Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
No weź! Co robisz?
Nie wytrzymam!
O nie, tak blisko!
Chodź.
Widziałaś to?
Co robisz?
Nie pisz nic głupiego.
Nie na moich butach!
- I tak dostanę nowe. - Są już do niczego.
- Mila plus Kia. - Forever!
Idealne miejsce na jazdę bez trzymanki.
Przewrócisz się!
Co, boisz się?
Skąd ty tak umiesz?
Udało mi się!
- Pa, jesteś najlepsza! - Jesteś najlepsza!
- Cześć. - Hej.
Właśnie wróciła.
Hej, mamo.
- Hej, Cortesa. - „Hej, Cortesa”.
Do diabła z tą piłką.
Tylko ona im w głowie.
- A lekcje odrobione? - Tak, odrobione.
Cholera.
- Cześć. - Cześć.
- ...opowiecie... - Przepraszam za spóźnienie.
Dzień dobry, Mila. Wiesz co?
Zaczniemy od ciebie.
Ale co?
Śmiało.
Słuchamy.
Dobrze.
Nazywam się Mirlinda, w skrócie Mila.
Mam 14 lat. Moja przyjaciółka nazywa się Kia.
Tak...
Moja rodzina to moja mama, a moje hobby to piłka nożna.
Nie mam zwierząt.
Mieliście wybrać jedno z pytań i trochę się rozpisać,
a nie odpowiedzieć na każde.
- Stulcie ryje. - Cisza.
Coś was śmieszy?
Kiedy zaczęłaś się interesować piłką?
Kiedy zobaczyłam mecz taty.
Kontynuuj.
Grał w reprezentacji Kosowa.
Byli świetni.
Ale potem zachorował i zmarł.
I ty też grasz?
Tak. Od siódmego roku życia należę do drużyny Linden.
Co kochasz w piłce nożnej?
Mila!
- Dawaj, Mila! - Dobrze, Meri!
Dajesz!
- Dobrze! - Tak, dalej!
Strzelaj!
Tak!
Ożeż kurwa!
Jesteś najlepsza.
- Super! - Jesteś genialna.
W porządku. Odrobimy straty. Atakujcie dalej.
- Jazda! - Dalej, Linden!
Walczcie, dziewczyny!
Pizda.
Coś, kurwa, powiedziała?
Stój, szmato!
Co się dzieje?
Nie widzisz, co ona robi? Masz jedno, kurwa, zadanie!
Mila, zostaw go!
Kia, leć po nią.
Morda w kubeł! Zdjęła mnie z bara i zwyzywała.
A ty nic. Ślepy jesteś? Okulary ci kupić?
Nie trzeba. Już dobrze.
Zdjąć ją z boiska!
Znowu jej odbija.
Co z tobą, Mila?
Boże, rany!
Wszystkie ubrane?
- Tato... - Mogę wejść?
Cześć, dziewczyny. Tak lepiej.
- Usiądźcie, proszę. - To jest Lollo Wallin.
- Chcę wam przedstawić Lollo Wallin. - Z reprezentacji kraju.
Może część z was ją poznaje.
Grała w reprezentacji Szwecji
i w zawodowych europejskich klubach.
W Wolfsburgu i Lyonie.
Trochę w życiu grałam.
Obecnie szkolę się na trenerkę
i przez jeden sezon będę prowadziła klub juniorek.
To w Linden zaczynałam i miło mi tu wrócić.
Ma nas pani trenować?
Oglądałam wasz mecz i jesteście dobre,
ale możecie być lepsze.
A ja tego dopilnuję.
Pytania?
Nie? No to do czwartku.
I jeszcze jedno.
Gdy zaczyna się trening, macie już być przebrane i gotowe.
To był błąd. Wallin drybluje.
Widziałaś to?
Co za zwód! Idzie na bramkę!
Pokaż jeszcze raz.
Piękny zwód!
Mila, masz okres?
- Tak. Pożyczysz tampon? - Sorki, nie mam.
Cześć, Samir.
- Nie jest sobota. - No daj.
- Przyznaj się, podoba ci się. - Może.
Nie dodawaj go, kiedy tam siedzi!
Czemu nie?
Co napisał?
Tom! Jak myślisz, kto wygra?
Ja czy Mila?
- Myślę, że ty. - Odlicz nam do startu.
Trzy, cztery!
Nie!
- Tak jest. Dobrze. - Ale ja wygrałam!
Teraz kładziemy na czole i na czas próbujemy trafić do ust.
- Ja wezmę stąd. - Dawaj.
I do ust.
...się poprawicie. Popracujemy nad tym.
Ale najpierw musimy wrócić do podstaw.
Nauczyć się myśleć po piłkarsku.
- Która godzina? - Szósta.
Nie, o szóstej zaczynamy. Teraz jest pięć po.
Co z tego?
- Pięć okrążeń. - Co?
Zwykle nie karzemy dziewcząt.
Właśnie widzę.
Dawaj.
No już.
Przybliżymy bramki.
Połowa niech weźmie tę, a my tę.
Dawaj, Mila. Szybciej nie umiesz?
- Nie ma mowy. - Dawaj!
Nie.
Trzeba zrobić dobre wrażenie.
- Nie dam rady. - No biegnij!
- Wiesz, że tego nie znoszę. - Dawaj.
Ścigamy się!
Tak!
Tak, Mila.
Tutaj!
- Jestem z lewej! - Podaj!
- Mila! - Mila, podaj!
- Dobra obrona, skarbie! - Przestań, tato.
Nauczyciel dzwonił. Nie zrobiłaś pracy domowej.
Miałam. Tylko źle zrozumiałam polecenie.
Było strasznie niejasne. Absurd.
- Umawiałyśmy się. - „Umawiałyśmy się”.
Masz zaliczać klasówki ze szwedzkiego albo koniec z piłką. Zrozumiano?
Czemu mnie nie słuchasz?
Mogę już iść?
- A ty czemu mnie nie słuchasz? - Kiedy dorośniesz?
Boże.
Mirlinda, przestań.
Kia, musisz coś zjeść przed meczem.
- No już. - Nie chcę banana.
- Pamiętasz Klasa? - Z pracy.
To Samir?
- Wiesz, co zrobił? - Nie.
Słuchaj, cały zarząd...
Dziewczyny!
Ekscytujecie się meczem?
Rozumiem, że tak.
Zaczniemy z czwórką z tyłu, piątką w pomocy i Larrson z przodu.
- Potem... - A ja?
- Słucham? - Co ze mną?
- Dziś zaczniesz na ławce. - Jak na ławce?
Jestem, kurwa, najlepsza.
Jedyna strzelam gole.
- Co, proszę? - Jedyna strzelam gole.
To może czas dać szansę komuś innemu?
Co sądzisz?
A może mam zdjąć resztę i wystawić cię samą?
W końcu jesteś najlepsza.
Mila...
Tak, Kia. Pogadaj z nią.
Mila!
Gdzie idziesz?
Zagrasz, tylko nie od początku. Nie wygłupiaj się.
Mila!
Oceny mam chujowe, mama mnie zabije,
to po co mam zostawać?
Mila, serio.
Nie znam nikogo, kto bardziej kocha futbol.
Nie możesz się poddać dlatego, że ci ciężko.
Nie chodzi tylko o to.
O mamę też. Znasz tę jej śpiewkę.
- „To dla ciebie emigrowaliśmy”. - Dobra. To co możesz z tym zrobić?
To nie ty postanowiłaś wyjechać z Kosowa.
Jestem wielkim rozczarowaniem. Kiedy choć raz była ze mnie dumna?
Skup się na sobie.
Nie zmieniaj się dla niej. Żyj swoim życiem.
A jak tylko skończysz 18 lat, wyprowadzimy się.
Daleko. Do Sztokholmu albo Göteborga.
I niby co wtedy zrobi?
Miało być do Nowego Jorku.
Pamiętasz, dlaczego właśnie tam?
- Bo kochałaś Justina Biebera. - Justin!
Byłaś zakochana po uszy!
- Żebyś to widział, Tom! - Jego w to nie mieszaj.
No dobra. Ale jak on ci się podobał!
Siedziałaś w pokoju z lalką i...
Przestań!
- I całowałaś się... - Nie!
- Tak, Kia. - Dawaj!
Tak, Elvira.
- Kia. - Dobrze.
Tak, Rosa. Elvira.
- Dobra. - Stella!
- Tak, Elwira. - Stella, tutaj.
Tutaj.
Ładnie!
- Dalej, Kia. - Tutaj.
Zbiórka!
Mila, podejdź!
Na koniec zagramy mecz.
Nareszcie!
- A z nią nikt? - Nikt. Takie są drużyny.
- Co? Ma grać sama? - Na miejsca. No już.
Jak to?
- Ale poważnie? - Zaczynajcie.
Dobra obrona!
Kurwa mać!
Brawo, dziewczyny!
Brawo, Kicki!
Dobra robota.
Jestem świetna.
Ale... przestań.
Co ty odpierdalasz? Mila!
- Tak! - Super!
To jak? Wolisz grać razem z drużyną czy przeciwko niej?
Razem.
- Nie słyszę. - Kurwa, razem!
Jeśli znów je zawiedziesz, to nie wracaj.
Kończymy. Idźcie do szatni.
Moim zdaniem grałaś fantastycznie.
Mila!
Spóźniłaś się o 40 minut. To będzie 40 okrążeń.
Nie wystarczy już?
Co, nie masz siły?
Tak jest! Dawaj, Mila!
Po co gracie w piłkę?
- Dla rozrywki. - Dla rozrywki.
- Żeby się rozwijać. - Dobrze.
Ktoś jeszcze?
Żeby wygrać.
Nauczyć was wygrywać?
- Tak. - Tak.
Sigge, ty pierwsza.
Halo?
- Rosa. - Głośniej!
Rosa.
Głośniej!
Rosa!
Z życiem!
Sofia.
- Nie słyszę! - Sofia.
- Hej! - Sofia!
Dobrze, Kia!
Ines!
Macie 15 lat. Od tego roku gracie w 11-osobowych drużynach.
Większe boisko, dłuższe mecze.
Ale co najważniejsze, musicie zacząć myśleć jak zespół.
Obserwujcie się wzajemnie.
Uczcie się na swoich słabych i mocnych stronach.
Podaj!
- Mila, podaj! - Tutaj!
- Podaj! Mila! - Patrz w górę!
Głośniej!
Halle!
Ines!
Kia!
- Dalej! - Mila!
Tak, trzymajcie tempo!
Kolana wysoko.
Możecie szybciej. Dalej!
Dobrze.
Dalej!
Dobrze! Dalej!
Cześć.
Dzień dobry.
Zostało 20 okrążeń.
Mnie pasuje.
- Larsson! - Jeszcze raz!
- Larsson! - Jeszcze!
Larsson!
- Jeszcze! - Larsson!
- Rosa! - Dobrze!
Piłka! Mamo, teraz ty!
Mila, tutaj!
Podaj.
- Mila! - Podaj!
No podaj!
- Mila, tutaj! - Podaj!
Hej!
Tak jest!
Tak!
Super!
- Latem gramy w Gothia Cup. - Naprawdę?
Dziś postawimy sobie cel: wyjść z grupy.
- Co wy na to? - Tak!
Tak!
Dobra robota!
Kurde, 40 okrążeń.
Super.
Linden!
Gothia Cup!
Tak, są dobre, ale muszą się wiele nauczyć.
Trochę to denerwujące.
No.
Pa.
Nasuń ją wyżej na piętę.
Podaj, pokażę ci.
Musisz wyżej nasunąć piłkę, zanim ją podbijesz.
Podnieś ją dość szybko bokiem stopy, a potem podbij.
- Dobrze. - To nic trudnego. Zobacz.
Spróbuj.
- Kurwa! - Co ty robisz?
To na nic. Ćwiczyłam, kurwa, cały dzień!
Mnóstwo w tobie gniewu.
To twoja słabość.
Ale i siła.
Taki gniew albo się ma, albo nie.
Wielcy napastnicy go mają. Pomaga im znajdować okazje.
Trzeba się nauczyć go wykorzystywać.
Jakie nadzieje wiążesz z piłką?
Nie wiem.
Kiedy byłam w twoim wieku, doszłyśmy do finału Gothia.
Grałyśmy na Ullevi.
Od tego wszystko się zaczęło. To jest twoja chwila.
Ale jestem zmęczona!
- Co się stało? - Co miało się stać? Nic.
Po prostu mam PMS. Robię się wtedy zmęczona i drażliwa.
Jest do dupy, brzuch mnie boli...
Może to tego dostaję w szkole.
Może. Oby ci przeszło, kiedy zaczniesz mieć okres.
No.
Nie spytasz, jak tam z Samirem?
No tak. Jak tam z Samirem?
Bardzo dobrze.
A właśnie, Samir mówi, że podobasz się Leo.
- Leo? - Czemu się nie umawiacie?
Bo typ jest cholernie irytujący.
No wiem. Ale może też odrobinę słodki? Uroczy?
Odrobinę seksowny?
- Nie! - Tak!
No jasne.
Może odrobinę...
Widać, że ci się podoba. A ty jemu.
Idziemy dziś do...
Na co się tak gapisz?
Widzisz te buty? Świeżynki. Wypuścili je tydzień temu.
W sklepach są nie do dostania,
ale mamie udało się je zamówić ze Stanów.
- Jak myślisz, ile ważą? - Tyle, co twój mózg?
Nie, 155 gramów.
Znalazłem tylko to.
Sorry.
- Nie szkodzi. - Spoko.
- Chcesz zagrać? - Jasne.
- Który chcesz? - Truskawkowy.
- Chcesz grać kobietami? - Niby dlaczego?
Nie wiem. Myślałem...
Nie do wiary, że wciąż tak mało im płacą.
Kobietom?
To dziwne?
Tak. Z jakiej racji?
Mają mniejszą widownię.
I co z tego?
To, że mniej zarabiają.
Kiedy ostatnio oglądałaś mecz kobiet?
Ale czemu to ma znaczenie?
- Gramy? - Jasne.
Schmeichel wznawia grę.
Mogę spróbować twojego?
Jasne.
Mogę moją słomką?
- Spoko. - Dzięki.
Czemu do mnie podajesz?
Zamkniesz się? Mam cię palnąć?
Śmiało.
Świetne dośrodkowanie. Ibrahimović!
I mamy cudownego Zlatana.
Zagranie sprytne, ale efekt mizerny.
Szwedzi atakują!
Kurwa, ciśnij!
I traci piłkę.
Niebezpośrednio.
Dania jest w rozsypce!
Kurwa, gdzie moi zawodnicy?
To może być rzut karny.
Piękne podanie.
Doskonałe przejęcie!
Brutalny wślizg!
Tak jest!
Jaka piękna bramka!
Kretyn.
- Żartuję tylko. - Zamknij się.
- Ale Mila... - Hej.
Mila! Co robisz?
Nie rozumiesz, ale Samir jest dla mnie ważny.
Nie rozumiem. Co w nim takiego wyjątkowego?
Jest czuły. Zabawny.
I mu na mnie zależy.
- Jesteś najlepsza. - Jesteś najlepsza.
Kurwa!
- Cześć. - Hej.
- Dasz łyka wody? - Jasne.
- Padam po wczorajszym treningu. - Ja też.
Dalej, Kia. Stać cię na więcej.
- Mila, podejdź, proszę. - Dobrze.
Nie możesz w tym grać.
- Skleiłam je. - Ale pękły.
- Nie możesz od kogoś pożyczyć? - Ja...
- Chyba mam drugą parę. - Dobrze.
Cześć. Coś znalazłaś?
SZATNIA MĘSKA
Dobra robota, ale gdzie świętowanie bramek?
Jak myślicie, po co to robimy?
Żeby pokazać, że kontrolujecie mecz.
Na koniec urządzimy konkurs karnych.
Po każdym golu macie jakoś świętować.
Co? W naszym wieku tego nie robimy.
Słucham?
Inne drużyny tak nie robią. To żenujące.
Dobra. To ty zacznij.
- Z energią! - Dalej, Kia!
- Śmiało. - Dawaj.
Dajesz!
Dobrze!
Tak!
Dobrze!
Lollo!
Super!
Tak jest!
Potem się porozciągamy. Dobrze.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Lollo.
Co jest, Shadi?
- Czego ona chce? - Przepraszam.
Nie pomyślałam, jak się poczujesz.
- Nie myślałam. - Wyszłam na głupka.
Nie śmiałyśmy się z ciebie. Tylko świętowałyśmy.
To się przerodziło w dręczenie.
Jesteś świetna.
Shadi.
Widzę, że brakuje ci motywacji.
Jeśli chcesz, możemy nad tym popracować.
Ale do gry w piłkę nikt cię nie zmusi.
Mówisz, że moja córka jest za słaba do drużyny?
- Nie powiedziałam tego. - To o co ci chodzi?
Dobra. Idźcie pod prysznic.
- Pogadamy później. - W tym klubie...
Nie nadaję się.
Nie słuchaj jej, na głowę upadła. Prawda, Mila?
To jest sport zespołowy...
Nie przejmuj się tym. Super jest mieć cię w drużynie.
Na turniejach, w autokarze... Chcemy mieć cię z nami.
Bez ciebie to by nie było to samo. Drużyna by się rozpadła.
Po prostu dobrze strzelałyśmy.
I to z bliska. Też bym nie miała szans.
- Każdy by to obronił. - Nie.
Hej.
Witam.
Co robiłaś?
Byłyśmy u Shadi.
Martwiła się tą sprawą z Lollo, więc do niej poszłam.
Miałam zadzwonić, ale...
Luz.
Swoją drogą... masz plany na wieczór?
Pójdę do domu. Padam z nóg.
Innego dnia gdzieś pójdziemy.
Kia!
Ty wciąż tutaj?
Tak.
Podrzucić cię?
Chętnie.
Ładny samochód.
Ten? Żartujesz sobie?
W Wolfsburgu miałam cholernego monster trucka.
- Naprawdę? - Tak.
Klub mi go kupił, ale jednak.
Wiesz, miałam duże mieszkanie z kozackim widokiem...
Jak jedziesz, kurwa? Kompletnie cię pogrzało? Jedź!
Kto mu dał prawo jazdy?
O czym to ja...?
Ach, Wolfsburg.
Mieli fantastyczny ośrodek treningowy. Mieli tam wszystko.
Kiedy pani grała, płacili pani tyle samo, co facetom?
Nie, ale wiesz, to się zmienia.
Ty będziesz miała o wiele lepiej. To ci mogę obiecać.
- To tam? - Tak.
Dobra.
- Słuchaj. - Tak?
Będziesz równie bogata, jak faceci, tak?
- Tak. - To dobrze.
- Dziękuję za podwózkę. - Cześć.
Co mówiłam?
- Co mówiłaś? - Żadnych piłek w domu.
Muszę trenować.
Nie! Zaczęłam pracę o czwartej rano.
Mamo, proszę.
Kiedy zacznę grać zawodowo, nie pożałujesz.
Przestań. Jak idzie wypracowanie ze szwedzkiego?
Okej.
Nawet nie zaczęłaś.
Później napiszę. Mam czas.
Nie. Napiszesz je teraz.
Teraz muszę trenować. Znasz Lollo, mamo. Mamo...
Znasz Lollo?
Mówi, że to moja chwila.
- Lollo? - Tak, moja trenerka.
- I ona grała zawodowo? - Tak.
Jeśli zbiła na tym taką kasę, to dlaczego uczy tu dzieci?
Nie możemy na to narzekać. Sytuacja się zmienia.
Kiedy ja będę zawodowcem...
Nie będziesz drugim Zlatanem.
Niby czemu?
Bo jesteś dziewczyną.
I co z tego?
Jeśli zawalisz szkołę,
będziesz myła podłogi i podcierała tyłki emerytom.
Mirlinda.
Mówię to dla twojego dobra.
Nie marnuj życia, goniąc za niemożliwym marzeniem.
Rozumiesz?
Skończyłaś?
Mirlinda!
Cześć, Mila.
Cześć. Co tu robisz?
Twoja mama powiedziała mojej, że wybiegłaś z domu.
Pomyślałam, że cię tu znajdę.
Ale jesteś wkurzająca.
Chodź.
Dokąd?
Mama zrobiła coś do jedzenia.
Może tylko kanapki. Nie wiem.
To ma być piłka?
- Daj mi ją. - Nie.
- Co ty robisz? - Hej!
Potrzebuję jej.
- Łaskocze! - To się nie wierć.
- Musisz się jutro zająć Tomem. - Dlaczego zawsze ja?
Przestań. Tylko przez parę godzin. Mam zebranie w sprawie twojej drużyny.
I już. Patrz, jak ładnie.
Jak modelka!
Wyglądasz jak z filtrem. Boże.
Bosko.
Co to za zebranie?
Nie słyszałaś? Zebranie nadzwyczajne.
Chyba zwolnią Lollo za to, co powiedziała Shadi.
Co?
- Musimy coś zrobić. Nie mogą. - Może to i lepiej.
- Jak to lepiej? - No wiesz.
Shadi przez nią odeszła. Może nie jest taka cudowna.
Kiedy grałyśmy równie dobrze?
Ona wie, co robi. Grała zawodowo.
Jesteś najlepsza.
Tak, jesteś najlepsza.
Tak jak pisałem, mamy ważną sprawę.
Niestety mamy złe wieści.
Tylko jednego!
- Co mówią? - Na razie niewiele.
Niestety będziemy mieli tylko jednego trenera.
Tak jak mówił Christer,
teraz, kiedy Shadi odeszła z drużyny,
muszę zrezygnować z funkcji i zostawić tę odpowiedzialność za sobą.
Szkoda.
Rozumiecie...
- Co? - Dini odchodzi.
- Co? - Serio?
- Co robicie? - Cicho!
Jeśli mam wykrzesać z nich motywację przed Gothia Cup, to muszę...
- Gothia? - Tak.
Wysyłamy tam jedną drużynę rocznie.
W tym roku 16-letnich chłopców. Dziewczęta może pojadą za rok.
- Co? - Nie stać nas.
- Co? - Nie zagramy na Gothia.
- Żartujesz? - Nie. Tylko chłopaki.
- Żałuj, kotku. - Co powiedziałeś?
Powiedziałem: „Żałuj, kotku”.
Ale spoko, macie inne talenty.
Nie jesteście od nas lepsi.
Żartujesz? Ogralibyśmy was nawet przez sen.
- To zagrajmy o wyjazd. - Serio?
Na Gothia powinni pojechać najlepsi.
Zgadzam się.
- Do pierwszej bramki? - To by trwało za krótko.
Do drugiej?
W porządku.
Mohammad, posędziujesz?
Ale co?
Mecz. Dziewczyny kontra chłopaki.
- Jasne. - Świetnie.
To będzie łatwe.
- Halle, stań na bramce. - Okej.
Przygotujcie się na kontry i grę defensywną.
Oszalałaś. Myślisz, że wygramy?
Zniszczymy je.
Dalej, dziewczyny!
- To żenujące. - Przegramy.
- Jedziemy. - Ma ktoś monetę?
Panie przodem.
Nowe buty?
- Start! - Mila.
Dawaj ją!
- Cholera! - Tak!
Dajesz!
- Powrót, dziewczyny! - Tak!
Strzelaj! Dajesz!
Tak!
- Ja pierdolę. - Jeden zero dla chłopaków!
Jeden z głowy.
Serio, zamknij się.
Dziewczyny, obudźcie się!
Co to miało być?
- Dalej! Tess! - Co ty robisz?
Z agresją, kurwa! Jazda, dziewczyny!
- Dajemy! - Jeszcze jeden.
- Tak! - Przejmij!
- Szybko! - Przejmij!
Do niej!
Tak, Mila!
Cholera!
No nie!
Martwisz się?
- Gdzie idziesz? - Bramka dla dziewczyn!
- Jeden z głowy. - Zabawimy się?
- Piękny gol. - Super!
Dalej, chłopaki.
- Chodźcie. - Skupcie się.
- Acke! - Biegnij!
- Dalej, Kia! - Twoja kolej!
- Super, Kia! - Znowu!
- Idziesz? - Tak. Idź.
- Co? - Idź.
- Nic ci nie jest? - Nic.
Na pewno?
- Chłopaki! - Tak!
Przejmij piłkę!
Dobrze! Dalej, Larsson!
- Cześć. - Dzień dobry.
Co oni robią?
Grają o to, kto pojedzie na turniej.
- Co się dzieje? - Grają o Gothia.
- Nie mogą. - Dlaczego nie?
Jedzie jedna drużyna.
Strzelaj!
Kurwa!
- Dobrze, Tess. - Co to było?
- Dalej, dziewczyny. - Świetnie!
Dobra obrona. Brawo, Halle!
- Z tyłu! - Uważaj!
- Dobrze! - Dalej!
Tak, Rosa.
- Dalej! - Do niej!
- Dobrze. - Dalej!
- Dobrze! - Obstawić je!
Pokryć Milę!
Dobrze, Mila!
Cholera!
- Z tyłu! - Dajesz, Mila! Jest twój!
- Super! - Pięknie, panie!
- Brawo, Mila! - Dobrze!
Jedziemy!
Dalej, stać was na więcej!
- Niedorozwój! - Debil!
- Dalej, dziewczyny! - Jeszcze jeden.
- To nie oni decydują, kto pojedzie. - Mogą robić, co chcą.
Chcecie jechać na Gothia? No to to pokażcie!
- Dalej, laski! - Chłopaki, jedziemy!
To są dziewczyny!
Dalej, panowie!
Jeszcze jeden gol.
- Co robisz? - Brawo, Mila!
- Ładnie! - Dobrze, Mila!
- Dalej! - Podaj.
Do niej!
Jestem!
Brawo! Dalej, Mila!
Biegnij!
- Dalej! - Podaj jej!
- Tak! - Super!
Tak!
Tak! Wiedziałam! Zajebiście!
Kurwa, był spalony! I ręka!
Przestańcie.
Dobra robota!
Jedziemy na Gothia!
Naprawdę jesteśmy najlepsze. Zasługujemy na to.
- Poważnie... - Uderzyła ją tutaj.
- No i jak tam? - Weź.
- Jak twoja noga? - Weź spierdalaj.
Co ty, kurwa, robiłeś?
Nie przejmuj się nim. Chodź.
Następnym razem może graj przez sen.
Daliśmy wam wygrać.
- Wcale nie. - Tak sobie myśl.
- Chodź. - Gothia Cup!
Gothia Cup!
Widzisz?
Gothia to wyższe progi.
Gothia Cup!
Pieprzony frajer.
Przysięgam!
Co jest na mojej szafce?
Co to ma być?
GKS LESBY
Co was tak bawi?
Pieprzona lesba!
- Stul ryj, skurwysynu! - Chodźcie.
Wracaj! Co uciekasz?
Pizda.
Kurwa, te chłopaki z naszej klasy to są dziecinne.
- Co? - To nie jest śmieszne.
- Nie bierz tego do siebie. - Spoko. Zignorujemy ich.
Chłopaki też jadą na Gothia.
- Co? - To niesprawiedliwe!
- Ona ściemnia? - To żart?
- Co? - Chłopaki też jadą.
- Co? To absurd. - Ograłyśmy ich po nic.
Chyba fajnie, że wszyscy jedziemy?
Mieli wysłać jedną drużynę. Tak mówili na początku.
Mila, podejdź, proszę, do gabinetu.
Dobrze.
Proszę, usiądź.
To te?
Mamy pewną sprawę. Padły wobec ciebie poważne oskarżenia.
Ukradłaś korki mojego syna.
Jego korki? Wcale nie.
- Nie może mnie pan oskarżać. - Staram się tylko ustalić, co zaszło.
Nic nie zrobiłam.
- Buty były podpisane, prawda? - Tak.
Były?
Świetnie.
Mogę zobaczyć?
Przestań.
Nie chce pan patrzeć? Śmiało.
Odczepiłaś podpis.
- Nie widzę podpisu. - Bo go odczepiła.
Tego nie wiesz.
Nie stać by jej było na te korki.
Proszę...
- Mila, skąd masz te buty? - Dostałam od Kii.
Od Kii? Dobrze.
To zapytajmy Kii.
- Pójdę po nią. - Nie, ja to zrobię.
Przepraszam.
No dobrze. To jest...
Dziękuję.
To jest Kia.
- Powiedz, że to moje buty. - Czekaj.
Miało miejsce pewne zdarzenie i nie możemy się co do niego zgodzić.
Chciałbym cię zapytać, czy poznajesz ten but.
- Tak. - Skąd?
- Słucham? - Skąd go znasz?
To buty Mili.
- A co? - Dobrze.
Mili? To moje buty.
Chwileczkę. A skąd je ma?
Ode mnie.
Rozumiem.
Żartujesz? Samira też tak okłamujesz?
- To nie dowód. - Co ma do tego Samir?
- To klub dla kryminalistek? - Proszę pana!
Niech pan cofnie te słowa!
Niby jakich kryminalistek?
- Puszcza ją pan z butami? - Doprawdy...
Hej.
- Co ty robisz, Mila? - Co?
Zmusiłaś mnie do kłamstwa.
Przepraszam, nie chciałam.
Co powiem Samirowi? Zaczęliśmy ze sobą rozmawiać,
a teraz muszę go okłamać.
Wielkie dzięki.
No tak. Przepraszam.
Mam dość nadstawiania za ciebie karku.
Co robisz w domu?
- Nie jesteś w pracy? - Ukradłaś buty do piłki nożnej?
Nie.
Na pewno?
Nie ukradłam. To było nieporozumienie.
Jeśli tak... to przysięgam, że więcej nie dotkniesz piłki.
Ale to było nieporozumienie.
To buty Kii. Dała mi je.
Zadzwonię do jej mamy i spytam.
Nie ufasz mi?
Uważaj, Mila.
Nie pakuj się w nieporozumienia.
Rozumiesz?
- Słuchasz mnie? - Tak!
Ufam ci.
Kto jest przed drzwiami? No kto?
Dobra. Napisz „przepraszam”, nie „do wieczora”.
- Trochę żenada. - Nie.
Przestań! Nie, to...
Cześć.
Co robicie?
Co napisał?
- „W porządku”. - Dobra.
Ja...
Wysłałam.
Kupiłam twoje ulubione.
Dobra. Połóż na łóżku.
Co? Pisze coś?
Nie chce się spotkać.
- Może na rozdaniu świadectw. - Pójdę z tobą. Proszę.
Dostałaś „A”? Serio?
Pięknie!
Pięknie.
Gothia Cup!
Co takiego mówiliśmy Czego nigdy nie zapomnimy?
Co takiego widzieliśmy We wschodzie słońca nad jeziorem?
Co takiego krzyczeliśmy Wracając z boiska do piłki nożnej?
Pewnego dnia stąd wyjedziemy
Mówiliśmy, że zdobędziemy świat
Że świat będzie nasz
Że...
- Dasz fajkę? - To moje. Kup sobie własne.
- Ale mogę jedną? - Tylko jedną mam.
Mila! Jarasz się, że jutro Gothia?
Kurwa, jak to działa?
Dobre.
Prawda czy wyzwanie?
Cześć.
Wyzwanie.
No dobra.
Pocałuj Augusta.
Pocałować Augusta?
Dobra. Leo, prawda czy wyzwanie?
Prawda.
- Co, kurwa? - Mogę łyka?
- Ale lamus! - Dobra.
Ile dziewczyn całowałeś?
Nie wiem, ze 20?
- A ty masz 12 lat? - Playboy.
Dobra, Kia. Prawda czy wyzwanie?
- Wyzwanie. - Wyzwanie...
Dobra, musisz...
pocałować Milę.
No nie!
Nie pocałuję Mili.
Musisz. Takie są zasady.
Co to miało być? Bo nie pocałunek.
Przestań, Leo.
Ma być w usta.
Mówiłeś „pocałować”.
- Ale w usta. - Odpuść.
- Dalej, w usta! - W usta!
W usta!
Weźcie. Przestańcie.
Co robisz?
Chodź, Shadi.
Co, idziecie do domu się bzykać?
Kia!
Musisz ciągle mi rujnować życie, do cholery?
- Co? - Zostaw mnie.
Co miałam zrobić?
- Kia! - Zamknij się!
Mila!
Prawda czy wyzwanie?
Wyzwanie.
Przejdź po ramie tamtej huśtawki.
Co, dygasz się?
Za bardzo się boi.
Odważna.
Mila.
Jak teraz zejdziesz?
- Nie. - Skacz!
Nie rób tego.
- Co, kurwa? - Zajebiście!
Co ona robi?
Nie zagra w turnieju.
Browce!
Wstawaj, Mirlinda!
Wstawaj!
Po co?
Dobrze się wczoraj bawiłaś?
Mogę zobaczyć świadectwo?
Jeszcze nam nie dali. Przyślą pocztą.
Myślisz, że jestem głupia?
Przysłali mi twoje oceny mailem.
Oblałaś kilka przedmiotów! W tym szwedzki!
- Starałam się. - Wcale nie!
Przykładałaś się tylko do piłki. Koniec z tym.
Pojebało cię? Ja mam tylko piłkę nożną!
Nauka idzie mi chujowo! Moja matka nie mówi po szwedzku!
Prawdziwa matka by mnie wspierała!
Byłaby ze mnie dumna i pozwoliłaby mi grać!
Rozmawiałam ze szkołą. Jutro zaczynasz szkołę letnią.
Rozumiesz?
Szkołę letnią? Nie mogę.
Dziś mam turniej. Hej!
Dziś wyjeżdżam.
Czas dorosnąć.
Co ty robisz?
Otwórz drzwi!
Muszę jechać na turniej! Mamo!
Spóźnię się! Otwórz!
Zacznij się uczyć, to otworzę!
Otwórz! Otwieraj, kurwa, drzwi!
Mamo! Otwieraj, kurwa!
- Otwórz! - Zacznij się uczyć!
Otwórz, kurwa, te drzwi!
Otwórz, kurwa, drzwi!
Otwórz je!
Otwieraj!
Teraz!
Otwórz je!
Mamo!
LOLLO: GDZIE JESTEŚ? AUTOKAR ZARAZ RUSZA.
Napisałam: „Chcesz ze mną być?”. I nie odpisał.
Musisz to pokazać.
To on musi coś pokazać, nie ja.
Widzieliście się od tego czasu?
Najlepsza drużyna!
To nasza grupa. Zwycięzcy awansują do ćwierćfinału.
Każdy mecz się liczy. Dajcie z siebie wszystko.
- Jesteście ze mną? - Tak!
Linden!
Dobrze!
Dobrze! Prowadź drużynę!
- Tak! - Strzelaj!
Tak.
- Mila! - Dobrze!
Dajesz!
Ciśnij!
Kurwa!
MAMA – NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Gdzie jesteś?
Martwię się...
Czemu nie tworzymy więcej okazji?
- Czemu tyle podań nie trafia? - Nie wiem...
No dalej!
- Hola! - Hola!
- Cześć. - Cześć.
- Wszystko gra? - A u ciebie?
- Planujecie trójkąt? - Co?
Tak?
Tobie z tym wąsem to nie grozi.
- Dziewiczy wąs! - Tak!
- To nie dziewiczy wąs. - Tylko co?
Pokażę ci coś z meczu.
- Jak wam poszło? - Kiepsko.
A jak dojdziemy do finału?
Teraz, Mila! Tak!
Dobrze, Mila!
- Cholera. - Dalej, dziewczyny!
Mila jest kontuzjowana.
Mila, jak twoja noga?
W porządku.
Larsson, co jest?
Chce grać, ale ją boli.
Kia, idź i graj.
Dalej!
Tak! Zajebiście!
Mogę pompkę?
Mogę pompkę? Skończyłaś?
- Hej. - Hej.
Mogę zobaczyć?
Boli?
Trochę.
Proszę. Weź obie przed snem i porządnie się wyśpij.
Dzięki.
Jarasz się meczem?
No.
Musimy go wygrać. Serio.
Tak jest, musimy.
- Tak, Mila! - Kia!
- Tak, Kia! - Dalej!
Dalej, Kia!
Dawaj!
Kia!
Strzelaj!
Skup się, Kia! Stać cię na więcej!
Co pani powiedziała?
Stać cię na więcej. Skup się.
Daję z siebie wszystko.
- Pani też czasem pudłowała. - Co?
- Mogłaby pani pogratulować próby. - Co mówisz?
Nie musi pani ciągle narzekać.
Dobrze, Mila! Tak!
Tak!
Pięknie, Mila!
Ładnie!
Brawo, Linden!
Jesteście najlepsze!
Tak!
- Tak się musisz skupiać. - Słucham?
Popatrz na Milę. Też się tak skupiaj.
Dobrze, Mila! Pięknie!
- Tak! Świetnie! - Brawo, Mila!
Świetnie, Mila!
Kiedyś tylko kozaczyłem Dziś mam wszystko, o czym śniłem
Kieszenie hasjem wypchane W aucie szyby przyciemniane
Nigdy nie byłem frajerem
No i jesteśmy.
Faza pucharowa Gothia Cup.
Harowałyście jak woły i naprawdę na to zasłużyłyście.
Pokazałyście, że umiecie grać drużynowo.
To jaki teraz ustalamy cel?
- Zagrać w finale na Ullevi. - Tak jest.
Wygramy ten turniej!
Linden!
To będzie nasze ustawienie.
Kia i Tess zaczną na ławce.
Ustawienie 4-4-2.
Zachowajcie spokój, nie bądźcie lekkomyślne
i sobie pomagajcie.
Jakieś pytania?
Nie?
Dobra. To jedziemy.
Dalej, dziewczyny!
- Do boju, Linden! - Powodzenia! Jesteście super!
Dalej, Kia!
Podobno są bardzo dobre.
Dalej!
Jazda!
Dalej, Mila! Strzelaj!
Co to ma być?
Podaj!
- Zaraz koniec. - Nie wejdzie na boisko.
Nie wszyscy zagrają?
Wszyscy. Zadbam o to.
Dobrze! Wstawaj!
Tak! Super!
- Tak! - Tak!
Jesteśmy, kurwa, w półfinale!
Chodź!
Chodź, Kia!
No dobra! Świetna robota!
- Jak się czujecie? - Dobrze!
Dobrze. Jutro półfinały.
Spotkajmy się o 7.45.
- Musiałybyśmy się obudzić o 6.30. - Tak.
Dlatego o dziesiątej gasimy światło.
Dziś jest koncert.
Na trochę możecie pójść.
Kończy się o północy.
Jesteśmy tu, żeby grać w piłkę.
Kto się nie położy do dziesiątej, może się pakować i wracać.
Jasne?
Tak.
Dobrze.
Świetna robota. Bądźcie z siebie dumne. Głowy do góry.
Świetna robota.
No, jesteś cholernie...
Mila?
Tak?
- Dzień dobry. Erika. - Dzień dobry. Mila.
Tworzę drużynę juniorek w Göteborgu.
Lollo mówi, że masz talent.
To klub dla osób, które wiążą przyszłość z piłką.
- Jesteś taką osobą? - Tak.
Będę oglądała finał na Ullevi. I zobaczymy.
Dam znać.
- Pozdrów Annę. - Oczywiście.
- Powodzenia. - Dzięki. Cześć.
Musimy wygrać półfinał, żebyś mogła się wykazać w finale.
MAMA – NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Mila!
Nie wiem, co robić.
- Podejdź do niego. - Wstydzę się.
- No co ty? - A jak mnie nie zechce?
Kto by cię nie chciał?
Mówię serio. No kto?
Idź do niego.
Dajesz.
Kia.
- Chodźmy. - Ja zostaję.
- Zaraz dziesiąta. - Przyjdę później.
- Nie, wracamy. - Wrócę później. Znam drogę.
Wiem, co mówiła Lollo, ale chcę zostać.
Jeszcze jeden mecz i zagramy na Ullevi. No weź.
To ty marzysz, żeby tam zagrać. Nie ja.
Ja chcę zostać.
Spoko. Idź spać, ja przyjdę później.
- Z własnej winy nie zagrasz. - Lollo nie zauważy.
Czemu Kia nie wraca?
Zostawcie ją. Ona zostaje.
Mila!
Dzień dobry. Jesteście nakręcone?
To wielki dzień.
Zanim przejdziemy do składu...
Kia, gdzie jesteś? Tutaj.
Możesz spakować rzeczy i przebrać się z powrotem.
- Dlaczego? - Wiem, że imprezowałaś do późna.
Ale teraz tu jestem.
To nieistotne. Przez takie rzeczy cierpi drużyna.
Cierpi? Wywalczyłyśmy półfinał, a pani nie pozwala mi grać.
- Wczoraj byłam na ławce. - Zgadza się.
Możesz już iść.
Pozwolicie na to?
Ja nie zagram, jeśli Kia nie może.
Sofia? Myślisz, że to w porządku?
Może nie chcecie, żebym grała?
Mila?
Idziesz?
Wczoraj mówiła, jakie są zasady.
- Wybierasz ją, a nie mnie? - Tego nie powiedziałam.
Ale z ciebie egoistka.
Słucham?
Myślisz tylko o sobie. Od zawsze.
A kto inny o mnie pomyśli?
- No kto? Łatwo ci mówić. - Czyżby?
- Banalnie. Wiesz czemu? - No powiedz.
Bo masz rodzinę. Twój tata przyjechał i ogląda cię na Gothia Cup.
A ja? Ja tego nie mam.
Moi rodzice ciebie też kochają.
Czemu codziennie u nas jesz? Czemu podwozimy cię na trening?
Jeśli masz mi to wypominać... Jeśli nie chcesz...
Co?
Co wypominać?
- Ja nikogo nie mam. - Masz mnie!
Zamknij się! Wcale nie! Nigdy nie prosiłam cię o pomoc.
- Ja teraz cię proszę. - Nie pomogę ci.
Kazała wrócić przed dziesiątą!
I jedyna to olałaś!
Gdybyś wróciła, mogłabyś grać.
Ile razy stawałam po twojej stronie?
Może nic dla ciebie nie znaczę.
Nic dla mnie nie znaczysz. Rozumiesz?
Nic a nic.
Idziesz?
„Najważniejsze to myśleć jak zespół”. To nie pani słowa?
W porządku?
Dziś zagramy bez rezerwowych.
Musimy wziąć się w garść. Jest strasznie późno.
Mila. Dasz radę, naprawdę.
Pobudka!
Przepraszam.
Dzień dobry.
Szukam mojej córki. Gra w drużynie BK Linden.
- BK Linden? - Mam ją odebrać.
Dobrze...
Właśnie grają na Bravida Arenie.
Dalej!
Dalej, Mila!
Pokaż im!
Stwórzcie szansę! Pomóżcie jej!
Dobrze, Mila!
Brawo, dziewczyny!
Dobrze, jazda!
Macie dwie minuty, jest zero zero! Dacie radę!
Uspokój się!
Sędzia!
Nic ci nie jest?
Dostaniecie rzut wolny.
Jesteś w stanie grać? Możesz zejść z boiska.
- Co robisz? Bierz piłkę. - Odłóż piłkę.
Co się dzieje?
Häcken!
Kurwa mać.
Pięknie!
Powrót!
Kurwa jebana mać!
Tak.
Co to ma być? Dalej!
Niech nas pani motywuje, a nie!
Dalej, Linden!
Szybko. Mamy tylko parę minut.
Zrób to.
Tak.
Dalej, Mila!
Mirlinda.
Cześć.
Proszę.
W porządku, zatrzymaj je.
Już ich nie potrzebuję.
Nie? No dobra, dzięki.
I chciałam też przeprosić.
Nie trzeba. W porządku.
Nie ma s...
No to nara.
W półfinale...
Świetnie zagrałaś w półfinale.
Naprawdę.
Dzięki.
- Na razie. - Narka.
Mirlinda, masz gościa.
Kogo?
Cześć.
Mogę wejść?
Dziękuję.
Gdyby coś, to mów.
Też takie miałam.
Kiedy byłam dzieckiem.
Zabawne.
Gdy byłam w twoim wieku,
marzyłam, żeby mieć trenera, który traktuje piłkę poważnie.
Bo nie miałam.
Kiedy zostałam twoją trenerką...
chciałam być kimś takim.
Ale teraz widzę, że może z tym przesadziłam.
Przesadziłam z presją.
Wciąż muszę się wiele nauczyć jako trenerka...
Zadzwoniła do mnie ta Erika.
Ta trenerka drużyny młodych talentów.
Zaprasza cię do naboru.
Codzienne treningi w Göteborgu to byłaby duża zmiana,
ale twoja mama się zgadza.
Mówi, że załatwiłaby transport.
Zostawię kartkę tutaj.
Piłka nożna jest okrutna.
Możesz poświęcić wszystko, a szansa na sukces wciąż jest mała.
A jeśli go odniesiesz...
i tak z dnia na dzień możesz wszystko stracić.
Bądź tego świadoma.
Jeśli potrafisz żyć bez piłki, to moim zdaniem powinnaś.
Powinnaś odrzucić ofertę.
- Słucham, tu Erika. - Dzień dobry, mówi Mila.
Z Linden?
Tak. Jeśli chodzi o ten nabór...
- Nie jestem najlepsza. - No wiemy.
Weź!
- Nie trafiłem. - Nie widziałam. Oszukujesz.
Żartujesz. Przecież jesteśmy najlepsi.
Cześć.
Załatwiłam nam szansę na dostanie się do nowego klubu w Göteborgu.
Nabór jest dzisiaj, więc musiałybyśmy wyjechać zaraz.
Ja nie jadę.
Przepraszam.
Powinnam była cię wesprzeć. To nieprawda, co mówiłam.
Wiesz, że jesteś dla mnie ważna.
Najważniejsza na świecie.
Słuchaj.
I tak jestem za słaba do tego klubu.
- Poza tym ja tego nie chcę. - Jak to nie?
Nie chcę już grać.
W takim razie ja też nie.
To wyłącznie twój wybór.
Muszę jechać na ten nabór.
Wiem, Mila.
Nie wiem, czy bez ciebie dam radę.
Pójdzie ci świetnie.
Jedziesz w tych butach?
Nie możesz w nich grać.
Oszalałaś, Mila?
Jesteś najlepsza.
Wiem.
Dobre tempo!
Dobrze.
Panujcie nad piłką.
Pracujcie nad podaniami.
Kia!
Grazie.
- Ty nie chcesz? - Nie.
Więc skąd ją znasz?
Byłyśmy przyjaciółkami.
Naprawdę?
Tak.
Jak ona ma na imię?
Jak ma na imię?
Mila!
Dawaj, Mila!
Napisy: Juliusz P. Braun