออาจจะไม่เห็นละมั้ง
‪ใช่
‪เธอจดจ่อกับงานมากเลย
‪มาแล้ว
‪ไม่มีทางที่คราวนี้เธอจะไม่เห็น
‪แกคอยตามฉันมาทำไม
‪โอเค ตุ๊กตาหมีอาจจะไม่ใช่ของดอนน่า
‪ถ้าไม่ใช่ของดอนน่า งั้นของใคร
‪คำตอบต้องอยู่ในนี้ ‪ที่ไหนสักแห่งสิ จริงไหม
‪หรือคำตอบอาจจะอยู่ตรงนี้
‪ใช่ เราต้องหาเบาะแส
‪ฉันเคยแสดงเป็นนักสืบในละครหนหนึ่ง
‪อบิเกล มาร์เดอร์ นักเขียน ‪เรื่องลึกลับและนักสืบมือฉมัง
‪และฉันมีเหรียญตรานักสืบสวนรุ่นจิ๋ว
‪เริ่มสืบกันเถอะ
‪ตะเข็บขาดเล็กน้อย
‪มันโดนกอดมาเยอะ
‪รอยสีน้ำตาลเล็กๆ นี่อะไร
‪ไอศกรีมช็อกโกแลตเหรอ
‪อันที่จริง กลิ่นมันเหมือนซีอิ๊วนะ
‪เดี๋ยว หมีนี่เป็นของป้ายูกิ
‪จะมีใครชอบซีอิ๊ว ‪มากไปกว่าป้ายูกิอีกล่ะ
‪ยกเว้นพอนสึ
‪โอ้โฮ สืบเก่งจัง
‪แกว่ายังไงล่ะ คุณหมี
‪พร้อมจะกลับบ้านหรือยัง
‪ยูกิ ข่าวดีครับ
‪ของชิ้นสุดท้าย ‪ในกล่องของหายคือ...
‪ตุ๊กตาหมีของคุณค่ะ
‪เรารู้ว่าเป็นของคุณ ‪เพราะมีรอยเปื้อนซีอิ๊ว
‪น่ารักจัง...
‪แต่ไม่ใช่ของฉัน
‪ไม่ใช่
‪- หา จริงเหรอ ‪- ไม่เอาน่า
‪ฉันขอตัวนะ มื้อเที่ยงลูกค้าเยอะ
‪พอนสึ เตรียมตัว
‪ขอโทษนะ ทุกคน
‪ฉันนึกว่าฉันรู้ทุกอย่าง ‪เกี่ยวกับทุกคนในเมือง
‪แต่คงไม่ใช่อย่างนั้น
‪งานสืบของเราก็ไม่ได้ผล
‪ฉันนึกจริงๆ ว่าเป็นของยูกิ
‪เดี๋ยว จำที่ยูกิพูดได้ไหม
‪เรื่องมองข้ามซุป ‪เพราะรสชาติบะหมี่น่ะ
‪เรามัวแต่สนใจรายละเอียด
‪จนมองข้ามสิ่งสำคัญและชัดเจนเหรอ
‪ฉันว่าฉันเพิ่งเห็นซุป
‪และที่ว่าซุป ฉันหมายถึงแว่นตา
‪เดี๋ยวนะ
‪เมลวิ่นเหรอ
‪เมลวิ่น หมีของฉัน
‪พวกเธอไปเจอมันที่ไหน
‪อันที่จริง เรา...
‪เจอมันในศูนย์ชุมชนนี้ครับ
‪จริงเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪พ่อแม่ฉันซื้อหมีตัวนี้ให้ฉัน ‪ตอนฉันเด็กๆ
‪ฉันจะได้ไม่รู้สึกแปลก ‪ตอนที่ฉันต้องใส่แว่น
‪ขอบใจมากนะ เด็กๆ
‪ฉันคิดถึงหมีเมลวิ่นของฉัน
‪ท่าเรือฮาร์โมนี่ก็แบบนี้แหละ
‪(ในสวนยามค่ำคืน)
‪มันยังตามเรามา
‪มาเร็ว
‪ทางตัน
‪ไม่หรอก
‪ไปเลยไม่ต้องรอฉัน
‪ไม่มีเซ็นโกะไหนถูกทอดทิ้ง
‪ขอบใจ
‪ฉันว่าเราปลอดภัยแล้ว
‪จับได้แล้ว
‪ว้าว เธอชนะอีกแล้ว ไนยา
‪สามครั้งรวดในเกมบินซ่อนหา
‪เกมโปรดใหม่ของฉัน
‪ได้แล้ว
‪อยากรู้จังว่าตรงนั้นมีเรื่องอะไร
‪ดอนน่า ผมถ่ายรูปนกบลูเจย์ไว้ได้
‪เห็นไหมครับ เห็นไหมๆ
‪หวัดดี ทุกคน ดูอะไรกันเหรอ
‪นายกำลังดูประธานในอนาคต
‪ของสมาคมดูนก ‪ของท่าเรือฮาร์โมนี่อยู่ไง
‪ช้าก่อน ร็อดสเตอร์
‪เธอเพิ่งเป็นสมาชิกมาแค่สองอาทิตย์
‪ยังต้องถ่ายอีกหนึ่งรูป
‪ถึงจะได้เป็นลูกนกขั้นสาม
‪ครับผม
‪ตามคู่มือนักดูนกอย่างเป็นทางการนี้
‪มันคือนกฮัมมิ่งเบิร์ด ‪อกเขียว หงอนเหลือง
‪ง่ายมากๆ เลย
‪มีนกฮัมมิ่งเบิร์ดนั้นตัวหนึ่ง ‪อาศัยอยู่ในต้นโอ๊กต้นใหญ่ตรงนั้น
‪มันออกมาทุกคืน
‪คุณพูดว่ากลางคืนเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪นกฮัมมิ่งเบิร์ดอกเขียว หงอนเหลือง ‪เป็นสัตว์กลางคืน
‪- สัตว์กลางคืนเหรอ ‪- ใช่แล้วละ
‪มันออกมาเฉพาะตอนกลางคืน
‪ไว้เจอกันนะ ‪คุณเกือบจะได้เป็นลูกนกชั้นสาม
‪นายกลัวความมืดเหรอ ร็อดนี่ย์
‪ฉันเหรอกลัว ไม่มีทาง
‪ฉันแค่ไม่ชอบเวลาที่ไม่มีไฟ
‪เพราะอาจมีอะไรน่ากลัวซ่อนอยู่
‪ตรงที่ที่นายมองไม่เห็น
‪เธอทำได้อยู่แล้ว ร็อดนี่ย์
‪และเธอไม่ต้องอยู่ข้างนอกทั้งคืน
‪แค่อยู่จนเธอถ่ายรูปได้
‪ฉันไม่กลัวที่จะอยู่ทั้งคืน
‪เอาจริงๆ ฉันอาจจะอยู่สองคืนเลย
‪ถ้าไม่โดนสัตว์ประหลาดกินซะก่อน
‪ถ้าพวกมันอยากจิ้มฉัน ‪ในซอสบาร์บีคิวล่ะ
‪ฉันไม่อยากโดนจิ้มในซอส
‪ดูเหมือนร็อดสเตอร์ต้องให้เราช่วยนะ
‪พอนสึ โหมดภารกิจ
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪ใช่เลย
‪ไนยา
‪อาริ
‪เอลลี่
‪แจ็กซ์
‪ทีมเซ็นโกะ โก!
‪ได้ยินเสียงฆ้อง มีอะไรขัดข้อง
‪ร็อดนี่ย์ต้องการความช่วยเหลือ
‪ถ้าเขาอยากเป็นลูกนกขั้นสาม
‪ร็อดนี่ย์ต้องถ่ายรูป
‪นกฮัมมิ่งเบิร์ดอกเขียว หงอนเหลือง
‪แต่เขากลัวความมืด
‪ถึงเขาจะไม่ยอมรับก็ตาม
‪ฉันนึกออกแล้ว
‪ทำไมเราไม่ตั้งไฟดวงโตๆ ล่ะ
‪เพราะนกฮัมมิ่งเบิร์ด ‪อกเขียว หงอนเหลือง
‪เป็นสัตว์กลางคืน
‪ถ้าเราทำให้สว่างเหมือนกลางวัน ‪นกก็จะไม่ออกมา
‪ฉันว่าสิ่งที่เราต้องทำ
‪คือช่วยให้ร็อดนี่ย์หายกลัว
‪เหมือนที่ฉันพูดเสมอ
‪ความกลัวก็เหมือนกล้วย
‪เธอต้องปอกเปลือก ‪ถึงจะเจอของดีข้างใน
‪แล้วถ้าร็อดนี่ย์ไม่ชอบกล้วยล่ะครับ
‪ข้อแรก เธอหลงประเด็นนะ
‪และข้อสอง ใครบ้างไม่ชอบกล้วย
‪ทีม เซ็นโกะของพวกเธอ ‪คือช่วยร็อดนี่ย์ถ่ายรูปนั้น
‪ถึงแม้ว่าเขาจะกลัวความมืด
‪ใช่ เรามาช่วยให้ร็อดนี่ย์ ‪ได้เป็นลูกนกขั้นสามกัน
‪ทีมเซ็นโกะ...
‪โก!
‪ไฟฉาย เอามา
‪กล้อง เอามา
‪โทรศัพท์ เอามา
‪โดนัท เอามาแน่นอน
‪ฉันเอาทุกอย่างที่ต้องใช้มา
‪นี่ก็ไม่น่ากลัวเท่าไหร่
‪ว่าไง น้องรัก
‪แค่อยากโทรมาเช็ก ‪ว่าทุกอย่างเรียบร้อยน่ะ
‪รับทราบ เกเบรียล
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪อินทรีบินลงมาแล้ว
‪จริงเหรอ อยู่ไหน
‪อินทรีไม่ได้อยู่แถวนี้นะ
‪ไม่ใช่ "อินทรี" เป็นชื่อลับ ‪ที่ฉันใช้เรียกร็อดนี่ย์
‪และดูเหมือนอินทรีจะมีเพื่อน
‪นกพิราบเจ้าปัญหา
‪ใช่ เกเบรียล ค่ายพักสำหรับ ‪ปฏิบัติการตามหานกฮัมมิ่งเบิร์ด
‪เริ่มทำงานเต็มที่
‪แจ๋ว
‪ว่าแต่นายเห็นผีกอร์ดี้หรือยัง
‪มีผีในสวนสาธารณะเหรอ
‪ฉันว่าผีกอร์ดี้เพิ่งเอาโดนัทฉันไปละ
‪เราต้องเอาโดนัทคืนมาจากโยลันดา
‪ก่อนที่ร็อดนี่ย์ ‪จะเริ่มเชื่อเรื่องผี
‪มาเร็ว แจ็กซ์
‪กลับมานะ เจ้าโจรขโมยขนม
‪ดูเหมือนมันไปเกาะ ‪อยู่บนร้านขายของแล้วนะ
‪ชอบตัวดูดยึดเกาะนี่จริงๆ ‪ทั้งอร่อยทั้งเหนียวหนึบ
‪วันนี้ไม่ได้หรอก โจรขโมยโดนัท
‪นี่ โยลันดา ดูสิ...
‪แย่จังเรื่องโดนัทน่ะ
‪แต่ผีกอร์ดี้คงไม่กลับมา
‪นอกจากเป็นโดนัทไส้ครีม
‪แต่ฉันชอบไส้ครีมที่สุด
‪อยู่นี่เอง ตรงที่ที่ฉันวางไว้เลย
‪เพราะไม่มีผีกอร์ดี้หรอก
‪- ใช่ไหม ‪- คงจะไม่มี
‪ไว้ค่อยคุยกันนะ
‪ต้องจำไว้ อย่าเชื่อเกเบรียล
‪ไม่มีพระจันทร์ ไม่เป็นไร
‪เพราะฉันเอาไฟฉายมาด้วย
‪ถ่านหมดเหรอ
‪ฉันมีถ่านนะ
‪แต่เราจะเอาไปให้ได้ยังไง
‪ยิงหนังสติ๊กไปดีไหม
‪เสียงอะไรน่ะ
‪ถ่านสำรองเหรอ
‪ถ่านสำรอง
‪ที่ฉันติดตัวมาด้วยเสมอ
‪ร็อดนี่ย์ เจ ดิงเคิ่ล ‪บางครั้งนายก็ทำให้ตัวเองทึ่ง
‪อย่างที่คิดไว้ ไม่มีอะไรต้องกลัว...
‪เป็นไงบ้าง ร็อดสเตอร์
‪ดอนน่า
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ในสวนสาธารณะ ตอนมืดๆ
‪ฉันว่าน่าจะแวะมา
‪ดูว่าเธอถ่ายรูป ‪นกฮัมมิ่งเบิร์ดหรือยัง
‪ยังครับ แต่ขอถามหน่อย
‪ที่นี่มีผีกอร์ดี้หรือเปล่าครับ
‪ไม่มีหรอก
‪ว่าแล้วเชียว
‪มีแต่ผีแกรี่
‪เดี๋ยว อะไรนะ
‪เอาละ ใจเย็นไว้
‪นายคือร็อดนี่ย์ เจ ดิงเคิ่ล
‪ผู้รักษาความปลอดภัยจิ๋ว ‪ที่ได้การรับรอง
‪นายคุมสถานการณ์ได้
‪และผีไม่มีในโลกหรอก
‪ใครร้อง "แฮร่" น่ะ
‪ไม่นะ
‪ไม่ตลกนะ คุณนกฮัมมิ่งเบิร์ดใจร้าย
‪เดี๋ยว
‪นกฮัมมิ่งเบิร์ด
‪อยู่ตรงนั้นนะจนกว่าฉันจะหากล้องเจอ
‪หายไปไหนแล้ว
‪ผีกอร์ดี้อาจจะเอาไป
‪หรือผีแกรี่
‪หรือพวกเขาอาจจะร่วมมือกัน
‪พอกันที ไม่เอาแล้ว
‪ดูเหมือนร็อดนี่ย์กำลังจะกลับ
‪และเขายังไม่ได้ถ่ายรูปเลย
‪เอาละ ชาวเซ็นโกะ ‪เรายังมีโอกาส
‪ไนยา เธอปีนต้นไม้ ‪ขึ้นไปเอากล้องของร็อดนี่ย์นะ
‪ฉันต้องปอกกล้วย
‪ต้องรีบไปจากที่นี่
‪ฮัลโหล
‪ไง ร็อดนี่ย์ เป็นไงบ้าง
‪แย่มากๆ
‪ที่นี่ทั้งมืดทั้งน่ากลัว
‪และผีพวกนี้ขโมยกล้องฉันไป
‪ฉันไม่อยากเป็นนักดูนกแล้วละ
‪ร็อดนี่ย์ ผู้รู้คนหนึ่งเคยบอกฉันว่า
‪ความกลัวก็เหมือนกล้วย
‪ดีนี่
‪ไม่รู้แปลว่าอะไร แต่ฟังดูดี
‪แปลว่านายต้องเจอเรื่องแย่ๆ
‪เพื่อจะได้เจอเรื่องดีๆ
‪ยังไงเหรอ
‪หลับตาแล้วหายใจลึกๆ
‪ไนยาได้กล้องแล้ว
‪อ้อ แต่ดูเหมือน ‪นกฮัมมิ่งเบิร์ดกำลังจะบินไป
‪เร็วๆ นี้
‪ไนยาไม่มีทางเอากล้อง ‪ลงมาให้ร็อดนี่ย์ทันเวลา
‪ฉันจะส่งพอนสึช็อปเปอร์ไป
‪เข้าไปเพื่อรับการส่งของ
‪ลืมเรื่องแย่ๆ ให้หมด
‪และคิดถึงเรื่องดีๆ
‪นายได้กินโดนัทแสนอร่อย
‪นายทำให้ไฟฉายกลับมาใช้ได้อีก
‪ฉันหมายถึง...
‪ฉันเดาเอาน่ะ
‪ทีนี้ เมื่อนายพร้อม
‪ฉันอยากให้นายลืมตา ‪และปอกเปลือกกล้วยนั้น
‪กล้องของฉัน
‪ได้แล้ว
‪ผมถ่ายได้แล้ว
‪คุณกำลังมองดูร็อดนี่ย์ เจ ดิงเคิ่ล
‪ลูกนกขั้นสาม
‪น่าประทับใจมาก
‪โดยเฉพาะเมื่อผมเคยกลัวความมืดนิดๆ
‪แต่อย่างที่ผมพูดเสมอ ‪ความกลัวก็เหมือนกล้วย
‪อย่างนั้นเหรอจ๊ะ
‪ครับ ผมกินมันเป็นอาหารเช้า
‪(สร้างจากหนังสือ "โดโจ เดย์แคร์")
‪ลุย ลุย ลุย ลุย!
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪เซ็นโกะ โก
‪ทีมเซ็นโกะ โก
‪คำบรรยายโดย Sudaporn P