‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เราทำอะไรกันเนี่ย
‪อย่างน้อยก็ปิดประตูหน่อย ให้ตายสิ
‪ต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งแถวนี้แหละ
‪นายรู้ได้ไงว่าพ่อแม่นายยังใช้มันอยู่
‪เพราะฉันไม่มีน้องไง
‪คงไม่อยากทำผิดพลาดซ้ำสองละมั้ง
‪ตลกนะ
‪นั่นคงใช้ทางก้นมากกว่า
‪นายรู้ไหม นายเรียกมันว่าอะไร คือว่า…
‪คิดว่าอูเมชเป็นคนใช้หรือเปล่า
‪มือสมัครเล่นจริงนะ นายหาในลิ้นชักนั่นแล้ว
‪(บางพิเศษ - ถุงยาง ขนาดใหญ่)
‪- ใหญ่เหรอ ‪- ไม่ได้อยากรู้เลย
‪พ่อนายเป็นหนุ่มตัวใหญ่
‪ฉันจะคิดถึงพ่อทุกครั้งที่ใช้ถุงยางหรือเปล่า
‪คงไม่มีวิธีคุมกำเนิดที่ดีกว่านี้อีกแล้ว
‪ฉลาดแล้ว ยังไงก็คงใหญ่เกินไปสำหรับนายอยู่แล้ว
‪- ขอยาแก้ไอหน่อยครับ ‪- ราเมช เอายาแก้ไอมาหน่อย
‪มาซื้อถุงยางกับเภสัชกร
‪ขอยาเม็ดของฉันหน่อย
‪อัจฉริยะจริงๆ
‪แต่อย่างน้อยเราก็รู้ขนาดนกเขาพ่อนายแล้วนะ
‪พี่ครับ
‪ใช่ อันนี้แหละ ขอบคุณ
‪- พี่ ‪- ว่าไง
‪- ผมอยากได้… คุณเรียกมันว่าอะไรนะ ‪- จะเอาอะไร
‪- ถุงยาง ‪- บอกขนาดกับยี่ห้อมาสิ
‪- ขนาดของ… ‪- นี่
‪ต้องใช้เวลานานแค่ไหน
‪เรามีหลากหลายแบบ
‪- ให้ตายสิ ‪- ความหลากหลายคือสีสันของชีวิต
‪เอาอันไหนล่ะ
‪- นี่อะไรน่ะ ‪- รสช็อกโกแลต
‪ผู้หญิงในโฆษณาไอศกรีมนั่น ‪น่าจะมาขายถุงยางนี่แทน
‪แล้วจะได้ชิมรสช็อกโกแลตยังไงล่ะ
‪ได้ยินว่าช่องคลอดมีปุ่มรับรส
‪สำหรับคนที่ยังซิง นายด่วนสรุปมากเลยนะ
‪คงไว้ใส่ตอนใช้ปากมั้ง
‪ทำไมต้องใส่ถุงตอนใช้ปากด้วยล่ะ
‪บางทีนกเขาอาจรสชาติไม่ดี ‪ผู้หญิงเลยอยากให้ผู้ชายใส่
‪ถุงยางรสช็อกโกแลตตอนใช้ปาก
‪นั่นมันเรื่องความสะอาด…
‪เร็วสิ อันไหน
‪- เล็ก กลาง หรือใหญ่ ‪- เอามาทั้งสามขนาดเลย
‪สามอันนี้ ครับ
‪ใช่แล้วครับ ป้า
‪- หนุ่มคนนี้มีเซ็กซ์… ‪- ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า
‪- ซะที่ไหน ‪- ขอโทษครับ
‪ผมเอาอันนี้
‪จ่ายเงินหน่อยค่ะ
‪- ยาแก้ไอล่ะ ‪- ไม่ต้องแล้ว
‪นายน่าจะรู้ขนาดตัวเองนะ
