SERIAL NETFLIX
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
DRUŻYNA ZENKO
DO TEGO TRZEBA ZENKO
Kolejny dołek to 100 metrów.
Zaczynamy.
Niezły rzut, Ari. Było blisko.
- Prawie trafiłem. - Ciężko będzie to przebić.
O nie!
- To ten ruch nadgarstka. - Weź na pamiątkę tabelę wyników.
Gdzie ona jest?
Hej. Czego szukacie?
Hej, Jan.
Naszej tabeli. Gdzieś zniknęła.
Też coś zgubiliście? Ja nie mogę znaleźć opaski.
Tej w kropki.
Była stylowa, a czoło suche.
Jak tam leci?
Szukamy opaski Jana i naszej tabeli wyników.
Nie wierzę! Wam też coś zginęło? Bo ja nie mogę znaleźć czapki.
Tej na głowie?
Mam ich pięć. Lubię je. Zgubiłam dziś numer trzy.
Poszukajcie.
Powodzenia.
Musi gdzieś tu być.
Co tam, Fawna?
Zgubiłam rękawicę ogrodową. Niefajnie.
- Oto zamówione nasiona. - W samą porę, Donna.
Pożyczysz frotkę do włosów? Zgubiłam swoją. Dziwne.
Coś się znajdzie. Chodź.
Wujek Jan, Sam, Fawna, Donna. Każdemu z nich coś dziś zginęło.
- Nam też. Co jest grane? - Nie wiem, ale chyba pora na Zenko.
Ponzu,
tryb: misja.
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko: akcja!
- Gdy gong szaleje, to coś się dzieje. - Nie jesteśmy pewni co.
Ale w mieście giną rzeczy.
Racja.
Opaska Jana, czapka Sam, tabela z wynikami Ariego, rękawica Fawny,
frotka Donny…
Ponzu też coś zginęło – Napzu.
Wiewiórka, którą zrobił z origami.
- Nie sądziłam, że umiesz robić origami. - Jest w tym świetny.
- Sama go nauczyłam. - Super.
Cóż, musimy ustalić, czemu znikają rzeczy.
Ponzu ma rację. Napzu sam by sobie nie poszedł.
Twierdzisz, że w mieście grasuje złodziej?
Nie wiem. Ale dzieje się coś dziwnego.
A wy musicie rozwikłać tę zagadkę.
Uwielbiam zagadki!
Pamiętajcie, że czasem klient chce pewien przysmak,
ale inny też by mu smakował.
Będziemy o tym pamiętać.
Rozwiążmy tę zagadkę! Zenko…
Akcja!
Tu zaginęła czapka Sam.
Gdzie bym był, gdybym był czapką?
Przeczucie mówi mi…
nic.
Gdy dostałam złotą gwiazdkę za bystrość
w Klubie Leśnych Ludków, powiedziano mi:
„Nowe spojrzenie na stary trop może być tak ważne jak ten nowy”.
Dobra, to co już wiemy?
Byli na zewnątrz, gdy zniknęły ich rzeczy.
- I wszystkie były małe. - I miękkie.
Co to oznacza?
Jeśli połączy się mały rozmiar i miękkość, to daje nam to…
coś?
Podsunęło mi to pomysł. Jax, potrzebujemy twojej skarpetki.
- Bądź dzielna, skarpetko. - Dobra. Przynęta gotowa.
Mała, miękka i na zewnątrz.
Złodziej nie będzie mógł się oprzeć.
Miejcie oczy otwarte.
To niełatwe, gdy zimno ci w kostkę.
Chyba coś słyszę.
Coś się ruszyło! Dalej!
Skarpetko!
Złapałeś go?
Kulki z kleju po ciemku… Zły pomysł.
- Cóż, mogło być gorzej. - Naprawdę?
Nie do końca.
Nie widzieliśmy, by ktoś wybiegał z parku.
To co się stało?
Może złodziej mojej skarpetki jest niewidzialny!
Ale patrzyłem przez lornetkę i coś mi mignęło.
Może skoro złodziej nie wybiegł, to dlatego, że stąd odleciał.
Yolanda!
Chwila.
Znikają małe i miękkie przedmioty?
- Może buduje gniazdo? - Jeśli tak, to musimy je znaleźć.
Dobry plan. Rozdzielmy się.
Skarpetko, nadchodzę!
- To gniazdo może być wszędzie. - Jak je znajdziemy?
Chwila. Mam pomysł.
To park. Gdzie zginęły rzeczy?
Tutaj, tutaj, tutaj i tu.
Tworzą okrąg. A co jest w środku?
Pieniek! Yolando, wiemy, gdzie mieszkasz.
Chodźmy!
Och! To ja z origami?
No tak. Wiedziałam.
Dokładnie tu wskazywała mapa. Oto gniazdo Yolandy.
I są w nim zaginione rzeczy!
Skarpetko, jesteś cała!
No weź, Yolanda. To nie twój rozmiar.
Yolando! Co w nią wstąpiło?
Może chroni jaja. Albo swoje małe.
Chwila.
Gołębie nie mają zębów. To suseł!
Malutki suseł?
Słyszałam o tym przy szkolnym projekcie.
Czasem ptaki opiekują się małymi ssakami, które oddzielono od mam.
- Ciekawe, jak ten suseł się zgubił. - Biedaczek, pewnie tęskni za mamą.
- Odnajdźmy jego dom. - Ale jak?
Widzieliście Yolandę.
Tylko wrzeszczała i skrzeczała.
- No i nie wolno psuć gniazd. - To co zrobimy?
To tak, jak powiedziała Yuki:
„Czasem klient chce pewien przysmak,
ale inny też by mu smakował”.
Genialne. Znajdziemy jej jakiś przysmak i…
- Nie to miałaś na myśli. - Nie.
Znajdziemy coś, by podmienić małego susła.
Ale co?
Mam plan. Ale najpierw potrzebuję drugiej skarpetki, Jax.
No jasne.
Ponzu, odsuń się od orzeszków.
Oby się udało, bo zamarzają mi stopy.
Gniazdo z czyścików?
- Sprytne! - To nic takiego.
Raz zrobiłam łóżko ze spinaczy.
Twoja kolej.
- Udało się! - Dobra robota, Zenko!
Teraz zwróćmy zgubione rzeczy.
Świetna robota. To była trudna misja.
Zwróciliśmy wszystkie rzeczy.
I małego susła jego mamie.
A Yolanda ma nowego przyjaciela.
A ja znów ciepłe kostki. Cóż, przynajmniej jedną.
Zapomnieliśmy przynieść origami Ponzu.
Nie martw się. Pracuje nad czymś innym.
I jej na pewno nie zgubi.
- Nazwał ją Śpiochdzillą. - Ekstra.
RAKIETA
- Widziałeś Ellie? - Chyba ją zgubiliśmy.
Nie sądzę!
Już prawie… cię…
Berek! Ganiasz, Jax!
Zaraz dopadnie was Berkonator!
- Hej, Jan. - Cześć, dzieciaki.
- Co jest? - Nie mogę znaleźć rakiety.
Myślałem, że może tu została.
- Masz ich mnóstwo. - Ale tamta jest wyjątkowa.
To Czerwona Błyskawica. Dostałem ją od dziadka.
Zrobiono ją z drzewa, w które uderzył piorun.
Może dlatego uderzasz nią jak grzmot. Bum!
Muszę ją szybko znaleźć.
Za pół godziny gram z Ace'em McKuenem.
Ace…
Koleś, którego pokonałeś w turnieju.
Ledwo. I to z moją rakietką.
Nie wiem, czy uda mi się bez niej.
Jak dowie się, że zginęła… O rany.
- Biedny Jan. Musimy mu pomóc. - Serwując potężne Zenko!
Chodźcie!
Ponzu,
tryb: misja.
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko: akcja!
Gdy gong szaleje, to coś się dzieje.
Jan ma dziś mecz badmintona. Rewanż z jego rywalem,
Ace'em McKuenem.
- Ale zginęła mu rakieta. - Czerwona Błyskawica.
Dał mu ją pradziadek.
Uważa, że bez niej nie wygra.
Jak Ponzu, który sądzi, że nie wygra bez swej opaski.
Przegrałeś! Koniec gry!
Szczęśliwa opaska tu nie wystarczy.
Wasza misja jest jasna: pomóc Janowi znaleźć rakietę.
Zacznijmy od miejsc, w których grywa w badmintona.
Mam ich listę w książce… „Wszystko o wszystkich”.
- Gdzie jest? - Poszukam jej.
Tymczasem, drużyno, pomóżcie Janowi w stylu Zenko.
Nigdy nie byłem na misji bez swojej książki.
Zawsze mówię, że jest wiele książek kucharskich,
- ale najlepsze przepisy są… - Wiem.
- Z serca. - Nie.
To tylko mięsień.
Chodziło o mózg. To tam kryją się wspomnienia.
Tak czy inaczej, pora zacząć misję.
- Zenko… - Akcja!
Może jest tutaj?
- Hej! Jan, mistrzu! - Cześć, Ace.
Fajny kask. Podoba mi się styl eko.
To ci się udało. I przeterminowało!
A zatem, Jan,
gotowy na ostateczne starcie?
Pewnie, że gotowy. Ale może najpierw rozgrzewka?
No wiesz, pajacyki?
Pewnie. Trzeba rozgrzać mięśnie.
I raz! I dwa! I trzy!
O tak! Rozkręcam się! Ten rewanż będzie epicki!
Znajdźmy tę rakietę.
Pod łóżkiem nic!
Poza kotami z kurzu.
Nie, Ellie! Jan trzyma tam…
piłki do nogi.
Rakieta do badmintona.
Nie ten kolor. Sprzątnijmy i szukajmy dalej.
Przesyłka dla Jana.
Otwarte?
Jan?
Kolejna piłka.
Trzecia w tym tygodniu. Czy on je jada?
- Uff! Było blisko! - Ale wciąż nie ma rakiety.
Ale gdzie ona może być?
Zajrzę do swej… No tak…
Dziś jest wtorek, tak?
We wtorki Jan grywa z panem Tanaką
w domu kultury.
Może tam ją zostawił? Chodźmy.
To może się przydać na potem.
W porząsiu, Jan. Zagrajmy w końcu!
Jeszcze chwila, Ace. Nie mogę się zdecydować.
Zielona czy srebrna?
Mniejsza z tym.
Grajmy!
Patrz. Mam też fioletową.
Hej! To Czerwona Błyskawica?
Jan musiał ją tu zostawić.
- Zamieńmy ją na niebieską. - Byle szybko.
- Niedługo zaczyna się mecz. - Proca Zenko na ratunek.
O rany!
Nieźle ją podkręciłaś.
Cóż, kobieca siła.
Tak! Mamy Błyskawicę!
To nie ona.
Widocznie Fawna też ma czerwoną rakietę.
Tu jesteś, ptaszyno!
Badminton jest świetny!
I zyskuje na popularności.
Rano pożyczyłem Gabrielowi i Luisowi sprzęt,
by pograli w domu.
Pan Tanaka mógł pożyczyć tę rakietę Gabrielowi i Luisowi!
Szybko. Mamy mało czasu.
Było blisko, mistrzuniu.
Może wypróbuję tę fioletową.
Nieźle, bracie!
Wygrałeś!
To Czerwona Błyskawica!
- Chwycę ją! - Chwila.
Szykują się na kolejną grę.
Mamy kilka minut, by dostarczyć rakietę.
Co robimy?
Gdybym miał książkę, to wpadłbym na dobry pomysł.
Daj spokój, Jax. Wcale jej nie potrzebujesz.
Przeciwnie. Bez niej jestem zagubiony.
Pamiętasz, co mówiła Yuki?
Dobre przepisy są w książkach, ale najlepsze kryją się tu.
Racja.
Gdybyś ją tu miał, co byłoby w niej napisane?
Oprócz tego, że Jan przesadza z liczbą piłek.
To dlatego, że trenuje drużynę piłkarską.
Hej, Luis należy do tej drużyny.
A więc gdzieś tu musi być piłka…
Tak! Ari, grabinator.
Jax, Jan raczej nie potrzebuje kolejnej piłki.
To nie dla Jana. To część planu. Słuchajcie…
Hej!
Gramy w badmintona czy w nogę?
- Skąd ta piłka? - Musiała przelecieć przez płot.
Zwróćmy ją.
Nieźle, Jax!
- Idealna zagrywka. - No cóż,
lubię pomagać innym.
Ruchy!
O nie! Już po meczu?
Spóźniliśmy się.
Jan, mistrzu! Gratuluję wygranej!
Dzięki. I to bez mojej czerwonej rakiety.
Użyłeś chyba każdej, tylko nie czerwonej.
I mimo to wygrałem.
Jan chyba czegoś się dziś nauczył.
I chyba ja również.
A teraz zwróćmy tę rakietę.
Napiję się wody i…
Czerwona Błyskawica! Ale jak?
- Skąd… - Nie do wiary!
Odnalazłeś szczęśliwą rakietę. Super, nie?
Kolejny mecz? I wiesz co?
- Możesz zagrać moją. - Serio?
Dzięki, Jan.
Jesteś najlepszy.
Hej! Zobaczcie, co Ponzu znalazł w krzakach.
Skąd się tam wzięła?
Musiałeś ją upuścić, gdy wisiałeś nad furgonetką.
Tak. Fajnie, że ją odzyskałem.
Ale jak mi zginie, to wszystko, czego potrzebuję, mam tutaj.
„Jax – lubi stukać się po głowie tą książką”.
Dobre.
Oj, Jax…
Napisy: Piotr Lipiec