‪โอ้ อะไรล่ะเนี่ย
‪ตายแล้ว กลัวจัง
‪คงไม่มีอะไรโป๊นะ
‪ที่รัก ฉันถ่ายวิดีโออยู่
‪ผมรักพาเมล่าของผม
‪พาเมล่าของคุณเหรอ
‪ไม่ยักรู้ว่ามีวิดีโอพวกนี้อยู่
‪(เพลย์บอย ‪เซนเตอร์โฟลด์)
‪เจ๋ง
‪แพมที่ยอดเยี่ยมที่สุด
‪ที่รัก
‪สุดยอดไปเลย
‪ตายจริง
‪- บุหรี่ทำเสียบรรยากาศหมด ‪- เหรอ
‪ไม่พูดด้วยแล้ว
‪- แค่คุณหายใจก็ทำลายบรรยากาศแล้ว ‪- ฉันเนี่ยนะ
‪รู้สึกแปลกจังเวลามาดู
‪อะไรกันเนี่ย
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪ดูหมอนั่นซะก่อน
‪โอ้ พระเจ้า
‪โอ้ ว้าว
‪ว้าว
‪พาเมล่า ผมเคยพูดแล้ว และผมจะพูดอีกรอบ
‪ผมรอคอยมาทั้งชีวิต ‪กว่าจะเจอผู้หญิงที่วิเศษอย่างคุณ
‪ผมแค่อยากเป็นอัศวินสวมเสื้อเกราะ ‪ที่คอยปกป้องคุณ
‪ผมถึงมาอยู่ตรงนี้
‪มาเถิด นางฟ้าของผม จับมือผม
‪ได้โปรดแต่งงานกับผมอีกรอบได้ไหม
‪ค่ะ
‪บาย
‪บายนะ ทุกคน
‪คืนนี้ วันที่ 1 มิถุนายน
‪พอได้ฟังเสียงของตัวเองอีกครั้ง ‪ตอนนั้นฉันมีความสุขนะ
‪ตอนที่ดูวิดีโอพวกนั้น ‪ฉันก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา เพราะฉันคิดว่า
‪ตอนนั้นแหละคือตอนที่ฉันได้มีความรักจริงๆ
‪ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังตามหาอะไรบางอย่าง
‪ว้าว ที่รัก คุณสวยจังเลย
‪และฉันก็ไม่รู้จริงๆ ว่าฉันจะไปทางไหนต่อ ‪ใจฉันสับสนวุ่นวาย
‪ฉันกำลังตามหาความรู้สึกที่หาไม่ได้
‪พาเมล่า แอนเดอร์สันครับ
‪พาเมล่า แอนเดอร์สันคือเทพีแห่งความเซ็กซี่ ‪ในยุคนี้เลยก็ว่าได้
‪ฮอลลีวูดกับสาวเซ็กซี่ผมบลอนด์
‪ซูเปอร์สตาร์กระฉ่อนโลกจากบทบาทในเบย์วอทช์
‪อาจเป็นสาวผมบลอนด์ ‪ที่โด่งดังที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้
‪ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอวิ่งบนหาดทรายในมาลิบู ‪ในชุดไลฟ์การ์ดสีแดงสด
‪หรือโพสท่าลงปกเพลย์บอย
‪ฉันพาเมล่า แอนเดอร์สัน ‪มิสเฟบรูเอรี่ ปี 1990 ค่ะ
‪คุณทั้งถ่ายเพลย์บอย เล่นในเบย์วอทช์
‪มีหลายมุมที่ดูวับๆ แวมๆ ‪คุณเคยกังวลเรื่องนี้บ้างไหม
‪- ไม่ค่ะ ‪- ครับ เข้าใจ งั้นมาคุยต่อกัน
‪ทอมมี่ พาเมล่า หันมาหน่อย
‪พาเมล่าแต่งงานกับทอมมี่ ลี ‪มือกลองวงมอตลีย์ครู หลังรู้จักกันได้สี่วัน
‪ทำไมถึงคิดว่าพวกสื่อสิ่งพิมพ์ถึงสนใจใครรู้
‪เรื่องชีวิตเซ็กส์หรือชีวิตรักของคุณนัก
‪อาจจะเป็นเพราะเรื่องเทปนั่นก็ได้
‪เซ็กส์เทปอื้อฉาว ‪ที่ถูกขโมยไปจากบ้านของพวกเขา
‪เคยแต่งงานมากี่ครั้งแล้วนะครับ สี่ครั้งใช่ไหม
‪ก็ผู้ชายคนเดียวไม่พอนี่คะ
‪ถ้าอ่านพวกข่าวซุบซิบอะไรแบบนั้น
‪จะนึกภาพว่าฉันเป็นอีกคนหนึ่งเลย
‪ฉันก็ได้แต่หวังว่าจะทำให้ผู้คนนึกไม่ถึง
‪- โอเค สรุปว่าคุณไม่ใช่นักแสดง ‪- ค่ะ
‪- แล้วเป็นอะไรล่ะ ‪- ยังไม่รู้เหมือนกัน
‪- โตขึ้นอยากเป็นอะไรเหรอ ‪- นั่นสิคะ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าอยากเป็นอะไร
‪(ความรักของพาเมล่า)
‪สวัสดีค่ะ แม่
‪ฉันอยู่ที่นี่
‪อยู่ในบ้านที่โตมา ซึ่งก็… ‪ทำให้รู้สึกหวั่นไหวและสะเทือนอารมณ์
‪เหมือนเวลาแต่งงานกับพวกร็อกสตาร์
‪เหมือนกลับมาอยู่บ้านที่แสนจะวุ่นวาย ‪ที่ซึ่งเปี่ยมไปด้วยความทรงจำวัยเด็ก
‪นี่จ้ะ เด็กดี
‪(เลดี้สมิธ รัฐบริติชโคลัมเบีย แคนาดา ‪ประชากร: 8,990 คน)
‪ฉันมักจะกลับมาอยู่ที่บ้านเวลามีปัญหา
‪และมักจะกลับไปพร้อมทางออกเสมอ
‪เหมือนได้มาเบิกเนตร
‪นั่งอยู่กลางทุ่งหญ้า
‪มองดูดาว
‪แล้วก็จะเข้าใจทุกอย่าง
‪โอ้ พระเจ้า
‪หาดแบบนี้ถ่ายทำไม่ง่ายนะ ‪ไม่เหมือนที่แคลิฟอร์เนีย
‪เชื่อสิ ให้ฉันวิ่งสโลว์โมชั่นบนหาดนี่ไม่ได้หรอก
‪วันที่ 1 เมษายน พ่อจะปลุกฉันขึ้นมาจากเตียง
‪เอาฉันขี่คอเดินมานี่แล้วโยนฉันลงน้ำ ‪เป็นการฉลองวันเมษาหน้าโง่
‪นั่นเป็นวันแรกที่เราได้รับอนุญาต ‪ให้เล่นน้ำในทะเลได้
‪แล้วก็ต้องว่ายน้ำด้วย ‪วันที่ 1 เมษายนนี่แหละ ยังหนาวอยู่เลย
‪เห็นกำแพงอิฐนั่นไหม บ้านฉันเคยอยู่ตรงนั้นแหละ
‪เมื่อก่อนเป็นแค่เพิงเล็กๆ
‪แม่ฉันเป็นเด็กเสิร์ฟ ทำงานที่ร้านแพนเค้กสมิตตี้ส์
‪(ร้านแพนเค้กสมิตตี้ส์)
‪แต่พ่อฉันเป็นเซียนโป๊กเกอร์
‪สิบแปดมงกุฏ คนทำความสะอาดปล่องไฟ ‪ใส่หมวกทรงสูงแบบนั้นเลย
‪ทุกคนมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับพ่อฉันเสมอ ‪พ่อเป็นขาใหญ่ของเลดี้สมิธเลยก็ว่าได้
‪พ่อฉันชอบแข่งรถ
‪แม่มีแผลเป็นที่หน้าผาก
‪เพราะหัวแม่ทะลุกระจกหน้าตอนที่ฉันยังอยู่ในท้อง
‪ยังชอบคุยเล่นกันอยู่เลยว่า ‪คงเพราะแบบนี้ฉันถึงเป็นคนบ้าๆ บอๆ
‪ฉันรักเกาะนี้
‪ได้อยู่ใกล้น้ำ
‪ผู้คนเป็นมิตรมาก
‪เลดี้สมิธเป็นเมืองเล็กๆ ที่สวยงาม
‪เกาะแวนคูเวอร์คือที่ที่น่าใช้ชีวิตอยู่
‪พาเมล่าเกิดวันที่ 1 กรกฎาคมปี 1967
‪พอเกิดมาปุ๊บก็ได้ลงข่าวปั๊บ
‪แพมเป็นเด็กคนแรกที่เกิด ‪ในปีที่ประเทศมีอายุครบ 100
‪เด็กทุกคนที่เกิดวันนั้นก็เลยได้รับเหรียญตรา
‪แพมชอบไปที่ร้านอยู่เรื่อย
‪พอผมไปถึง คนก็จะบอกว่า
‪"ของพาเมล่าต้องจ่าย 50 ดอลลาร์"
‪ผมก็ว่า "ค่าอะไร"
‪"ก็ลูกคุณมากินช็อกโกแลตเป็นแท่งๆ ‪แล้วเชื่อไว้น่ะสิ"
‪ก็คงเป็นเด็กแสบหน่อยๆ ละมั้ง
‪พ่อแม่ฉันแต่งงานกัน
‪น่าจะตอนอายุได้ 17 กับ 19 ‪ตอนที่แม่ตั้งท้องฉัน
‪ก็เลยยังเป็นวัยรุ่นสนุกกันอยู่
‪พ่อฉันดื่มเหล้าหนักมาก
‪ทะเลาะกันค่อนข้างบ่อย
‪ด่าทอกัน บางทีก็ตบตีกัน
‪แม่ฉันดูดฝุ่นตอนที่กำลังดูเกมฮอกกี้กันอยู่
‪พ่อก็เลยหยิบเครื่องดูดฝุ่นโยนข้ามหัวแม่ไปเลย
‪โยนข้ามไปตกอยู่บนหาดเลย
‪ห้ามดูดฝุ่นตอนดูฮอกกี้
‪ฉันรู้ว่าต้องพาน้องชายออกไปนอกบ้าน ‪และรอจนกว่าเสียงตะโกนด่าจะสงบลง
‪แล้วพอเข้าบ้านก็จะเห็นพ่อกับแม่ ‪อยู่แนบชิดติดกำแพงหรือไม่ก็บนโต๊ะ
‪จูบกันอย่างดูดดื่ม ‪แล้วเข้าห้องไป ปิดประตูเสียงดัง
‪เราก็จะคิดว่า "อืม แบบนี้ดีกว่าแหละ"
‪แต่ก็รู้สึกถึงพลังแบบเดียวกันนะ
‪เราหนีไปจากพ่ออยู่สองสามครั้งเห็นจะได้
‪ไปอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ ใช้สวัสดิการรัฐ
‪กินนมผม… รสชาตินมผงยังติดปากฉันอยู่เลย
‪จำได้ว่าพ่อฉันโทรมาหา ‪แล้วข้างๆ โทรศัพท์มีซองจดหมายอยู่
‪ฉันเลยบอกที่อยู่พ่อไป ‪แล้วพ่อก็มารับพวกเรากลับไปอยู่บนเกาะ
