SERIAL NETFLIX
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
- Tak, tak, tak, tak! - Zenko: już czas!
Tutaj. Jestem wolny.
Wygraliśmy.
Pan wybaczy.
Piesek potrzebuje fryzjera. O tak.
Nieźle zarosłeś, mały.
Cześć, Jan. Jak poszedł ci egzamin?
Ziemniaczek.
To dobrze czy źle? Nie mówię po młodzieżowemu.
Ziemniaczek.
- Co to było? - Nie wiem.
Ale wyczuwam tu Zenko.
To chyba moje drugie śniadanie.
We wtorki mam tuńczyka.
Ale masz rację. Chodźmy.
Tak.
Ponzu, tryb: misja.
Tak, tak, tak, tak!
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko: akcja!
Gdy gong szaleje, to coś się dzieje.
Nie wiemy co, ale czy to nie wygląda dziwnie?
Nieźle zarosłeś, mały.
Kto gada z mopem?
Miotły to lubią pogawędki.
Chyba wiem, o co chodzi. Wujek Jan lunatykuje.
Lunatycy wcale tak nie robią.
Czasem zachowują się normalnie.
Rozmawiają, mają otwarte oczy,
a niektórzy gotują, robią pranie, a nawet ćwiczą.
To musi być wyczerpujące.
- Skąd to wiesz? - Bo wujek Jan robił to
już wcześniej.
Właściwie to jest to u nas rodzinne.
Serio? A tobie się…
Zdarzyło myć zęby przez sen? Jasne.
W książce nic o tym nie ma.
Bo to rzadkość.
Wujek Jan ma tak wtedy, gdy jest bardzo zmęczony.
Pan Tanaka zapytał go rano o egzamin.
Pewnie uczył się całą noc i był tak zmęczony, że aż zasnął
i zaczął lunatykować.
Świetnie. Łatwizna.
- Musimy go obudzić. - Nie!
Poznałam kilku lunatyków
i nie wolno ich gwałtownie budzić.
Ma rację.
Poza tym lunatycy dają dobre napiwki.
To co robimy?
Musi wrócić do łóżka,
by mógł tam bezpiecznie spać.
Okej, drużyno.
Wasza misja to bezpiecznie doprowadzić Jana do jego łóżka.
Co może pójść nie tak?
Wiele rzeczy.
Nawet ja miewam niezadowolonych klientów.
I wtedy zastanawiam się:
„Czemu tak jest? Chodzi o mój makaron czy o coś innego?”.
I uwaga, to nigdy nie jest makaron.
Domyśliliśmy się.
Tak czy siak, Zenko…
Akcja!
Tutaj go nie widać.
Macie coś?
Nic z tego.
Wujek Jan jest szczupły, ale bez przesady.
- Nie ma go na górze. - Na dole też.
Nie mógł pójść daleko.
Chodźmy na dach.
Tam jest.
O rany, nie ma włazu.
- Musimy tam szybko zejść. - Pora na spadochrony.
Jax, podaj znak.
Mało brakowało.
Skierujmy go do mieszkania.
Ale nie wolno go obudzić.
Po to wziąłem trampolinę na twardo.
Genialne.
Dobra robota.
Albo i nie.
Hej, Jan. Wybacz ten bałagan.
Mam dużą dostawę bardzo delikatnych, łatwych do zbicia
i nieubezpieczonych szklanych figurek dla pani Wingfield.
Uwielbia zakupy przez telefon.
Gdzie ja mam tą fakturę?
Chodźcie.
Dzięki, Jan.
To nie tyły jego domu?
Owszem. Skierujmy go w stronę frontu.
Otworzę jego mieszkanie. Dopilnujcie, by tam dotarł.
Ziemniaczek.
Znowu mówi o ziemniakach.
Może jest głodny.
Ale to kot, a nie ziemniak.
Tak czy siak, nie do jedzenia.
Ziemniaczek?
Chodźcie. Użyjemy liny, by skierować go do domu.
Jest taki spokojny.
Biedaczek, dużo się nachodził.
To niesamowite, jak można się zmęczyć… spaniem.
Dobra robota, drużyno.
Czas na zwycięski makaron.
Ponzu, nie ma czegoś takiego jak „porażkowy makaron”.
- Porażkowy? Co masz na myśli? - Spójrzcie.
Przecież zaprowadziliśmy go do łóżka.
- Jak to możliwe? - Nie wiem.
Ale wygląda na to, że znowu czas na Zenko.
A, racja.
Najpierw trzeba się przebrać, by wykonać tę misję.
Wracaj. No chodź tu.
Gra w piłkę we śnie?
Zrobi sobie krzywdę, jeśli nic nie zrobimy. Patrzcie.
To nie Ziemniaczek.
O co mu chodzi?
Chciałbym wiedzieć.
Kryć się.
Czy niczego się nie nauczyłem?
Gdzie się podział Jan?
Mamy inny problem.
Nawet jak go znajdziemy i odstawimy do domu,
to jak go tam zatrzymać?
Yuki wspominała coś o dociekaniu,
czemu ktoś robi to, co robi.
Wiemy, że to ze zmęczenia.
Mam go. Jest w ogrodzie.
Co takiego może mówić do Caryl Crow?
Pewnie pyta, gdzie tu są ziemniaki.
- Co? - Ciągle o nich gada.
- Uznaliśmy, że jest głodny. - Chwila.
Jako dziecko miał cocker-spaniela, który wabił się Ziemniaczek.
Zawsze spał u jego boku.
Może szuka swojego psa we śnie.
Do mopa powiedział, że trzeba go obciąć.
Może myślał, że nim jest.
Nazwał tak kota i chciał go złapać.
I sądził, że piłka to Ziemniaczek.
Yuki radziła, by poznać przyczynę czyjegoś zachowania.
Może Jan szuka psa, by razem z nim spał.
Ellie, jak dobrze udajesz cocker-spaniela?
Ziemniaczek.
- To bardziej sznaucer. - Ale działa.
Ziemniaczek.
Świetnie. Teraz z łatwością sprowadzimy go do domu.
Ale co to da? Nie przytuli się do psa,
- więc znów zacznie chodzić. - Mam na to pomysł.
Zaprowadźcie go.
No dobra. Do zobaczenia.
Szczęśliwe zakończenie.
Nie wierzę, że to działa.
Wujek Jan na pewno zostanie w łóżku.
Dopóki nie zorientuje się, że Ponzu chrapie.
Ziemniaczek.
Nieźle, Gabrielu. Dasz radę.
Dalej, brachu. Pokonaj tę ścianę.
Teraz albo nigdy.
Gotowe. Jaki mam czas?
Szesnaście sekund.
To nowy rekord.
To było super, Gabriel. I mam świetny materiał.
Ekstra. To kto następny?
Felicja, pokonujemy tor przeszkód. Chcesz spróbować?
Chciałabym, ale… Rosie musi wziąć kąpiel.
Robo-pies i kąpiel? Zwarcie gwarantowane.
Ale ten tor jest super. Powinnaś spróbować.
Jasne. Być może. Zobaczymy.
Muszę lecieć. Pa.
Teraz moja kolej.
Chciałabym spędzać z nimi czas, ale ten tor wygląda na trudny.
No właśnie. Nigdy czegoś takiego nie robiłam.
A jeśli upadnę przy wszystkich?
Biedna Felicja. Boi się, że naje się wstydu.
Może uda nam się jej pomóc.
W stylu Zenko.
Ponzu, tryb: misja.
Tak, tak, tak, tak!
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko: akcja!
Gdy gong szaleje, to coś się dzieje.
To Felicja.
Chciałaby pokonać tor przeszkód z Sam, Gabrielem i Luisem.
Ale nigdy tego nie robiła.
Są trzy etapy: skoki między oponami,
wspinaczka po linie i skok przez błoto.
Niech zgadnę. Ma tremę?
Tak jakby. Boi się, że źle wypadnie przy reszcie.
Ponzu się tym nie przejmuje.
Najlepsze lekarstwo na tremę to praktyka.
Dokładnie. Zdaje się, że Felicji przyda się podwójna dawka.
Wasza misja to pomóc jej poćwiczyć,
by pokonała ten tor.
I robiła to nieświadomie.
Super. Jestem za.
Wiele osób chce spróbować mojej słynnej zupy z węgorza.
Ale obawiają się jej.
Wiecie, co im mówię?
- Że smakuje jak kurczak. - A smakuje?
Nie, jak węgorz. Ale potem im smakuje.
Jasne. Lepiej bierzmy się do pracy.
Zenko…
Akcja!
Tam jest.
Te nerki są ekstra. Takie kolorowe.
Co takiego?
Sądziłam, że to tylko spacer, ale skoro nalegasz…
No dobra. Pora na pierwszy trening Felicji.
I wiem, co nim będzie. Może użyjemy tych puszek?
Ułożymy je jak opony.
Ale jak sprawić, by między nimi skakała?
Felicja pójdzie tam, gdzie Rosie.
Wiem. Włamię się do jej systemu
i użyję pilota od drona, by nią sterować.
Ale najpierw parę poprawek.
Super. Zajmij się tym, a my ustawimy puszki z farbą.
Operacja „zhakować Rosie” rozpoczęta.
Dziękuję. Pa.
Rosie, wracaj tu.
Nie, nie pij tego. To ci zaszkodzi.
I żółty nie pasuje ci do koloru oczu.
Ale zasuwa. Jest w tym niezła.
Lepiej sprawdźmy twoje ustawienia.
Powinnaś za mną podążać.
Dobry robo-piesek. Obejrzyjmy moją nową nerkę.
I co o niej sądzisz?
Spójrz, ile miejsca na twoje baterie.
Spodobałaby się Sam. Muszę jej pokazać.
Ale jest na torze przeszkód.
Teraz pora na wspinaczkę.
- Wasza kolej. - Robi się.
Rosie.
Trzymaj się. Już po ciebie idę.
Tu jesteś.
Wspina się jak zawodowiec.
Idzie nam nieźle.
Teraz basen z błotem. Jak to zrobimy?
Mam pomysł. Będę potrzebować kredy.
Nazwałam to dzieło „Błotnista Martwa Natura”.
Idzie Felicja, więc…
Błoto!
To nie błoto.
Wygląda jak prawdziwe.
Schowajcie się!
Pies zaczyna szaleć za trzy, dwa, jeden…
Rosie, tylko nie to.
To moje ulubione buty.
Nie mogę ich ubrudzić!
Udało mi się?
Skok też wyszedł świetnie.
Wspaniale sobie radzi.
To teraz zabierzmy ją na tor przeszkód.
Żaden problem.
Rosie, jesteś dziś jakaś dziwna.
Włączam tryb manualny, żebyś znów nie uciekła.
To mamy problem. Nie mogę jej już kontrolować.
To jak sprowadzimy Felicję do parku?
Myśląc kreatywnie. Jax, co takiego ona lubi?
Oprócz robo-zwierzątek…
to japońskie anime oraz modę.
Moda i anime.
Ellie, masz ochotę odegrać pewną scenkę?
Moda. Anime. I aktorstwo. Nie musisz nawet pytać.
Nie mogę się doczekać tego pokazu mody. Zapowiada się niesamowicie.
Wiesz, że temat przewodni to anime? Będzie bardzo „kawaii”.
Czyli „słitaśnie” po japońsku.
Chodźmy do parku.
Nie mogę tego przegapić.
Pokaz mody z anime?
Nie brzmi wspaniale?
Chodźmy.
Cześć wam. Przyszłyście na pokaz mody?
Tak. Ale musiałam pomylić daty.
Felicja, wróciłaś.
Spróbujesz pokonać tor? To świetna zabawa.
Nie mogę. Nie teraz.
Muszę lecieć… gdzieś tam.
Nawet nie spróbuje.
Ale tak dobrze sobie poradziła.
Nie rozumiem.
O czym mówiła Yuki?
O zupie z węgorza, która wcale nie smakuje jak kurczak.
Ale mówi tak klientom.
Być może czasem trzeba komuś pomóc spróbować
czegoś nowego.
Chcesz ją wepchnąć na ten tor przeszkód?
Nie o to chodzi. Sprawić, by zrozumiała, że da radę.
Przykro, ale nie mogę.
Mam… lekcje psiego tańca dla Rosie.
Pa!
Twoja kolej, Luis.
Nie spróbujesz sił na torze?
Nie dziwię się. Wygląda na trudny.
Skakanie przez opony? Na pewno bym się o nie potknęła.
Tak jak dziś na tych puszkach po farbie.
Widziałam dziś je, ale się o nie nie potknęłam.
A ta wspinaczka?
Nie ma mowy.
Wspięłam się dziś po takiej ścianie.
No i ten skok przez basen z błotem.
Żartujesz? Nie chciałabym tam wpaść.
Gdy dziś Rosie była po drugiej stronie kałuży, to…
- Udało mi się! - Udało mi się!
Co takiego?
Nieważne. Potrzymajcie mi zakupy. Moja kolej.
I… cięcie.
No dobra. Jestem gotowa spróbować.
- Ekstra. Dalej, Felicja. - Dasz radę.
Tak!
- O tak! Dalej! - Super!
Tak!
- Panny górą. - Panny górą.
Świetna robota.
Przygotowaliście Felicję do pokonania tego toru.
Nie tylko go pokonała, ale ustanowiła nowy rekord.
Kto chce uczcić to makaronem?
Chętnie.
Chwila. Z czym on jest?
Powiedzmy, że to smakuje jak kurczak.
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
- Tak, tak, tak, tak! - Zenko: już czas!
Napisy: Piotr Lipiec