„To był martwy świat.
A co więcej, był nijaki.
Było zimno i bezchmurnie.
W powietrzu nie było wilgoci ani mgły.
A mimo to niebo było szare.
I choć nie było chmur, które przyćmiłyby światło dzienne,
powodem takiego stanu rzeczy
był brak słońca.
Gdyby ktoś spytał go o nastrój,
odparłby, że dobrze się bawi”.
W UŚCISKU
Witaj w nowym domu.
Ponoć dolar miał być...
...po dziewięć lir, euro po dziesięć.
A jak jest?
Teraz liczą się tylko bogacze.
Nie płacicie za wymianę walut?
Brakuje wam pieniędzy?
Możecie sobie dodrukować,
żeby kupić dolary, prawda?
Długo was nie było.
Tak.
Z powodu kryzysu obywatele sprzedają swoje narządy.
Mahir już tu nie przychodzi.
Zdrowie mu dopisuje?
Tak, mój tata ma się dobrze. Dba o siebie.
Na pewno nie pamiętasz,
ale to ja zawsze przynosiłem wam zakupy.
Nie dzwoniłem, gdy nie było twojego auta. Czekałem, aż wrócisz.
Dlaczego?
Bo dawałeś hojne napiwki.
Pewnego dnia, gdy czekałem,
aż wrócisz, tata mnie przyłapał.
Spytał, czemu byłem tam tak długo.
Byłem mały, powiedziałem mu o napiwku.
Nieźle mi się oberwało!
Spytał, za co mi płacił.
„Jesteś taki pazerny!”
Wtedy pierwszy i ostatni raz mnie spoliczkował.
Przez ciebie.
Yalınie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ożeniłem się.
- Gratulacje. - Dzięki.
Dostaliśmy dużo złota.
Co mam z nim zrobić?
Sprzedać? Kupić kryptowaluty?
A może założyć lokatę?
Albo nic nie robić?
Doradź mi.
Wejdź, tato.
Ty durniu.
Jeszcze zamknięte.
Idź gdzieś indziej. Zamknięte.
Spotkałeś kogoś znajomego?
Syn sklepikarza powiedział,
że się ożenił.
Jego ojciec jest dobrym człowiekiem.
Chciał zapłacić za moje zakupy.
Ale odmówiłem.
Co to?
Mam coś dla ciebie.
Naprawdę?
Tu nie ma korków.
I nie tkwisz w aucie godzinami.
Skarbie!
Sam przeczytasz resztę.
- Super. - Podoba ci się?
Posłuchaj.
Poradzimy sobie.
Tu będzie nam dobrze.
W porządku?
Miłego dnia!
Dzień dobry, panie Yalın.
Pański dom mnie wykończy.
Naprawiam, co mogę.
- Dzień dobry. - Witam.
Napełniłem zbiornik do pełna.
Będzie woda w razie awarii.
Dobry pomysł, dziękuję.
Jak podróż?
Całkiem udana.
Ale ze Stambułu wyjeżdżaliśmy dwie godziny.
Witam, proszę pani.
Dziękuję.
- Zasadziłem ją. - Co?
- Tę jabłoń. - Dobrze. Dobra robota.
Dziękuję. Mahir chciał mieć jabłoń.
- Tak? - Dopiero teraz mi się udało.
Urośnie u pana.
Dać panu kosz?
- Co takiego? - Kosz.
- Zbierzemy oliwki, prawda? - Tak?
W przyszłym tygodniu. Włożymy je do kosza.
I zawieziemy do tłoczni.
- Będzie z nich pyszna oliwa. - Dzięki.
- Jest nawet podpisany. - Kosze są ważne. Proszę o tym pamiętać.
Selma znów nas zaprosiła.
Poprzednio poszliśmy z niczym. Musimy kupić prezent.
Kup coś w jednym ze sklepów na rynku.
Nie chce mi się wychodzić.
To ja pójdę, kochanie.
Stambuł mnie wymęczył.
Mam ochotę jedynie gapić się w telewizor i słuchać o życiu celebrytów.
Yalın Şahin, któremu skonfiskowano majątek,
wyszedł z więzienia i oczekuje na proces.
Jego rzekomi wspólnicy, czterej znani biznesmeni,
po zatrzymaniu trafili za kratki.
NOWE FAKTY W SPRAWIE YALINA ŞAHİNA
Ci czterej biznesmeni
rzekomo zdefraudowali około 100 milionów dolarów
od poszkodowanych.
Apelacje ich prawników odrzucono.
Rodziny podejrzanych twierdzą, że oskarżenia są zmyślone.
Żyjemy. Życie toczy się dalej.
Nadal żyjemy.
Wiem.
Mamy to za sobą.
Mówisz, że teraz jesteśmy tu.
Sprawdźmy, czy to prawda.
ANTYKI
Dzień dobry.
Tylko się rozglądam.
Proszę bardzo.
Szukam prezentu.
Mamy magnesy.
Nie, szukam czegoś innego.
Mamy też posążki.
To Arystoteles. Miał tu szkołę.
Nie, potrzebuję czegoś innego.
Sam się rozejrzę.
Dam znać, jeśli coś mi się spodoba.
To można powiesić na ścianie.
Zauważyłem.
Nie.
Proszę sobie klapnąć.
Czasem trafiają do nas eleganccy ludzie.
Spacerują sobie.
Myślą, że są sprytni, więc kradną magnes i wychodzą.
A nie wyglądają na złodziei.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Dlatego się przyglądamy.
Żeby nas nie okradano.
Bo potem robi się bajzel.
Łapiemy złodziei.
Każemy oddać magnes.
Najpierw zawsze zaprzeczają.
Potem udają niewiniątka.
Nie pozostaje nic innego, jak im przywalić.
Wtedy klną.
Przez co obrywają mocniej.
A kiedy się kogoś bije...
Ja nie mogę przestać. Wściekłość mnie zaślepia.
Ich twarze zamieniają się w miazgę.
Wyglądają naprawdę fatalnie.
A potem wpada tu żandarmeria.
I są kłopoty.
Mamy przekichane.
Złodziej obrywa z powodu magnesu.
Warto za nie zabijać?
Oczywiście, że nie.
No właśnie. Ciągle to powtarzam.
Powtarzam to Niyaziemu.
Jest właścicielem.
Jak już kraść...
to z przytupem.
Kradzież zasranego magnesu?
Trzeba kraść...
jak Yalın.
I paradować, jak gdyby nigdy nic. Co nie?
Prawda, panie Yalın?
Co jest? Dokąd to? Tylko gadamy.
Pan coś weźmie, śmiało.
Mam dwie ostatnie sztuki bydła.
Weź pan złoty ząb mojej mamy!
Cały kraj jest pański!
Wszystko jest pańskie!
Puszczaj!
Przestań!
Co tak długo?
Kupiłeś prezent?
Tak, jasne.
Na tych ziemiach toczono wojny.
Ale wydarzyło się tu też coś innego.
Coś naprawdę wyjątkowego.
Kiedyś te ziemie zostały przejęte
bez rozlewu krwi.
Stało się to w czwartym wieku p.n.e.
Za sprawą wspaniałego Eubulosa.
Był finansistą.
W tamtym czasie Persowie prowadzili wojnę w tym regionie.
Eubulos zrobił to, co musiał zrobić jako finansista.
Pożyczał bojownikom pieniądze na dalszą walkę.
Pewnego razu Persowie nie spłacili swoich długów.
W ramach spłaty dali mu te ziemie.
Tak oto bankier został królem tego miejsca, Assos.
Finansista zasadniczo kupił to miejsce.
Miał niewolnika o imieniu Hermiasz.
Hermiasz wstąpił na tron po śmierci Eubulosa.
I co wtedy zrobił?
Sprowadził tu Arystotelesa.
Dzięki bankierowi Assos stało się
domem jednego z największych filozofów, Arystotelesa.
Dlatego tymi ziemiami rządzi nie brutalna siła, nie ignorancja,
ale rozum.
To z tego powodu przez wieki
ciągnęło tu wielkich intelektualistów.
A dziś wśród nas...
jest jeden z nich.
Witaj, Yalınie.
Witamy w Assos.
Witaj w domu.
Witamy.
Otworzysz?
Yalın!
Co robisz? Czemu nie otworzyłeś?
- Zapraszam, wejdź. - Dzięki.
- Jesteście gotowi? - Tak.
Yalın, chodź.
Ruszajmy, jeśli jesteście gotowi.
Jedźcie beze mnie.
No ale jak to?
Obiecałeś!
Będzie fajnie. Spodoba ci się.
Chodź.
Też macie w domu takie czarne robale?
U mnie są wszędzie, zwariować można.
U nas ich nie ma.
Macie szczęście.
Życie blisko natury jest fajne, ale robaki mi przeszkadzają.
Są wstrętne.
No dobra. To naturalny styl życia.
Ale brakuje miastowych wygód.
Miasto to przecież sam beton.
Nie o to mi chodziło.
Ale ty chcesz mieć winnicę. Niby jak?
Nie rozumiem.
Praca w ziemi oznacza kontakt z robakami.
Nie chcę widzieć żadnych robali.
Beyza?
Chcę uprawiać winogrona i produkować markowe wino.
Świetnie, oby ci się udało.
KOZŁY OFIARNE
Co jest? Wszystko gra?
Nie, niedobrze mi.
Chyba mam gorączkę.
Naprawdę?
Chodźcie!
Świeże powietrze dobrze ci zrobi.
Beyza! No chodźcie!
Yalın, proszę.
Nacieszmy się tym miejscem.
Chodź.
ŻANDARMERIA
Czy most wciąż tam jest?
Tak. Jest piękny. Uwielbiamy go.
Nie znamy się.
Sierżant Selami Toker z żandarmerii.
Dzień dobry, jestem Yalın.
- Moja żona, Beyza. - Jak się pan ma?
- Wszystko gra. - Miło mi.
Lubi pan polować? Poluje pan czasem?
Nie znam się na polowaniu.
Opowiem panu co nieco.
Drogie panie, proszę nam wybaczyć.
- Jest trochę chory. - Nic mi nie jest.
To nie potrwa długo.
Pokażę panu wioskę, panie Yalın.
Czuję się lepiej. Już dobrze.
- Na pewno? - Tak, możecie iść.
No to chodźmy.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Pozdrowienia dla pana Daima.
Przejdźmy się.
Nasz kumpel, Cevdet...
Trochę z niego dziwak.
Czasem pracuje w antykwariacie Niyaziego.
To tylko sklep ze starociami.
Niyazi marnie płaci mieszkańcom za graty,
które potem opyla turystom dziesięć razy drożej.
Ale do rzeczy.
Wczoraj Niyazi musiał coś załatwić w mieście.
Cevdet miał pilnować sklepu.
Zgodził się pomóc.
Rano Niyazi odkrył, że w sklepie panował bajzel.
Cevdet zniknął.
Według jego mamy nie wrócił do domu.
Pod sklepem widziano twoje auto.
Wczoraj.
- Byłeś tam? - Tak.
Kiedy?
Pod...
Pod wieczór.
Co robił?
Kto?
Cevdet.
Wszedłem, rzuciłem okiem i wyszedłem.
- Nic się nie wydarzyło? - Nie.
No dobrze...
Yalın.
Skrzywdziłeś wielu ludzi...
Prawda?
Skrzywdziłeś wielu ludzi.
Zgadza się?
Tak.
Obiecywałeś im trzykrotne zyski.
A wszystko im ukradłeś.
Wydymałeś setki tysięcy ludzi.
Będę z tobą szczery.
Mnie też wydymałeś.
Sprzedałem auto, żeby dać ci kasę.
Nie martw się.
Wielu pragnie twojej śmierci bardziej niż ja, zwłaszcza tutaj.
Cevdet się do nich zalicza.
Wiem, bo oszczędności na pogrzeb mamy dał tobie.
Dlatego pytam, czy coś się stało, gdy byłeś w sklepie.
Nic się nie wydarzyło.
Nie miałeś wyrzutów sumienia?
Nic cię nie gryzło?
Co takiego zrobiłem?
- O co chodzi? - „Co takiego zrobiłem?”
- Tak. - Ja pierdolę.
- Nie wiem, co zrobiłem. - Nieważne.
Jak się wywinąłeś w sądzie?
Odsiedziałeś tylko dziesięć dni i wyszedłeś na wolność.
Dlaczego cię nie zatrzymali?
Mieliśmy wspólników.
Tajnych wspólników.
Współpracowałem...
- z prokuraturą. - Masz na myśli te nowe aresztowania.
Trąbili o tym w telewizji.
Czyli ich sprzedałeś.
Udało ci się obwinić ich za wszystko?
Kawał z ciebie drania.
Założę się, że twoi wspólnicy chcą cię zabić.
Będą się mścić, co?
Będziesz się ciągle bał, że ktoś chce cię zabić.
Prawda?
Panie Yalın...
Nie wiem, kto pana zabije.
Ale nie znajdę tej osoby.
Nie będę jej szukał.
Nauczę pana co nieco o polowaniach.
Może na dzika?
Nawet za to trzeba zapłacić.
Płaci się podatek za każdego upolowanego dzika.
Trzeba płacić.
Na pana można polować za darmo.
Wszyscy to wiedzą.
Proszę o tym pamiętać.
Gdzie byłeś? Martwiłam się.
Wszystko gra, już dobrze.
Co powiedział żandarm?
Nic.
Nic? O czym tak długo rozmawialiście?
Beyza, wchodzisz?
Odpowiesz mi?
Idź do środka.
Proszę.
Idź.
Powiesz mi, co się stało?
Nic. Tyle razy ci mówiłem.
Pojeździliśmy sobie
po okolicznych wioskach.
Nic więcej się nie wydarzyło.
Przestań tak robić.
- Przestań. - Ale co?
Błagam cię. Dlaczego to robisz?
Obiecaliśmy sobie.
Obiecałeś mi.
Przysięgałeś, że nie będziesz kłamał.
Przecież nie kłamię!
Powiedz mi, czy coś przede mną ukrywasz?
Nic nie ukrywam.
Na pewno?
Oczywiście.
Świetnie.
Tak, wszystko w porządku.
- Dokąd idziesz? - Na zewnątrz.
- Dokąd? - Nie twój interes.
- Beyza, porozmawiajmy. - Idę się przewietrzyć.
- Zostań. - Dlaczego?
Nie wiem.
Spędźmy dzień w domu, tylko we dwoje.
Tak powiedział żandarm?
- Co? - Kazał nam zostać w domu?
Nie.
Nie ostrzegł cię? Nic nam nie grozi?
Nie.
Chciałem do pana zadzwonić. Jak się pan ma?
Co u pana? Ma pan czas?
Idę do sądu, ale proszę mówić.
Zadzwonię później.
Proszę mówić. Też muszę panu coś przekazać.
Zrobiłem coś.
Co takiego?
Coś tu się stało. Zrobiłem coś.
Co się stało?
Cóż...
Przedwczoraj...
- No wie pan... - Tak?
Poszedłem się przewietrzyć.
Jest takie miejsce przy zboczu.
Poszedłem tam.
Spotkałem tam jakiegoś faceta.
Kogoś stąd.
Miejscowego.
Zaczął zadawać mi pytania.
Coś mi powiedział.
Mogę zadzwonić, kiedy będzie pan miał więcej czasu?
Dobrze, później się zdzwonimy. Ale teraz coś panu powiem.
Rozmawiałem z prokuratorem.
Cieszy się z naszej współpracy.
Ale wie pan, to delikatna sytuacja.
Chciał, żebym panu przekazał,
że do końca procesu
nie wolno panu przejechać na żółtym świetle.
Nie wolno panu nawet przejechać na żółtym świetle.
Wszystko się posypie, jeśli coś pan przeskrobie.
KŁAMCA
Beyza!
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Dobrze. Wyszłam na spacer.
Usiądź.
- Było ładnie, ale pogoda się popsuła. - Tak.
Poproszę cappuccino.
Miałam dość pracy w banku.
Nic tylko...
harujesz w jakiejś klitce całymi latami.
Praca z pieniędzmi stresuje.
Przypomniało mi się to miejsce.
Zawsze chciałam tu mieszkać.
Podoba mi się tutaj.
Musiałam się przeprowadzić.
Jak sobie radzisz? Przywykłaś już?
Myślisz, że możesz tu mieszkać?
Chciałam być z Yalınem sam na sam.
Nic więcej.
Yalın sobie poradzi?
Podoba mu się tutaj?
Yalın zamieszka wszędzie.
PRAWNIK PROSZĘ NIE ODBIERAĆ TELEFONU!
DOŚWIADCZYŁ PIEKŁA!
Podoba ci się?
Co takiego?
Moja fryzura.
Byłam u fryzjerki.
Wygląda świetnie.
- Kiedy byłaś? - Dziś. Mówiłam, że cię zaskoczę.
Podoba ci się?
Wyglądasz świetnie.
Yalın.
Cevdeta nie widziano od wielu dni.
Oficjalnie uznano go za zaginionego.
Trwa śledztwo.
Musisz złożyć zeznania.
Wyjaśnił nam, co się stało.
Moi koledzy cię wysłuchają.
Co on teraz zrobi?
Co masz na myśli?
Co teraz zrobisz?
Na pewno masz jakiś plan, prawda?
Na pewno.
Na razie nie mam planu.
No weź!
Na pewno główka pracuje.
Trybiki na pewno się już kręcą.
Słuchaj.
Cokolwiek zrobisz, najpierw mi o tym powiedz.
Dobra?
Mówię serio.
Co z tobą nie tak?
Milczysz.
Coś cię gryzie?
Czy to dlatego, że się martwisz...
O co?
No wiesz...
Ten facet, co stracił pieniądze, a potem strzelił sobie w głowę.
Teraz na każdym kanale pokazują jego zapłakaną rodzinę.
Odpuść, Yalın.
Co ci do tego?
Co to ma wspólnego z tobą?
Inwestowanie.
Pieniądze.
Można wygrać albo przegrać.
Nie musiał inwestować, prawda?
Groziłeś im bronią, żeby odebrać im pieniądze? Nie.
Tu chodzi o wolną wolę.
Nawet ja to wiem.
Sami się do ciebie zgłaszali z forsą.
Lubią zarabiać, ale gdy tracą majątek, wieszają się.
Ludzie to mają tupet!
Nie myślą o tych, których zostawiają.
Egoiści.
Coś ci powiem.
Ludzie są chciwi.
Tak.
Nigdy nie mają dość.
Są niewolnikami pieniędzy.
Więc gdy już je stracą, myślą, że to koniec.
Pieniądze można zarobić na nowo.
PODPALIŁ SIĘ!
Trzeba korzystać z okazji.
Mężczyzna stracił oszczędności i popadł w depresję.
Dlatego podpalił się przed centralą firmy inwestycyjnej.
34-letni nauczyciel zmarł w szpitalu z powodu rozległych oparzeń.
Młody nauczyciel rzekomo sprzedał obrączkę,
by kupić benzynę, którą się oblał.
Zmarły miał żonę, osierocił trzyletnie dziecko.
Widzę pytania, które mi wysłałeś.
„Jak się dowiemy, kto na mnie doniósł? Zniosą zakaz podróżowania?”
Posłuchaj mnie.
Nie dowiemy się, kto na ciebie doniósł.
Zapomnij. To niemożliwe.
Chciałem spróbować szczęścia,
więc zapytałem prokuratora o zakaz podróżowania.
Wściekł się.
Powiedział, że to wykluczone. Zbeształ mnie.
Słuchaj.
Przez takie żądania napytamy sobie biedy w sądzie.
Zaufaj mi.
Ogarnę to po swojemu.
Przestań mnie o to męczyć.
Do usłyszenia.
Łajdak!
Nie rób tego.
- Proszę, nie rób tego. - Zniszczyłeś nas!
Proszę!
Nie!
Ratunku!
Pomocy!
Dostał zawału!
On nie żyje!
Chodźmy!
Dalej!
Zawsze taki był.
Yalın zawsze taki był. To nic nowego.
Świetnie. Wie, czego chce.
Wcale nie.
Nie. A szkoda.
To co takiego robi?
Chce mieć wszystko.
Dosłownie wszystko.
A ty?
Ja?
Czego chcesz? Czego chce Beyza?
Drugiej szansy.
Chcę spokoju.
Nie chcę się martwić o jutro.
NIE DOWIEMY SIĘ, BO TO ŚWIADEK INCOGNITO!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jest tu jakaś inna przystań?
Nie.
- Dziękuję. - Jasne.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Możemy porozmawiać? - Jasne.
Poznaje mnie pan?
Nie. A powinienem?
To pan był w lesie, prawda? Chodźmy. Robię przynętę.
Wie pan, jak zrobić najlepszą przynętę?
Rybę...
należy obtoczyć cukrem.
Wtedy ryba zalśni w wodzie jak klejnot.
W ten sposób przyciągnie inne ryby.
Muszę popłynąć na drugą stronę.
Dokąd? Na Lesbos?
- Tak. - Najlepiej promem z Küçükkuyu.
Nie przewozicie pasażerów?
Kapitanie Rahmi! Przewozimy ludzi na drugą stronę?
O ile są porządni.
Tam jest mój samochód.
Przyjechałem tu autem. Czarnym jeepem.
Jest wasz, jeśli zabierzecie mnie jutro.
Popełniłem błąd. Przepraszam.
Jutro o piątej rano.
Zostawi mi pan kluczyki.
Kapitan Rahmi schowa pana tam.
Tylko proszę być cicho.
Nikt się w niczym nie połapie.
W pół godziny będzie pan na Lesbos.
Jutro o piątej. Dobra.
Śledzi mnie pan?
Pana... Nie. A co?
Co pan robił w nocy w lesie?
- Zaraz wrócę. - Co się stało?
Wszystko w porządku?
Nie.
Beyza, spakuj naszą walizkę.
Weź tylko to, co najpotrzebniejsze.
Wyjeżdżamy. I to...
jeszcze dzisiaj.
Nie rozumiem. Dokąd?
Yalın. Co... Yalın!
Walizka? Dokąd jedziemy?
Ufasz mi?
Idź się spakować.
Nie. Nic z tego, dopóki nie powiesz mi całej prawdy.
Dokąd jedziemy i dlaczego?
Nie strasz mnie. Błagam.
Dobrze, powiem ci.
Chcą mnie zabić.
Kto?
Zabiją mnie.
- Kto taki? - Wszyscy tutaj.
Każdy, kto stracił pieniądze, chce mnie zabić.
Rozumiesz?
Grozili ci albo coś mówili?
Nie grozili mi. Po prostu chcą mnie zabić.
Rozumiesz?
Poszedłem do toalety podczas koncertu.
Spotkałem tam mężczyznę.
Miał przy sobie broń.
Celował we mnie.
Kto?
Nie wiem. Jakiś facet, nie znam go.
Przyłożył mi broń do głowy.
Prawie tam zginąłem.
- Jakoś uciekłem. - Dobra.
Musimy...
pójść na policję. Powiadomimy tego żandarma.
Oni też są w to zamieszani.
Jak to?
Wszyscy są w to zamieszani.
Żandarmeria czeka, aż ktoś mnie zabije.
Wszyscy są w to zamieszani.
Dokąd jedziemy? Wracamy do Stambułu?
Yalın!
Nie wracamy. Dość już spakowałaś.
W tym kraju nie dadzą mi spokoju, to wiem na pewno.
To co robimy?
Dogadałem się z kimś. Jutro płyniemy na Lesbos.
O czym ty mówisz?
Z kim się dogadałeś?
- Yalın? - Płyniemy do Grecji.
Do Grecji?
Yalın!
Z kim się dogadałeś?
Co to za ludzie? Możemy im zaufać?
A jeśli coś nam zrobią?
Bez obaw, nic nam nie zrobią.
Skąd wiesz?
Zaufaj mi, nic nie potrafią.
Jak ich znalazłeś? Kiedy?
Wiedziałem, że do tego dojdzie. Wiedziałem, że tak będzie.
- Dlatego ich odszukałem. - A jak sobie poradzimy w Grecji?
Pieniądze od twojego taty to za mało.
Mam to.
Spójrz.
Tu jest...
milion euro.
To nasze pieniądze.
Dokąd idziesz, Beyza?
Beyza, wracaj. Dokąd idziesz?
Wybacz, że ukrywałem to przed tobą, ale to zły moment na fochy.
Musimy się spieszyć.
Co z ciebie za człowiek?
Łódź czeka. Zbieramy się.
Beyza.
- Musimy jechać. - Ukrywałeś pieniądze? Rany.
- Jesteś zdolny do wszystkiego. - Chodźmy, proszę. Beyza.
Gdyby ktoś nie groził ci bronią,
ukrywałbyś pieniądze.
Coś ci powiem, Yalın.
Nie mów, że to...
nasze pieniądze.
- Nie rozumiem. - Nie są nasze.
Nie są nasze.
To ja cię wydałam.
Co takiego?
To ja cię wydałam.
Zastanawiałeś się.
„Skąd wiedzieli? Jak się dowiedzieli?”
Strasznie cię to gryzło.
Tak się dowiedzieli.
Ja im pomogłam.
Nie wygłupiaj się.
To żart? Jesteś na haju?
- Musimy iść. - To ja!
- Co masz na myśli? - Wsypałam cię.
Tak...
nie można. Dlaczego to zrobiłaś?
To nie w twoim stylu. Bez sensu.
Chodź.
Tak mówił o tobie prokurator.
„Nie zrobiłby tego.
Pan Yalın to szanowany biznesmen”.
Odparłam: „Biznesmen?
Firma inwestycyjna to ściema!”
Nie od razu mi uwierzył.
Wyklarowałam mu.
Jak namieszałeś w księgach,
żeby firma wyglądała na rentowną.
Wtedy mi uwierzył.
Czasami trudno to pojąć.
Ludzie łykają różne kłamstwa,
ale w obliczu prawdy potrafią przejrzeć na oczy.
Przez ciebie...
mnie zamknęli.
Tak.
A gdybym...
nie mógł się...
stamtąd wydostać?
Gdybym nie poszedł na układ? Co by się wtedy stało?
Czekałabym.
Nieważne jak długo. Zamierzałam czekać.
Chciałaś mnie wysłać za kratki, a potem na mnie czekać.
Tak?
Właśnie tak.
- Nie przesłyszałem się? - Nie, tak miało być.
Dlaczego?
Liczyłam, że się opamiętasz.
Odbiło ci?
Oszalałaś?
Jak mogłaś to zrobić?
Zobacz, jak żyjemy!
Jak mogłaś?
Wiesz, co nam zrobiłaś?
Nam?
Nie ma „nas”, Yalın.
- Jesteś chora! - Tak, jestem!
Wyłącznie z twojej winy!
Ale skoro ujawniłeś pieniądze,
choć tylko z obawy o swoje życie, już mi lepiej.
Nie wierzę, że mnie kochasz! Nigdy mnie nie kochałaś!
Miłość? O czym ty mówisz?
- Nigdy mnie nie kochałaś! - Co ty pieprzysz?
Przez ciebie moja rodzina mnie odrzuciła. O czym ty gadasz?
Znajomi się ode mnie odwrócili! Moje rodzeństwo też!
Tylko dlatego, że z tobą nie zerwałam.
Co za wstyd.
Jesteś żałosny. Żal mi ciebie.
Nawet nie wiesz,
że w Stambule przypominałeś stracha na wróble.
Byłeś jak strach na wróble wypchany forsą,
ubrany w marynarkę
i postawiony na środku pola wśród kruków.
Strach na wróble wypchany forsą.
Dlatego wszyscy wokół ciebie drżeli ze strachu.
Podlizywali się, żebyś ich nie wydymał.
A teraz? No co teraz?
Nikogo nie ma.
Wszyscy odeszli.
Zostałam tylko ja.
Naiwnie marzyłam o uratowaniu cię i rozpoczęciu nowego życia.
Ale znowu mnie oszukałeś!
Obiecałeś, że nie będziesz nic ukrywał, że nie będziesz kłamał!
A ja jak głupia ci wierzyłam!
Przeniosłam się do tej przeklętej wioski!
Cholera!
Nie przyjechałeś tu, by zaznać spokoju.
Chciałeś się tu ukryć.
Chciałeś zapaść się pod ziemię, aż wszyscy o tobie zapomną!
Ludzie się podpalają,
a ty chcesz uciekać z ich pieniędzmi?
Właśnie dlatego cię wsypałam! Przekażę pieniądze prokuratorowi.
- Niech cię szlag. - Odłóż to!
Niech cię szlag.
Też się pewnie nienawidzisz, bo jesteś taka jak ja.
Niech cię szlag.
Ja w przeciwieństwie do ciebie mam serce.
Niech cię szlag.
Pierwszego dnia w więzieniu
pokutowałem.
Obiecałem, że nikogo nie oszukam.
Że nikogo nie skrzywdzę.
I nikogo nie oszukam.
Za dużo obiecujesz.
Kłamca!
Twoje życie to kłamstwo.
Ty tchórzu.
Czemu ci w ogóle uwierzyłam?
Chciałem się tu zmienić, ale nie wyszło.
Zmarnowałam przy tobie tyle lat.
Wspierałam cię we wszystkim, co robiłeś!
Niech cię szlag.
Pójdziesz do prokuratora, jeśli nie dam ci pieniędzy?
Powinnam była cię zostawić.
Wciąż ogarniam twój bajzel!
Próbuję cię ocalić. Mimo wszystko!
Wydasz mnie.
Wiesz, o czym myślałam, gdy cię aresztowano?
Zastanawiałam się...
czy gdybym cię nie poznała...
gdybyśmy się nie spotkali...
jak wyglądałoby moje życie?
Wolałbym, byś mnie zdradziła...
niż wsypała.
Bierz forsę i znikaj.
Nie wiesz, kim jestem?
Nie wiesz, jaki człowiekiem jestem?
Wstawaj!
Zapomniałaś, kim jestem?
Co?
Pamiętaj o tym.
PAN WĄŻ
Gdzie jesteście?
Otwórz.
Proszę siadać.
Więzienie to nie przelewki.
Człowiek siedzi w zamknięciu.
I może tylko czekać.
Pan będzie miał gorzej.
Widziałem...
jak ludzie błagają.
Jak proszą o śmierć.
Pewien dorosły mężczyzna co noc płakał.
Ludzie pana pokroju.
Wykształceni, bogaci.
Nie mieli odwagi się zabić.
Wiem, że jedna noc w więzieniu jest jak piekło.
Wytrzymał pan dziesięć dni.
To kwestia charakteru.
Trzeba mieć to w sobie.
A pan akurat ma to w sobie.
Jest pan wytrzymały.
Pamięta pan Cevdeta?
Kogo?
Tego zaginionego ze sklepu ze starociami.
Pewnie nawiał do Grecji.
Był tu też gruby Galip.
Pracuje jako ogrodnik w hotelach. Podobno też zaginął.
Ale on też uciekł do Grecji.
Zaginieni na pewno są w Grecji.
Nasz piękny kraj to za mało?
No?
Koniecznie chcą jechać do zasranej Europy.
Mają obsesję na punkcie pieniędzy.
Dzień dobry.
Mogę się dołączyć?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Gdzie jest Beyza?
Wyjechała.
Szkoda.
Miałam nadzieję, że zjemy śniadanie.
Dobrze, zrobię śniadanie.
Proszę bardzo.
Dzień dobry!
- Cześć. - Cześć.
Jak się pan ma, panie Yalın?
Mam piękne pigwy.
Przyniosłem panu kilka.
Smacznego.
Nadeszła wiosna.
Nareszcie! Zima była mroźna, dała nam w kość.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Rety, pan Daim! - Dzień dobry.
Panie Yalın, obejrzałem drzewo, które zasadziłem.
Dobrze mu tam.
Zrodzi pyszne jabłka.
Jeszcze ją zaszczepię.
Moglibyśmy posadzić tu granat.
Świetny koncert, prawda?
Wręcz wspaniały.
Prawdziwa uczta dla uszu. Dziękuję.
Cieszę się, że go zorganizowaliśmy.
Pięknie wyszło.
Szkoda, że nie został pan do końca.
Czuje się pan lepiej?
Tak.
A jednak coś pan wymyślił.
To szalony plan.
Niesamowity.
Rano przeczytałem pańską wiadomość.
Cieszę się.
Podoba mi się. Wchodzę w to.
Hej, kolego!
Przynieś kosz.
Herbata gotowa.
Proszę bardzo.
Ale dziś pięknie.
Wieje, ale nie jest zimno.
Chodźmy na spacer.
Chodźmy do lasu.
Śmiało. To idealna pora.
Postaw tutaj.
Był pan nad wodospadem Hasanboğuldu, panie Yalın?
Pewnie, był tam z nami.
PAN YALIN
To miejsce to prawdziwy raj.
Cieszę się, że pan tu trafił.
Proszę spojrzeć, to raj.
Napisy: Łukasz Białk