‪แต่พ่อกับแม่ไม่อยากกลับไปอยู่เลดี้สมิธ
‪คงเพราะมีแต่ความทรงจำที่เลวร้ายสำหรับแม่ ‪ก็เลยย้ายไปอยู่เมืองอื่นที่ใกล้ๆ กัน
‪แม่ฉันยืนกรานแบบนั้น
‪แต่ฉันก็ได้เข้าใจว่า ‪ไม่มีใครที่มีวัยเด็กที่สมบูรณ์แบบหรอก
‪เคยมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับฉันตอนเด็กๆ
‪ฉันเคยมีพี่เลี้ยง
‪พ่อกับแม่นึกว่าเธอเป็นคนดี ‪เพราะเอาของมาฝากอยู่เรื่อย
‪แต่เธอลวนลามฉัน
‪ฉันโดนกระทำอยู่ถึงสามสี่ปี
‪เธอห้ามไม่ให้ฉันบอกพ่อแม่
‪ฉันพยายามปกป้องน้องชายจากเธอ
‪พยายามฆ่าเธอด้วย
‪ฉันพยายามแทงเข้าไปที่หัวใจ ‪โดยใช้ปากการูปลูกกวาดไม้เท้า
‪บอกว่าฉันอยากให้เธอตายๆ ไปซะ ‪วันรุ่งขึ้นเธอก็ขับรถชนตาย
‪ฉันนึกว่าฉันฆ่าเธอด้วยพลังจิตวิเศษ ‪ฉันเลยไม่กล้าบอกใคร
‪แต่ฉันมั่นใจว่าเป็นฝีมือฉันแน่ๆ ‪ฉันแช่งให้เธอตายและเธอก็ตาย
‪ฉันต้องอยู่กับความรู้สึกนั้นตลอดเวลาที่เป็นเด็ก
‪พอเกิดเรื่องราวที่สะเทือนอารมณ์ขึ้นมา ‪ฉันจะถอดจิตออกจากร่าง
‪แล้วล่องลอยไป ‪และสร้างโลกเล็กๆ ใบใหม่ขึ้นมา
‪ฉันพยายามขุดหลุมไปถึงประเทศจีน ‪คิดในใจว่า "เกลียดที่สุดเลย อยากไปจากที่นี่"
‪คิดแต่ว่าจะต้องไปจากเกาะนี้ให้ได้
‪พอโตขึ้นฉันก็เริ่มออกแนวทอมบอย
‪ฉันเล่นยิมนาสติกและตัวเล็ก
‪เป็นสาวช้ามาก
‪พอเริ่มมีก้อนนูนขึ้นที่หน้าอก
‪ฉันก็ซ้อมพูดอยู่ตั้งนานว่าจะบอกแม่ยังไง ‪ว่าฉันเป็นมะเร็งใกล้ตาย
‪ฉันนึกว่ามันเป็นมะเร็ง ‪และพยายามกดให้มันยุบกลับเข้าไปในอก
‪พอบอกแม่ แม่ก็หัวเราะแล้วพูดว่า ‪"ลูกกำลังจะเป็นสาวแล้ว"
‪แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นรวดเร็วเป็นฉากๆ ‪แล้วก็มีแต่เรื่องวุ่นๆ หลังจากนั้น
‪แล้วทุกอย่างก็เริ่มต้น
‪แล้วเราก็มาอยู่ตรงนี้
‪หลังจากที่มีก้อนปูดขึ้นมาอีกมากกว่าสอง
‪พระเจ้า
‪ไม่รู้ทำไม ตอนที่ฉันเดินทางท่องเที่ยวรอบโลก
‪ฉันส่งสิ่งของที่สำคัญมาไว้ที่นี่หมด ‪เพราะคิดว่าสักวันฉันจะมาที่นี่
‪แต่ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้ ‪เพราะฉันมาอยู่ท่ามกลางของพวกนี้แล้ว
‪ฉันเก็บไดอารี่กับของต่างๆ สมัยเด็ก ‪แล้วก็ความทรงจำทั้งหมดในชีวิต
‪มีกระดาษโน้ตหน้าเหลืองเต็มไปหมด ‪ชีวิตฉันก็คือกระดาษโน้ตหน้าเหลืองนี่แหละ
‪ฉันอยากจดไว้เผื่อว่าจะลืม
‪ก็เลยจดไว้เพราะคิดว่า
‪ถ้าฉันเป็นอะไรไปก็จะได้มีหลักฐาน
‪บางทีก็จดเรื่องพวกนี้ไว้ ‪บางทีก็แค่ระบายความรู้สึก
‪โดยที่ไม่คิดว่าใครจะมาอ่าน
‪ไหนๆ คุณก็เอาไดอารี่มาให้ดูแล้ว
‪ถ้าจะขอให้อ่านให้คนดูฟังจะได้ไหมครับ
‪หรือคุณคิดว่ายังไง
‪ฉันไม่แน่ใจว่าอยากอ่านหรือเปล่า
‪ไม่รู้จะดูสารคดีเรื่องนี้หรือเปล่าด้วยซ้ำ
‪ฉันแค่อยากทำอะไร ‪เพื่อเสพประสบการณ์เท่านั้นแหละ
‪ฉันอยากใช้ชีวิตทำเรื่องอื่นๆ ต่อไป
‪เพราะงั้นมันคงจะง่ายกว่า ‪ถ้าคุณจะให้คนอื่นมาอ่านแทน
‪เพราะฉันอาจพูดว่า ‪"ไม่เอา ฉันไม่อยากอ่านตรงนั้นตรงนี้"
‪เพราะงั้นฉันอนุญาตค่ะ
‪การต้องเผชิญกับมันอีกทีมันยากนะ
‪เพราะถ้าต้องเผชิญกับมันอีก ‪ก็จะรู้สึกเหมือนกับครั้งแรก
‪มัน… เจ็บปวดนะ
‪"ดีใจจังที่ได้ไดอารี่เล่มนี้มา
‪มันน่าจะช่วยได้นะ
‪สักวันฉันอาจจะเขียนหนังสือก็ได้
‪ฉันชอบถ้อยคำต่างๆ
‪มันทำให้ฉันลืมเรื่องบ้าๆ พวกนี้ไปได้
‪มากับฉันสิ ฉันกรุยทางให้
‪โลกเปิดกว้างเมื่อฉันจรดปากกา
‪สมัยเรียน ฉันมักจะเขียนถึง ‪เรื่องพ่อแม่ที่ทอดทิ้งลูก
‪ตอนนั้นฉันคงเจ็บปวดมาก
‪ชีวิตเล่นตลกกับฉันอยู่เรื่อย
‪ฉันพยายามหาทางทำให้คนเห็นว่า ‪ฉันเป็นพวกบ้าบอไปวันๆ
‪ฉันรู้ว่าทุกคนสร้างเรื่องราวดราม่า ‪ในชีวิตของตัวเองเสมอ
‪บางคนก็มากกว่าคนอื่น
‪คุณอาจจะว่าฉันมีความคิดสร้างสรรค์สุดๆ ‪หรือเป็นคนดราม่าก็ได้
‪ใครจะรู้ล่ะ
‪รัก พาเมล่า"
‪พอเริ่มมีแฟน ฉันก็หลงไปชอบแต่ผู้ชายไม่ดี
‪แฟนคนแรกๆ ของฉัน
‪ชอบขับรถไล่ให้ฉันตกถนน
‪เหมือนอยากขับรถทับฉันเวลาเห็นฉัน
‪เขาเคยเตะฉันลงจากรถที่กำลังแล่น
‪แล้วฉันก็กลิ้งท่ายิมนาสติกลงไปข้างถนน
‪นั่นแหละ… ใช้ทักษะให้เป็นประโยชน์
‪พอเรียนจบ ฉันก็อยากรู้ว่าแวนคูเวอร์เป็นยังไง
‪สำหรับเด็กที่โตมาบนเกาะ ‪แผ่นดินใหญ่เป็นอะไรที่น่ากลัวมาก
‪แม่ฉันบอกว่า "อย่าไปแวนคูเวอร์นะ ‪มีคนเพิ่งถูกยิงที่เท็กซัสด้วย"
‪ฉันก็บอกว่า "เท็กซัสมันไกลจากแวนคูเวอร์นะ"
‪แล้วแม่ก็ว่า "มันก็เชื่อมต่อกันหมดแหละ ‪อย่าไปแผ่นดินใหญ่เลย"
‪ฉันนั่งเรือไปที่นั่นและได้พบกับคนคนหนึ่ง
‪แล้วฉันก็ไปอยู่กับเขา
‪แล้วเขาก็มีกิ๊ก
‪เวลาเห็นแฟนล้างจู๋ในอ่างล้างมือ ‪แปลว่ามีกิ๊กแน่นอน
‪ฉันก็เขียนลงไปว่า ‪"ล้างไอ้จ้อนในอ่างล้างมือ น่าสงสัย"
‪พอมาเล่าย้อนทีหลัง มันตลกดีนะ ‪แต่ตอนนั้นรู้สึกแย่มาก
‪(เกาะแกรนวิลล์)
‪(ปี 1989 ‪แวนคูเวอร์)
‪เพื่อนฉันมีเพื่อนที่ทำงาน ‪เป็นตัวแทนของเบียร์ลาแบตต์
‪เลยได้ตั๋วไปดูฟุตบอลฟรี
‪บีซีไลออนส์ ทีมฟุตบอลแคนาดา
‪ฉันไม่ได้อยากไปหรอก
‪ฉันไม่ได้ชอบฟุตบอล แต่เพื่อนฉันอยากไปมาก
‪ก็เลยไปที่สนามกัน ‪ใส่เสื้อยืดเบียร์ลาแบตต์กันทุกคน
‪กล้องซูมมาที่ฉันแล้วก็เอาขึ้นจอใหญ่
‪ฉันจำได้ว่าพอฉันเห็นก็แบบ ‪"ตายแล้ว นั่นฉันนี่" ตื่นเต้นสุดๆ
‪เพื่อนฉันที่ทำงานให้ลาแบตต์ก็บอกว่า ‪"ยืนขึ้นแล้วโชว์เสื้อยืดเลย"
‪ฉันก็เลยยืนขึ้น แล้วพวกนั้นก็ให้ฉัน ‪ยืนส่ายไปส่ายมาโชว์บนจอยักษ์
‪พวกเขาพาฉันลงมาที่เส้น 50 หลา ‪แล้วบอกให้ฉันสุ่มหยิบ
‪ฉันต้องสุ่มหยิบตัวเลขในถ้วย
‪ฉันจำได้ว่ามองขึ้นไปแล้วคิดในใจว่า
‪"เหมือนหัวยางลบเป็นล้านๆ อยู่บนอัฒจันทร์เลย" ‪มันใหญ่มากแล้วก็…
‪คนเริ่มเรียกฉันว่า "สาวบลูโซน"
‪แล้วลาแบตต์ก็ติดต่อมาให้ฉันไปถ่ายโฆษณา
‪กับโปสเตอร์
‪(บลูโซน)
‪ทีแรกก็ออกอากาศแค่ช่วงฟุตบอลคืนวันจันทร์ ‪ต่อมาก็ออกอากาศทั่วไป
‪หลังจากนั้นไม่นาน ‪โทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้นแล้วฉันก็รับสาย
‪มีเสียงผู้หญิงพูดว่า "ฉันชื่อมาริลิน กราบาวสกี้ ‪จากเพลย์บอย อยากเชิญคุณมาถ่ายลงปก"
‪ฉันก็แบบ…
‪เพลย์บอยเหรอ
‪แล้วเธอก็ว่า "ใช่ เราตามหานางแบบทั่วทั้งโลก
‪เพื่อมาถ่ายลงปกตุลาคม ปี 1989 ‪และเราคิดว่าคนคนนั้นควรเป็นคุณ"
