SERIAL NETFLIX
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
- Tak, tak, tak, tak! - Zenko: już czas!
DRUŻYNA ZENKO
ŚMIERDZĄCA SPRAWA
Twoja, Ari.
O tak.
- Tak! - Świetne podanie, Ari.
Tak to się robi.
Dostawa.
Zaczekajcie.
Hej, Donna.
Wszystko gra?
U mnie?
Tak, wszystko gra i buczy.
No wiecie…
Wyglądasz na mocno zmęczoną.
Szczerze, to jestem.
Rona wyjechała i Błyszczyk jest pod moją opieką.
A ten psiak chce mnie zamęczyć.
Serio? Tak bardzo daje w kość?
Raczej po uszach.
Nocą coś zakrada się do ogródka,
a ona zaczyna szczekać i próbuje wyjść z domu.
Nie ma lekko.
Od kilku dni ledwie zmrużyłam oko.
Cóż, wracam do pracy.
Biedna Donna. Nie wiem, jak ona to znosi.
Racja. Potrzebuje porządnej…
Drzemki?
Myślisz o tym, co ja?
Tak. Oby w paczkach nie było szkła.
I czas na Zenko. Chodźmy.
Ponzu, tryb: misja.
O tak!
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko: akcja!
Gdy gong szaleje, to coś się dzieje.
Donna kiepsko sypia.
Przeszkadza jej to w pracy.
Sądzi, że coś zakrada się do jej ogródka
i sprawia, że Błyszczyk szczeka.
Donna pada na pyszczek.
Dzwoniła dziś do Rony z pierożka.
I polała sosem telefon.
I Ponzu.
Był zdezorientowany i zgłodniał.
Drużyno, powstrzymajcie zwierzę
z ogródka, które drażni Błyszczyk.
Może wtedy Donna w końcu zmruży oko.
Powodzenia.
Ale pamiętajcie…
Syrop klonowy i krewetki?
- Nie mów nie, póki nie spróbujesz. - Jasne.
Obym nie musiała próbować, ale pewnie.
No dalej. Zenko…
Akcja!
Widzisz coś?
Nie. Nic.
A ty, Ari?
To samo.
Chyba będziemy musieli tu trochę…
Co to było?
Nie wiem.
Nic tu nie ma, Błyszczyk.
A teraz uspokój się.
Muszę się wreszcie wyspać.
Gdzie się podziało to coś?
Tam. Przyjrzę się z bliska.
Skunks.
Ludzie…
Idę. Odwrócę jego uwagę.
Ole!
Do zobaczyska, Smrodku.
Naprawdę mało brakowało.
Skunks wróci tu jutro w nocy.
Mam odznakę ze znajomości leśnych zwierzątek
z Klubu Leśnych Ludków.
I chyba wiem, jak „odskunksić” ogródek Donny.
Najpierw dopilnujmy, by nie urządzał sobie z resztek Donny
szwedzkiego bufetu.
Potem montujemy światełka reagujące na ruch.
Bardzo jasne. Skunksy takich nie lubią.
Zasypiemy otwór, którym się tu dostał.
A Ellie dostarczy środek odstraszający.
Skórki od cytryny. Po co nam one?
Wierzcie lub nie, ale skunksy drażnią pewne zapachy. Dziwne, co?
A najbardziej zapach cytrusów.
Cytryna?
Pokłońcie się potędze kwaskowatości.
- Mogę iść po kostium… - Nie.
Czujecie?
Oto ożywczy zapach dobrze wykonanej misji.
Czuję tylko cytrynę.
To to samo.
Tak.
Hej, Donna. Wyspałaś się?
Ani trochę.
Błyszczyk znów szalała.
Pora wracać do pracy.
Donna?
Wybacz.
Zabawne, pudełko też jest pełne makaronu.
Które miałam ci dostarczyć.
Nie rozumiem.
Posłuchaliśmy poradnika Leśnych Ludków,
by pozbyć się skunksa.
Co się stało?
Może skunks nie zna poradnika?
Dalej. Sprawdźmy wszystko.
Śmieci zabezpieczone.
Skórki z cytryny na miejscu.
Lampki działają.
Nie rozumiem. Jest tak, jak było.
Zapomnieliśmy zasypać dziurę?
Na pewno to zrobiłam.
To powiedzcie to jemu.
Smrodek.
Chwila. Kupka ziemi leży po tej stronie ogrodzenia.
To znaczy, że skunks nie przekopał się na podwórko.
Tak. Ktoś wykopał ten dół po tej stronie.
Ale kto by chciał…?
- O nie. - Stój.
Spójrzcie na nich.
Może dlatego Błyszczyk tak hałasowała.
Chciała wyjść, by się pobawić ze Smrodkiem.
Racja. Musiała wykopać ten dół w ciągu dnia,
by on mógł tu wrócić.
Kto by pomyślał, że skunks i pies mogą się przyjaźnić? Dziwne.
Hej, Błyszczyk nie szczeka.
Może bawiąc się z nim nocą, pozwoliłaby Donnie lepiej sypiać.
Ale Donna oszalałaby na myśl, że Błyszczyk bawi się ze skunksem.
Chwila. Pamiętacie słowa Yuki
o syropie klonowym i krewetkach?
Fuj.
Brzmi ohydnie.
Właśnie.
To znaczy?
„Nie oceniaj, póki nie spróbujesz”.
Może tak samo jest z Błyszczyk i Smrodkiem.
Tak.
Polejemy Błyszczyk i Smrodka syropem klonowym
i obtoczymy w…
Nie. Z pozoru oni nie powinni się przyjaźnić.
Ale gdy Donna zobaczy, jak do siebie pasują, to zmieni zdanie.
Ale jak to zrobić?
Donna wybiega z domu, gdy usłyszy jakiś hałas.
Robi się.
Donna za trzy, dwa, jeden…
Tylko nie to.
Wynoś się z mojego podwórka.
Skunks!
Błyszczyk, uciekaj!
Chwila. Oni…
Bawią się ze sobą?
Ten maluch to twój przyjaciel?
To trochę dziwne, ale… również smrodliwie urocze.
Tak.
Koniec ze szczekaniem?
Tak. Przez cały ten czas chciała bawić się ze skunksem.
Dziwne, co?
Skunks i pies? Psiapsiółami?
No wiecie…
Hej, Donna!
I moja malutka Błyszczyk.
Mamusia wróciła.
Wyluzuj, Rona.
Spójrz, to kumple.
Kto by pomyślał?
I muszę przyznać, że wyglądają uroczo.
Hej, a może zamontujemy dla nich drzwiczki w ogrodzeniu?
Świetny pomysł.
Wtedy mogłaby się stale bawić ze swym nowym kolegą.
Ten pomysł dobrze pachnie.
POSZUKIWACZE ZŁOTA
Patrz, Ellie.
Makaron plus sushi-przyssawka równa się…
wspinaczka po ścianie.
Na maksa super.
Muszę spróbować.
Użyj mocnego węzła przy przyssawce.
- Polecam bosmański. - Jasne.
Ale fajnie. To był świetny pomysł.
Nie wiem, czym jest węzeł bosmański.
Dziś wielki dzień dla naszego miasta, Błyszczyk.
Dzień Założycielki. Żarcie, zabawa…
a może nawet i babeczka z psią karmą dla kogoś wyjątkowego.
Wszędzie cię szukałam. Musisz mi pomóc.
Dla ciebie wszystko, siostro.
Dostałam zlecenie na dużą dostawę.
Paczka jest w Zatoce Byden.
To świetnie. Gratulacje.
Ale przewodzę uroczystościom Dnia Założycielki
i liczyłam, że mnie zastąpisz.
Zostało kilka rzeczy do zrobienia.
Nie ma sprawy.
To pestka.
I nie zapomnij tego.
Nie ma polowania na bryłki złota bez złotych bryłek.
To moja ulubiona tradycja.
No to w drogę.
O nic się nie martw.
Wszystko jest pod kontrolą.
Do dzieła, Błyszczyk.
Sprawmy, by ten dzień był fantastyczny.
Ponzu, tryb: misja.
O tak!
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko: akcja!
Gdy gong szaleje, to coś się dzieje.
Donna poprosiła Ronę, by zorganizowała Dzień Założycielki.
Upamiętnia Henriettę Pogodną.
To założycielka miasta i poszukiwaczka złota.
Rona ma tylko godzinę.
I może jej się przydać pomoc.
Spójrzcie.
Potrzebuje pomocy.
Co jest z Ponzu?
Ćwiczy szukanie bryłek złota na fasolkach z wasabi.
Ukryłam je w furgonetce.
No dobra. To był żart.
Lepiej chodźmy pomóc Ronie.
Tylko pamiętajcie, że bez względu na danie
cebula zawsze smakuje tak samo.
Jasne. Będziemy pamiętać, jedząc coś z cebulą podczas misji.
No dobra.
Drużyna Zenko…
Akcja!
Wracaj tu!
Scruffy, aport!
Chodź, mały.
Tylko nie to.
I proszę. Co mamy pierwsze na liście?
Rzeczy do zrobienia.
„Numer jeden: schować bryłki złota przed polowaniem”.
Rona, musimy natychmiast wybrać kolor.
Ach, dekoracje.
Moje ulubione.
Pomarańcz czy zieleń?
Który z nich kojarzy się z Dniem Założycielki?
O nie. Tak pochłonęły ją dekoracje,
że nie zdąży z resztą.
Dobra. Tu wkraczamy do akcji.
Zaraz wracam.
Zielony to kolor elegancji,
ale pomarańczowy kojarzy się z zabawą.
Trudna decyzja.
Mam je. Do dzieła.
Scruffy, aportowanie tak nie działa.
Musisz to odnieść panu Tanace.
Bierzemy pomarańczowy.
Ale który?
Mandarynkowy czy dyniowy?
Cóż za presja.
Rona wciąż tkwi przy dekoracjach. Co jest następne na liście?
Dowiem się.
„Numer dwa: wziąć z domu wieniec dla Grega”.
Kim jest Greg?
Łoś Greg. To maskotka miasteczka.
Był pupilem Henrietty.
Każdego roku w tym dniu
jego posąg dostaje nowy, kwiecisty wieniec.
To lista Donny, więc wieniec musi być w jej domu.
Chodźmy.
Ciekawe, gdzie on jest.
- Donna zostawiła go na słońcu. - To do niej niepodobne.
Łoś Greg nie dostanie wieńca.
Może to naprawię. Będę potrzebować kwiatów Donny.
Następne na liście są… ciasta?
Na konkurs jedzenia ciast. Na pewno są w środku.
Musiała się śpieszyć. Zostawiła otwarte okno w kuchni.
Ktoś się do nich dobrał.
Yolanda.
Potrzebujemy wsparcia.
Ciociu, mamy problem z ciastem.
Ciasto-katastrofa czy placko-klapa,
jestem gotowa do pomocy!
I proszę. Dekoracje gotowe.
Co dalej?
Jakiś wieniec i ciasta?
Mam dla ciebie ciasta.
I widziałam wieniec. Wygląda super.
Idealnie.
Wiedziałam, że dam radę.
Zdaje się, że Dzień Założyciela się uda.
Złote bryłki.
Zniknęły.
O nie.
Co robimy? Zaczyna się świętowanie.
Jax, dołącz do konkursu jedzenia ciast
i graj na czas, a my ich poszukamy.
Czy dobrze rozumiem?
Mam się opychać ciastem, gdy wy będziecie pracować?
To rozumiem.
Zasady konkursu są proste.
Wygra ten, kto w dziesięć minut zje najwięcej ciast.
Na miejsca, gotowi…
Chwileczkę.
Mogę pójść do domu i założyć spodnie z gumką w pasie?
Musimy już zacząć konkurs.
No dobrze.
Chwila.
Musimy jeść też kruszonkę? Zbytnio za nią nie przepadam.
- Nigdzie nie widzę bryłek. - Ja też nie.
Chwileczkę. Pamiętacie słowa Yuki?
Niezależnie od dania cebula zawsze smakuje tak samo.
Tak. No i?
Scruffy zawsze zachowuje się tak samo.
Widziałam, jak zakopywał tę piłeczkę.
Ciekawe, czy…
Za nim.
Czy słowo „kruszonka” w ogóle kojarzy się wam z jedzeniem?
- Bo… - Dosyć.
Koniec pytań. Pora zacząć jeść.
Tak. Scruffy zawsze będzie sobą.
Bryłki schowane.
Kolejna konkurencja to poszukiwanie bryłek złota.
Makaron dla zwycięzców.
Podziękuję.
Jestem najedzony.
No cóż…
To był bardzo dziwny dzień.
Jeździłam godzinami, szukając wiatru w polu.
A ta dostawa?
Ktoś podał fałszywy adres.
To naprawdę dziwne.
Hej, to nie jest wieniec, który zrobiłam.
Podobno musieli go wymienić, bo ktoś zostawił tamten na słońcu.
Przecież zostawiłam go w domu razem z ciastami.
Zamknęłam okna i włączyłam klimatyzację,
by kwiaty były świeże.
Naprawdę?
Tak. Rety, to był naprawdę dziwny dzień.
- Poszukam ciasta. - Nie ma.
Dobre pytanie, Ponzu. Kto wysłałby Donnę pod fałszywy adres?
Otworzył okno, by placki zostały zjedzone.
I wystawił wieniec na słońce, by kwiaty zwiędły.
Zupełnie jakby ktoś celowo robił te złe rzeczy.
Czy my aby nie mamy arcywroga?
Napisy: Piotr Lipiec