‪จะรู้ได้ไง ไม่เคยเห็นของคนอื่นนี่
‪- ฮะ ‪- ไม่รู้จะเทียบกับใคร
‪แล้วตอนที่ผ้าเช็ดตัวอักเชย์หล่นตอนม.สี่ล่ะ
‪ใช่ แต่นั่นมันตอนที่หดตัวอยู่
‪- ไส้กรอกชิ้นเล็กๆ ‪- เหมือนไฟล์ซิป
‪ไม่รู้ว่าจะใหญ่แค่ไหนหลังจากแตกไฟล์แล้ว
‪เปรียบเทียบได้แปลกดี แล้วดาราหนังโป๊ล่ะ
‪หนังโป๊ไม่ใช่เรื่องจริง พวกนั้นใหญ่อย่างกับม้า
‪ช่างเป็นสัตว์ที่งดงาม
‪ขนาดเล็กเหรอ ไม่เอาน่า พวก
‪- กลาง ‪- ดี
‪ยังไม่เท่าพ่อนะ แต่ก็ดี
‪อะไรวะเนี่ย ทำไมมันลื่นจัง
‪ทำไมมันถึงสีม่วง
‪ฉันว่าน่าจะอีกด้านนึงนะ
‪โอเค
‪เดี๋ยว ทำไมนายแข็งเร็วจัง
‪เพราะเราคุยเรื่องไอ้นั่นของม้าเหรอ
‪- พอดี ‪- เยี่ยมเลย อยากบอกรุจิกาไหม
‪พวก ครั้งล่าสุดเขาด่าฉัน 15 นาทีเลยที่ยกเลิก
‪- วันนี้เราจะมีคนลงเล่น ‪- ฉันเล่นแน่นอน
‪เรย์ ไอ้เวร
‪ไม่ต้องมาพูดเลยนะ
‪เพื่อน ฉันเอาด้วย ฉันไปเล่นด้วยได้
‪เราแค่ต้องการผู้เล่นอีกสี่คน ‪ยืนยันการจองไปเลย
‪เขาบอกว่านี่เป็นโอกาสสุดท้าย ‪ไม่งั้นเราจะจองไม่ได้อีก
‪เรย์บอกว่าไปได้ก็แปลว่าไปได้สิ
‪- ยืนยันเลย ‪- โอเค ก็ได้ๆ
‪(วารุน: หวัดดี ปริยังกากับฉันอยากเจอนาย)
‪(ที่ปาร์ตี้งานหมั้นเราคืนนี้ สนุกมากแน่ๆ)
‪- ยืนยันแล้ว ห้ามยกเลิกแล้วนะ ‪- เวร
‪อะไรนะ
‪- โทษนะ พวก ฉันไปไม่ได้แล้ว ‪- ไอ้เวร…
‪ไง นายต้องอธิบายเยอะเลยนะ
‪- เป็นไงบ้างกับมียู ‪- เลิกจับคู่กับฉันแล้ว
‪- แล้วอีกคนล่ะ ‪- เลิกจับคู่กับฉันแล้ว
‪โต๊ะฉันเป็นไงบ้างตอนฉันไม่อยู่
‪โต๊ะนายคิดถึงนายนะ
‪นี่ นายให้รียากับเพื่อนๆ เธอมาคืนนี้ด้วยได้ไหม
‪แม่ของปรีตื่นเต้นมากเลยจองไว้ทั้งร้าน
‪ตอนนี้ฉันเลยขอให้เพื่อนทุกคนเชิญเพื่อนๆ มาด้วย
‪อ๋อ… เราไม่คุยกันแล้วน่ะ
‪อะไรนะ นายกับรียาเนี่ยนะ
‪โง่หรือไง
‪ไม่ว่านายทำอะไรไป ก็ไปขอโทษซะ
‪- เธอเป็นเพื่อนคนเดียวของนาย ‪- นายก็เป็นเพื่อนฉันนะ
‪ใช่ แต่เราเป็นเพื่อนที่ทำงาน
‪ไม่ใช่แล้วด้วยซ้ำ แต่รียาคือเพื่อนแท้ของนาย
‪ไปเคลียร์กับเธอให้จบซะ เชื่อฉันเถอะ
‪- โอเค ‪- ไว้เจอกันคืนนี้นะ
‪- ใส่สูทมาด้วยนะ พวก ‪- เดี๋ยวนะ งานนี้เป็นทางการเหรอ
‪นี่มันงานหมั้นฉัน ก็ต้องเป็นทางการสิวะ
‪นึกว่านายหมั้นไปแล้วซะอีก
‪ไม่ วันนี้ฉันจะหมั้นอย่างเป็นทางการ
‪เดี๋ยว ฉันสับสนนะ ‪แล้วเกิดอะไรขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อน
‪ฉันขอปรีแต่งงาน
‪นั่นก็คือการหมั้นไง ผูกมัดว่าจะแต่งงาน
‪โอเค งั้นเราก็ฉลองเรื่องนั้น
‪การฉลองการหมั้น ‪ควรจะเป็นการแต่งงานไม่ใช่เหรอ
‪เรย์ นายเป็นเพื่อนฉัน ‪และฉันรู้ว่าตอนนี้ชีวิตนายกำลังตกอับ
‪เพราะงั้นฉันจะพยายามพูดให้ดีที่สุดนะ
‪หุบปาก ไปใส่สูท มางานฉัน แล้วขอโทษรียาซะ
‪- โอเคนะ ‪- โอเค
‪เธอก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกัน
‪อูเมช
‪ครับ
‪จำแกงไก่ที่นายเคยทำตอนฉันยังเรียนอยู่ได้ไหม
‪- แกงสีแดงน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪- นายช่วยทำแล้วแพ็กให้หน่อยได้ไหม ‪- ได้สิครับ
‪ขอบคุณนะ
‪- ไง ‪- ไง เรย์ นายมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันมีของมาให้แทนคำขอโทษ
‪- แกงไก่ของอูเมชเหรอ ‪- ใช่ ไม่มีใครเทียบได้
‪ขอนั่งได้ไหม
‪ฉันอยากขอโทษเรื่องคืนก่อนน่ะ
‪- ฉันทำตัวแย่มาก ‪- นายทำตัวแย่มาก
‪- เธอก็ต้องขอโทษเหมือนกัน ‪- เรื่องอะไร
‪เธอด่าว่าฉันเป็นตัวประหลาด ‪ไม่เข้าสังคมอะไรเนี่ย
‪โอเค ก็ได้ ฉันขอโทษ ‪มากินตอนที่มันยังร้อนกันเถอะ
‪มีอะไรเกิดขึ้นหลายอย่าง ‪ฉันไปเดตกับสาวในโฮมรัน
‪เกือบได้แอ้มลูกสาวหัวหน้า แล้วก็โดนไล่ออก
‪พวกเขาไล่นายออกเหรอ เรื่องวันนั้นน่ะเหรอ
‪ใช่
‪อาร์จุนกับเจียเลิกกันแล้ว
‪เหรอ นั่นข่าวดีนี่ ใช่ไหม
‪คือเขาก็โสดแล้วน่ะ
‪ฉันมาคิดๆ ถึงเรื่องที่เราคุยกันไป
‪ทุกคนมีวิธีรับมือกับเรื่องต่างๆ แตกต่างกัน
‪และฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบพูดถึงเรื่องนี้
‪แต่ฉันคิดว่าเธอควรทำอะไรก็ตามที่เธอยากทำ
‪เพื่อลืมอุตซาฟให้ได้ และทำให้ตัวเองมีความสุข
‪นายว่าฉันควรทำอะไรล่ะ
‪จีบเขาเลยสิ ถ้าเป็นสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ
‪อาร์จุนอาจเป็นคนที่ใช่ก็ได้ ใครจะรู้
‪ก็… ไม่ดีกว่า
‪โอเค ขอบคุณพระเจ้า ขอพูดตรงๆ นะ
‪ฉันไม่ค่อยเห็นด้วยกับโกมาลหรอก ‪แต่หล่อนพูดถูกเรื่องนี้
‪เขามันนิสัยเสีย
‪เธอจะได้เจอใครสักคน
‪นายก็เหมือนกัน
‪อยากมาปาร์ตี้งานหมั้นของวารุนกับฉันไหม
‪เขาถามว่าเธอพาเพื่อนไปด้วยได้ไหม
‪เขาจ้างให้คนวางแผนงานแต่งเขา ‪หาเพื่อนให้ไม่ได้เหรอ
‪- ฉัน… ‪- ฉันจะบอกเพื่อนๆ ให้
‪เอางี้ไหม
‪ถ้าเราทั้งคู่ยังโสดกันตอนอายุ 40 ‪เรามาแต่งงานกัน
‪- ได้เลย ‪- ได้เลย
‪ลูกจะบอกเราเมื่อไหร่ว่าโดนไล่ออก
‪- ใครบอกพ่อเนี่ย ‪- พุชพา
‪นังงูพิษนั่น
‪- พ่อกับแม่รู้จักพุชพาด้วยเหรอ ‪- แหงสิ เรารู้จักพุชพา
‪- คิดว่าลูกได้งานนี้ได้ยังไงล่ะ ‪- เพราะทำบุญมาดีมั้ง
‪จริงๆ ฉันคิดถึงลูกสาวพุชพาก่อนปารีอีกนะ
‪แต่งงานเหรอ
‪ลูกสาวพุชพาอายุเท่าไหร่ พุชพาด้วย
‪ลืมพุชพาไปซะ
‪เราต้องหางานอื่นให้เขาแล้ว
‪บริษัทของโมหิตดีไหม ลูกน่าจะเหมาะกับที่นั่นนะ
‪ไม่ ให้ลูกมาทำงานกับผมนี่ ‪พ่อจะคุยกับคุณโจชิพรุ่งนี้
‪ผมไม่อยากทำงานที่คัดเดิลส์นะครับ
‪ทำไม เงินเรามาจากบริษัทนี้ทั้งนั้น
‪ไม่ เขาอายเรื่องผ้าอ้อม ไม่ใช่เรื่องเงิน
‪ผมจะรู้เรื่องผ้าอ้อมได้ไงล่ะ
‪ลูกอยู่บ้านหลังนี้มา 24 ปีแล้ว
‪ลูกได้ยินพ่อคุยโทรศัพท์
‪เรื่องแชมพูเด็ก เบาะนอน ‪แผ่นทำความสะอาดก้นเด็ก แล้วก็ผ้าอ้อม
‪แล้วลูกจะบอกพ่อว่าลูกไม่รู้อะไร ‪เกี่ยวกับงานที่พ่อทำเลยเหรอ
‪โอเค ผมไม่ทำที่คัดเดิลส์นะ ‪ผมอยากทำอะไรด้วยตนเอง
‪ขอเวลาสองวัน ผมจะหาทางให้ได้
‪เขาอยากทำอะไรด้วยตนเอง
‪ได้โปรดเถอะ เชิญทำอะไรด้วยตนเองเลย
‪แต่ถ้าลูกกลายเป็นพวก ‪เด็กตกงานไร้ประโยชน์พวกนั้น
‪พ่อจะไม่จ่ายอะไรให้เลย ‪พ่อไม่สนที่ลูกเป็นลูกคนเดียวของพ่อด้วย
‪ขอแค่ไม่กี่วัน ผมสาบานเลย
‪ได้เลย เรย์ แต่หลังจากนั้น ‪เราจะให้ลูกไปทำงานที่บริษัทของโมหิต
‪- โมหิตคือใคร ‪- โมหิตคือใคร
‪สามีของป้าอลิชา
‪ถูกต้อง
‪- ว้าว ‪- ตั้งความหวังกันเถอะ
‪แล้วฟีโรโมนล่ะ ช่างเหอะ เอาถุงยางมายัง
‪เอามาแล้ว เอามาทั้งกล่องเลย
‪นั่นอาจจะตั้งความหวังไว้มากไปนะ
‪ความหวังก็คือความหวัง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับมัน
‪โอเค
‪ฉันดูเป็นไงบ้าง
‪นายจะไปเสิร์ฟอาหารที่ร้านเหรอ
‪จะตายไหมถ้าเข้าข้างฉันบ้าง
‪เรย์ ถ้านายอยากให้ฉันเข้าข้างนาย ‪นายก็ต้องเข้าข้างตัวเองสิ
‪มองตัวเองให้ดีขึ้น พ่อรูปหล่อกระชากใจ
‪แล้วทุกอย่างจะดีเอง
‪(ปริยังกา + วารุน = รัก)
‪พระเจ้าช่วย นายโสดต่อไปดีแล้ว ‪จะได้ไม่ต้องมีป้ายแบบนี้
‪จะอ้วกเลย
‪เพื่อนฉันอยู่ข้างใน
‪ไงจ๊ะ แม่… โอเค
‪- ไง ‪- โธ่ ไม่นะ
‪ไม่ ฉันแค่…
‪ชมเธอ
‪เธอดูดีนะ
‪- ขอบคุณ ‪- ด้วยความยินดี
‪- นายก็ดูดีเหมือนกัน ‪- ขอบคุณ
‪จริงเหรอ
‪ฉันหมายถึงขอบคุณนะ ซาบซึ้งมาก
‪โทษนะ
‪ฉันแค่อยากขอโทษที่ทำตัวแปลกๆ ก่อนหน้านี้
‪ฉันทำตัวงี่เง่า และ…
‪เงียบเถอะ
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องการจะสื่ออะไร แต่… ‪เธอคู่ควรกับอะไรที่ดีกว่านี้
‪หุบปากเถอะ เรย์
‪บอกแล้วไง
‪นี่มันวันใหม่
‪เธอหมายความว่าไงเหรอ
‪พวกเขาอยู่ที่บาร์กัน
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪ทำไมพวกเธอใส่ชุดเข้ากัน
‪เขาเรียกว่าแต่งเป็นแฝดกัน ‪แล้วทำไมถึงมาสาย
‪- ฉันก็แค่… ‪- ไม่ใช่นาย ไอ้ตัวประหลาด
‪- จริงสิ ‪- ฉันไม่ได้เอารถมา
‪- เธอน่าจะโทรหาฉันนะ ‪- ไง
‪ไง นายมาแล้ว
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- ขอบใจนะ พวก ขอบใจ
‪- ไง ‪- ยินดีด้วยค่ะ
‪- คุณพาแก๊งสาวๆ มาด้วย ‪- แล้วนายหมั้นเมื่อไหร่ล่ะ
‪เราหมั้นกันแล้ว
‪คิดว่าพวกนายหมั้นกันวันนี้ซะอีก
‪เราแค่ฉลองกันวันนี้น่ะ
‪การฉลองงานหมั้น ‪ควรเป็นงานแต่งงานไม่ใช่เหรอ
‪ฉันว่าก็จัดงานแยกกันได้นี่
‪แต่งานหนึ่งจะนำไปสู่อีกงาน
‪ใช่ แต่ทุกคนก็มีวิธีของตัวเอง
‪โอเค แล้วคืนนี้คืออะไรล่ะ
‪จะทำลายความสุขในค่ำคืนดีๆ เหรอ
‪- ไม่ ฉันแค่อยากแน่ใจว่า… ‪- หุบปาก
‪เขาปั่นหัวผมมาตลอดเช้าวันนี้แล้ว
‪- อย่าไปสนใจเขาเลย ช็อตไหม ช็อต ‪- ช็อต
‪เธออยากดื่มช็อต ขอช็อตให้เธอหน่อย
‪ฉันไม่อยากดื่ม ไม่ต้องสั่งให้ฉันนะ
‪- เรย์ ‪- ฉันแค่…
‪- ทำไมนายถึงขี้บ่นตลอดเลย ‪- เธอมีปัญหาอะไรเนี่ย
‪- นายไง ‪- ทำไมเธอถึงหยาบคายตลอดเลย
‪ทำไมเขาถึงพยายามจะคุยกับฉันตลอด
‪เรา… ไม่ เราต้องไป
‪- มาสิ ‪- ฉันจะรอเธอ
‪- โอเค ‪- กล้าดีนะ
‪ทำให้พวกเธออยากมากขึ้น ‪ใช่ ควบคุมสถานการณ์ได้ดี
‪เราควบคุมอยู่ไหม ฉันไม่คิดงั้นนะ
‪ให้ตายสิ เราพลาดโอกาสไปแล้วเหรอ
‪ไม่ เราทำสำเร็จอยู่แล้ว แน่นอน
‪อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
‪- เรย์กับรียาเป็นของตาย ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪เจียโทรมาน่ะ
‪เดี๋ยวนะ ว่าไงนะ
‪ฉันโทรหาอาร์จุนและชวนเขามาคืนนี้
‪ฉันคิดว่าเธอจะไม่ชวนเขา
‪ฉันก็คิดงั้นเหมือนกัน
‪หล่อนว่าไงล่ะ
‪บอกว่าให้อยู่ห่างๆ แฟนหล่อนไว้
‪คงไม่ได้เลิกกันจริงๆ มั้ง
‪ไม่รู้เธอรู้สึกดีขึ้นไหมนะ ‪แต่ข้างหน้าเรามีเหล้าอยู่หกช็อต
‪กามิกาเซ่
‪ฉันอยากให้นายลองดื่มมาตั้งแต่คืนนั้นที่คลับแล้ว
‪- ลองสิ ‪- ตอนนี้เหรอ
‪- ใช่ ‪- โอเค
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪อร่อยมากเลย มีแอลกอฮอล์ในนี้ด้วยเหรอ
‪ใช่
‪เหมือนช็อตน้ำมะนาวเลย
‪ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะกลับมาเร็วๆ นี้นะ
‪- อยากดื่มกันให้หมดเลยไหม ‪- เอาสิ
‪เรย์ รู้ไหมว่ากามิกาเซ่แปลว่าอะไรได้อีก
‪ระเบิดพลีชีพกับพายุไต้ฝุ่น
‪แผนนายคืออะไรล่ะ พวก
‪ไม่มีแผน ให้อารมณ์พาไป
‪- แล้วฉันล่ะ ‪- ไม่ใช่ปัญหาฉันเลย
‪เยี่ยมเลย
‪จู่ๆ ในนี้ก็เริ่มร้อนนะ
‪นี่เพลงนายนี่
‪ฉันชอบเพลง
‪- มาสิ ‪- เรย์
‪เราจะไปกามิกาเซ่กันเหรอ
‪เรย์
‪เขาไม่เป็นไร
‪อรุณสวัสดิ์
‪นายไม่รู้ด้วยซ้ำ
‪พระเจ้าช่วย
‪นายทำอะไรไปเมื่อคืน เรย์
‪ฉันไม่รู้ เมื่อคืนฉันมีเซ็กซ์เหรอ
‪เหรอ กับใครล่ะ
‪- ไนนาเหรอ ‪- อาจจะใช่ หรือว่ารียา
‪พระเจ้าช่วย
‪พ่อแม่นายยังหลับอยู่เลย
‪- โกมาล ‪- พ่อแม่ฉันเหรอ
‪ใช่ ฉันได้ยินเสียงพ่อนายกรนจากอีกห้องหนึ่ง
‪- ฮะ ‪- รู้จักพ่อฉันเหรอ
‪ไม่ ฉันไปเอาน้ำ และเขาเสียงดังมาก
‪กามิกาเซ่ไง
‪เราได้มีอะไร…
‪- ใช่เลย ‪- อะไร
‪เราได้แบบว่า…
‪เรามีเซ็กซ์กันแน่นอน
‪เหมือนไต้ฝุ่นเลย
‪ฉันดีใจที่นายมีถุงยางนะ ‪ฉันไม่มีอารมณ์จะติดโรค
‪ต้องขอบคุณรุจิกา
‪- คิดว่าฉันเป็นโรคเหรอ ‪- ไม่มีทางรู้หรอก
‪ถ้าจะติดโรคก็ติดจากเธอนั่นแหละ
‪มันแย่แค่ไหน
‪- เคยเจอแย่กว่านี้นะ ‪- ใช่เลย
‪คือมันก็โอเคนะ
‪มีครั้งหนึ่งที่นายเรียกฉันว่าไนนา ฉันเลยตบนาย
‪จากนั้นทุกอย่างก็ราบรื่น
‪ขอโทษนะ ฉันทำเองแหละ
‪ฉันจำอะไรไม่ได้เลย ‪ขอโทษนะที่เรียกเธอว่าไนนา
‪เมื่อคืนไนนากลับบ้านไปกับดีเจของวารุน
‪- แล้วรียาล่ะ ‪- ไม่เจอใคร เธอกลับบ้านไป
‪โทรเรียกแท็กซี่ให้หน่อยสิ ฉันต้องไปแล้ว
‪มีข้อเรียกร้องแล้ว
‪ทำไมเธอไม่เรียกเองล่ะ
‪ถามจริง
‪เรียกให้เธอเถอะ ‪ก่อนที่เธอจะให้นายแค่ดาวเดียว
‪โอเค โทษที ฉันจะเรียกให้นะ
‪ฉันจะไปเอาน้ำเพิ่ม
‪- โกมาลนี่เอง ‪- ฉันรู้
‪เราได้มีเซ็กซ์แล้ว เรย์
‪แต่ควรจะนับไหม ถ้าพวกเราจำได้แค่คนเดียว
‪ไม่รู้ว่าอยากนับหรือเปล่า
‪นายต้องอยากนับเมื่อคืนแน่
‪เธอเอากับนายได้เด็ดมาก
‪ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอทำอะไร ‪ฉันจำอะไรไม่ได้สักอย่าง
‪เจ๋งดีนะที่การไม่พยายามทำให้นายทำได้สำเร็จ
‪สำเร็จจริงเหรอ
‪ถ้าฉันต้องตื่นมาเจอโกมาลอยู่ข้างๆ
‪- ก็ดีกว่าเจอฉันอยู่ข้างๆ ‪- ก็คงงั้น
‪- เอาไงต่อล่ะ ‪- ไม่มีแผนใช่ไหม
‪- ตามอารมณ์ไป ‪- ใช่
‪- ตอนนี้มีอารมณ์ทำอะไรล่ะ ‪- ไม่รู้สิ
‪แล้วโกมาลล่ะ
‪เธอทำไมเหรอ
‪นี่แค่มีอะไรกันเฉยๆ หรือมีอะไรมากกว่านั้น ‪เธอเป็นแฟนนายเหรอ
‪เราไม่ได้คบกันอยู่แล้ว เธอประสาทจะตาย
‪เธอเกลียดฉันมาตลอด
‪คนเราแยกการจีบกับการชวนทะเลาะ ‪ไม่ออกเสมอแหละ
‪ซวยแล้วไง
‪แปลว่าเราคบเธอแล้วใช่ไหม เรย์
‪คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