‪ฉันก็ว่า "คิดว่าควรเป็นฉัน ‪สรุปว่าเอาจริงหรือเปล่าคะเนี่ย"
‪เธอก็บอกว่า "จริงค่ะ รับรองได้"
‪พวกเขาบอกว่าจะส่งตัวไปแอลเอมาให้ ‪แต่ฉันไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน
‪ก็เลยเจอปัญหาที่สนามบิน
‪เจ้าหน้าที่ถามว่า "ไปทำอะไรที่แอลเอ" ‪ฉันก็ตอบว่า "ถ่ายแบบให้เพลย์บอย"
‪ฉันจำได้ว่าเอาจดหมายของเฮฟเนอร์ให้เขาดู ‪แล้วเขาก็บอกว่า
‪"ไม่ๆ คุณเป็นคนแคนาดา ‪ทำงานในอเมริกาไม่ได้"
‪แล้วฉันก็แบบ "หา"
‪ฉันเลยไปเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่หมวก
‪ไปที่เคาน์เตอร์อีกสายการบิน
‪พอผ่านเข้าไปได้ก็เจอผู้หญิงคนเดิมรออยู่ ‪ทำหน้าแบบว่า "ยอมแพ้เหอะ"
‪ฉันเลยแบบ "ตายแล้ว"
‪มีอีกทางเดียวที่จะเข้าประเทศได้ ‪คือนั่งเกรย์ฮาวด์บัสไป
‪บางครั้งก็ตรวจ ‪บางครั้งก็ไม่ตรวจเวลาข้ามชายแดน
‪ฉันก็กลัวอยู่เหมือนกันแหละ
‪ปรากฏว่าตรวจแค่คนข้างหน้ากับคนข้างหลัง
‪ฉันเลยเข้าไปอเมริกาได้ ไปถึงซีแอตเทิล
‪เช้าวันรุ่งขึ้นฉันก็ขึ้นเครื่องบินไปที่แอลเอ
‪(ปี 1989 ‪ลอสแอนเจลิส)
‪"มาเยือน"
‪"ลงจากเครื่องบิน มหานครแอลเอ
‪ฉันเดินตรงไปหาผู้ชายที่ถือป้ายรูปกระต่าย
‪ที่ไม่สะดุดตาเอาซะเลย"
‪(เพลย์บอย)
‪ฉันมาถึงในวันเกย์ไพรด์พอดี
‪ฉันเลยโทรไปหาแม่แล้วบอกว่า
‪"เกย์มีอยู่จริงๆ แถมยังเดินคล้องกุญแจมือ ‪นุ่งขาสั้นสีชมพูแปร๋นกันเป็นกลุ่ม"
‪แม่ก็ว่า "ถึงแล้วสินะ"
‪"ฉันลงจากรถลิมัวซีน ฉันต้องนั่งเบาะหน้าอยู่แล้ว
‪ฉันขอบคุณเขาไม่หยุดที่ให้ฉันนั่งตรงนั้น
‪ก็นั่งข้างหลังไม่มีใครคุยด้วยนี่นา
‪รถจอดตรงข้างน้ำพุแล้วคนก็มาพาเข้าไป
‪คฤหาสน์เพลย์บอยก็คือปราสาทดีๆ นี่เอง
‪มาริลินรีบออกมา…
‪มองฉันหัวจรดเท้า
‪นึกว่าจะพูดว่า 'กลับไปเหอะ'
‪ฉันใช้ไม่ได้หรอก
‪แต่เธอกลับบอกฉันว่าทุกคนดีใจมากที่ฉันมา
‪ฉันทึ่งจนอธิบายไม่ถูก
‪ทั้งห้องเต็มไปด้วย ‪โปสเตอร์ผู้หญิงเปลือยขนาด 15 ฟุต
‪บรรยากาศออกแนวโลกศิลปะใต้ดิน ‪ที่เต็มไปด้วยเซ็กส์ ยาเสพติด ร็อกแอนด์โรลล์
‪ฉันได้แต่คิดอยู่ในใจว่าน่าจะรู้จักคนนี้แน่ๆ
‪นั่นโทนี่ เคอร์ติสหรือเปล่านะ ‪ใช่สก็อตต์ เบโอหรือเปล่า ณอน เพนน์เหรอ
‪ผู้หญิงสวยๆ ในชุดราตรีเนื้อผ้าไหม ‪โมนีค เซนต์ปิแอร์ในลุคผมตัดสั้น
‪ที่ดูเหมือนมิเชลล์ ไฟเฟอร์
‪เด็กสาวใส่เสื้อคลุมอาบน้ำ ‪วิ่งหัวเราะคิกคักผ่านไป
‪และอีกคนก็วิ่งถือแก้วแชมเปญไล่ตามมา
‪'ว้าว สวยจังเลย'
‪ฉันรู้สึกว่าตัวเองหน้าตาธรรมดามาก"
‪ตอนนั้นฉันใส่กางเกงยีนฟอกสี ‪กับเสื้อยืดลายเนอร์วานา
‪แล้วก็ชอบใส่ถุงเท้าที่ห้อยลูกกลมๆ ไว้ข้างหลัง
‪"สงสัยต้องย้อมสีผมแน่เลย"
‪ฉันเลยไปซื้อสเปรย์สีผมมา ‪แล้วก็ฉีดชะโลมทั่วทั้งหัวเลย
‪เพราะอยากให้สีผมดูสว่างขึ้น
‪ปรากฏว่าผมกลายเป็นสีซองใส่เอกสารเฉยเลย
‪ไม่ใช่สีที่สวยเลย
‪หลังจากที่ฉันไปถึงเพลย์บอย ‪นี่คือสิ่งแรกที่พวกเขาทำ
‪จับผมฉันมัดใส่ฟอยล์ ‪และทำทุกอย่างเพื่อให้สีออกมาดูธรรมชาติ
‪"ผมฉันตอนนี้เป็นสีบลอนด์ที่สุด ‪เท่าที่เคยทำมาเลย แต่ฉันก็คิดว่าดีแล้ว
‪ฉันรู้สึกโชคดีแต่อีกใจก็รู้สึกละอาย
‪นี่ฉันมาทำอะไรที่นี่"
‪ตอนเด็กๆ ฉันเป็นคนที่ขี้อายมาก
‪ฉันเกลียดร่างกายตัวเอง
‪ฉันเคยเห็นนิตยสารเพลย์บอยเพราะพ่อฉันซื้อมา
‪อยู่ใต้กองหนังสือการ์ตูนโดนัลด์ ดั๊ก
‪พอฉันเห็นก็คิดว่า "ผู้หญิงพวกนี้สวยจังเลย"
‪"ทำไมฉันไม่สวยแบบนั้นบ้างนะ"
‪ฉันชอบแอบมองว่าผู้หญิงคนนั้นสวย ‪ผู้ชายคนนั้นหล่อตอนอยู่ที่โรงเรียน
‪แต่ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองหน้าตาดี
‪สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันตอนเด็กๆ
‪ทำให้ฉันอายร่างกายตัวเอง ‪อายกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉัน
‪"ตอนนั้นฉันอายุ 12 หรือ 13 ‪ฉันมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง
‪เธอแอบชอบผู้ชายที่อายุเยอะกว่ามาก
‪เราไปที่คอนโดของเพื่อนเธอ
‪เธอขึ้นไปข้างบนกับผู้ชายที่เธอชอบ
‪ฉันก็เล่นแบ็กแกมมอนกับเพื่อนของเธอระหว่างรอ
‪เล่นกันไปได้สักพัก ‪เขาก็บอกว่าฉันน่าจะต้องนวดสักหน่อย
‪ตอนนั้นเขาอายุ 25 ส่วนฉัน 12
‪เขาข่มขืนฉัน
‪ฉันรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นความผิดของฉัน
‪แม่ฉันมักต้องเสียน้ำตาเพราะพ่ออยู่เสมอ
‪ฉันไม่อยากทำให้แม่เสียใจมากไปกว่านี้
‪ฉันเลยไม่ได้บอกแม่หรือใครหน้าไหนเลย"
‪ฉันพยายามลืมมัน
‪พยายามลืมแล้ว แต่รู้สึกเหมือนว่า ‪มันถูกสักไว้บนหน้าผากเลย
‪เหมือนฉันนึกภาพที่มีคำว่า ‪"ฉันมีเซ็กส์ไปแล้ว" อยู่บนหน้าผาก
‪ทั้งๆ ที่ไม่อยากให้ใครรู้
‪นั่นเป็นประสบการณ์ทางเพศ ‪ครั้งแรกของฉันด้วย ก็เลย…
‪รู้สึกสับสนมาก
‪มันทำให้ฉันเป็นคนขี้อาย
‪ทำให้ฉันไม่มั่นใจในตัวเองสุดๆ
‪(กันยายน ปี 1989)
‪ตอนที่ไปถ่ายแบบเพลย์บอยครั้งแรก
‪ฉันก็คิดว่า ‪"ทำไมฉันถึงทำตัวไม่ถูกเพราะความอาย
‪ฉันเบื่อเต็มทนแล้วกับการที่ ‪เรื่องราวในอดีตทำให้ฉันรู้สึกไม่มั่นคงแบบนี้"
‪มันเหมือนเป็นคุกที่ฉันต้องแหกออกมาให้ได้
‪พอถ่ายรูปแรกปุ๊บ ‪ฉันก็รู้สึกเหมือนว่ากระโดดลงมาจากสะพาน
‪และดิ่งลงไป… แบบนั้นเลย
‪นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกเหมือน ‪ตัวเองเป็นอิสระจากอะไรสักอย่าง
‪"ถ่ายแบบ"
‪"ถึงจะอายในตอนแรก แต่พอสิ้นสุดสัปดาห์ ‪ฉันแทบจะวิ่งร่าตัวเปล่าเปลือยจนไล่จับกันไม่ทัน
‪หันข้าง แบบนี้ใช่ไหมนะ
‪เหมือนฉันจะจินตนาการ ‪ภาพตัวเองจากมุมมองของกล้องได้
‪พอทำเป็นก็สนุกมาก"
‪จำได้ว่าฉันไปถ่ายที่น้ำพุ ‪เล่นน้ำกระเซ็น โป๊นิดๆ หน่อยๆ
‪ฉันรู้สึกถึงสัมผัสของผ้าไหมบนผิวแล้วก็ขนลุก
‪เหมือนกับว่าผู้หญิงหลุดโลกคนหนึ่ง ‪ได้ถือกำเนิดแล้ว
‪รู้สึกเหมือนว่ามันคือประตูไปสู่อีกโลก
‪ฉันจะเอาพลังทางเพศ
‪เอาพลังของฉันกลับคืนมา ‪และทำในแบบที่จัดเต็มสุดๆ
‪(เพลย์บอย)
‪"ฉันกระโดดไปทั่ว กลิ้งไปมา
‪เอานิ้วแหย่เข้าไปในปาก ‪ใช้ผมเป็นเครื่องประกอบฉาก
‪เพราะมันคือเครื่องห่มกายเพียงชิ้นเดียวของฉัน
‪และรองเท้า
‪ถ้าสวมรองเท้าไว้ ฉันก็ไม่รู้สึกเปล่าเปลือย
‪พอมันปรากฏชัดแจ้งและฉันได้รู้ว่า ‪นี่คือสิ่งที่ฉันทำได้
‪เหมือนเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ดี
‪ไม่ใช่ว่าฉันจะเก่งเพราะหน้าตาดีนะ ‪แต่มันเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ดี
‪โปสเตอร์หน้ากลางเพลย์บอย ‪ก็เหมือนกับว่าฉันเล่นเป็นตัวละครหนึ่ง
‪ฉันสนุกมากที่ได้ถ่าย
‪การเล่นเป็นตัวละครก็คือ ‪การสมมติว่าถ้าอยู่ในสถานการณ์นั้นจะทำยังไง
‪แต่เราก็อยู่ในสถานการณ์นั้นจริงๆ
‪พอฉันอยู่แอลเอไปได้ไม่กี่อาทิตย์
‪และคิดว่า "โอเค ทำได้แล้ว ‪ฉันได้ถ่ายเพลย์บอยแล้ว
‪จะได้กลับบ้านซะที"
‪แต่วันรุ่งขึ้น มาริลิน กราบาวสกี้ ‪ก็พาฉันไปเลี้ยงข้าวกลางวัน
‪บอกว่าเฮฟเนอร์อยากให้ฉันเป็นเพลย์เมต
‪ฉันก็แบบ…
‪ฉัน… มันเป็นเรื่องใหญ่ซะจนฉันพูดอะไรไม่ถูก
‪เธอบอกว่า "คุณน่าจะอยู่แอลเอต่อนะ ‪คุณมีอาชีพการงานที่นี่แล้ว"
‪ฉันจะลองคิดดูดีไหม
‪พอฉันโทรไปบอกแม่ แม่ก็บอกว่า "เอาเลย"
‪ฉันบอกให้ลูกใช้ชีวิตซะ เป็นอิสระ
‪ที่ฉันไม่ถ่ายแบบเพลย์บอย ‪ก็เพราะไม่เคยมีใครมาชวนให้ทำ
‪(เบเวอร์ลีฮิลส์)
‪(ฮอลลีวูด)
‪"ไดอารี่ที่รัก ตอนนี้ฉันอยู่ในชนบทที่ห่างไกล
‪ต้องขึ้นทางด่วนสามสายกว่าจะเข้าฮอลลีวูด
‪ถ้าอยากสูดอากาศบริสุทธิ์ก็ต้องมาแบบนี้แหละ
‪แต่ฉันชอบขับรถมาที่นี่นะ
‪ทุกคนดูเหมือนจะรู้ว่าจะไปทางไหน ‪และอยากไปให้ถึงเร็วๆ
‪ขนาดคุณยายแก่ๆ ยังเหยียบเกือบ 130
‪กิโลเมตรต่อชั่วโมงนะ
‪วันนี้ฉันได้หมาตัวใหม่มา ชื่อสตาร์
‪มันจะได้รับความรักอย่างล้นหลาม
‪ฉันย้ายไปอยู่อะพาร์ตเมนต์เล็กๆ ‪มีจานหนึ่งใบ ส้อมกับช้อนอย่างละหนึ่ง
‪ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ไม่มีอะไรเลย
‪ฉันนั่งแล้วคิดในใจว่า "โอเค นี่สินะ"
‪"ไม่มีทางที่ฉันจะมาอยู่จุดนี้ได้เลย
‪โตมาในเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกลกับพ่อขี้เหล้า
‪ฉันเคยอยู่ในโลกจินตนาการ
‪ฉันไม่โทษพ่อแม่หรอกที่ฉันโตมาแบบนั้น
‪ฉันรู้สึกขอบคุณเพราะถึงจะมีเรื่องราวแย่ๆ ‪แต่ฉันก็โตมาพร้อมคุณสมบัติที่ดี
‪ฉันคือผู้ที่อยู่รอด
‪รัก พาเมล่า"
‪(บ้านพ่อแม่พาเมล่า)
‪เมื่อก่อนมัน… แม่ว่าไม่ต้องเพิ่มแล้วละ
‪ไม่ แบบนี้แหละดีแล้ว ขนาดกำลังดี
‪ไม่ใช่วีแกนแน่นอน
‪ชุดเข้ารูปไปไหนหมดแล้วล่ะ
‪ไม่เห็นต้องโชว์หุ่นให้ใครดูเลยนี่
‪แต่แบบนี้ก็มองเห็นข้างในหมดเลยนะ
‪เห็นแค่เค้าโครง เบากว่าของจริงเยอะ
‪แม่ฉันชอบพูดเรื่องสวยๆ งามๆ ‪แต่งหน้า ทำผม อะไรพวกนั้น
‪แม่สอนให้ฉันทำสีผม ‪จากผลิตภัณฑ์ถูกๆ ในร้านขายยา
‪แค่สองนาทีเอง
‪ไม่ว่าจะไปที่ไหนในเลดี้สมิธ ‪ใช้เวลาแค่สองนาที รวมติดไฟแดงแล้วละ
‪กล่องละห้าดอลลาร์ ทำเองได้ใน 20 นาที
‪สีบลอนด์สแกนดิเนเวียน จัดไปจ้ะ
‪ถ้าไม่นับผมสีบลอนด์ นม กับรองเท้าพลาสติก
‪อย่างอื่นของจริงหมดนะ
‪ผมไม่เคยนั่งตรงหน้าผู้ให้สัมภาษณ์แล้วพูดว่า
‪"ขอคุยเรื่องหน้าอกสักนิดได้ไหม"
‪อะไรเหรอคะ ใครเหรอ ‪นี่ฉันแค่ติดสอยห้อยตามนมมาใช่ไหม
‪ฉันมักจะพูดอยู่เสมอว่านมฉันต่างหากที่ทำงาน ‪ส่วนฉันแค่ติดสอยห้อยตามเฉยๆ
‪อยากเห็นไหมล่ะ แหม หยอกๆ
‪คงไม่อยากเห็นสภาพตอนนี้หรอก ‪เสียทรงหมดแล้ว เอิ่ม…
‪- ไปทำนมที่ไหนน่ะเหรอ ‪- ครับ
‪ตายแล้ว ถามเรื่องส่วนตัวจัง ‪แต่ก็… ได้เลย จัดไป
‪ฉันโกหกหรือปิดบังอะไร ‪เวลาให้สัมภาษณ์ไม่เป็นหรอก
‪พอคนถามว่าฉันได้ศัลยกรรมมาไหม ‪ฉันก็จะตอบไปตรงๆ
‪ก็เลยทำให้คนยิ่งถามมากขึ้นเรื่อยๆ
‪- แต่เดิมคุณก็ไม่ได้หน้าอกเล็กนี่ ใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪ฉันจำได้ว่าอยู่ที่ห้องออกกำลังกาย ‪ในคฤหาสน์เพลย์บอย
‪มองดูผู้หญิงรอบตัวแล้วคิดว่า ‪"โห ดูรูปร่างของแต่ละคนสิ
‪น่าทึ่งสุดๆ"
‪จำได้ว่าตอนนั้นฉันอยู่กับคิมเบอร์ลี เฮฟเนอร์ ‪ภรรยาของเฮฟเนอร์
‪เธอบอกว่า "ศัลยกรรมกันทุกคนแหละ"
‪ฉันก็ว่า "จริงเหรอ ต้องทำยังไง"
‪ก็นั่นแหละ
‪ตัดสินใจปุบปับ ไม่ได้ใช้ความคิดอะไรมากหรอก
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าคนจะมาสนใจนมฉันอะไรขนาดนั้น
‪ไม่ใช่เรื่องที่น่าเป็นข่าวซะหน่อย
‪แต่ตอนนั้นฉันยังไร้เดียงสา
‪ก็เลยกล้าที่จะพูดความจริงไปตรงๆ
‪พอมีคนถามฉันก็บอกว่า "ใช่"
‪เคยศัลยกรรมมาไหมครับ
‪- ใช่ค่ะ นี่นมปลอมค่ะ แลร์รี่ ‪- อ้อ เหรอครับ
‪- ตกลงว่าจริงหรือปลอม ‪- ปลอมค่ะ
‪มันก็น่ารำคาญนะ แบบว่า ‪"โอ้แม่เจ้า เอาจริงดิ
‪ต้องมาพูดเรื่องนี้อีกแล้วเหรอเนี่ย"
‪แต่ก็ตามน้ำไป
‪นั่นแหละ
‪เครื่องประดับสวยมากเลยครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪มีคนเขียนเยอะมาก…
‪- ดูเธอมองผมสิ… ‪- ก็คุณทำมือแบบนี้
‪- "มีคนเขียนเยอะมาก" ‪- ไม่ได้ตั้งใจทำนะครับ
‪คุณอยากเป็นใครและทำไม
‪เป็นคุณก็ได้ค่ะ
‪ทำไมถึงอยากเป็นผมล่ะครับ สงสัยจัง
‪ฉันจะได้ทรมานคุณโดยการถามเรื่องนมปลอมบ้าง
‪ก็น่าทรมานอยู่นะ
‪ไม่รู้ว่ามันน่าสนใจยังไง
‪ฉันว่ามันเป็นคำถามที่ไม่สมควรถามผู้หญิง
‪มันต้องมีขอบเขตกันบ้าง
‪ฉันหวังมาตลอดว่าจะมีโอกาสที่ฉันจะได้ทำอะไร…
‪ที่มันน่าสนใจกว่านี้สำหรับผู้คน
‪ที่น่าสนใจกว่าเรื่องรูปร่างน่ะ
‪ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ตอนเริ่มทำงานกับเพลย์บอย ‪เพราะงั้นทุกคนที่รู้จัก
‪ก็มาจากการที่ฉันทำงานกับเพลย์บอยนี่แหละ
‪ใครจะรู้ล่ะ สักวันฉันอาจเป็นนักแสดงก็ได้
‪"วันที่ 21 พฤษภาคม ปี 1991"
‪"ฉันกำลังวางแผนเพื่ออนาคตอยู่
‪ฉันว่าฉันอยู่เฉยๆ นานเกินไปแล้ว
‪ถึงเวลาที่จะเฉิดฉาย
‪ไม่ใช่ในฐานะสัญลักษณ์ทางเพศ ‪แต่ในฐานะนักแสดง"
‪ตอนนั้นเพลย์บอยก็เป็นเหมือนเอเย่นต์ของฉัน
‪คนมักจะโทรหาเพลย์บอยเวลาเสนองานให้ฉัน
‪มีคนโทรมาถามว่า ‪"ไปออดิชั่นรับบทในเบย์วอทช์ไหม"
‪เกี่ยวกับชีวิตหนุ่มสาวในแคลิฟอร์เนีย
‪ผมภูมิใจที่ได้เป็นนักแสดงในเรื่องเบย์วอทช์
‪ซีรีส์ฉายทุกสัปดาห์เกี่ยวกับ ‪หนุ่มสาวผู้กล้าที่เรียกว่าไลฟ์การ์ด
‪พวกเขามักจะโทรมาชวนให้ฉัน ‪ไปออดิชั่นที่มารินาเดลเรย์
‪ซึ่งฟังดูเป็นเมืองชื่อแปลกที่ห่างไกลมาก
‪ฉันเลยบอกว่า "ท่าทางจะไกลมาก ‪ฉันไปไม่ได้หรอก" แล้วก็ไม่สนใจ
‪ฉันกับซูซี่รู้ว่ายังไงก็ต้องเป็นคนนี้ ‪ถึงจะโดนปฏิเสธตั้ง 11 ครั้งก็เถอะ
‪แต่เราก็มักจะพูดกับพวกที่ออดิชั่นว่า ‪"ทุกคน มีผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากให้เห็น"
‪เขาถามว่า "พาเมล่า แอนเดอร์สัน ‪คนที่ดังเพราะไม่เคยโผล่มาใช่ไหม"
‪ฉันก็ตอบว่า "ใช่"
‪เธอเป็นคนที่มีพลังเหลือล้น
‪และมีตัวตนที่น่าสนใจ
‪ตรงใจเลยครับ
‪(เบย์วอทช์)
‪และนั่นก็คือจุดกำเนิดของซีเจ
‪และ… แอ็กชั่น
‪เบย์วอทช์เป็นงานแสดงงานแรกของฉัน
‪ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรนักหรอก ‪ตอนนั้นฉันยังแสดงไม่เป็นเลย
‪ตายจริง มิตช์ ขอโทษนะ ‪ฉันตกใจที่เห็นนายยืนอยู่ตรงนั้นน่ะ
‪ไม่ตกใจเท่าฉันหรอก
‪เป็นไงบ้าง ซีเจ
‪แลร์รี่เป็นไงบ้าง
‪ถ้าพูดชื่อนั้นอีก ได้ตกน้ำอีกทีแน่
‪โน้ตของผู้กำกับจะเขียนไว้ว่า ‪"ติ๊ต่างว่าเป็นเรื่องจริงนะ แอ็กชั่น"
‪รอเดี๋ยวนะ
‪ถ้ามีอะไรที่ยังใช้ไม่ได้ก็จะพูดว่า ‪"ขอนกเพิ่มอีก"
‪แล้วคนโปรยแคร็กเกอร์ก็จะออกมา ‪พร้อมกับหนังสะติ๊กและแคร็กเกอร์
‪แล้วก็จะยิงแคร็กเกอร์ขึ้นไปในอากาศ
‪ทำให้นกกลัวหน่อย ทำให้นกกลัว
‪ทุกคนสนุกกันมาก ‪แทบไม่อยากเชื่อเลยว่านี่คือการทำงาน
‪เพราะเราได้มาเล่นที่ชายหาดทุกวัน ‪แถมยังได้ค่าจ้าง
‪พวกเราไม่รู้เลยว่าซีรีส์ดังขึ้นเรื่อยๆ
‪ถ้าพูดถึงคนดู มีอยู่รายการหนึ่งซึ่งไม่เหมือนใคร
‪เป็นรายการทีวีที่ดังที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้
‪หนึ่งในซีรีส์อเมริกันแรกๆ ที่ฉายในจีน
‪เบย์วอทช์มีพากย์เสียงเป็นภาษาจีนกลางด้วย ‪ถึงจะไม่มีบทให้ต้องแปลมากก็ตาม
‪ดูแบบปิดเสียงยังเข้าใจเลย
‪เพราะเขาไม่ได้ดูเอาเรื่องราวอยู่แล้ว
‪และเมื่อพูดถึงอาหารตา ‪คงไม่มีใครโอชะไปกว่าพาเมล่า แอนเดอร์สัน
‪เธอทำให้การวิ่งแบบสโลว์โมชั่นดูเป็นศิลปะขึ้นมา
‪การวิ่งแบบสโลว์โมชั่นนี่ฝึกยากมากนะ
‪พลังของเธอแผ่ซ่านออกมา
‪เราถึงรู้ว่าพาเมล่า ‪มีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนใคร
‪พาเมล่า
‪การไปโปรโมตเบย์วอทช์ที่ยุโรปเป็นอะไรที่สุดๆ
‪คนผลักกันล้ม ตกบันไดเลื่อนบ้าง
‪ฉันจำได้ว่ามองไปข้างหลังแล้วแบบ "ใครน่ะ"
‪เห็นตัวจริงแล้วครับ สวยกว่าในทีวีอีก
‪แขกรับเชิญคนแรกเพิ่งได้เป็นซุปตาร์ดัง ‪ระดับโลกจากซีรีส์เบย์วอทช์
‪ขอเสียงต้อนรับพาเมล่า แอนเดอร์สันครับ
‪โปรดต้อนรับพาเมล่า แอนเดอร์สันครับ
‪พาเมล่า แอนเดอร์สัน
‪หนึ่งในดาราที่ดังที่สุดในโลก
‪พาเมล่า แอนเดอร์สันคนสวย
‪สวัสดีค่ะ แม่ ดีใจมากเลย ‪ที่มีโอกาสได้คุยกับแม่เมื่อเช้านี้
‪หวังว่าปีนี้จะเป็นปีที่ดีของครอบครัวเรา
‪อีกไม่นานหนูอาจจะซื้อบ้านให้พ่อแม่ได้
‪นั่นคือความฝันของหนู
‪หนูจะตั้งใจทำงานเพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง
‪วู้!
‪เร็วอีกจ้ะ ที่รัก
‪(แดน เฮย์เฮิสต์ ‪สามีของพาเมล่า)
‪ฉันมีที่ดินผืนนี้แต่ฉันทิ้งมันไว้เฉยๆ มา 25 ปี
‪มันก็เลยผุพังเสื่อมสภาพ
‪แต่ฉันรู้ว่ายังไงฉันก็ต้องกลับมา ‪ตอนที่พ่อแม่แก่ตัวลงเพื่อดูแลพวกท่าน
‪แล้วก็เกิดโควิดขึ้น ฉันเลยว่า ‪"โอเค งั้นฉันก็จะอยู่ที่นี่ไปเลย"
‪แล้วฉันก็เริ่มเบื่อเลยคิดว่า ‪"ต้องสร้างบ้านหน่อยแล้ว"
‪เลยจ้างผู้รับเหมามา พอเห็นก็ "อุ๊ย หล่อจัง"
‪โธ่ถัง
‪ฉันแต่งงานในวันคริสต์มาสอีฟ
‪เขาเป็นหนุ่มแคนาดาธรรมดา บ้านๆ
‪ฉันแค่รู้สึกว่าน่าจะลองอะไรแบบนี้ดูบ้าง
‪นั่นแหละ
‪ไม่รู้สิ
‪แต่ก็นะ บางทีฉันก็ไม่รู้ว่า ‪ตัวเองยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว
‪แต่นี่อาจเป็นช่วงชีวิต ‪ที่ฉันควรจะกลับมาอยู่บ้านละมั้ง
‪ปลาแซลมอนวางไข่ที่กลับบ้านเกิดเพื่อที่จะตาย
‪บ้าเหรอ พูดเล่นน่ะ
‪มุกสั่วๆ
‪หนึ่งเก้าเก้าศูนย์
‪อะไรเนี่ย
‪ตายจริง พอมาอ่านแล้วสนุกแฮะ
‪ฉันทำเค้กฉลองวันเกิดปีที่ 33 ให้มาริโอ
‪นานมาแล้วนะเนี่ย
‪"วันที่ 20 มกราคม ปี 1998"
‪"คิดถึงมาริโอ แวน พี.จัง
‪ฉันแค่อยากมีใครคนหนึ่งที่รักฉัน
‪และฉันก็อยากเอาใจคนคนนั้นให้เสียคนไปเลย
‪ฉันคิดว่าอยากให้คนคนนั้นเป็นมาริโอ"
‪"ฉันตื่นมาที่บ้านของมาริโอ ‪กลับบ้านไปเปลี่ยนชุด แล้วก็ไปบ้านสก็อตต์"
‪โทษที ฟังดูแปลกเนอะ
‪ทำไมถึงเขียนอะไรแบบนี้เนี่ย
‪กลายเป็นว่าวันหนึ่งทำสารคดี ‪แล้วดันค้นพบว่าตัวเองร่านขนาดไหน
‪ฉันเคยคบนักแสดงคนอื่นๆ แต่ก็แค่ช่วงสั้นๆ
‪ตอนไปอยู่ที่นั่นคบกับใครบ้างนะ ‪ตอนนั้นรอบตัวมีผู้ชายเยอะเลย
‪ก็มี… สก็อตต์ เบโอ
‪เอ้อ อาจจะซื้อรถฮุนไดด้วย
‪ซื้อจากพ่อของสก็อตต์นี่แหละ 5,000 ดอลลาร์
‪พ่อเขาไม่ชอบใจ ‪เพราะฉันชอบขับรถเบนซ์ของสก็อตต์
‪บอกว่าฉันยังไม่คู่ควรจะขับเบนซ์ ‪ต้องขับรถแบบฮุนไดก่อน
‪เขาไม่ค่อยดีกับฉันเลย
‪- ดีน เคนล่ะ ‪- โอ้ พระเจ้า
‪ใช่ แต่ฉันว่าอย่าลงลึกจะดีกว่า
‪เอริก นีส
‪ตายจริง ใช่ ฉันเคยคบเอริก นีส ‪ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมรักล่ม
‪ตอนนี้คุณกำลังมีความรัก ‪กับหนุ่มฝรั่งเศสนี่คะ ตายจริง
‪- ชื่ออะไรนะ ‪- เดวิด ชาร์เวต์
‪- อ๋อ ชาร์เวต์เหรอ ‪- เดวิด ชาร์เวต์
‪คนนี้ใช่ไหม
‪- เนื้อคู่เลยใช่ไหม ‪- คนนี้แหละค่ะที่ใช่
‪"วันที่ 18 ธันวาคม ปี 1992"
‪"เดวิดไม่นอนห้องเดียวกับฉันแล้ว
‪นี่คงเป็นการสิ้นสุดทางรักของเรา
‪ฉันจะไม่มีวันได้แต่งงาน ฉันรู้แล้วละ
‪เผลอๆ อาจจะกลับไปอยู่กับพ่อแม่ตอนแก่ ‪แล้วก็แก่ตายไปพร้อมกัน
‪แต่อย่างน้อยก็มีสตาร์เป็นเพื่อน
‪ในที่สุดก็ได้พักกองเบย์วอทช์จนถึงเดือนพฤษภาคม
‪ช่วงที่พักจากการแสดง ‪ก็มีเรื่องน่าตื่นเต้นเยอะเลย
‪แต่ฉันก็ยังชอบถ่ายที่ชายหาดกับในทะเลอยู่ดี
‪มันคือตัวตนของฉัน
‪พาเมล่าจริงแท้ที่สุด"
‪บทซีเจ ปาร์กเกอร์ก็คือฉันนี่แหละ
‪เป็นสาวฮิปปี้โรแมนติก
‪มิตช์ ฉันว่าฉันกำลังมีความรัก
‪โธ่ ไม่เอาน่า ซีเจ อีกแล้วเหรอ ‪เธอเพิ่งรู้จักหมอนั่นเองนะ
‪ไม่รู้สิ เขาทำให้ฉันรู้สึก ‪ในแบบที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน
‪ก็เห็นพูดแบบนี้ทุกที
‪แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกันนะ
‪(เคลลี่ สเลเตอร์)
‪ฉันเจอเคลลี่ สเลเตอร์ในกองถ่ายเบย์วอทช์
‪เขาเป็นความรักครั้งใหญ่ของฉันเลยแหละ
‪เขาเป็นคนน่ารักและดีกับฉันมากๆ
‪นี่ไง เคลลี่
‪สมัยที่ยังมีผม
‪หล่อเนอะ
‪หล่อมากเลยละ
‪จริงๆ ฉันก็คบเคลลี่อยู่ตลอดเลยละ ‪ช่วงที่เลิกกับแฟนคนอื่นก็กลับมาคบกัน
‪เขาเองก็คบผู้หญิงหลายคน ไม่ได้มีแค่ฉันหรอก
‪ผมอยากขอขอบคุณเหล่าแฟนสาว เอ๊ย…
‪แฟนสาวและเหล่าผองเพื่อนของผม
‪เขาเป็นหนุ่มเจ้าชู้ประตูดิน
‪เป็นคนรักอิสระ ผูกมัดเขาไม่ได้หรอก
‪แต่เราเป็นเจ้าของใครไม่ได้
‪ไม่มีใครเป็นเจ้าของใคร ‪เราต้องให้ทุกคนเป็นในแบบที่พวกเขาเป็น
‪ซึ่งบางครั้งเขาก็ไปได้ดีกว่า… กับคนอื่น
‪"มีความรักเพียงชั่วยาม ‪ดีกว่าต้องทนทุกข์ไปทั้งชีวิต
‪ฉันชอบการมีความรัก ‪ความรู้สึกที่เปราะบางและการเป็นผู้ให้
‪นี่คือหนทางเดียวในการใช้ชีวิต
‪'เปราะบาง'"
‪ฉันชอบใช้ชีวิตโรแมนติกทุกวัน
‪จำได้ว่าเคยคุยกับซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
‪เขาจะให้คอนโดกับรถปอร์เช่ ‪ถ้ายอมเป็นแฟนเบอร์หนึ่ง
‪ฉันเลยว่า "หมายความว่าจะมีเบอร์สองใช่ไหม ‪ฝันไปเหอะ"
‪เขาบอกว่า "นี่เป็นข้อเสนอที่ดีที่สุด ‪ที่เธอจะหาได้นะ ที่นี่มันฮอลลีวูด"
‪ที่ฉันอยากมีก็คือความรัก ‪ไม่สนใจอะไรที่น้อยกว่านั้นหรอก
‪(ปี 1994 ‪ลอสแอนเจลิส)
‪ทักทายหน่อยเร็ว
‪ฉันเป็นเจ้าของร่วมของคลับชื่อแชงชูอารี
‪คืนนั้นเป็นคืนวันปีใหม่ ‪ฉันอยู่กับเพื่อนสนิทชื่อเมลานี
‪- เมลานี ‪- ไง
‪ทอมมี่ก็อยู่ที่นั่นด้วย
‪มือกลองวงมอตลีย์ครู ทอมมี่ ลี
‪ร็อกเกอร์ ทอมมี่ ลี
‪มือกลองวงมอตลีย์ครูที่มีภาพลักษณ์ทรงแบ๊ดบอย
‪ฉันแจกโกลด์ชเลเกอร์คนละช็อตเพื่อฉลองปีใหม่
‪ทอมมี่นึกว่าให้เขาคนเดียวก็เลยรี่ฝ่าผู้คนมา
‪มานั่งข้างฉันแล้วก็เลียแก้มฉัน
‪ฉันก็เลียแก้มเมลานีแล้วก็เลียต่อกันไปเรื่อยๆ
‪หลังจากคืนนั้นโทรศัพท์ก็ดังไม่หยุดเลย
‪เขาชอบฝากข้อความไว้ประมาณว่า
‪"ไอ้จ้อนผมมีชื่อจริงด้วยนะ ชื่อบิ๊กเบิ้ม"
‪ฉันไม่เคยตอบข้อความเขาเลย
‪ตอนนั้นฉันยุ่งมากๆ มีถ่ายทำทุกวัน
‪ทั้งถ่ายเบย์วอทช์ ถ่ายแบบให้เพลย์บอย
‪วันหนึ่งฉันเดินออกมาจากบ้าน
‪แล้วโทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด ‪ฉันนึกว่าอาจจะเป็นเอเย่นต์
‪ปรากฏว่า "ฮัลโหล" ฉันก็ว่า "ทอมมี่เหรอ"
‪น้ำเสียงเขาฟังดูเศร้ามาก ‪เขาพูดว่า "สวัสดีครับ"
‪ฉันก็บอกว่า "สวัสดีค่ะ ขอโทษที่เงียบหายนะ ‪พอดีตอนนี้ยุ่งๆ นี่ก็กำลังจะไปแคนคูน"
‪เขาพูดว่า "ไม่ชวนกันเลยนะ" ‪ฉันก็ว่า "คุณเนี่ยนะจะมาเม็กซิโก
‪ฉันไปละ ต้องไปถ่ายแบบ" ‪เขาก็บอกว่า "เดี๋ยวเจอกันที่นั่น"
‪ฉันก็บอกว่า "ไม่ได้นะ มาไม่ได้" ‪เขาบอกว่า "ผมจะไปแล้วจะหาคุณจนเจอ"
‪ฉันก็แบบ "ซวยแล้ว"
‪พอไปถึง ฉันก็บอกทุกคนว่า
‪ถ้าเห็นคนมีรอยสักมาที่โรงแรม ‪ห้ามให้เข้ามาเด็ดขาด
‪ตอนนี้เราอยู่แคนคูนกันแล้ว
‪สวยเหมือนฝันเลย
‪(กุมภาพันธ์ ปี 1995)
‪คืนนี้เราจะไปกันที่ลาบูม อยู่ตรงโน้นแหละ
‪แล้วทอมมี่ก็ฝากข้อความไว้ว่า ‪"ผมอยู่แคนคูนแล้วนะ พักอยู่โรงแรมนี้
‪มากับเพื่อนๆ เดี๋ยวจะตระเวณหา ‪ทีละโรงแรมจนกว่าจะเจอคุณ"
‪ทีแรกฉันก็หวั่นๆ นะ แต่สุดท้ายก็คิดว่า ‪"คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง"
‪ฉันว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับแล้ว ‪โทรไปหาเขาแล้วไปเที่ยวกับพวกนั้นสักคืนก็ได้"
‪ประโยคเด็ดเลยนะ "คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง"
‪เราก็ไปเที่ยวลาบูมกัน
‪เปิดเพลงแนวซูเปอร์เทคโน
‪พวกนั้นเดินเข้ามา ฉันก็เดินไปหา ‪ฉันถามเพื่อนสาวว่า "คนไหนทอมมี่น่ะ"
‪ทุกคนใส่เสื้อกล้ามสีขาว ‪สร้อยคอที่เป็นโซ่ แล้วก็กางเกงยีนส์
‪ทรงเดียวกันหมดเลย
‪แล้วเพื่อนฉันที่ชื่ออเล็กซิสก็บอกว่า "คนนั้นไง"
‪เราดื่มแชมเปญกัน ‪แล้วก็ใส่ยาอีลงไปในแชมเปญด้วย
‪ซึ่งฉันไม่เคยลองมาก่อน
‪รูม่านตาของฉันขยายใหญ่เท่านี้เลย
‪ตาฉันสีอ่อนอยู่แล้วก็เลยเป็นอะไรที่เจ๋งมาก
‪ที่เหลือก็จำได้ลางๆ
‪ความทรงจำแสนสุขลางๆ
‪เรารู้สึกยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน
‪ในคืนเดียวกันนั้น เขามองหน้าฉันแล้วถามว่า
‪"แต่งงานกันไหม" ฉันก็บอกว่า "เอาสิ"
‪เขาถามว่า "เคยรู้สึกแบบนี้ไหม" ‪ฉันก็บอกว่า "ไม่เคยเลย"
‪เขาพูดว่า "โอเค" ‪แล้วก็ถอดแหวนรูปหัวกะโหลกของเพื่อนมา
‪สวมนิ้วฉัน แล้วก็เป็นอันจบปิ้ง
‪เราสองคนก็วางแผน ‪จัดงานแต่งงานกันเป็นชั่วโมง
‪"ทอมมี่กับฉันแทบจะแยกจากกันไม่ได้เลย
‪ฉันคิดว่าก็ดีเหมือนกัน เริ่มต้นใหม่
‪จะได้เป็นเหมือนการผจญภัย
‪และหลังจากนั้นก็เป็นเหมือนโลกในจินตนาการ ‪จินตนาการของฉัน"
‪- ไงจ๊ะ หวานใจ ‪- ไง ที่รัก
‪คนที่คบกันสองปีแล้วแต่งงานกันคงพูดว่า
‪"ในที่สุดฉันก็รู้จักเธอดีพอที่จะแต่งงานกัน"
‪คนเราเปลี่ยนไปทุกวันแหละ
‪เพราะงั้นต้องกล้าลอง
‪วู้! วันนี้เราจะแต่งงานกันแล้ว
‪- นั่นสิ ‪- คิดว่าไงบ้าง
‪เจ๋งสุด
‪ใช่เลย
‪หลังจากที่อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่วันในแคนคูน ‪เราสองคนก็แต่งงานกัน
‪ไงจ๊ะ คนสวย
‪บางคนที่กินดื่มกับเราที่ลาบูมก็มางานแต่งด้วย
‪เพื่อนเจ้าสาวของฉันก็คือคนที่รู้จักกันในคลับคืนนั้น
‪เราใช้ชีวิตอยู่บนเก้าอี้ชายหาด ดื่มชีชีทั้งวัน
‪ฉันแต่งงานในชุดบิกินี่ ‪ส่วนทอมมี่ก็นุ่งกางเกงเล่นเซิร์ฟ
‪ฉันคือผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเลย
‪สามีสุดหล่อของฉัน
‪ง่ำๆๆ
‪มีอะไรเหรอ
‪ไม่ได้จะขี้เหนียวหรืออะไรนะ ‪แต่ผมว่าเราน่าจะซื้อวอดก้า
‪เพราะไอ้นี่ขวดละตั้งแปดดอลลาร์แน่ะ
‪กี่โมงแล้วเนี่ย
‪น่าจะบ่ายสามสิบห้า
‪ดื่มแชมเปญกันไปแล้วสองขวด
‪- วอดก้าหมดแล้วเหรอ ‪- โคโรนิตาขวดจิ๋ว
‪- โคโรนิตา ‪- โคโรนิตา
‪ฉันถามเขาว่า "แล้วเรานามสกุลอะไร"
‪เขาบอกว่า "ลี" ฉันก็ว่า ‪"อ้าว นึกว่าชื่อทอมมี่ ลี โจนส์หรืออะไรแบบนี้"
‪เขาบอกว่า "ไม่ใช่ ผิดคนแล้ว"
‪พ่อหนุ่มน้อย
‪ขอตีตูดหน่อย
‪ไงจ๊ะ คนสวย
‪ทอมมี่ไม่เหมือนคนอื่น ‪ตรงที่เขาเป็นคนไม่มีความลับ ไม่สร้างภาพ
‪ไม่เล่นกับความรู้สึก
‪เป็นความรักที่เชื่อมโยงใจถึงใจแบบเต็มเปี่ยม
‪ง่ำๆๆ
‪นี่แหละแฟนผม
‪ดูนิ้วเท้าซะก่อน
‪เปื้อนทรายหมดเลย
‪ไม่ๆ ผมชอบ
‪ปล่อยไว้แบบนี้แหละ
‪จูบหน่อย
‪บาย แคนคูน
‪แต่ตอนนั้นฉันคบเคลลี่ สเลเตอร์อยู่
‪จริงๆ แล้วเราต้องไปหาครอบครัวเขา ‪ที่ฟลอริดาด้วยกัน
‪พอโทรไป ฉันบอกว่าแต่งงานแล้ว ‪เขาก็แบบ "หา"
‪เลวร้ายสุดๆ เลยละ
‪หลังจากนั้นตอนขึ้นเครื่องกลับแอลเอ ‪จำได้ว่าฉันถามทอมมี่ว่า
‪"กินไข่หรือเปล่า"
‪เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกันและกันเลย
‪แต่มันกลายเป็นความสัมพันธ์รัก ‪ที่สุดเหวี่ยงและสวยสดงดงามที่สุด
‪พอเครื่องลงก็เจอปาปารัซซีรุม
‪วุ่นวายสุดๆ
‪(แพม เบย์วอทช์นุ่งบิกินี่สละโสด)
‪ทุกคนช็อกกันหมด
‪พาเมล่ากับทอมมี่แต่งงาน ‪หลังจากใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแค่สี่วัน
‪จีบกันอยู่แค่สี่วันบนชายหาดแคนคูน
‪ตอนนี้ทอมมี่กับแพมสวีตหวานกันสุดๆ
‪กำลังข้าวใหม่ปลามัน
‪บางคนบอกว่าการแต่งงาน ‪กับพาเมล่า แอนเดอร์สัน
‪จะปราบพยศร็อกเกอร์อย่างทอมมี่ ลีได้บ้าง
‪- เร็วๆ นี้แหละค่ะ เราอยากมีลูก ‪- ใช่
‪วันนี้เราจะย้ายเข้าบ้านใหม่
‪คุณเป็นของใครกันนะ
‪ตื่นได้แล้ว เด็กขี้เซา
‪อัดวิดีโอไว้หมดเลย
‪นี่ห้องนอน
‪ปิดม่านชั่วคราวไว้ป้องกันพวกสต็อล์กเกอร์รัซซี
‪ตอนนั้นเราชอบอัดทุกอย่างเก็บไว้
‪มักจะมีกล้องวิดีโอติดตัวอยู่ตลอด
‪ใส่เทปเข้าไป อัดวิดีโอจนหมดมวน ‪เขียนชื่อวิดีโอไว้ ถ่ายอีกมวน ทำแบบเดิม
‪ฉันดีใจนะที่เราถ่ายช่วงเวลาเหล่านั้นเก็บไว้
‪ทำให้ฉันท้องซะทีสิ
‪รู้แล้ว
‪ก็พยายามอยู่
‪(พฤษภาคม ปี 1995 ‪เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์)
‪(อีสาวนักล่า)
‪นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันไปงานเทศกาลหนังเมืองคานส์
‪พวกเราไปเพื่อประกาศว่า ‪กำลังจะทำหนังเรื่องอีสาวนักล่า
‪อีสาวนักล่าคือหนังเรื่องเดียวที่ฉันเคยเล่น
‪งานแถลงข่าวส่วนมากจะจัดร่วมกับนักวิจารณ์หนัง
‪ที่มักจะถามคำถามอย่างมีสาระ ‪เกี่ยวกับศิลปะในการทำหนัง
‪แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้นสำหรับพาเมล่า
‪ตอนนี้พยายามผลิตลูกอยู่ใช่ไหมครับ ‪อยากมีลูกกี่คนครับ
‪กี่คนดีล่ะ ที่รัก สองสามคนมั้ง
‪- อยากมีสักสองสามคน ‪- สอง
‪สอง ค่ะ แต่กำลังพยายามกันอยู่
‪อีสาวนักล่าเป็นที่ฮือฮาก่อนจะเริ่มถ่ายทำซะอีก
‪แต่หลังงานเทศกาลหนังเมืองคานส์
‪พวกผู้จัดก็เปลี่ยนแผนทุกอย่าง ‪เพราะนึกว่าหนังต้องดังเปรี้ยงแน่ๆ
‪เปลี่ยนตัวผู้กำกับ เปลี่ยนเนื้อเรื่อง ‪จนฉันไม่รู้แล้วว่ามันเป็นหนังเกี่ยวกับอะไร
‪ไม่รู้เลย
‪- เดินกล้อง ‪- เดินกล้อง
‪และ แอ็กชั่น
‪เดี๋ยวแม่ยิงหัวหลุด
‪ฉันต้องใช้เสียงอีสาวนักล่า
‪พยายามพูดเสียงต่ำๆ
‪อย่ามาเรียกฉันว่าที่รัก
‪ฉันนึกในใจว่า "แม่เอ๊ย เสียงอุบาทว์ชะมัด"
‪ตอนนั้นฉันอยู่ในกองตลอดเวลา ‪ถ่ายเบย์วอทช์ตอนกลางวัน
‪อีสาวนักล่าตอนกลางคืนกับเสาร์อาทิตย์
‪เป็นไง
‪แต่ระหว่างที่กำลังถ่ายอีสาวนักล่า ‪ฉันกับทอมมี่ก็ได้รู้ว่าฉันท้อง
‪เราเตรียมทำห้องเด็ก
‪เราสองคนตื่นเต้นกันสุดๆ
‪น่ารักจังเลย
‪เรายังไม่เคยมีลูกกันมาก่อน ‪ก็เลยอยากรู้ว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตยังไงบ้าง
‪และจะดูดเวลาชีวิตของฉันไปแค่ไหน
‪ทุกคนบอกว่า "พวกเรารู้ว่าเธอท้อง
‪แต่เธอยังต้องใส่ชุดรัดเอวกระโดดเตะ ‪และทำงานวันละ 18 ชั่วโมงเหมือนเดิม"
‪มันคือธุรกิจ มันคือสิ่งที่เราต้องทำ ‪ฉันก็บอกว่า "โอเค ฉันทำได้"
‪นี่ไงครับ ขยันสุดๆ
‪ฉันรู้สึกโชคดีที่ได้เล่นหนัง ‪เพราะฉันอยากทำโปรเจ็กต์มากกว่านี้
‪"รู้สึกตื่นเต้นเรื่องงานมาก
‪จนอยากทำมากกว่านี้อีก
‪ฉันจะเป็นนักแสดงที่ดีที่สุดที่สามารถเป็นได้
‪ฉันจะไม่ยอมแพ้
‪นี่เป็นบทที่ท้าทาย ต้องใช้ความพยายาม ‪ซึ่งเราก็ได้แต่พยายามเต็มที่
‪ร่างกายก็ทนได้เท่านั้นแหละ
‪ในกองถ่าย มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย
‪เธอมาที่กองในสภาพที่น่าเป็นห่วง
‪หน้าซีด ตัวสั่นมาเลย
‪สุดท้ายก็ไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าฉันแท้ง
‪จำได้ว่าทอมมี่นอนบนเตียงที่โรงพยาบาลกับฉัน
‪เราทั้งคู่ใจสลาย ‪เพราะเราอยากสร้างครอบครัวกันจริงๆ
‪(แอนเดอร์สันกับลีสูญเสียลูกในท้อง)
‪(พาเมล่า แอนเดอร์สันแท้ง)
‪ตอนออกจากโรงพยาบาล
‪พวกปาปารัซซีตามมา ‪ตอนนั้นสติเรายังไม่อยู่กับร่องกับรอย
‪ทอมมี่พยายามหลบปาปารัซซี
‪ขับเลี้ยวส่ายไปมาแต่ก็หนีไปไหนไม่พ้นเลย
‪ฉันก็บอกว่า "หยุดเถอะ ขอร้องละ" ‪แล้วก็บอกว่า "ช่างแม่ง"
‪แล้วฉันก็เปิดประตูเต็มแรง ‪จนชนกับประตูข้างคนขับของปาปารัซซีคนนั้น
‪ฉันฟิวส์ขาดเลย
‪เรากระโดดขึ้นไปบนรถ ‪ทอมมี่กระทืบจนรองเท้าบู๊ตทะลุกระจกหน้า
‪เหลือเชื่อเลยละ
‪เราตะโกนว่า "อย่ามายุ่งกับเรานะโว้ย"
‪ตอนนั้นฉันเสียใจมาก ‪หลังจากนั้นก็กลับไปทำงาน
‪ตอนนั้นแหละที่ทำใจยากที่สุด
‪การพยายามกลับไปถ่ายหนัง ‪กลับไปเป็นตัวเองเหมือนเดิม
‪หลังจากนั้นก็มีข่าวลือว่าคุณติดยา
‪ก็ฉันแท้งนี่คะ
‪อีสาวนักล่าไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
‪ใช่ค่ะ
‪เพราะงั้นในหลายๆ ด้าน ‪มันคือประสบการณ์ล้มเหลวครั้งแรกของคุณ
‪มันไม่ใช่หลังฮิตถล่มทลายอย่างที่ทุกคนวาดฝันไว้
‪แต่หลังจากที่แท้งลูก ‪ฉันก็ไม่ได้คิดถึงหนังเรื่องอีสาวนักล่าเลย
‪"หดหู่เหลือเกิน
‪ได้แต่ทำสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ‪เพื่อไม่ให้รู้สึกเจ็บปวด
‪ฉันยังไม่ได้มีเวลาจัดการกับความรู้สึก ‪ที่สูญเสียลูกคนแรกไปเลย
‪จิตใจฉันแหลกสลาย"
‪- งี้นี่เอง… ‪- นี่อะไรเหรอ
‪ปาร์ตี้ฮัลโลวีนเหรอ นี่ก่อนดีแลนเกิด ‪ส่วนนี่วันเกิดครบ 37 ปีของทอมมี่
‪ไม่ ไม่ใช่…
‪- ต้องตั้งค่าอีกแบบหรือเปล่า ‪- น่าจะใช่
‪อันที่สามสิ สมัยนั้นต้องอันที่สาม
‪- อันที่สามใช่ไหม ‪- นั่นแหละ
‪- โอเค เล่นเลยนะ ‪- เอาเลย
‪(แบรนดอน ลี ดีแลน ลี ‪ลูกชายของพาเมล่า)
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส
‪เราอยู่กันที่โรงแรมเมนส์โบโร ‪และกำลังสนุกกันสุดๆ
‪(รถบัสสองชั้น)
‪(ธันวาคม ปี 1995)
‪ฉันดื่มช็อตนั้นไปหลายรอบแล้ว
‪เพิ่งจะจ่ายไป เอ่อ…
‪วันนี้ได้เรียนเรื่องเบียร์เยอะเลย ‪ฉันกำลังดื่มนี่อยู่
‪- อร่อยนะ ‪- น้ำไงล่ะ
‪(ชื่อ: พาเมล่า ลี)
‪อัดวิดีโอฉันตอนท้องหน่อย ถ่ายท้องโตๆ
‪โชว์พุงหน่อย ที่รัก
‪ฉันตั้งท้องอีกหน
‪ดีใจสุดๆ
‪เมียผมท่าทางกำลังรู้สึกดีสุดๆ ไปเลย
‪วันนี้ไม่ดีเลย รู้สึกคลื่นไส้
‪ฉันรู้สึกดีวันเว้นวัน
‪แต่ก็ดันไม่ถ่ายพาเมล่าในวันดีๆ เนอะ
‪ถ้าแม่ไม่ได้ดื่มชาก็จะด่าพ่อทันที
‪แต่คุณดื่มอยู่นี่ เพราะงั้นฉันโกรธแล้ว
‪ฉันจูบเขา
‪- แล้วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- จูบสิๆ
‪"ทอมมี่"
‪"เขานี่แหละคือความรัก เซ็กส์ ร็อกแอนด์โรลล์
‪น่ารัก
‪แถมยังมีความสามารถ โรแมนติก
‪เมาแล้วชอบเรื้อน
‪สวมมงกุฏให้หน่อย
‪เราทั้งคู่เป็นคนบุ่มบ่ามและชอบฝัน
‪และอาจจะมีวิธีการใช้ชีวิต ‪ในแบบตัวเองที่แตกต่าง
‪(วันที่ 21 ธ.ค. ปี 1995)
‪ปลาทอด เฟรนช์ฟรายส์ กับน้ำส้มสายชู
‪- ทำยังไงกับฝาดี ‪- เอาครอบนมสิ
‪โว้ ที่รัก
‪ขนาดเท่าหัวนมเลย
‪ฉันรักคุณนะ
‪ผมก็รักคุณ
‪มากแค่ไหน
‪เยี่ยม
‪บาย
‪กดปุ่มเฟดด้วย
‪ทีนี้ก็กด… ไม่ใช่
‪ใช้นิ้วโป้ง
‪ดูสิว่าคุณทำอะไรกับฉัน
‪"วันที่ 20 มีนาคม ปี 1996"
‪อยากรู้จังว่าชีวิตเราจะกลายเป็นแบบไหน
‪ฉันอยากเล่นกับลูกตัวน้อยเร็วๆ แล้ว
‪- พ่อดื่มเบียร์แล้ว ‪- พ่อดื่มแต่หัววัน
‪ใช่สิ เพราะตอนนี้พ่อตื่นเต้นสุดๆ
‪นี่ฉันเอง
‪แบรนดอนอยู่ในนี้ มองเห็นสะดือนูนขึ้นมาเลย
‪"ฉันรู้สึกตอนแบรนดอนดิ้น
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪ฉันมีมนุษย์เล็กๆ อยู่ข้างในตัว ‪ที่กำลังพึ่งพาฉันอยู่
‪ฉันรักเขามากเหลือเกิน
‪ฉันจะเป็นแม่ที่ดีที่สุดในโลก"
‪พวกนักข่าวปาปารัซซีอยู่ข้างนอก
‪ไอ้พวกบ้า
‪ไปถ่ายพวกปาปารัซซี ‪พวกนั้นอยู่รอบบ้านเราเลย
‪แทบจะห้อยโหนกันอยู่ตามต้นไม้ รอลูกเกิดมา
‪บ้าไปแล้ว
‪ใช่ เลวร้ายสุดๆ
‪อีกไม่กี่วัน ใครบางคนก็จะกลายเป็นคุณพ่อแล้ว
‪คืนนี้จะคลอดแบรนดอนแล้ว
‪วันที่ 1 มิถุนายน
‪"ความเจ็บมาพร้อมความตื่นเต้น"
‪จะคลอดหรือยัง ที่รัก
‪ไม่รู้สิ
‪ประสบการณ์ที่เหลือเชื่อที่สุดในชีวิตฉัน ‪กำลังจะเกิดขึ้นในบ้านของเรา
‪ในห้องนอนของเรา
‪การลืมตาดูโลกของลูกชายที่น่ารักของเรา ‪แบรนดอน โทมัส ลี"
‪(มิถุนายน ปี 1996)
‪(วันที่ 5 มิ.ย. 1996)
‪ไงครับ คุณแม่
‪ไง ที่รัก
‪ยินดีด้วยนะครับ
‪ดูสิ เราทำเบอร์ริโตออกมาละ
‪คลอดธรรมชาติ 17 ชั่วโมง
‪สวัสดีครับ แบรนดอน
‪โอ๋ๆ
‪นี่พ่อกับแม่นะ ลูก
‪ลูกเล่นกับคุณพ่อ
‪ลูกจ๋า นี่พ่อนะจ๊ะ
‪ชีวิตเปลี่ยนไปเลย
‪เกิดตอนตีสาม ห้านาที
‪สองนาทีมั้ง
‪เกิดตอนดึกมาก รู้แค่นี้แหละ
‪ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขมาก
‪แต่เราไม่รู้เลยว่าทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลง
‪โอเค บ๊ายบายกล้องสิจ๊ะ
‪บาย
‪ค่อยๆ ทำไปทีละนิด
‪บ่อปลาคาร์ป
‪เราทำการต่อเติมบ้าน
‪ในโรงรถ มีตู้เซฟขนาดเท่าตู้เย็น
‪ตู้เซฟเก็บปืน อยู่หลังกำแพงที่บุด้วยพรม
‪ทอมมี่เก็บปืนทั้งหมดไว้ในนั้น ‪ส่วนฉันก็เก็บบิกินี่ตัวที่ใส่ในวันแต่งงานไว้
‪แล้วก็เก็บจุกก๊อกแชมเปญทุกขวดไว้ด้วย
‪ของบ้าๆ พวกนั้น
‪ไงครับ คนเท่
‪วันหนึ่ง เราอยู่กันที่บ้าน
‪ทอมมี่เดินไปเอาของในตู้เซฟ
‪แล้วเขาก็กลับเข้าบ้านมา บอกว่า ‪"โอเค นี่อำกันเล่นใช่ไหม เอาตู้เซฟไปไว้ไหน"
‪เขามองหน้าผู้ช่วยของฉันตอนนั้น ‪ที่ชื่อจอห์น โรเบิตส์
‪จอห์นก็ว่า "บ้าเหรอ ผมไม่รู้เรื่อง"
‪พอลงไปดูก็เห็นว่าหายไปทั้งตู้เลย
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไง เลยโทรเบอร์ 911
‪(ลักทรัพย์ ‪ทอมมี่และพาเมล่า)
‪เราไปลงบันทึกแจ้งความ
‪แต่เรื่องก็ไม่เดิน
‪เราไม่รู้ว่าถูกขโมยไปตอนไหน
‪เพราะมีการต่อเติมบ้านมาสักพักแล้ว
‪อาจจะถูกขโมยไปในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา
‪ก็เลยไม่รู้ว่ามันหายไป
‪ตอนนั้นเราไม่รู้เลยว่าของที่อยู่ในนั้น
‪จะย้อนกลับมาทำร้ายเราทีหลัง
‪ที่รัก ฉันอัดวิดีโออยู่แหละ
‪แต่แล้ววันหนึ่งเราก็ได้รับพัสดุ ‪มันถูกห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาล
‪ทอมมี่เปิดห่อดู
‪ปรากฏว่าเป็นม้วนวิดีโอเทป
‪ทอมมี่บอกให้ฉันขึ้นไปข้างบนแล้วเขาก็เปิดดู
‪ฉันไม่ได้ดู ไม่เคยดูเลย
‪แล้วเขาก็ขึ้นมาข้างบน บอกว่า ‪"รู้แล้วอย่าใจเสียนะ
‪มันเป็นวิดีโอที่ถ่ายตอนเรามีเซ็กส์กัน"
‪โอ้ พระเจ้า
‪เราได้รู้ว่ามีคนที่ได้วิดีโอถ่ายส่วนตัวของเราไป ‪เป็นความรู้สึกที่แบบ "เวรแล้ว"
‪ตอนนั้นเราเพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ
‪รักนะ ทอมมี่
‪ผมรักคุณ
‪ตอนนั้นเราโป๊กันตลอดเวลา ‪แล้วก็ถ่ายวิดีโอกันตอนที่ไปเที่ยว
‪ตอนนั้นพวกเราเล่นบ้าๆ กัน
‪เอาจู๋เขากดแตรบ้างละ
‪พ่อคนเก่ง
‪คนที่เอาไปรวบรวมเอาช็อตโป๊ทุกมุม ‪จากเทปวิดีโอพวกนั้น
‪แล้วก็เอามาตัดต่อรวมกัน
‪พ่ออยู่ไหนล่ะ
‪แต่เราไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนส่งเทปนั่นมา
‪นี่ไง โดนถ่ายแล้ว
‪ถ้าใครดูอยู่ละก็ ไปลงนรกซะ
‪ถ้าใครขโมยไปละก็ขอให้ตกนรกหมกไหม้
‪ฉันเลยปิดแล้วส่งกลับไปให้เจ้าของเดิม
‪แบรนดอน
‪หลังจากนั้นไม่นาน…
‪ฮัลโหล
‪เราได้รับจดหมายจากบ็อบ กุชชิโอนี ‪จากเพนท์เฮาส์
‪เขาเสนอซื้อเทปจากเรา
‪บอกว่า "ผมให้ห้าล้านเป็นเงินสด ‪แลกกับสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของเทป"
‪เราบอกว่า "บ้าเหรอ เอาเทปคืนมานะ"
‪เราไม่ได้อยากให้คนอื่นดูซะหน่อย
‪เราไม่รู้หรอก นึกว่าแค่ได้เทปคืนทุกอย่างก็จบ
‪เราไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง ‪เพราะไม่มีคนรู้จักที่เคยเจอปัญหาแบบนี้เลย
‪ก็เลยไม่มีแนวทางที่จะ…
‪เอาเทปคืนมาหรือทำให้ปัญหาหมดไป
‪(สิงหาคม ปี 1996)
‪อีกสองสามสัปดาห์ต่อมา ‪ทอมมี่ดูข่าวในทีวีแล้วขึ้นมาบอกฉันว่า
‪"เอาละ ถ้าคุณฟังแล้วคงตกใจแน่ๆ"
‪เขาบอกว่ามีผู้หญิงคนหนึ่ง ‪จากทาวเวอร์เรคคอร์ดส์สวมบทบาทเป็นฉัน
‪เป็นนักแสดงหนังโป๊ ‪แจกลายเซ็นบนเทปแอบถ่ายแพมกับทอมมี่
‪เราเห็นมันออกข่าวทั่วทั้ง ‪หน้านิตสารและหนังสือพิมพ์
‪วิดีโอถูกเผยแพร่ออกไปแล้ว
‪(วิดีโอโป๊ชิ้นแรก ