Gdy ostrze z ciernia zrani mieszańca, krew mu się zagotowuje.
Gdyby książę, lub księżniczka doczekali się potomstwa z mieszańcem,
takie dziecko zniszczyłoby
zaklęcia, które stworzyły portale.
Cholera, dziecko apokalipsy.
Zadaniem Elit jest nie tylko odnalezienie starożytnych.
Naszym obowiązkiem jest też polowanie na mieszańce.
To znaczy, zabicie ich.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nie sądziłem, że do tego dojdzie.
Ale właśnie doszło.
Nie wiedzieliśmy, że istnieje drugi portal.
Nikt nie sądził, że jest szansa na to,
że przejdzie przez nią królewski dwór.
- Nie było sprawy. - No popatrz, Tink.
A jednak mamy ogromną, przerażającą sprawę.
Zauważyłem. Nie chciałem cię okłamywać.
W takich wypadkach, najłatwiej po prostu nie kłamać.
Oj, wiem?
Wiedziałeś, kim jestem, gdy mnie znalazłeś?
Tak, ale dopiero gdy się zbliżyłaś i wyczułem krew wróżek.
Powinienem ci powiedzieć, ale bałem się, że zrobisz coś głupiego!
Na przykład co?
Nie wiem, mogłaś zrobić sobie krzywdę.
Nigdy, Tink.
Ale próbowałabyś odejść.
Już o tym myślisz. Zapominasz o dwóch ważnych sprawach.
Chociaż właściwie, to wiele zapomniałaś, bo mocno dostałaś w głowę.
Musisz się zgodzić. Na seks z księciem.
Jesteś mieszańcem, tylko w ten sposób może dojść do poczęcia dziecka.
Bez uroków, magii, ani przymusu.
- Musisz dosłownie? - Wiem, co to znaczy.
Nie może cię zmusić. To znaczy, mógłby, co jest straszne,
ale nie pocznie w ten sposób dziecka.
Świetnie, może mnie zgwałcić, ale grunt, że nie będzie dziecka.
Nie to miałem na myśli.
- Mamy większy problem, Ivy. - Gorszy od możliwego?
Mieszańca?
Mówiłaś, że książę spróbował twojej krwi, tak?
Tak.
W takim razie nie ukryjesz się. Zawsze cię znajdzie.
Słucham?
Wyczuje cię. Nawet jeśli uciekniesz do Zimbabwe.
Nie wiem, gdzie jest Zimbabwe, ale strasznie mi się podoba nazwa.
Zimbabwe. Znajdzie cię.
Jeśli starożytny przyjmie część ciebie,
jest z tobą na zawsze związany.
Wiesz, jak go zabić?
Trzeba obciąć głowę. Ale to akurat nie najważniejsze?
- Nikt nie może wiedzieć, kim jesteś. - Wróżki mnie przecież ujawnią.
Książę nie będzie ryzykował.
Nie zaryzykuje, bo nie ma czasu szukać kolejnej kobiety mieszańca.
- To chyba dobrze. - Nie mów nawet Renowi?
Wiem, że należy do Elity, i uważam, że to obciach,
ale nawet ja słyszałem o ich zakonie.
- Jakim cudem? - Jestem wszechobecny.
Raczej wszechwiedzący?
- Ale to chyba niemożliwe, co? - Nie.
Muszę ci zaufać, a w tej chwili chyba nie mogę.
Moja wina. Wiele wróżek padło ofiarą Elity, zanim zamknięto portale.
Ale nie sądzę, żeby Ren był na tyle ogarnięty, żeby do nich należeć.
Ren jest odlotowy.
Nieważne. Nie może się dowiedzieć. Jego obowiązkiem jest cię zgładzić.
Weź się w garść, Ivy.
Nie mogę się nad sobą poużalać, nawet przez kilka minut?
Odpuść sobie Rena.
- Zerwij z nim. - Nie.
- Ivy? - Nie.
- Koniec tematu. - Dobra.
Muszę wziąć prysznic.
Na królową Mab. Wiem, że masz ochotę mnie posiekać.
Przepraszam.
Nie, mam ochotę spuścić cię w toalecie.
Nie jestem złotą rybką.
Pewnie nie uwierzysz, ale nie obchodzi mnie, kim jesteś?
Zostałem z tobą, bo mi zależy.
I dlatego, że masz absolutnie magiczny kanał Amazon Prime.
Muszę coś zjeść.
Serio?
- Ren. - Cześć, nic ci nie jest?
- Nie. - To cukier i okruchy?
Byłam głodna i zmęczona.
Ten dupek zostawił trochę ciastek?
Jedno.
Większość trafiła w dekolt.
Dzięki.
- Która godzina? - Trochę po drugiej.
Na ulicach cisza. Ani śladu Księcia, ani jego wojowników.
Nie rozumiem, czemu się ukrywają.
Pewnie chcą znaleźć mieszańca.
- Zrobili ci krzywdę? - Nie.
- Widziałeś Davida? - Krótko.
Powiedział, że chce ściągnąć posiłki z Georgii.
- Pytał o ciebie. - Naprawdę?
Będę szczery. Dzielnie walczyłaś.
Chce wiedzieć, czy przyjdziesz do pracy.
Powiedziałem mu, że musisz odpocząć przez kilka dni
Nie wiem, czy będę gotowa.
Nie wracaj, dopóki nie będziesz całkowicie zdrowa.
- Na pewno nic ci nie jest? - Nie. Jestem zmęczona.
Fajnie, że o mnie dbasz.
Czemu tak kurczowo trzymasz koc? Nie ucieknie.
Nie wiem.
- Jesteś jakaś dziwna. - Nieprawda.
Jak będziesz się tak wiercić, to oszaleję.
Wiesz, możemy coś z tym zrobić.
Ivy, musimy cię oszczędzać.
O niczym innym nie marzę, niż żeby się znaleźć między twoimi nogami,
ale nie będę ryzykował.
- David powiedział coś o Val? - Zakon jej szuka.
David nie jest zachwycony, że pewnie wypaplała wiele tajemnic.
A ja chcę ją zabić.
David nie kwestionuje też już tych bredni o mieszańcach.
Myślisz, że Val jest mieszańcem?
Tak. I to od dawna.
Możliwe, że już o tym wie.
Jej rodzice zaprzeczają. Ale kto by się przyznał?
- Gdzie są jej rodzice? - Nie wiem, mam to gdzieś.
A co z kryształem, który zabrała?
David nie wie, czym jest, albo nic nie mówi.
Spróbuję się dowiedzieć, o co chodzi.
Dobranoc.
Val! Nie!
- Ivy. - Dlaczego?
Szkoda, że to ty za mną biegniesz.
Jasne.
Czyli mogę się zapisać na kolejny semestr?
Dziękuję za informację.
- Jakie śliczne! Biorę! - Dlaczego muszę rzucić studia?
- Jo Ann mnie zabije. - Tak będzie najlepiej.
Jeśli Książę mnie wyczuwa, dlaczego jeszcze się nie pokazał?
Ja też grałbym na zwłokę.
Po co?
Musi cię oczarować, jeśli chce cię zapłodnić.
Nigdy więcej nie używaj tego słowa.
Czemu? O to mu chodzi.
Pewnie bierze kursy, jak nie być ostatnim dupkiem.
Kiedyś widziałem, jak podrywał trzy kobiety na raz.
Palant z ogromnym popędem. Zero człowieczeństwa.
- Jak większość wróżek. - Starożytni są gorsi.
Musi cię uwieść.
Pewnie planuje coś potężnego.
Może wyważy drzwi i zrobi nam nalot.
Cudowna perspektywa.
Spokojnie, obronię cię.
Cześć.
Nie chciałem cię budzić. Ale wydajesz dziwne dźwięki.
- Tak? - Ciche, delikatne jęki.
Serio?
Nie wciskałbym ci kitu, to było seksowne.
Chcę cię pocałować.
Nie potrzebujesz pozwolenia. Udzielam ci go na stałe.
- A warga? - Nic mi nie jest.
Albo nie. Czuję się samotna i porzucona.
Jesteś urocza.
Chcę cię dotknąć.
Kolejny punkt, na który nie potrzebujesz pozwolenia.
Jezu. Nie wytrzymam?
Ja też.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Cześć, kochanie. Nic ci nie jest?
Nie. Obiecuję.
- Jak żebra? - Dobrze.
Prawie nic mnie nie boli.
Nawet do nich nie dotarłem.
- Nadrobisz następnym razem. - Na pewno.
Tak je dopieszczę,
że zabiorę je nawet na kolację.
Myślałam o czymś?
- A więc jednak coś śmierdzi. - Jezu?
Ty i Tink macie ze sobą wiele wspólnego.
Za takie gadanie wyrzucę cię z łóżka.0
Z mojego łóżka? Nic z tego.
No dobra?
O czym myślałaś?
Chciałam jutro wyjść. Nie do pracy, tylko na spacer.
Dobry pomysł. Mam drugą zmianę.
Chciałam wyjść sama.
Naprawdę musisz?
Tak.
Nie bierz tego do siebie.
- Po prostu? - Wiem, Ivy.
Chcesz sobie udowodnić, że dalej jesteś twarda.
Od kilku dni nie widzieliśmy wróżek.
Nie chodzi o wróżki. Ktoś cię musi pilnować.
Chcesz znaleźć Belle.
- Myślisz, że cię nie znam? - Nie.
Co to ma znaczyć?
Wybacz.
Wiem, musisz ją znaleźć, masz do niej mnóstwo pytań, ale?
To nie zmieni przeszłości.
Ale minęło kilka dni od poważnej kontuzji.
- Jakich dni? - Co za różnica?
Jest późno. Zgaś światło, musimy się wyspać.
Omal nie zginęłaś, Ivy.
Proszę cię o odrobinę zdrowego rozsądku?
Nie potrzebuję twojego pozwolenia.
Możesz przemyśleć, co powiedziałem?
Ivy.
Dobrze.
Nie powinnaś wychodzić.
- Mam tu siedzieć do śmierci? - Tak.
Amazon ma dostawy tego samego dnia. A chłopak będzie przynosił ciastka.
Do niczego innego się nie nadaje.
Będę uważać, obiecuję.
CIASTKA NOLI
Nie rób tego. Wiem, że masz ochotę,
ale to niemądre, Ivy.
Twoja koleżanka bardzo mi pomogła.
Skoro mowa o Val? Gdzie ona jest?
Porozmawiamy?
- Nic z tego. - To się okaże.
Co poradzisz? Odmówisz mi?
Mogę.
Nie sądzę.
Jesteśmy otoczeni ludźmi. Dużo ich tu.
A ja mam ogromny apetyt,
imponujący apetyt, na wiele rzeczy.
Ohyda. Nie mam ochoty o tym słuchać.
Wiesz, że mógłbym zabić tych ludzi
w około pięć sekund, a potem przekonać wszystkich,
że mała, ruda dziewczyna pomordowała niewinnych.
Jeśli mi odmówisz, będziesz miała ich krew na rękach.
Stój.
Przydałbyś się w zatłoczonym autobusie.
- Usiądź. - Wolę stać.
- Siadaj, ptaszyno. - Nie mów tak do mnie.
Siadaj, albo wypruję mu flaki.
- On skoczy! - Boże!
O boże.
Świat śmiertelników się zmienił. Gdy tu ostatnio byłem,
konie woziły ludzi.
Musiałem się przystosować.
Mój świat umiera, ptaszyno. Nic się nie odradza.
Jedyny sposób na jego ocalenie, to otwarcie portali.
Zabiłeś swój świat. Nie zrobisz tego samego z naszym.
Co ty wiesz o moim świecie? Co ty w ogóle wiesz, ptaszyno?
Wiem, że mam ochotę cię dźgnąć w oko, ile razy nazywasz mnie ptaszyną.
- Nie lubisz mnie. - Bez jaj.
Szkoda, że nie poznaliśmy się w lepszych okolicznościach.
Na przykład, gdybyś nie próbował mnie zabić?
Gdybym się nie zorientował kim jesteś, już byś nie żyła.
Ale już wiem, jak jesteś ważna, otworzysz dla mnie portale.
Nie ma mowy.
Daj się zapłodnić, a nigdy niczego ci nie braknie.
Najbardziej odpychająca oferta w historii ludzkości.
Czuję twój strach,
a jednak mówisz, jakby nie zależało ci na własnym bezpieczeństwie.
Czy ty mnie obwąchałeś?
Chodź ze mną, tak będzie łatwiej.
Chyba, że wolę na ostro?
Wiem, jak to działa. Nie możesz mnie zmusić.
Do wielu rzeczy możesz mnie zmusić, ale do tego? nigdy.
Dlatego, że kochasz swojego mężczyznę?
- Co? - Jak wysoko cenisz jego życie?
Nie groź mu.
Oszalałeś?
Nie ma takiej opcji, żebyś mógł mnie do tego zmusić?
Możesz z tym walczyć.
Ale prędzej czy później się zgodzisz.
MAMA LOUSY ZAMKNIĘTE DO ODWOŁANIA
- Dylan, czemu sklepik zamknięty? - Jerome się przeziębił.
Co tu robisz?
Wróżki wiedzą, gdzie się ukrywamy, bo zdrajczyni przyprowadziła tu księcia.
David przeniósł kwaterę w bezpieczne miejsce.
Jasne.
Przykro mi z powodu Val.
Wiem, że byłaś z nią blisko.
Dzięki.
- Dawno was tu nie było. - Nie było takiej potrzeby.
Myślałem, że przemyślisz, co ci powiedziałem, Ivy.
- Przemyślałam. - A jednak tu przyszłaś.
Wpuścisz mnie?
Jak minął dzień?
Nic wielkiego. Chciałam kupić ciastka, ale?
DENVER, COLORADO
Co?
Ogromna kolejka.
- Przeszkadzam? - A jeśli tak?
- Pilnujesz domu rodziców Val? - Tak.
Od tygodnia.
Jak idzie?
- Jej rodzice nie są zagrożeniem. - Co to znaczy?
- Dobrze wiesz. - Przyznali się do czegoś?
Wiadomo, że nie przyznają się do przelecenia wróżki. Nieważne.
Są niebezpieczni, im szybciej znajdziemy ich córkę, tym lepiej.
Jeśli nam się poszczęści, jeszcze nie zaciążyła.
Nic ci nie jest?
Wiedziałeś, że zdjęli jej rodziców?
Wszyscy się tego spodziewali.
Mamy niepodważalny dowód, że Val jest mieszańcem?
- Nie. - A jeśli się mylimy?
Może jest zwykłą zdrajczynią, a zakon zamordował jej rodziców?
To byli dobrzy ludzie. Całe życie oddali temu miejscu.
Rozumiem, że chcesz znaleźć Val.
Dlatego nie chcę, żebyś wychodziła. Jeśli ją znajdziesz, będzie ci ciężko.
Oczywiście, dasz sobie radę, ale? bardzo to przeżyjesz, Ivy.
Wiem.
Nie musisz żyć w bagnie, które po tym zostanie.
Ja to wezmę na siebie.
- Jesteś niesamowity. - Wiem, odlotowy.
A jaki skromny.
Naprawdę mi przykro, że to zrobiła.
Wracasz do domu?
Za chwilę.
Pamiętaj, co powiedziałem. Gdy ją znajdziesz, zadzwoń do mnie.
Zrobię wszystko, żeby przeżyła.
Wrócisz do domu, gdy skończysz?
Taki miałem plan.
Ivy?
Będę tęsknił.
- Cześć, Brighton. - Cześć. Możesz wpaść?
Mama zniknęła.
Zaraz będę.
Nie wiedziałam, do kogo zadzwonić. Nie ufam już Zakonowi.
Co się dzieje?
Mama dziwnie się zachowywała, odkąd otworzono portal. Mało śpi.
Zaczęła mówić o świecie, w którym mieszkały wróżki.
Mówiła o ich świecie?
Nie, o naszym. Mówiła, że nie jest bezpieczny.
Zakon nie umiał pokonać Księcia. Tylko wróżki mogły sobie poradzić.
Ale Zakon o tym wiedział.
Powinnam iść za nią, gdy wyszła. Ale tego nie zrobiłam.
A gdy chciałam sprawdzić, co z nią, już jej nie było.
Gdy wróciłam do domu, zobaczyłam jej pamiętniki i zaczęłam czytać.
DOBRE WRÓŻKI
Boże.
Niemożliwe.
Wiem, też tak pomyślałam. Ale mama nie jest wariatką.
Dobre wróżki istnieją.
Zjawiają się w naszym świecie, ale nie żywią się ludźmi.
Żyli tak długo, jak ludzie. Pracowali z członkami Zakonu.
W tej księdze są nazwiska członków Zakonu z tamtych czasów.
Niektórzy żyją, ale wyprowadzili się. Został tylko jeden.
Jerome.
Cholera?
Wiemy, gdzie mieszkają te dobre wróżki?
Tu są mapy miasta. Zaznaczono miejsca, gdzie odbywały się polowania,
gdzie zabijano.
Jest ich więcej?
Ja nie znalazłam.
Ivy?
Zanim odeszła, powiedziała, że Ren będzie wiedział, co robić.
Dlaczego nosisz szorty i podkolanówki?
Nie lepiej założyć spodnie?
To szorty do spania. A podkolanówki są mięciutkie,
o wiele lepsze niż spodnie.
Chętnie je z ciebie ściągnę. Zębami.
Najpierw musimy o czymś pogadać.
Może o tym, jak niedopieszczone są twoje piersi
i jak planowałem to nadrobić?
Merle zniknęła.
Zostawiła dzienniki, niektóre sprzed dziesiątek lat.
Opisują jak Zakon pracował razem z wróżkami.
Słucham?
Opisuje dobre wróżki,
które nie żywią się ludźmi.
Co ty wzięłaś?
Niestety nic. Puść mnie, to ci pokażę.
Ty mówisz poważnie.
Merle zniknęła?
Powiedziała Brighton, że nie jest tu bezpiecznie.
To chyba prawda.
Nie chcę nikogo obrazić, ale Merle cierpi na?
Tak, ale to są kroniki sprzed czasów,
gdy została porwana przez wróżki.
Lista członków Zakonu, którzy działali z wróżkami.
Większość z nich jest na emeryturze, albo jej nie dożyła,
ale jeden z nich ma się dobrze.
Jerome.
Jest coś jeszcze?
Merle kazała Brighton przyjść do ciebie.
Będziesz wiedział, co robić.
Co?
- O niczym nie wiesz? - W życiu o tym nie słyszałem.
Członkowie Zakonu? Wiedzą wszystko.
Jeśli to prawda, musimy znaleźć te miłe,
nie pożerające ludzi wróżki. I to jak najszybciej
Wydaje ci się, że to łatwe?
Dawno się przekonaliśmy, że nic nie jest łatwe.
- Ren, proszę. - Nie musisz mnie prosić.
Tak dobrze?
Najchętniej zostałbym tu z tobą całą noc. Dokładnie tak.
To raczej nie kurier.
Stanowczo pomyliłeś adres.
To miało być zabawne?
Co jest, do cholery?
Co to za wygłupy?
Rycerz. Nie przejdziesz dalej!
Cholera, we "Władcy pierścieni" to działało. Dość tego!
- Zajmę się nim. - Tink, nie!
O cholera!
Co to ma być?
W tym świecie nie ma takich, jak wy.
- Nie masz prawa? - Nie.
Jest środek nocy.
Rycerze i starożytni nie znikają.
Musimy coś zrobić z ciałem,
bo szybko się rozkładają.
Nie tylko krew przesiąknie przez podłogę.
Dobrego dnia.
- Ale jak? - Że co?
- Bywam większy, gdy chcę. - To niewiele wyjaśnia.
Jestem elfem domowym.
Nie żyjemy w jakimś porąbanym świecie czarodziei.
Postaram się zapomnieć, jak nazwałaś świat czarodziei.
Jestem jednym z Brownie. Umiemy się zmniejszać,
zupełnie jak zagrożony opos.
To nie wyglądało na oposa udającego, że nie żyje.
Ale chodzi o to samo.
Czyli cały czas udawałeś, że jesteś mały?
Niezupełnie. Czy jestem mały, czy duży, dla mnie bez różnicy.
- Bez sensu. - Ostrzegałem cię, Ivy.
Pytałem, czy wiesz, co mieszka pod twoim dachem.
Wiedziałeś, że ma prawie dwa metry?
- I normalne genitalia? - Nie.
To się zamknij.
Skąd pomysł, że mógłbym nie mieć normalnych genitaliów
- A gdzie skrzydła? - Schowałem je.
W tym rozmiarze są ogromne, strasznie przeszkadzają,
a ty jesteś jakaś roztrzęsiona?
Dlatego, że nie jesteś rozmiarów lalki Barbie.
Tak będzie bardziej praktycznie. Nie musisz nosić moich zakupów.
Boże.
- Zabiję cię. - Trochę drastyczne.
- Popieram. - Uratowałem ci życie. Jak śmiesz?
Dałbym sobie radę.
A wyglądało, jakbyś właśnie
dostawał łomot życia.
- Możesz się ubrać? - Masz problem z nagością?
Mam problem z tym, że widzę twojego członka.
No proszę, to coś nowego.
Kogoś tu onieśmiela mój rozmiar.
- Nie onieśmiela. - Co za koszmar!
Zaraz się obudzę, nie będzie żadnego rycerza,
Tink wróci do normalnych rozmiarów i będzie się bawił lalkami.
W tym rozmiarze też się nimi bawię.
Ale jeśli wolisz, mogę wrócić do poprzednich rozmiarów.
Nic nie wolę.
Ten koszmar to jedno,
ale mam pytanie.
Ten rycerz chciał załatwić mnie. Nie obchodziła go Ivy. Dlaczego?
Pewnie dlatego, że rycerze atakują tego, kto jest większym zagrożeniem.
Najpierw trzeba pozbyć się silniejszego.
Jeśli rycerze zaczną się zjawiać w naszych domach, w środku nocy,
to mamy zupełnie nową sytuację.
Idę kupić porządny zamek. Zaraz wracam.
- Przepraszam, Ivy? - Daruj sobie.
- Nic nie mówiłem, bo? - Niech zgadnę.
Nie było takiej potrzeby.
Gdy przechodzimy do świata ludzi,
zawsze przybieramy tę postać, chodzi o bezpieczeństwo.
- Skoro znalazłaś mnie w tej postaci? - Ty to sprzątasz.
Posprzątam, ale nie wściekaj się na mnie.
To może bądź ze mną szczery?
Gdybyś wiedziała, że mogę tak wyglądać,
nie pozwoliłabyś mi tu zostać.
Pewnie byś mnie zabiła.
To już wszystko, Ivy. Wiesz już o mnie wszystko.
Proszę, nie gniewaj się. Opanuję się z zakupami na Amazonie.
Widziałam się z Księciem.
- I nic nie mówisz? - Jakim cudem nie spadł ci ręcznik?
Magia.
Serio, co do cholery! Ivy, gadaj, co się stało.
- Nie próbował mnie posiąść. - Uwodzi cię, mówiłem.
Wie o Renie, ten rycerz nie chciał walczyć ze mną.
Odpychał mnie.
Wysłali go, żeby usunął rywala.
Miał zabić Rena.
Fatalnie.
Zobaczyłem kawę.
Nie mogłem sobie odmówić.
Co myślisz o Tinku?
Wkurza mnie, że ten dupek nie jest rozmiarów mojego buta.
Nie będę kazał ci go wykopać, ale gdybyś chciała, jestem za.
Zapamiętam.
Dzisiaj, gdy skończymy pracę, będziemy wreszcie sami.
Mam gdzieś, co się wydarzy,
co trzeba przemyśleć, jakie zrobić plany.
Wreszcie będziesz nago.
Podoba mi się.
Mam kiepski tekst na podryw.
Tak?
Czekałem z nim na dobrą chwilę.
Dawaj?
Jesteś jak trudna klasówka, chciałbym cię ostro zaliczyć.
To było koszmarne.
Wiem.
Miło cię znowu tutaj widzieć.
Nawzajem.
Ren. Kopę lat. Dobrze, że jesteś cały.
Nawzajem. Co tu robisz, Kyle?
Jestem potrzebny.
To pewnie Ivy.
David mi o tobie opowiadał.
Miło cię poznać.
Walczyłaś z księciem w ich świecie, i przeżyłaś. Niesamowite.
Ledwo przeżyłam.
Słuchajcie! Mamy dwóch członków z Colorado.
Kyle Clare i Henry Kenner.
Nie będę owijał w bawełnę.
Henry i ja musimy znaleźć mieszańca.
Wydaje mi się, że wszyscy nie dostrzegacie najważniejszej rzeczy.
Jeśli Val była naprawdę mieszańcem,
wróżki nie puściłyby jej nawet w pobliże portalu.
Wtedy byłaby bezpieczna.
Nie jest mieszańcem.
Ivy. Zwolnij. Nic ci nie jest?
Co się dzieje? Powiedz.
Zaczynam się bać.
- To ja? - Hej!
Co wy tu robicie?
Rozmawiamy. Wiesz, gdy dwie osoby,
czasem kilka, a nawet gdy ktoś jest sam,
z reguły woli to robić bez przerywania.
Kyle ostrzegał, że jesteś przemądrzały. Nie przesadzał.
- O co chodzi? - Kyle chce z tobą pogadać.
W tej chwili jestem trochę zajęty, potem do niego wpadnę.
To rozkaz.
Poczekam. Idź do Kyle'a.
Cholera.
- Czas leci, stary. - Dokończymy tę rozmowę.
Uważaj, bo zajdzie.
Radzę przymknąć pysk, jeśli chcesz, żeby ci się przydał.
Do oddychania i jedzenia?
Daj znać, gdy skończysz.
Jasne.
Cholera, ale będzie jazda.
Val.
Val, stój.
- Schodami? Serio? - Miałam nadzieję, że zrezygnujesz.
- Nienawidzisz schodów. - Nie mów.
Dlaczego nas zdradziłaś? Przez ciebie ginęli ludzie.
Omal nie zginęłam. Jestem twoją najlepszą przyjaciółką. Ufałam ci.
Nie tak miało być. Poszłaś za mną i Księciem.
- Kto by się tam pchał? - Ja.
Myślałam, że cię kontrolują.
Poszłam za tobą, bo mi na tobie zależy.
- Przez ciebie prawie zginęłam. - Ale nie zginęłaś, prawda?
Nie o to chodzi. Dlaczego to zrobiłaś?
Mam gdzieś Zakon.
- Powiedz, dlaczego. - Nic nie rozumiesz.
Przez ciebie zginęli twoi rodzice. Wiedziałaś o tym?
Tak, to? smutne.
- Smutne? - Sprawa wymaga ofiar, Ivy.
Przeżyli wiele szczęśliwych lat.
Nie do wiary.
Jezu, Ivy. Serio masz frajdę pracując dla Zakonu?
Codziennie narażasz życie.
Z radością wstajesz rano, wiedząc, że masz 50% szans
na śmierć tego samego dnia?
Za mało mi płacą. I nie możemy odejść.
Urodziłyśmy się do tej roboty.
Ale nam się trafiło. Wiem, że nie jesteś szczęśliwa.
- Dlatego zapisałaś się na studia. - Ale nie zdradziłam przyjaciół.
Skoro było ci tak źle, mogłaś odejść.
Nie masz pojęcia, jak jest po drugiej stronie.
- Po drugiej stronie? - Do czego zdolne są wróżki.
Nie chodzi o przejęcie świata.
Są po prostu?
Gdy raz spróbujesz, już nie zrezygnujesz.
Poważnie?
Gdy się tobią żywią? To lepsze od heroiny.
- Ty? - Nie patrz tak na mnie.
Kilka miesięcy temu nas osaczyli. Myślałam, że zginę.
- Ale zabrał mnie do Marlon. - Starożytnej.
Dogadaliśmy się. Nie zabije mnie, jeśli im pomogę
znaleźć członków zakonu strzegących portalu.
Właściwie nie musiał mnie namawiać.
Przejmą nasz świat, Ivy. I wiesz, co wtedy?
Wolę być po stronie zwycięzców.
Zapewniam cię, wróżki wiedzą, co robią.
Bycie ich pokarmem sprawia ci przyjemność? Co się z tobą dzieje?
Nie wiesz, o czym mówisz.
Poczekaj, aż trafisz na wróżkę, która nie chce cię zabić.
To jak niesamowity orgazm.
- Twój facet to wróżka. - Szybko do tego doszłaś.
Przekazujesz mu informację, żeby cię zerżnął i wyssał?
Jak śmiesz mnie pouczać. Jesteś mieszańcem.
Niedługo będziesz się pieprzyć z Księciem.
Nie będę, bo mam dobry gust.
To nie był mój wybór.
Nie podjęłam pewnego ranka decyzji, że będę tchórzem,
który wszystkich zdradzi.
Bo do tego się to sprowadza. Jesteś tchórzem, Val!
Zasłużyłaś na to.
Nieładnie się bić, Ivy.
Wiesz, że mnie nie pokonasz, Val.
Uspokój się?
- Nie pozwolę ci odejść. - Nie zabijesz mnie.
Więc pewnie chcesz mnie związać?
Ale nie mam na to ochoty. Więc muszę przeciągnąć sprawę.
Po co?
Wiedziałam, że się zjawi.
Dziewczęta?
Co to mówią ludzie?
- Lepiej uprawiać miłość, niż wojnę. - Strasznie wyświechtane.
Czuję twoją krew.
Coraz lepiej.
Nawet wiem, co zrobić, żeby ten wieczór wspaniale się skończył.
Nie zbliżaj się do niego.
Kochana, już się zbliżyłam. Nie raz.
Jeśli rozumiesz aluzję.
Dlaczego krwawisz?
Wyjaśnij.
Biłyśmy się. Zaatakowała mnie, musiałam się bronić.
Miałaś ją sprowadzić, nie bić.
Nie pobiła mnie.
Mówiłam, że potrzebuje tylko czasu. Obiecuję?
Obiecałaś ją sprowadzić.
Nie wiem, co chcesz osiągnąć pięściami.
Sprowadzę. Ivy jest trudna, Drake.
Drake?
Nie udzieliłem ci pozwolenia na zwracanie się tak do mnie.
Masz rację. Przepraszam. Zapędziłam się.
Przeprosiłaś go? Naćpana jesteś?
Ona mnie nie uwiedzie na ciemną stronę. Jestem odporna.
Nie wiem, co ci obiecała, ale nic z tego nie będzie.
W ten sposób mnie nie zdobędziesz, Drake.
Tobie też nie udzieliłem pozwolenia.
Ależ mnie to obchodzi. Kompletne zero.
Ivy, przestań.
Moja śliczna ptaszyna nie umie się zachować.
Ma szczęście, że jest potrzebna.
Ale ty nie masz tego szczęścia.
Ty?
Była dla ciebie problemem, prawda? Załatwiłem to dla ciebie.
Pomagała ci.
Sama powiedziałaś, że ona cię nie namówi. Była zbędna.
Ale ty nie jesteś.
Nie zbliżaj się.
Pamiętasz, co się stało, gdy ostatnio wyciągnęłaś broń?
Myślisz, że to mnie powstrzyma?
Nie wyciągasz wniosków ze swoich doświadczeń.
Tym razem nie muszę się martwić, czy ktoś nie ucierpi.
Jesteśmy sami.
Mogę zrobić, na co mam ochotę. I nikt mnie nie powstrzyma.
Żegnaj.
Na razie.
Co?
- Val nie żyje.- Więcej szczegółów.
Zobaczyłam ją na ulicy, uciekła.
Dogoniłam ją na dachu. Walczyłyśmy i?
Spadła.
Cholera.
Nie zabiłam jej. Spytałam, dlaczego nas zdradziła.
- A wtedy?- To nieważne.
Sama wybrała swój los.
Leży tam jeszcze?
Tak.
Wyślę kogoś.
- Zrób sobie wolne. - Nic mi nie jest.
Zabieraj tyłek z dyżuru, bo jutro też ci go zabiorę.
Dobrze.
Ren.
- Już wiem. Gdzie jesteś? - Na Bourbon. Obok Galatoire.
- Zaraz będę. - Dobra.
Ivy.
- Tak mi przykro, kochana. - Nie zabiłam jej.
- To był? - Nieważne.
Ostatnie, co dla ciebie chciałem, to starcie z nią. Okropna sprawa.
Wiem, co czujesz.
Nic ci nie jest?
Co powiedział Kyle?
Chciał pogadać o mieszańcu.
Chce złapać wróżki,
może wyciśniemy z nich jakieś informacje.
- Ale skoro Val? - Nie była mieszańcem.
- Wiem, Kyle myśli? - Ja jestem mieszańcem.
- Co? Ivy? - To ja.
Dowiedziałam się kilka dni temu, po walce z Księciem.
Przestań.
Nie wiem, co ci przyszło do głowy. Val była mieszańcem, to ma sens.
Nie, nie ma.
Gdyby Val była mieszańcem, nie ryzykowaliby jej życiem,
żeby otworzyć portal. Pilnowali by jej,
żeby była gotowa dla Księcia. To nie ona.
No dobrze.
Mogę zrozumieć, że coś ci się uroiło. Wiele ostatnio przeżyłaś, ten stres?
To nie stres!
Nie wymyśliłam sobie jakiejś szalonej teorii.
Mówiłeś, że moi rodzice się kochali, ale może było tak, jak twoim kolegą.
Nie wiem. Ale wiem, że to ja.
To niemożliwe.
Chodź.
Powinnam ci od razu powiedzieć,
nie mogę dłużej cię okłamywać.
Nie będziesz mógł na mnie patrzeć.
To niemożliwe.
Nie wiem, co się z tobą dzieje, ale coś wymyślimy.
Dotrzemy do sedna sprawy, dlaczego tak o sobie myślisz.
Pokażę ci.
Kochanie. Nic nie musisz mi pokazywać.
Jestem mieszańcem, Ren.
Nie chcę, żebyś dla mnie kłamał, ani nic dla mnie robił.
Przepraszam, że stawiam cię w takiej sytuacji?
Kocham cię.
Ren.
Słucham?
Ty?
Najpierw mówisz, że jesteś odmieńcem, a potem, że mnie kochasz.
- Jak ja to przeoczyłem? - Nie, Ren?
Ty?
Nie wiem, co mam z tym zrobić.
Muszę porozmawiać z Davidem. Musi wiedzieć o rycerzu.
Nie jesteś?
Nie mogę. W tej chwili nie mogę.
Wczoraj wróciłaś sama, dzisiaj też go nie ma.
Nie narzekam. Chętnie od niego odpocznę.
Łowisz ryby?
Tak.
Jeśli w moim zlewie są ryby, przysięgam, spuszczę cię.
Spokojnie. Nie są prawdziwe.
Chciałem zamówić ryby przez Amazon, ale ich nie sprzedają.
Więc gdzie jest nasz Renny?
- Pokłóciliśmy się. - Serio?
Chyba jakiś czas go nie zobaczymy.
Niezła kłótnia, co?
Nie mów, powiedziałaś mu? O tym, kim jesteś?
Nie, nie powiedziałam mu.
Co byś zrobił, gdybym zginęła?
Dlaczego o tym myślisz?
Tyle się dzieje. Jest szansa.
- Co byś zrobił? - Nie wiem.
Musiałbym znaleźć kogoś innego z dostępem do Amazon Prime.
Miło mi.
Ale poważnie, kiedyś będziesz musiał stąd odejść. Przybrać swoją?
Drugą postać.
Wiem, Ivy. Nie martw się o mnie.
Chcesz rybkę? W sensie zwierzątko domowe?
Kupisz mi, jeśli się zgodzę?
Możesz zacząć od czegoś małego,
- jak złota rybka. - Mogę kupić fretkę?
- Co? Nie! - A kota?
Oglądam je na YouTube. Są strasznie wredne.
To mi się podoba.
W tej postaci kot może cię zjeść.
Nie, kot mnie polubi.
Zwłaszcza, gdybyś kupiła mi małego kotka, którego wychowam.
To nie zrobi różnicy. Każdy kot będzie chciał cię pożreć.
Nigdy w to nie uwierzę.
Będę go przytulał i głaskał.
- Zapomnij o sprawie. - Nie.
Nigdy nie zapomnę.
Gdybyś miał kota, musiałbyś się nim zajmować.
Wiem. Trzeba by kupić kuwetę, najlepiej taką,
która się sama czyści. Zabawki?
To było straszne. Nie zrobiłbym tego kotu.
Pa, Tink.
- Czego? - Przyszłam sprawdzić, jak się czujesz.
Nie mam ochoty na gości.
Trudno.
Wyglądasz okropnie.
A ty śmierdzisz kurzem i maścią na reumatyzm.
Obrażaj mnie dalej, gdy umieram.
Tak nisko upadłaś, ruda diablico.
Ale przyniosłam ci ciasto czekoladowe.
David cię przysłał, żebyś mnie namówiła na powrót do pracy.
David nie ma pojęcia, że tu jestem. Nikt nie wie.
Jezu, nie chcę cię zabić! Odbiło ci, Jerome?
W tych czasach lepiej uważać.
Chcę się dowiedzieć czegoś o wróżkach, które nie krzywdzą ludzi.
Lepiej nie zadawaj takich pytań.
Wiem, że Zakon kiedyś z nimi pracował,
ale ukrył to tak dobrze, że nikt o tym nie wie.
Merle się wygadała.
Chyba uciekła do jednej z tych komun.
One już nie istnieją.
Czyli?
Istnieją komuny dobrych wróżek,
które nie żywią się ludźmi?
Kiedyś były. Zostały zlikwidowane. To już przeszłość.
Ale rycerze i Książę przeszli przez portal.
Przykro mi, ale? musisz już iść.
- Jerome. - Mówię poważnie.
Musisz już iść.
Nie chcę się powtarzać.
- Co się dzieje? - Jest z tobą Ren?
Nie, a co?
Miał wrócić do biura i omówić coś pilnego
Ale zniknął. Nie odbiera telefonu.
Wracam do kwatery głównej. Sprawdzę, czy w garażu jest jego auto.
Dobrze.
- Co niby mam z tym zrobić? - Niektórzy zabijają tym wróżki.
Wiesz, gdy wykonują swoje obowiązki.
Widziałam wróżki w garażu. Nawet dwie.
Jedna zabiła drugą, a potem rzuciła się na mój sztylet.
Nie wiem, jak to rozumieć.
- Chłopaki? - Czy któraś z nich coś powiedziała?
Jeden chciał coś powiedzieć, ale został zabity.
Ona miała nasz sztylet.
Już dawno umieją posługiwać się żelazem.
Muszą jakoś utrzymywać spokój.
Dobrze, że jesteś Ivy. Mam kilka pytań.
Co jest?
Wczoraj rozmawialiśmy z Renem, wyszedł, żeby z tobą pogadać.
Nie odezwał się jeszcze?
Nie.
Dlatego byłam w garażu.
Ren tam wczoraj zaparkował, ale nie ma jego samochodu.
Pytał, czy wiemy coś o wróżkach, które nie żywią się ludźmi.
Dlaczego zadał tak dziwne pytanie?
Ren zawsze był ciekawy świata.
Dziwny obiekt zainteresowania.
Jego zniknięcie jest bardzo dziwne. Masz pojęcie, gdzie może być?
Nie.
Zajrzę do jego mieszkania. Zaczynam się martwić.
Tak?
Zaraz wyślę ekipę.
Co się dzieje?
Dylan mówił, że w pobliżu Flux jest dużo policji.
Możliwe, że nie ma to nic wspólnego z wróżkami, ale lepiej sprawdzić.
- Pójdę. - Nie ty.
Napiszesz raport o Val i to szybko.
Ale ja?
Ile razy mam ci powtarzać, że rozkaz to rozkaz?
Za każdym razem.
Wolę kulkę w łeb niż papierkową robotę.
Mogę zadać pytanie?
- Jeśli powiem, że nie, i tak spytasz? - Pewnie tak.
Val zabrała kryształ. Dlaczego był taki ważny?
To jakiś głupi rekwizyt, który nic nie znaczy.
- Co? - Mało się znamy.
Szczerze mówiąc, nikt w Zakonie zbyt dobrze się nie zna.
Z wyjątkiem ciebie i Val.
Dobrze się znałyście.
Spadła z dachu?
Jesteś blisko z Renem, który zaginął.
Członek Elity.
Dziwne.
Do czego zmierzasz, Miles?
Do niczego.
Głośno myślę.
Możesz przestać?
Wiesz, czego nie mogę przestać?
Zawile to sformułowałeś.
Od trzech lat nie mogę się pozbyć wrażenia,
że coś jest z tobą bardzo nie tak.
David ci ufa. Nie wiem, czemu.
Ale ja ci nie ufam.
Dziękuję, że podzieliłeś się ze mną swoją osobistą, nieistotną opinią.
Doceniam to.
Polecę banałem. Mam cię na oku.
Cholera, Glenn! Bawisz się w ninję?
- Co tu robisz? - Wypełniam raport dla Davida.
Jadę do Clubu Flux, sprawdzę co tam się dzieje.
Właśnie stamtąd wracam.
Domyślam się, że widziałaś już niezłe bagno, jak wszyscy?
Ale coś takiego?
Boże.
Policja zrobi z tego masowe samobójstwo.
Dlaczego śpisz na kanapie? Dalej się kłócicie z Renem?
A jeśli tak, może chcesz obejrzeć mój sprzęt?
Nigdy więcej, Tink.
Wczoraj w nocy zginęło sporo ludzi. Zostali wyssani na śmierć.
No i zabiłaś nastrój.
- I Ren zaginął. - Co!
- Nie wiem, co robić. - Może liże gdzieś swoje rany?
A może Książę go porwał. To też ma sens.
Nie pomagasz mi.
Wybacz. Nie umiem dobrze przepraszać.
Zawsze wychodzi nieszczerze.
Możemy pogadać o tym kotku?
Mało brakowało.
Ivy.
Ren? Gdzieś ty był?
- Gdzieś. - David do ciebie dzwonił.
Myślałam, że zniknąłeś, przez to, co ci powiedziałam.
- A potem myślałam? - Ivy.
Książę. Na imię ma Drake. To on zabił Val.
Zepchnął ją z dachu, jak jakiegoś śmiecia.
- Chciałam ci powiedzieć prawdę? - Ivy, już dobrze.
Jestem mieszańcem, Ren. Tym odmieńcem.
- Nie jesteś odmieńcem. - Człowiekiem też nie.
Książę chce mnie zapłodnić, żeby dostać dziecko apokalipsy.
Nie nazywaj go tak.
Przyjechałeś do Nowego Orleanu, żeby mnie znaleźć. Nie jest dobrze.
Są tu Kyle i Henry. Jak chcesz z tego wybrnąć?
Coś wymyślę.
Nazwałeś mnie "tym czymś", gdy powiedziałam, że cię kocham.
Nie powinienem tak zareagować. Wszystko będzie dobrze.
Jesteś głodna?
- Co? - Chcesz coś zjeść?
Zjedzmy coś.
CIASTKA
To twój wielki plan? Udajemy, że nic się nie stało,
a potem oddasz mnie w ręce Elity?
To nie jest pułapka. Elita nigdy cię nie dostanie.
Odezwałeś się do Davida?
Później. W tej chwili nie jest moim priorytetem.
Lepiej mu tego nie mów.
Mam to gdzieś.
A Kyle? I Henry? Mówił, że?
Też nie będę o nich myśleć.
Zjesz coś?
Coś nie tak?
- Dziwnie smakuje. - Moje jest dobre.
Naprawdę myślałam, że mnie znienawidzisz.
Stanę się dla ciebie odrażająca.
To niemożliwe.
Skończyłaś?
- Chodźmy gdzieś. - U mnie jest Tink.
- Co? - Brownie jak zwykle na posterunku.
Nie chcę iść do ciebie.
Gdzie zaparkowałeś?
Nie chciałem prowadzić, miałem o czym myśleć. Weźmy taksówkę.
- Chcesz się czegoś napić? - Nie.
Denerwujesz się.
Wyluzuj się.
Widać po mnie?
Rozumiem, że ostatnio wiele przeszłaś.
Wiele?
Zostawiłem cię, bez słowa.
Źle postąpiłem. Zwłaszcza po tym, co spotkało twoją przyjaciółkę.
Tak, to było? idiotyczne.
Przesadziłem. Uwierz mi. Bardzo żałuję.
Naprawdę?
Nawet nie wiesz, jak bardzo.
Mam zwolnić?
Tylko nie to.
Olej to.
Ren, jeśli tam jesteś, musisz natychmiast otworzyć drzwi.
Teraz rozumiem, czemu nie odbierasz.
Kyle mówił, że można na tobie polegać.
Ale jak na razie widzę, że jedyne, co cię interesuje, to jak zaliczyć.
- Cześć, Henry. - Nie masz pojęcia, gdzie jest?
Ale on denerwujący.
Był. Już mniej.
Oszalałeś?
Cholera! Ren, dlaczego to zrobiłeś?
- Wiedział, kim jesteś. - Co?
Wiedział że jesteś mieszańcem.
- Skąd? - Nie wiem.
To skąd wiesz, że wiedział?
A jeśli on wiedział, to Kyle też wie.
Skoro Kyle wie, dlaczego jeszcze żyję?
Oni raczej nie tracą czasu.
Poczekają, bo chcą, żebyś doprowadziła ich do Księcia.
Przecież nie fatygowaliby się tylko po to, żeby zabić mieszańca.
Przykro mi, że cię zdenerwowałem, ale nic innego nie mogłem zrobić.
Muszę się zająć ciałem.
Lepiej zrobię to sam.
Wszystko będzie dobrze.
Potem pogadamy.
- Hej. - Znalazłam coś.
Co?
Na jednej z ręcznie rysowanych map są dziwne znaki
przed niektórymi domami i sklepami.
Wyglądają jak proste skrzydła.
To symbole bezpiecznej przystani dla wróżek.
- Na pewno?- Tak jest napisane.
Chyba wiem, gdzie jest mama. Jest jeden dom.
Właściwie dwór. Jest na każdej mapie.
Na jednej z nich mama narysowała na nim kółko.
Stoi niedaleko elektrowni na Market Street.
Chodzi o tę opuszczoną ruderę?
Tak.
Obiecaj, że nie pójdziesz tam, dopóki jej nie sprawdzę.
- Dobra. - Dobra.
- Tink. - Skąd wiesz, że to ja?
Kto by do mnie dzwonił z mojego mieszkania?
Bo ja wiem. Duch.
Dlaczego dzwonisz?
Możliwe, że coś zamówiłem. A raczej stanowczo coś zamówiłem.
Ale nie z Amazona. Tego się tam nie dostanie.
Co takiego?
Zobaczysz, gdy wrócisz do domu. Pa!
- Cześć. - Gdzie jesteś?
Nigdzie. A ty?
U siebie. Wszystko załatwione.
Musimy pogadać. Zobaczymy się u ciebie, dobrze?
Zaczekam.
Co zrobiłeś z Henrym?
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
Kim jesteś?
Słucham?
Zamordowałeś Henry'ego i zachowujesz się,
jakby nic się nie stało.
Chciał cię zabić. Kyle też. Chronię cię.
Rozumiem, ale w tamtej chwili nie było zagrożenia.
Mogło być.
A jeśli się zastanawiasz, czy to samo zrobię z Kylem, to owszem, tak.
Dlaczego się dziwisz, Ivy? Oni cię zabiją.
- Mogę?? - Proszę.
Strasznie mocna i czarna.
Tak, jak lubię.
Nieprawda. Pijesz kawę z cukrem, jak ja.
Czasem wsypujesz sześć łyżek.
Nie lubisz czarnej kawy.
Czasem lubię.
Nikt nie zmienia upodobań.
Co studiowałam?
- Dobrze się czujesz? - Odpowiedz.
Jak mnie nazwałeś, gdy mnie poznałeś?
Gdzie Ren?
- Stoję przed tobą. - Nie jesteś Renem!
Nie wiem, co się z tobą dzieje, ale pomogę ci odzyskać zmysły.
Gdzie prawdziwy Ren?
- Ivy. - Nie chcę tego słyszeć.
Gadaj, gdzie jest, albo sprawię, że będziesz cierpiał przed śmiercią.
Gadaj!
Miałem nadzieję, że tak szybko się nie połapiesz.
Niestety, jesteś sprytniejsza, niż zakładałem.
Nie zbliżaj się.
Mogłaś mnie dźgnąć, ale tego nie zrobiłaś.
Dopóki wyglądam, jak on, nic mi nie zrobisz.
To nie było miłe, ptaszyno.
Ty? Drake.
Gdzie Ren?
- Co za agresja. - Gdzie on jest?
- Jest trochę uwiązany. - Żyje?
- Gadaj. - Gdy ostatnio sprawdzałem.
- Ale to się może zmienić. - Módl się, żeby żył.
A jeśli nie? Musisz przyznać, że to było niezłe.
Gdyby nie głupia kawa?
Doszłabym do tego.
Akurat. Z moim językiem w ustach,
czy może z czymś innym?
- Mało brakowało, co? - Wzięłaś mnie za Rena.
- Jesteś ohydny. - Wmawiasz sobie.
Złaź ze mnie!
Chcesz tego ciała. Nie wiem, dlaczego. Ale jeśli tak trzeba?
Nie dźgniesz mnie. Po co ta walka, Ivy?
Wiesz, że przegrasz.
- Lubię, gdy ze mną walczą. - Obrzydliwość!
Szkoda. Ale nadrobimy to.
Będę miał niezłą frajdę.
Jesteś trudna.
Cholera.
Obudziła się.
- Gdzie jestem? - Ja ci nie służę, ty krowo.
Musicie wymyślić lepsze epitety.
Odłóż ten dzbanek, zanim zrobisz sobie krzywdę.
Nie, dzięki.
Zdobędziemy dla ciebie jedzenie. Zachowuj się, bo poniesiesz konsekwencje.
Ale się boję.
Trzeba cię zagłodzić. Gdy poczujesz głód,
sama rozłożysz nogi.
Smakuje jak wino. Załóż jej to! Albo urwę jej łeb.
Książę nie będzie zadowolony, gdy zobaczy, że jest ranna.
Nie?
Sukinsyn.
Nie ruszyłaś obiadu.
Zdejmij łańcuch.
Obudziłaś się na pięć minut i już napadłaś na moich ludzi.
- Ugryzła mnie. - Zająłem się tym.
- Nie chcę cię krzywdzić. - Przykułeś mnie do łóżka!
Bo nie umiesz się zachowywać jak cywilizowane stworzenie.
Jak co??
- Zabiję cię. - Jak?
- Nie dosięgniesz mnie. - W końcu się do mnie zbliżysz.
To prawda, Ale wtedy będziesz chętna.
Mało prawdopodobne. Już nie możesz udawać Rena.
Nie muszę.
Pięknie ci w tym.
Jakbym miał wściekłego kota na smyczy.
W tej pozycji też mi się podobasz, ptaszyno.
Naprawdę sądzisz, że nawet za milion lat zgodziłabym się być z tobą?
Pewnie.
- Nienawidzę cię. - Ja też za tobą nie przepadam.
Przecież ci się nawet nie podobam.
Są chwile, gdy jesteś rozkosznie atrakcyjna.
Na przykład w tej chwili.
Niedługo zmienisz zdanie.
Boże?
Musimy się czymś żywić.
Spodobałoby ci się, gdybyś przestała ze mną walczyć.
Im się to podoba? Koszmarne życie.
Zabiłeś ludzi w klubie.
Stawiali się.
Radzę wyciągnąć wnioski.
Ren!
- Pozwoliłem ci do niego iść? - Proszę.
Jeśli mnie nie zadowolisz, zapłacisz za to.
Dobra. Boże, Ren!
Nie rozczulaj się nad nim. Wpadł w oko Breenie.
Odważnie sobie z nim poczyna.
Romantyczne.
Przykro mi.
- Hej. - Ivy?
To ja.
- Nie powinnaś tu być. - Ani ty.
Mówiłem, że żyje.
Jak długo pożyje, zależy od ciebie.
Wypuszczą go?
W zamian za ciebie.
Co?
Wypuszczę go, natychmiast, jeśli zgodzisz się ze mną być.
Jeśli nie, nie mogę obiecać, że Breeny nie poniesie.
Już jej się zdarzało.
- Nie możesz. - Masz wybór.
Wypuszczę tego człowieka, jeśli mi się poddasz,
albo oddam go Breenie, wtedy nie dożyje rana.
Jak mogę ci zaufać?
Daję ci słowo.
Tylko śmierć sprawi, że je złamię.
Obiecujesz, że przestaniesz go męczyć i wypuścisz?
Tak.
Nie, Ivy.
Nie rób tego.
Potrzebuję czasu.
Nie mogę tak po prostu? Ja tak nie umiem.
Nie.
Jeśli nie dasz mi czasu, nie wypuścisz go, to znajdę sposób, żeby z tym skończyć.
Wrócisz do punktu wyjścia, będziesz szukał kolejnego mieszańca.
Ile chcesz czasu?
Miesiąc?
- Dwa miesiące. - Trzy.
Muszę się przyzwyczaić.
Nie musisz. Wystarczy, że pozwolisz się zapłodnić.
Właśnie dlatego muszę się przyzwyczaić.
Chory sukinsynu.
Nie dotkniesz jej. Zabiję cię.
Trzy tygodnie i oddasz mi się?
Powiedz.
Trzy tygodnie, na tych warunkach.
Wtedy się oddam.
Umowa stoi.
Marique, wypuść go.
Ivy, nie.
Dam radę, jasne?
Zaufaj mi.
Nie rób tego. Nie jestem tego wart.
Owszem, jesteś.
Kocham cię.
Nie tkniesz jej!
Rozerwę cię na strzępy! Ivy, nie!
Jeśli myślisz, że mnie oszukasz, będziesz błagać o śmierć.
- Rozumiesz? - Rozumiem.
Nadal nic nie jesz.
Ma wziąć prysznic. Ostatnia szansa, żeby coś zjeść.
Może zjeść po prysznicu, Breena.
- Ty jesteś Breena? - Tak.
Jesteś na mojej liście ofiar.
Czyżby? Chyba wiem dlaczego.
Ja myślę.
Mówiłam, że to kiepski pomysł, żebyś tu przychodziła.
Książę o tobie wspomniał. Nie zapomni o tobie.
Taką miałam nadzieję.
Wiesz, kto jeszcze o mnie nigdy nie zapomni?
- Mój ludzki ogier. - Jesteś ohydna.
Ren tak nie uważał.
Gdy mój język był na jego skórze. Moje usta na jego szyi.
Jesteś dumna z tego, że wzięłaś kogoś siłą.
Dlaczego od razu siłą? Umiem być przekonująca.
- Niedługo będziesz martwa. - Miał niesamowite tatuaże.
Śledziłam językiem każdą kreskę.
- Zamknij się. - Daj mi klucz.
Smakował solą, jak człowiek.
Nawet niezły smak. Złożę mu jeszcze wizytę.
Nie będziesz miała okazji.
Teraz cię rozkuję.
Jeśli będziesz się rzucać, zawołam jednego z facetów.
Chyba tego nie chcesz, prawda?
Nie.
Więc proszę, nie rzucaj się na nią.
Wcale z nim długo nie była. Raz się nim pożywiła i tyle.
Chce cię nakręcić. Nie daj jej satysfakcji.
Co cię to obchodzi?
Dobra.
Idziemy.
Rozbierz się.
Naprawdę masz kwiatki na staniku?
Różowe majtki.
Ile ty masz lat?
Pierdol się.
Mogę z twoim chłopakiem.
Zamknij się, Breena.
Masz tatuaż w tym samym miejscu, co on.
Urocze.
Możesz wziąć prysznic.
Czułam, że żyję, gdy karmiłam się Renem.
Niedługo Książę cię zapłodni, a potem wyrzuci.
Ja zajmę moje miejsce u jego boku.
- Masz się ogolić. - Ohyda. Ludzie są tacy owłosieni.
Nie ma mowy. Nic z tego.
Książę chce, żebyś to założyła.
Poważnie?
Albo to, albo będziesz nago. Twój wybór.
- Proszę, nie mogę tego założyć. - Przykro mi.
Słodko. Wyglądasz jak małe dziecko, które ubiera się jak dorosła.
Zabiję cię.
Dość! Valor!
Idziemy. Już.
Książę nie będzie zadowolony twoim postępowaniem.
Warto było.
Podoba ci się suknia, którą dla ciebie wybrałem?
Nie.
- Po co rzucałaś się Breenie do oczu? - Zabiję ją.
Za to, że dotknęła twojego człowieka?
Za to, że na to, co mu zrobiła, nie było zgody.
Skąd wiesz?
Ren nigdy nie chciał być pożywieniem dla wróżek.
Myślisz, że będzie cię chciał, skoro wie, że jesteś mieszańcem?
Jak sądzisz, jak go złapaliśmy?
Breena go poderwała i z łatwością zwabiła.
Rozpoznał ją, mimo uroku.
Naszym zadaniem jest śledzenie wróżek.
Breena jest piękna. A ty? Przynajmniej masz ładne włosy.
Nie wiem, co z tobą zrobić.
Dzięki.
Wiem, co próbujesz zrobić. Nie działa.
Wiesz, że gdy żywimy się ludźmi, widzimy ich myśli,
całą osobowość, pragnienia i marzenia.
Dowiedziałem się od twojego człowieka,
że martwił się Henrym i Kyle'm.
Powinnaś mi podziękować, że wyeliminowałem chociaż jednego.
Morderstwo z zimną krwią nie wzbudza pożądania.
Wiesz, czego się jeszcze dowiedziałem?
Twój człowiek nie wie, co do ciebie czuje.
Jest rozdarty. Lubi cię, ale nienawidzi części ciebie.
Mam ci wierzyć?
Byłem w twojej głowie, znam też twoje lęki.
Chcesz być z kimś,
kto nie do końca cię akceptuje?
Myślisz, że gdy mi to powiesz, to coś zmieni?
Zawarłaś umowę, więc to nieważne. Zostało ci 17 dni.
Wolałabym, żebyś mnie zabił, niż żebyś mi o tym przypominał.
Myślałem, że nie chcesz umierać.
Wystarczy, że cię widzę i zaczynam marzyć o wyskoczeniu z 50 piętra.
Albo o fosie z głodnymi aligatorami.
Potrafisz namalować piękne obrazy samymi słowami, ptaszyno.
A ja namaluję piękny obraz twoimi jelitami.
Walcz, jeśli chcesz,
ale i tak zapłodnię cię moim nasieniem.
A gdy urodzi się dziecko apokalipsy?
Przestań je tak nazywać.
Dziecko apokalipsy?
Zabijesz mnie. Bo nie będę ci już potrzebna.
Nie chcę, żeby do tego doszło, teraz mam gwarancję.
Wiesz, ptaszyno?
Mam zamiar cię zatrzymać.
Twoje wygadanie mnie bawi.
Może zrobię ci ładną klatkę dla ładnej ptaszyny.
To dopiero romantyczne. Trzymać kogoś w klatce.
Zabiję cię.
Znajdę sposób.
Obiecuję.
Pamiętaj, że są granice mojego rozbawienia, ptaszyno.
Czegoś nie rozumiesz.
Są gorsze rzeczy, które mogę ci zrobić, zanim cię zabiję.
Najwyższy czas, żebyś zrozumiała.
Walczysz, nawet gdy to bez sensu. Szanuję to.
To nie znaczy, że cię nie złamię.
Nie złamiesz.
Już się zgodziłaś ze mną być.
Powiedziałbym, że wygrywam, ptaszyno.
Przez wiele wieków poznałem zaledwie kilku mieszańców.
Kiedyś mieliśmy wielu ludzi w naszym świecie. Długo nie żyli.
Nasze żywienie, albo klimat jakoś im nie pasował?
Rozmnażaliśmy ich, żeby był zapas.
Niestety, nasz świat się ochłodził,
a środowisko przestało sprzyjać ludziom.
A bez ludzi starzejemy się
i umieramy.
Kwiaty więdną z zimna.
- To dlatego, że tu jesteś. - Przystosowuje się do moich potrzeb.
Pogoda będzie się zmieniać. Zimę mamy w końcu we krwi.
Dołączyłeś do letniego dworu.
Przejęliśmy letni dwór wiele wieków temu.
Zanim dowiedzieliśmy się o haczyku w przepowiedni dotyczącej portalu,
mieszańcy budzili obrzydzenie.
Zabijano ich.
Ale twój gatunek też nie traktuje ich lepiej.
Co jakiś czas,
komuś z nas wpadało w oko dziecko, które miało okazję dorosnąć.
Wiesz, czego się dowiedzieliśmy o mieszańcach?
Okazuje się, że umieją się karmić ludźmi, tak jak my.
- Nie. - To jak pocałunek.
Wystarczy wziąć wdech i tego pragnąć.
Pierwszy raz przypomina? jak wy to nazywacie? Jak sztachnięcie się.
Przyzwyczaisz się.
Czas, żebyś odkryła, kim naprawdę jesteś.
Nigdy nie będę się karmić ludźmi.
- Ja taka nie jestem. - Nie masz pojęcia, jaka jesteś.
Jestem Ivy Morgan. Jestem członkiem Zakonu, jestem człowiekiem.
Nie żywię się ludźmi.
Jesteś mieszańcem, zrobisz, co ci każę.
Nigdy.
Zapomniałaś, że mogę cię zmusić?
Nie rób tego. Proszę.
Nie zmuszaj mnie do tego.
Moja wola jest silniejsza.
Pokaż jej.
Jesteś głodna.
Czujesz palącą potrzebę,
rozlewa się na całe ciało.
Nie pragniesz jedzenia. Pragniesz życia.
Pragniesz jej. Może ci dać, czego potrzebujesz.
Weź ją.
Ona tego chce.
Pokaż jej.
Wdech.
Dobrze. Nakarm się.
Nie.
Chcesz tego.
Nie. Nie chcę.
Nie chcę ciebie.
Nie.
Niedługo się zgodzisz. Nie ma innej opcji.
Znowu założysz mi obrożę?
Mam nadzieję, że nie będę musiała, ale to zależy od ciebie.
Dlaczego jesteś dla mnie miła?
Dziwisz się, że gdy na ciebie patrzę,
nie mam ochoty cię tobą pożywić, ani cię zabić?
Biorąc pod uwagę, kim jesteśmy, tak.
Książę chce ją widzieć.
Nie.
Jeśli pójdziesz z własnej woli, nie będę musiała cię zakuwać.
Jezu.
Mamy przyjść później?
- Czekałem na ciebie. - Poważnie?
- Zjadła coś? - Trochę.
Jeśli nie zjesz kolacji, nie dostaniesz deseru.
- Stanowczo nie chcę deseru. - Chcesz deser?
Oczywiście, że tak.
Wiesz, kto lubi desery?
Chcesz żebym tym razem naprawdę ci wyłupiła oczy?
- Tylko spróbuj. - Dość tego.
Nie gadaj, tylko zajmij usta tym, do czego są stworzone.
Tak jakby twój człowiek nie myślał tak samo, jak ja.
On mnie szanuje.
Wyobrażasz sobie, że jeszcze kiedyś wrócisz do swojego kochanka.
Zabawne. Myślisz, że cię przyjmie.
Gdyby mu na tobie zależało,
chyba by już znalazł sposób, żeby cię uwolnić, prawda?
Nie musi mnie ratować.
Już czas.
Na co?
Karmienie.
- Możemy porozmawiać? - Rozmawiać?
- Zostało mi kilka dni. - Dwa. Łącznie z dzisiejszym.
Zmuszasz mnie do karmienia się, potem nie jestem sobą.
Ten czas się nie liczy.
Wtedy nie mogę się czuć przy tobie bezpieczna.
Jestem wobec ciebie wyjątkowo pobłażliwy.
- Poważnie? - Tak.
Zdjąłem ci łańcuch. Nie naciskam.
Wiele razy mogłem cię namówić do zgody.
Jasne, mogłeś. Ale nie mogę być kontrolowana,
a to robisz cały czas.
O czym chcesz gadać?
- Musimy o tym mówić tutaj? - Dokąd chcesz iść?
Na zewnątrz.
Nic z tego.
Chcę tylko pobyć chwilę na słońcu.
Jeśli czegoś spróbujesz, nie spodoba ci się, co ci zrobię.
Ostrzegam.
Groźby też mnie dobrze nie nastrajają.
Słucham.
Możemy się przejść?
Dobrze.
Pytaj.
Jaki masz plan? Dziecko się urodzi, portal się otworzy, co potem?
Ludzi jest dużo. Ponad 7 miliardów.
Wiem, że dla ciebie to jak niekończący się bufet,
ale ogromna ilość ludzi nie będzie miała ochoty być twoim daniem.
Ludzie są głupi. Mają tendencje do chowania głowy w piasek.
Zanim się zorientują, przejmiemy pełną kontrolę.
Jak chcesz przejąć kontrolę?
Gdy otworzymy portal, przejdą przez niego miliony.
- Nas jest więcej. - Chyba "ich".
Myślisz, że nie planowaliśmy tego od dziesiątek, setek lat?
Jesteśmy wszędzie. Niektórzy z nas zajmują wysokie stanowiska.
Weszliście do rządu?
Na każdym szczeblu.
Kwestia czasu i przejmiemy absolutną kontrolę.
Będziemy walczyć.
Owszem, wróżki mają więcej zdolności, niż my,
ale mamy powód, żeby walczyć, bez względu na wszystko.
- Jaki? - Wolność.
Większość ludzi już wykonuje nasze polecenia. To bydło.
Mam tego dość.
- Już czas. - Nie, zaczekaj.
Za krótko rozmawiamy. Mam jeszcze pytania.
Odwlekasz to, co nieuniknione.
Nie muszę się karmić. Udowodniłeś, co chciałeś.
Najwyraźniej nic nie rozumiesz, jeśli ciągle uważasz się za człowieka.
Przypomnij sobie, kim jesteś.
Ivy, dość.
Spójrz na mnie.
Zrobisz, co ci każę.
Ivy, obudź się.
Księcia nie ma. To jedyna szansa na ucieczkę.
Co?
Znowu się karmiłam.
Wiem. Jeśli tak dalej pójdzie, uzależnisz się.
Jak to??
To twoja ostatnia szansa przed powrotem Księcia,
czas się kończy, niedługo wróci.
- Nie ma go? - Nie.
Zabrał ze sobą trzech starożytnych. Nie mamy wiele czasu.
Pomożesz mi uciec?
Musisz wiedzieć, że nie tylko Zakon
chce zapobiec otwarciu portali.
Nie zdobyłam kołka z cierni, ale to wystarczy.
Wystarczy.
Nie zabiję ich. Obezwładnię, ale nie zabiję.
Pewnie zabiję.
Valor jest zajęta.
Umiesz cicho obezwładniać? Bo zabijanie jest ciche.
Co jest grane? A wy dokąd?
Wybacz
Nie musisz ich zabijać!
Nie mają pojęcia, co się dzieje.
Będziemy musiały później o tym pogadać.
Co? Nie zabiłam jej.
Dwa kilometry stąd jest droga. Musimy szybko biec, jasne?
Stać!
- Złapią nas. - Masz rację.
Tym razem będę zabijać. Nie możemy ryzykować.
Ivy, uważaj!
Myślisz, że uciekniesz?
- Tak. - Kretynka.
Przez ciebie ona zginie, a ty będziesz żałować,
że byłaś zbyt głupia.
Mogę ci skręcić kark!
Twój książę się nie ucieszy.
Znajdzie innego mieszańca. Pomyśli, że uciekłaś.
A tak naprawdę, będziesz martwa.
Ivy. Nic ci nie jest? Wszystko dobrze.
- Nie wiem, czy to ty. - To ja.
Wszystko wyjaśnię, ale musisz mi zaufać.
- Skąd tyle wróżek? - Musimy uciekać, bo okno się zamknie.
Ivy! Ivy! Ivy?
Moja królowo! Myślałem, że nie żyjesz, albo już zaciążyłaś.
Myślałem, że zgonę, bo nikt oprócz palanta, o mnie nie wiedział.
- Ivy, musimy uciekać. - Myślałem, że umrę z głodu.
- Tink. - Siedziałem w domu, całkiem sam.
No, nie całkiem. Ale się martwiłem.
Dlaczego masz na sobie suknię? Uciekamy!
- Idziemy do starej elektrowni? - Tak.
Jestem Kalen. To Dane.
Jestem Tink. Ale to już wiecie.
Sprawdziłam to miejsce. Było na mapie Merle.
Wiem. Merle jest z nami. Bezpieczna.
Jesteście dobrymi wróżkami?
Nie wszystko jest takie, jak się wydaje.
Korzystamy z naszych mocy, tylko kiedy musimy się bronić.
Starzeją się i umierają, jak ludzie.
Jestem Brownie, więc nie muszę się karmić. Po prostu wolno się starzeję.
W takim razie nadal jesteś w wieku dziecięcym.
Mam już 200 lat.
Co?
Oni żyją ponad tysiąc lat. W waszych latach ma około dwudziestu.
Strasznie lepkie.
Elektrownia jest opuszczona.
Widzisz to, co chcemy, żebyś widziała.
Ludzie się nas nie czepiają, możemy żyć bez strachu przed?
- Zakonem. - Właśnie.
Na budynki rzucamy urok,
którego nie widzicie. Nie złamiecie go.
Możemy cię ukryć przed Księciem. Ale nie będziemy ryzykować życiem.
Przecież będziecie narażeni, gdy Książę zauważy, że uciekłam?
Nie tylko Książę nas martwi. Zakon nie może nas znaleźć.
- Nie zdradzę was. - Na pewno nie.
Ukrywała mnie tak długo, i nie pisnęła ani słowem.
Nawet Renny o mnie nie wiedział, dopóki nie wszedł nago do kuchni
- i zobaczyłem cały sprzęt. - Zaraz cię walnę i będzie bolało.
Boże.
Gdy to zobaczyłem, też nie wierzyłem własnym oczom.
Długo już tu żyją, mają wiele kryjówek.
Nic w tym złego. I nie jesteśmy wszędzie.
Ren lubi robić wrażenie. Ma problem z komunikacją.
Albo jest upośledzony.
Mam straszną alergię. Idziemy.
Powiedz Kalenowi, żeby postawił więcej straży.
- Jasne. - Co to za miejsce?
Bezpieczne schronienie, w którym może mieszkać ponad sto wróżek.
Ivy potrzebuje prysznica i snu. Gdzie ją możemy ulokować?
Myślę, że spodoba jej się pokój z widokiem na ogród.
Ogród będzie super.
Przyniosę ci ubrania. Wziąłem z domu. Na drzwiach wisi szlafrok.
Nie twój, ale nawet ładniejszy.
Drzwi mają zamek?
Od środka. Nie jesteś więźniem, Ivy.
Uciekłam stamtąd. Uciekłam stamtąd.
Zdobyłem broń, ale nie pokazuj tego reszcie.
Żelazo je denerwuje.
Musiałem zdobyć bieliznę, więc przejrzałem twoje szuflady.
Tink?
Co to za torba?
Nie z Amazona.
Znaczy sama torba tak, ale nie Dixon.
Dixon, to Ivy.
Jesteś zła?
- Nie. - Chodź, mały.
Opowiesz mi, co się stało?
Może ty pierwszy.
To nie dla kotków.
Zniknęłaś w środę rano.
Tydzień później zjawił się Ren. Nie wiedział, jak do ciebie wrócić.
Potem zjawiły się wróżki. Te złe. Daliśmy im radę razem.
Powiedziały, że chcą przynieść ciało Rena do Księcia.
Myśleliśmy o tym, żeby iść do Zakonu, ale to by nie było mądre.
Powiedziałaś mu, kim jesteś.
I tak by do tego doszedł. Okłamałaś mnie.
Zjawili się Kalen i Dale. Próbowaliśmy cię znaleźć.
Razem z Renem?
Musiałem znaleźć moją Ivy.
Dziękuję.
Od tego ma się przyjaciół. I chłopaka, prawda?
Nie wiem, czy Ren jest?
Wykonuje swoje obowiązki.
Nie sądzę. Chciał zrobić nalot na ten dom.
Dusza mnie boli, że muszę to powiedzieć,
a jak wiesz, jest pełna tęczy i brokatu,
ale chyba go nie doceniasz.
Prawie nie spał, nie jadł. Tęsknił za tobą, Ivy.
Co się działo?
Dużo.
Wiem, co potrafią wróżki.
I wiem, że jesteś silna.
Będzie dobrze.
Spać mi się chce. Do zobaczenia rano.
Chodź, Dixon.
- Renald. - Tinker Bell.
Miau.
Powinienem zjawić się wcześniej.
Nie twoja wina. Zdążyłeś.
Moja wina.
Byłem nieostrożny. Wlazłem w pułapkę.
To przeze mnie ten drań wziął cię do niewoli.
Mogłam cię uprzedzić.
Rozumiem, dlaczego tego nie zrobiłaś. Należę do Elity.
Należałem.
Jak to?
Od dawna mnie nie widzieli. To się dobrze nie skończy.
Dla mnie też.
Mam gdzieś ten cały Zakon.
Nie chcę o tym gadać.
- Wolę pomówić o nas. - Jestem zmęczona.
- Chcę spać? - Nie zamykaj się, Ivy.
Udawał, że jest tobą.
Gdy zniknąłeś, nikt nic nie wiedział. Nagle się zjawiłeś.
Myślałam, że to ty.
Powiedział, że nie obchodzi go kim jestem.
Nieważne, kim jestem. Tak bardzo chciałam ci wierzyć.
Powinnam się zorientować.
- Za bardzo się katujesz. - Nie smakowały mu ciastka.
Powinnam się zorientować.
Zabił Henry'ego. Skręcił mu kark. Gdyby się nie pojawił?
Czy? dotknął cię?
Nie za bardzo.
Zabiję go.
Uciekłam, zanim?
Co nie zmienia faktów. Coś ci zrobił.
Poświęciłaś się dla mnie,
a ja nie mogłem nic zrobić, żeby cię przed nim chronić.
Tobie też zrobił krzywdę.
Co pamiętasz?
Pamiętam, że się mną żywił.
Niewiele, ale już mam ochotę go zabić.
Pamiętasz Breenę?
Pasożyta, który nie trzymał rąk przy sobie?
Jest na drugim miejscu na mojej liście.
Wydrapałam jej oczy. A przynajmniej próbowałam.
Naprawdę?
Jesteś taka odważna.
Nie jestem odważna. Nie mogłam patrzeć, jak cię krzywdzą.
Kocham cię, Ivy.
Co?
Kocham cię.
Nie wiem, od kiedy cię kocham,
pewnie od chwili, gdy mnie powaliłaś,
i przyłożyłaś mi sztylet do gardła.
Oszalałeś.
Tak, z miłości do ciebie.
Jestem mieszańcem, Ren.
Wiem.
Jesteś Ivy Morgan.
Piękną, szaloną, odważną kobietą. Nie zasłużyłem na twoją miłość.
Ale jeśli mnie weźmiesz, na pewno nie pożałujesz.
Gdy siedziałem w tej głupiej celi, zanim straciłem przytomność,
myślałem tylko o tobie,
jak do ciebie wrócić.
Miałem gdzieś, że jesteś mieszańcem.
Wysłali cię tu, żebyś mnie znalazł.
Nie dotknę cię, chyba że będziesz tego chciała.
Książę zmusił mnie do strasznych rzeczy.
Nie wiem, co przeżyłaś.
Ale od razu mówię, że nie przestanę cię kochać.
Zmusił mnie, żebym się karmiła?
Widzisz?
Nie możesz być z kimś, kto to robi.
Skrzywdziłam kobietę. A mogłam?
Boże? mogłam ją zabić.
Mogę zrobić to tobie. A ty mnie nigdy.
Nie wiadomo.
Karmiłaś się ludźmi z własnej woli? Zmusił cię do tego?
Zmusił mnie.
A jeśli cię skrzywdzę?
Nie przeżyję tego.
Nie skrzywdzisz mnie, bo cię kocham.
I ty mnie też kochasz.
Już dobrze.
Ivy?
Już dobrze.
Już się zastanawiałem, czy się kiedyś obudzisz.
Jak długo spałam?
Prawie całą dobę.
Jezu. Nie chciałam.
Potrzebowałaś tego.
Przepraszam za ten płacz.
Nigdy za to nie przepraszaj.
Gdy tylko będziesz chciała się wypłakać, służę ramieniem.
Kochasz mnie.
Zgadza się. Masz mi coś do powiedzenia?
Nie, chyba nic.
Kocham cię.
O to chodziło.
Szkoda, że wczoraj tak padłaś,
bo nie zobaczyłaś czegoś odlotowego.
Czego?
Tink zrobił dziwną uprząż na tego kota.
Mógł z nim latać, chodzić?
Niestety był też nago.
Gdy ten kot podrośnie, zeżre go żywcem.
Mam nadzieję.
Przyzwyczaiłem się do niego? Jak do pasożyta.
Chcesz z nimi pogadać?
Oczywiście.
Muszę się umyć, mam wrażenie, że jestem rozespana.
Wyglądasz pięknie.
- Lecz się na głowę. - Nie.
Chcesz to odzyskać?
Łańcuszek się zerwał, kupiłem ci nowy.
Dziękuję.
Po prysznicu pójdziemy na spotkanie?
Ivy!
- Tak się cieszę, że nic ci nie jest. - Chodź, wszyscy czekają.
Ivy, to Tanner. On tu rządzi.
- Miło cię poznać, Ivy. - Mnie też.
Jesteś w szoku.
Tak, przepraszam. Jestem trochę zakręcona.
Rozumiem. To pewien szok.
Poznałaś moich ludzi.
Kiedyś pracowaliśmy razem z Zakonem,
ale niestety, ta spółka nie trwała długo.
Nasi przodkowie wrócili do tego świata,
nie podobało im się, co robi ich dwór.
Zabijali nasz świat, robili z nas potwory.
Większość z tych wróżek to potomkowie Letniego Dworu.
Uciekliśmy przed prześladowaniem.
Tak samo jak twój przyjaciel Tink i jemu podobni.
Zajęłaś się nim, dlatego uznałem, że można ci zaufać.
Czy przedtem próbowaliście mnie znaleźć?
Nie. Dlaczego pytasz?
Zanim Książę mnie porwał, miałam starcie w garażu.
Zjawiła się wróżka, zabiła kogoś, i rzuciła się na mój sztylet.
To nie nasza sprawa. Spróbuję się czegoś dowiedzieć.
Zapłodnił cię?
Nigdy więcej nie zadawaj tego pytania.
- Nie. - Muszę to usłyszeć.
Nie. Przysięgam.
To dobrze.
Strasznie nie chciałam cię zabijać.
- Mamo! - Co?
Gdyby nosiła dziecko Księcia, musiałabym ją zabić.
Takie fakty.
Nie chcemy zabijać ludzi, w żadnych okolicznościach.
Niech ktoś to powie Merle.
Dlaczego powiedziałaś Brighton, że Ren zrozumie pamiętniki?
Bo ten młody człowiek wygląda na inteligentnego.
Wiem, masz mnóstwo pytań, ale nie chcemy cię przemęczać.
Oni wiedzą, jak wysłać Księcia do jego świata.
Co?
Gdy moja rodzina odeszła, zabrała potężny kryształ,
część królewskiego tronu. Zakon dostał go pod opiekę.
A przynajmniej, tak obiecywali.
Ich decyzja, żeby przenieść kryształ, bez naszej zgody,
doprowadziła do rozłamu.
Kryształ ma moc wypędzenia Księcia z tego świata na dobre.
Ale nie wiemy, gdzie jest.
No dobrze. Znajdziemy kryształ, co potem?
Będziemy potrzebować krwi mieszańca i rodziny królewskiej.
Wystarczy kropla.
Nadal mu się to nie podoba.
Trzeba znaleźć kryształ, zdobyć krew księcia,
a kropla twoje krwi to akurat najłatwiejsze.
I tak, niezłe zadanie.
Rytuał krwi musi zostać odprawiony w tamtym świecie.
Musimy otworzyć portal.
Bawcie się dobrze.
Dixon ma jest umówiony na spotkanie.
- Nie ma tu miejsca na troje. - Jasne, że tak.
Masz problem z naszą więzią, zawsze możesz odjeść.
- A mogłem cię zagłodzić. - Odczep się.
Podobno gadałeś z Tannerem. Uważa, że jestem genialny.
Zobaczymy co powie za kilka dni.
- Nie moja wina, tak się gra. - To kompletnie bez sensu.
Martwiłem się o ciebie, Ivy.
Spałaś mocno, jak księżniczka po zjedzeniu zepsutego jabłka.
- Chyba zatrutego. - Na to samo wychodzi.
Książę z bajki nie obudziłby cię jednym pocałunkiem, to pewne.
Tobie nie pomoże żaden książę, gdy zbiję cię do nieprzytomności.
Ale się boję.
Ale serio?
Dziękuję, że mnie nie zostawiliście.
Znaleźliście mnie?
Kochaliście mnie.
Nie dziękuj.
- Nie musisz nam dziękować, kochana. - Wreszcie mogę się z nim zgodzić.
Dasz sobie radę.
Jasne, że tak. Ma nas.
Jasne, dam sobie radę.
Znowu jesteśmy razem.
CIĄG DALSZY NASTĄPI
Napisy: Anna Łubiarz