4 LIPCA 1778 ROKU
Trudno panią zadowolić.
Ciężko mi w to uwierzyć.
Źle się zachowuję.
Pora... się pożegnać.
Pora się pożegnać.
Czy pani pieski są przyjazne?
Nie omieszkam.
Dziś obchodzimy rocznicę
naszej Deklaracji.
Bogu niech będą dzięki
za naszą wolność.
Nie mogę znieść Franklina.
NADCHODZI WOJNA
DEKLARACJA
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
„WIELKA IMPROWIZACJA” STACY SCHIFF
Proszę się częstować, panie Adams, jedzenia jest pod dostatkiem.
Już jadłem, sir. Kilka godzin temu.
Jak idzie nauka?
Słucham?
Pytałem, jak idą lekcje francuskiego.
Pańska wymowa jest fatalna. Nic dziwnego, że nie zrozumiałem.
Lepiej się przełamywać, niż ściśle dbać o poprawność, nie sądzi pan?
Wieczorem znów udał się pan gdzieś powozem.
Słucham?
Chciałem jechać do opery. Zamiast tego byłem uwięziony tutaj.
Przepraszam. Byłem na bankiecie na cześć Parmentiera.
Kogo?
- Słynnego farmaceuty. - Nigdy o nim nie słyszałem.
Nie to, że obchodzi mnie tak zwana muzyka. To tylko hałas
i bezsensowne krzyki. Ale kupiłem już bilet.
Mogę o coś zapytać?
- Śmiało. - Co pan tu robi?
Nie mam obowiązku odpowiadać.
To ułatwiłoby nam zadanie.
A cóż to za zadanie?
Na pańskich kontach panuje chaos. Nie rejestruje pan wydatków.
Pańska korespondencja to istny bełkot, a śniadania jada pan o 10.14.
A jednak zdołałem w jakiś sposób wynegocjować sojusz z Francją.
I cóż nam to dało?
Francuska marynarka to największa banda nieudaczników,
z jaką miałem do czynienia.
Walczymy samotnie i toniemy w długach. Bardziej niż kiedykolwiek.
A pan usiłuje się przypodobać swojemu kompanowi Vergennesowi.
Lepiej cieszyć się jego przychylnością.
A jeszcze lepiej zmusić go do wypełnienia zobowiązań.
Jeśli nie pan, ja to zrobię.
Niewątpliwie. Przy pańskim dogłębnym zrozumieniu Francuzów,
ta strategia zapewni nam niekwestionowany sukces.
A teraz czeka nas przyjęcie.
Jest pan przeciwny uczczeniu naszej niepodległości?
Ten dzień domaga się spokojnej zadumy, a nie frywolnych zabaw.
Nasi gospodarze sądzą inaczej, a opłaca nam się ich zadowalać.
Ile będzie nas kosztował ten hołd?
Absolutnie nic. Za wszystko płaci monsieur Chaumont.
To jeszcze pogarsza sprawę.
Ilu Amerykanów mamy gościć? Dziesięciu? Pięćdziesięciu? Tysiąc?
Gościmy tylko trzech.
- A dr Bancroft? - On tu nie nocuje.
Równie dobrze by mógł.
Może powinieneś zacząć naliczać czynsz.
Nie mogę prosić gości o to, by stali się naszymi lokatorami.
Gościmy ich, karmimy, użyczamy im koni i służących. A teraz to przyjęcie.
Ile to ma kosztować?
To mało znaczący wydatek w obliczu przyszłych dochodów z handlu.
A czy ktokolwiek z nas dożyje tej przyszłości?
Nie próbuj pojąć zawiłości handlu.
Dobrze. Graj w te swoje gierki.
Ale mówię ci, te ekstrawagancje nas zrujnują.
Nareszcie. Pomóżcie midiotki.
Co odpowiedział?
Nie mogłem nadążyć.
Mówił o jakiejś cukierni.
Czy użyjemy czerwonego, czy zielonego papieru, tort pozostanie ten sam.
Chodzi o to, że mimo różnicy wyznań
wszystkie religie współdzielą pewną podstawową prawdę.
To dla mnie zbyt skomplikowane.
Wobec tego może powinieneś był się zastanowić,
zanim zaoferowałeś naszą córkę jego wnukowi.
Dość.
Nie będę o tym dyskutował.
Powiedz mu... że dla protestanta nie ma tu przyszłości.
I że Cunégonde nie może spotkać taki los.
Rozpocząłem już negocjacje.
Mam wyjść na imbecyla?
To były twoje pijackie wybryki, nie moje.
Tak czy inaczej, nie masz o tym pojęcia.
Twoja próżność jest ważniejsza od losu naszej rodziny?
On ma w Ameryce masę złota.
I co miałoby nam to dać tutaj?
Córki to brzemię, którego należy jak najszybciej się pozbyć.
Twój ojciec to rozumiał.
Dlaczego ty nie rozumiesz?
Może mademoiselle Jupin mi to wytłumaczy.
To najwyraźniej kobieta o ogromnej wiedzy.
- Jesteś bezczelna. - Gdybyż tylko tak było.
Myślisz, że nie zauważam twoich flirtów z mężczyzną o 40 lat starszym?
Nazywasz go papą, siadasz mu na kolanach
i obsypujesz go słodkimi słówkami w niekończących się listach?
Co za bezwstydność.
Tak.
Jak śmiem szukać towarzystwa kogoś, kto mnie zachwyca
i hańbić w ten sposób nazwisko mojego oddanego męża?
Nazwisko należy do mnie. Majątek też. To ja podejmuję decyzje.
Idźcie wszyscy do diabła.
Rozerwałam suknię i Gabrielle musiała ją zszyć.
Co myślicie?
Franklinet będzie zadowolony?
Wyglądasz olśniewająco.
- Tak? - Co?
Chcesz coś powiedzieć.
Tylko tyle, że przybyłem do tego kraju z chłopcem,
a teraz patrzę na mężczyznę.
Dziękuję.
Władasz francuskim lepiej, niż ja kiedykolwiek zdołam,
jesteś sumiennym sekretarzem...
Masz w sobie szczerość, która potrafi oczarować i kobiety, i mężczyzn.
Miałem doskonałego nauczyciela.
Masz na myśli mnie?
Drogi chłopcze. Wiecznie myślę o tym,
by zapewnić ci pozycję godną naszej rodziny.
Czy Kongres nie będzie wypłacał mi pensji?
Mam nadzieję, ale chodzi mi o bardziej długofalowe rozwiązania.
Długofalowe?
Razem z monsieur Brillonem omawialiśmy pewien sojusz.
Jakiego rodzaju?
Małżeńskiego.
Kto by się z tobą ożenił?
Ty ożeniłbyś się z mademoiselle Cunégonde.
Jest wykształcona, ładna i dobrze sytuowana.
I wydaje mi się, że możesz nawet mieć do niej pewną słabość.
Czy ona o tym wie?
Nie jej rolą jest wiedzieć.
A moją?
Właśnie o tym rozmawiamy, czyż nie?
Nie popełnij tego błędu, co ja.
Żeniąc się, myśl o własnych korzyściach.
Wszystko inne przyniesie jedynie troski.
Gdyby Cunégonde miała zostać moją żoną, kim się stanę?
Wygląda na to, że Francuzem.
A ty...
Po prostu mnie tu zostawisz?
Zgódź się na ten związek,
a chętnie spędzę resztę swoich dni we Francji.
Chcę zabezpieczyć twoją przyszłość. Bardzo mi na tym zależy.
Dobrze... Ja... Tak.
Dobrze.
Czyń honory.
Na czym skończyłem?
„Podróżuje dwóch żebraków”...
„Ślepy powód, pozwana kulawa, wspólnie korzystają z dobrodziejstw
bezstronnej opieki przyjaznego prawa.
Drobiazg dla niego, drobiazg dla ciebie”.
„A reszta to wynagrodzenie adwokata”.
Doskonale.
Cudowny pokaz przyjaźni.
Dziwne, że nie podrzynają sobie gardeł.
Niby dlaczego?
Wiem z dobrego źródła,
że wszyscy regularnie angażują się w swawolne i lubieżne akty,
a więzy małżeńskie uważają za zwykłą farsę.
Nie. Naprawdę? Dobry Boże.
Zaciągnął mnie na kolację do niejakich Brillonów.
Przyznam, było całkiem przyjemnie.
Ale obok mnie siedziała przy stole kobieta o pospolitej urodzie...
Jak pan sądzi?
Nie śmiem zgadywać.
To amoureuse męża. Całkiem otwarcie. A żona?
Madame Brillon.
Pociesza się towarzystwem niejakiego Monsieur le Coq.
- Pana Koguta. - To oczywiście przezwisko.
Jest pan tego pewien?
Franklin mi mówił. To jedna z tych rzeczy, które po prostu wie.
Zaiste otrzeźwiające wieści.
I tacy właśnie są nasi sojusznicy.
Czasem wątpię w ich lojalność.
Wiele nam obiecano, ale...
- Omawiał pan to z Franklinem? - Nie chce tego słyszeć.
O to mi właśnie chodzi.
Powinniśmy porozmawiać.
- Widzieli cię na scenie. - Ale nie zapraszali mnie do swoich domów.
Teraz jesteś zaproszona.
Trzynaście pasów.
Nie pomyliłam się?
Czyni pani perspektywę niepodległości jeszcze piękniejszą.
No proszę.
Staje się pan coraz bardziej francuski.
To bardzo...
Nie wiem, czy mi się to podoba.
Wolę pana jako Amerykanina.
Tego pani chce? To znaczy...
Czy takiej osoby...
Proszę spojrzeć.
Przyprowadził Afrykankę na przyjęcie.
Jest aktorką.
Skąd pan wie?
Jacques coś o niej wspominał.
To jeszcze bardziej skandaliczne.
Używają pseudonimów scenicznych.
Żeby ukryć, skąd naprawdę pochodzą.
Czym sobie na to zasłużyliśmy?
Łajdak wpędzi mnie do grobu.
Nie rób teraz scen.
Nie obchodzą mnie goście.
Nic nie rób.
Niech sobie radzi z wierzycielami,
żebrze z kurewkami i zobaczymy, jak mu się podoba...
Przestań!
Matko.
Ojcze.
Przedstawiam mademoiselle Caillot z Comédie-Italienne.
To wielka łaskawość, że oferują państwo chwilę światła
dziecku mroku takiemu jak ja.
Cóż...
Wiedzieliśmy panią w tamtej farsie Goldoniego.
Była pani wspaniała!
Madame. Skąd ta dzisiejsza pochmurność?
Wydaję się smutna?
Może trochę.
Niewykluczone.
Syn Chaumontów robi, na co ma ochotę
i nie przejmuje się, co pomyśli świat.
Świat nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.
Ale on nie podda się bez walki. A to już coś.
Ma pani nietypowy nastrój.
Drogi papa...
Czy coś może stanąć między nami?
Madame... Mamy przecież własny sojusz.
Nie mam na myśli innych kobiet.
Co może zerwać więź naszych dusz?
Nic nie przychodzi mi do głowy.
Daje mi pan słowo?
Co takiego chce pani powiedzieć?
Panie i panowie. Proszę o uwagę.
Zaraz rozpocznie się Apoteoza wolności.
Pan Kogut.
- Słucham? - Słyszał pan.
„Przyjaciele, ta doktryna
jest doktryną rozumu i mądrości”.
Rozumu i mądrości.
„Nie polegajcie jednak wyłącznie na własnej pracy”.
Praca.
„I wreszcie
doświadczenie to szkoła, w której lekcje nie są tanie...”.
Ale głupcy inaczej się nie nauczą.
„Jak mówi Biedny Richard...
...tym, którzy nie przyjmują rad, nie sposób pomóc”.
Ale jeśli nie słuchasz mądrości...
„Ta wkrótce da ci po łapach”.
I w tym tkwi geniusz Franklina.
Ściągnął błyskawicę z nieba...
i zabił tyranów.
To czyste bałwochwalstwo.
Mam nadzieję, że tak będzie wygodnie.
Całkiem znośnie, monsieur Gérard.
Inwentarz sporządzony przez wasz Kongres
mocno mnie zaskoczył, panie Adams.
Mamy tu 49 000 mundurów, klarnety i trąbki,
łyżki i nuty, farby i naparstki.
Na liście znajdzie pan też fregatę i osiem okrętów.
To wszystko składa się na jedną dziesiątą rocznego budżetu tego rządu.
Jego Wysokość wydał już sto...
Sto pięćdziesiąt milionów liwrów, by zagwarantować niepodległość Ameryki.
A mimo to Nowy Jork, obie Karoliny i Georgia wciąż należą do Brytyjczyków.
To dlatego, że ekspedycja admirała d'Estainga nie przebiła się
na amerykańskie wybrzeże.
Słyszałem, że Francję przeklinał tłum pijaków
z Nowej Anglii.
A ja, że we Francji mężczyzna może traktować małżeństwo jak świstek...
W czasach wojny należy się spodziewać pewnych nieporozumień.
Nie zgodzi się pan, panie Adams?
Im dłużej przebywam w Europie i nadzoruję nasze sprawy,
tym bardziej nasz sojusz wydaje mi się...
Skałą, na której możemy budować.
Ale Francja nie wypełniła jeszcze zobowiązań wynikających z traktatu.
Wysłaliśmy wam armaty i amunicję. Muszkiety i bagnety.
Daliśmy wam dość pieniędzy...
Nasza sytuacja pozostaje równie niepewna, co przed dołączeniem Francji do wojny.
Brakuje nam ludzi i podstawowych zapasów,
które ten sojusz miał zapewnić.
Nic nie zakończyłoby tej wojny szybciej
niż potężna francuska flota, która pokonałaby Anglików na morzu.
Jest pan ekspertem w dziedzinie strategii morskiej?
Na pewno nie jestem ślepy.
Francja chce utrzymać nam głowy nad powierzchnią,
a nie uratować nas przed utonięciem.
Nic panu nie jest, dr. Franklinie?
Przeklęta podagra. Nie życzyłbym jej nawet królowi Jerzemu.
- Czy jest cokolwiek... - Nic. Niestety nic.
- Wezwę nadwornego lekarza. - Nie, dziękuję.
Jedynym ratunkiem jest odpoczynek i pusta nadzieja.
Gdybym mógł prosić pana ministra
o rozważenie przydziału tkanin i mundurów.
Tak. Oczywiście.
Gérard?
Trzy miliony liwrów.
To w końcu drobiazg.
Naprawdę sądzi pan, że dał się nabrać na pańską nagłą niemoc?
Pańskie rozumienie dyplomacji doprowadzi nas do zguby.
Ameryka nie zniesie dłużej tego cichego, powolnego skradania.
Musimy podjąć zdecydowane kroki. Wykazać się skutecznością.
We francuskim nie ma słowa „skuteczność”.
To cała sztuka: uzyskać wiele, sprawiając wrażenie, że uzyskało się niewiele.
Opanował pan tę sztukę do perfekcji.
Dopóki żyję,
będę żył w przyjaźni z tym dworem, by zapewnić sobie te przewagi, które mogę.
Nie zrzuciliśmy kajdan jednego tyrana po to, by założyć kajdany drugiego.
Hrabia Vergennes nie jest naszym przyjacielem.
Nie, ale i tak budzi moją sympatię.
Won!
Cóż za widowisko.
Aż dziw, że powiodła się reformacja.
Nieszczęśnicy bawią się koralikami i śpiewają po łacinie.
Choć nie rozumieją ani słowa.
Londyn przesyła pozdrowienia.
Pozdrowienia nie rekompensują ryzyka, które podejmuję.
Cierpliwości, Bancroft. Jak dotąd był pan sowicie wynagradzany.
Proszę pomyśleć o błogosławieństwie Niebios.
Wątpię, by nasza znajomość zapewniła mi boskie nagrody.
Wolałbym korzyści w tym życiu.
Człowiek, który tak sobie ceni pieniądze, nie zwraca zwykle uwagi na to,
skąd one pochodzą.
Dałem panu i Londynowi wystarczające dowody lojalności.
Ameryce źle idzie wojna.
Nadszedł czas na zadanie ostatecznego ciosu.
Zasianie wątpliwości co do intencji Wersalu.
Ciężko będzie panu wmówić dr. Franklinowi,
że hrabia Vergennes działa w złej wierze.
Pan Adams jest... mniej zakochany we Francuzach.
Gdybyśmy usunęli ze sceny Franklina...
- Nie wezmę w tym udziału. - Myślałam, że zależy panu
na końcu tej wojny!
Wystarczy szepnięte Franklinowi czy Adamsowi słówko o naszej umowie...
Atmosfera w Passy jest już wystarczająco zatruta.
Grożenie mi ujawnieniem raczej się panu nie przysłuży.
Nie jest pan jedynym agentem Jego Wysokości we Francji.
Ale tylko ja cieszę się zaufaniem dr. Franklina.
A pana Adamsa?
Cóż, pan Adams ma niskie mniemanie o ludzkości.
Może to uzasadnione.
Zaradny z pana człowiek.
Na pewno wymyśli pan coś, by go sobie zjednać.
Jeśli przybył pan na obchody 4 lipca,
spóźnił się pan.
Proszę się nie martwić. Otrzymałem pełen raport.
Apoteoza wolności.
Cóż za widowisko.
Czemu zatem zawdzięczam ten zaszczyt?
Zapewne nie odpowiada panu fakt, że usiłujemy trzymać pana blisko siebie.
Na pewno robi pan to jedynie z troski o mnie.
Wizerunek policji by ucierpiał, gdyby coś złego się panu przytrafiło.
Jakże to możliwe, skoro tak rzadko spuszczacie mnie z oka?
Nie tylko my pana obserwujemy.
Nie każdy przygląda się panu równie przychylnie.
Co pan sugeruje?
Powinien pan
zachować większą ostrożność.
Dlaczego?
Krążą rozmaite plotki. Nic poza tym.
Monsieur Lenoir, jak to jest, że nigdy nie mam pewności,
czy próbuje mi pan pomóc, czy zrobić mi krzywdę?
Może jest pan z natury nieufny?
Jestem bardzo prostym człowiekiem.
Proszę na siebie uważać. W Paryżu jest już dość chaosu.
Proszę.
Pomyślałem, że przyda się panu coś na wzmocnienie.
Pan Bancroft. Jak miło.
Proszę.
Z moich prywatnych zapasów shui xian.
Dziękuję.
Jak pija pan herbatę?
Czarną, proszę. Im czarniejsza, tym lepsza.
- Proszę. - Dziękuję.
Wczoraj znów pojechał gdzieś powozem.
Tak. Wspominał o bankiecie na cześć monsieur Parmentiera.
Słynnego farmaceuty.
- Słyszał pan o nim. - Jak znosi pan takie zachowanie?
Przyjmuję jego ułomności ze względu na przyjemność płynącą z jego towarzystwa.
Cóż to za przyjemność?
Prawdę mówiąc, panie Adams,
cieszę się, że przybył pan, by nieco wzmocnić naszą dyplomację.
Cieszę się, że pan to mówi. Bardzo się cieszę.
Widzi pan...
Oczywiście nasz szacunek do dr. Franklina pozostaje niezachwiany.
Najwyższy czas, by ktoś przywołał francuski dwór do porządku.
Od pewnego czasu namawiałem na gwałtowniejsze działania...
Panie Bancroft, dopóki tu jestem, Wersal nie zazna spoczynku.
Dziękuję za to Opatrzności.
Herbaty?
Dziękuję.
Puszczajcie!
Co wy robicie?
- A na co ci wygląda? - Porywacie mnie?
Nigdy stąd nie uciekniecie.
Załóżmy się. Wiesz dlaczego?
Powiesz strażnikom, że nas znasz.
Najpierw będziecie musieli mnie zabić!
Skurwysyny! Wy...
Odważniejszy, niż myśleliśmy!
„Będziecie musieli mnie zabić!”.
Idioci! Nie macie nic lepszego do roboty?
Może tak. Może nie.
Pij, Achillesie.
Przyda ci się to.
Woźnico, ruszajmy!
- Ożenisz się z nią? - Tego pragnie dziadek.
Pytanie, czego ty pragniesz.
Jest bardzo miła.
Lubię, kiedy się ze mną droczy.
- Chyba. A jej rodzina jest... - Bogata?
- Nie tak bardzo. - Wystarczająco.
Ale młodemu Achillesowi...
Wpadła w oko inna.
Czyż nie?
Przesiedzimy tu całą noc?
Uznaj to za trening.
Czego?
Ktoś nadjeżdża.
Zamierzasz mnie tym dźgnąć?
Gilbert.
Generale Lafayette.
Naprawdę?
Oczywiście, że nie.
Niechże cię uściskam, mon ami.
- Wyglądam na Amerykanina? - Niezupełnie.
To raczej Owernia owinięta odrobiną New Jersey.
- Obraża oficera. - Powiesić go.
Albo go zadźgajmy.
Och, tak. Dobra myśl.
Po co te tajemnice?
Przebywam w areszcie domowym.
Król nie lubi, gdy markizowie uciekają, by walczyć na cudzych wojnach.
Ale to teraz nasza wspólna wojna.
I właśnie to przyjechaliśmy omówić. Usiądźcie, przyjaciele.
Porozmawiajmy o walce o wolność.
Portsmouth, Liverpool, Lancaster, Plymouth, Cork.
Eskadra okrętów, które uderzą w każdy port.
Zmuszą Brytyjczyków do obrony wybrzeża,
co ograniczy liczbę ludzi i statków wysyłanych do Ameryki.
Co wy na to, panowie?
A jak dokładnie opłacimy tę flotyllę?
Zażądamy daniny od miast.
Śmiały ruch.
A jeśli miasta nie zechcą płacić za taką ochronę?
- Doszczętnie je spalimy. - Słucham?
On...
Przyjacielu, trochę rozsądku.
Złupienie Liverpoolu dałoby nam dwa miliony funtów szterlingów.
Ćwierć miliona z Lancaster, pół miliona z Cork.
A zatem aprobuje pan ten idiotyczny plan?
Co się stało, panie Adams? Nie jest wystarczająco brutalny?
To absolutnie niedorzeczne. To niemożliwe.
Niemożliwe plany często przynoszą sukces, bo nikt się ich nie spodziewa.
A ilu ludzi wymagałaby taka eskapada?
Najwyżej 2000 francuskich żołnierzy.
Nie. To zbyt mało, markizie.
Proszę wziąć cztery, pięć tysięcy. Dokonać realnych szkód.
A może oddział kawalerii, który siałby postrach na wybrzeżu?
Doskonały pomysł. Złamać ich ducha. Niech szerzy się strach.
Tak, ale... Czy podżeganie do terroru nie przedłuży cierpienia po obu stronach?
Niech Anglia zasmakuje tego,
co wpychała nam dotąd do gardeł. To byłaby należyta odpowiedź.
A kto poprowadzi tę niszczycielską hordę?
Któż inny, monsieur? Ja sam. Z towarzyszami u boku.
Krucjata dziecięca. Cóż za wyborny pomysł.
A do tego stado słoni godnych samego Hannibala, tratujących okolice Lancashire.
Szlochający jeńcy prowadzeni na przedzie, skąpani we krwi.
Plymouth delenda est.
To marny temat do żartów.
Ten plan jest zupełnie poważny.
Zamierzamy tam popłynąć i rzucić Anglię na kolana.
„My”?
Tak. Gilbert, Ségur, Noailles i ja.
Panowie, zostawicie nas na chwilę?
Tak to bywa, kiedy bękart wychowuje bękarta.
Wiesz, po co cię tu sprowadziłem?
Po to, żebym skutecznie...
Po to, by mieć w pobliżu dziecko, które po śmierci zamknie mi oczy.
Mam 19 lat.
Nadasz się.
Więc mam tu po prostu czekać? Aż pokona cię śmierć?
I co miałbym powiedzieć twojemu ojcu?
Że zabrałem mu cię po to, by porzucić cię na dnie Morza Irlandzkiego?
Wtedy musiałbyś z nim porozmawiać.
W trumnie nie odnajdziesz chwały.
„Zobowiązujemy się jeden przed drugim naszym życiem i świętym naszym honorem”.
Tak, pan Jefferson rozkoszuje się retorycznymi popisami,
ale wszyscy się pod tym podpisaliśmy.
A potem zjedliśmy solidną kolację i spaliśmy w wygodnych łóżkach.
Gilbert przyjął kulkę za te słowa.
Ród markiza od stuleci parał się wojną.
My byliśmy kowalami i wytwarzaliśmy świece,
a w ostatnim czasie wyrobiliśmy sobie renomę w fachu drukarskim.
Podążajmy za powołaniem naszych rodzin i nie działajmy wbrew własnej naturze.
Chcesz, żebym był tchórzem.
Chcę, żebyś żył, Temple. U mojego boku.
To bardziej przysłuży się naszej sprawie niż te szaleństwa.
Nie wiesz wszystkiego.
A ty wiesz?
Nie popłyniesz. Koniec dyskusji.
Rozumie pan trudności?
Wiem, że to delikatna sprawa.
Zgodziłby się pomówić z księdzem?
Namawiam go, by był otwarty na wszystko.
Prawdę mówiąc, dla mnie to bez znaczenia.
Liczą się pozory.
A gdyby ten wymóg został spełniony?
Jeśli ksiądz się zgodzi, to dobrze.
Oczywiście, tout le tralala,
te sprawy wymagałyby pewnej delikatności.
Ale nasz układ pozostałby niezmieniony?
Cóż, nie do końca podoba mi się idea
jej przemiany w...
Amerykankę?
Opłacamy...
A raczej ja opłacam jej naukę muzyki, tańca i włoskiego, jeśli się nie mylę.
Szkoda byłoby zmarnować tyle pieniędzy.
Gdybyśmy rozwiązali kwestię wyznania zgodnie z pańskim życzeniem,
a ja obiecałbym, że wspólnie z Temple'em pozostaniemy szczęśliwie we Francji...
Podoba nam się ten chłopak, doktorze. Podoba nam się.
Niewątpliwie.
Dobrze.
To tak zwana chemise à la reine. Bo królowa nosiła ja jako pierwsza.
Może nie pierwsza, bo nosiły je chłopki... Ale kiedy ona ją włożyła...
Wszyscy kupują je u pani Bertin.
Powiedziałam: „Maman, to niesprawiedliwe. Szyjesz tam suknie,
a ja mam tylko te stare”...
- Ne słuchasz. - Słucham.
Ja...
Chciałaś pokazać mi swoje obrazy.
Dlatego, że poprosiłeś.
Ogród...
Pipou, ale nie wyszedł nos.
To suknia, o której mówiłam.
Pokazuję mu swoje akwarele.
Nie zanudzaj go, kochanie.
Nie nudzę się. Naprawdę.
Może pospacerujecie po tarasie? Jest miły wieczór.
To tylko chodzenie w tę i z powrotem. To nudne.
Idźcie, proszę.
Bądź czarująca.
Proszę zostać.
Czy to rozsądne, madame?
Zostali przecież dobrze wychowani.
Doskonale. W takim razie po prostu...
- Słucham? - Powiedziałam: nie.
Oto 100 liwrów.
Proszę je wziąć i odejść.
Jeśli pani tego nie przyjmie, każę panią odeskortować do bramy.
I zadbam o to, by nie zatrudniono pani w żadnym domu
w promieniu dwustu kilometrów od Paryża.
Na żadnym stanowisku,
nawet przy opróżnianiu toalet.
Monsieur Brillon...
Nie jest tego wart.
- Madame. - Mężu.
Czemu zawdzięczamy ten zaszczyt?
Pragnę być pomiędzy dwoma mężczyznami, którzy najbardziej zajmują moje myśli.
Omawialiśmy zmienność wiary i stałość serc.
Negocjowaliście małżeństwo naszej córki i pańskiego wnuka.
Zakładam, że mu nie mówiłeś.
O czym?
O tym, co ustaliliśmy.
- Nie pamiętam naszej... - Dobrze.
Mój drogi panie.
Mój mąż pana ubóstwia, podobnie jak ja.
Dlatego nie wie, jak powiedzieć to, co musi zostać powiedziane.
- Co cię napadło... - Powiem to za niego.
W głębi serca łączy nas przekonanie,
że istnieje tylko jedna religia i jedna moralność.
Droga pani, rozumiem potrzebę...
Choć jednostki mogą robić, co chcą
i pozostawić uprzedzenia innym,
rodziny muszą się domagać bardziej rygorystycznych zasad.
- A zatem... - Ostrzegam...
Nie staniemy się częścią pańskiej rodziny, ale pozostaniemy pańskimi przyjaciółmi.
I choć boli nas świadomość, że może pan szukać czułości gdzie indziej,
będziemy panu okazywali jedynie najgłębszą sympatię.
Ale nie dojdzie do tego małżeństwa.
Niektórzy mają wolne umysły, a inni przyjmują swe kajdany i zwą je wolnością.
Nie da się z nimi układać.
Ale nie zniechęcaj się. Znajdę ci dobrą partię.
A my, Franklinowie, będziemy mieli odpowiednią pozycję.
Wrócę na piechotę, jeśli można.
Wolałbym, żebyś tego nie robił.
Nic nie wydarzy się w Passy.
Wiem, że chcesz dla mnie jak najlepiej.
Splądrowanie Liverpoolu?
On żartował.
Nie brzmi to zbyt zabawnie.
Wersal nigdy się na to nie zgodzi. Wojna już teraz zaczęła ich nużyć.
Nie docenia pan jego siły perswazji.
Zabronił wnukowi udziału w tej wyprawie.
Pozostaje 10 000 innych na jego miejsce. Cóż znaczy dla niego ich krew?
Pan Adams by się sprzeciwił? Nie ufa temu sojuszowi.
A gdyby tylko on decydował?
Dr Franklin musiałby zostać wezwany do Ameryki,
a na to są niewielkie szanse. Filadelfijskie frakcje są zbyt podzielone.
Spróbujemy innego sposobu.
Là.
Coś do oclenia?
Proszę sprawdzić.
Za pozwoleniem, sir.
Panie i panowie! Drugie wezwanie!
Panie i panowie, ostatnie wezwanie!
Ostatnie wezwanie!
Nie przepadam za wstawaniem przed świtem.
- Szukałeś chyba chwały. - Owszem. Ale o późniejszych porach.
Powiedz mi, jak...
Jak właściwie plądruje się miasto?
On będzie wiedział.
Co zrobimy, gdy dotrzemy do Hawru?
Kupimy statki,
zwerbujemy kilka tysięcy ludzi,
zdobędziemy amunicję...
Ktoś nadjeżdża.
Przyjacielu. Twój dziadek zmienił zdanie?
Spalmy Anglię.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK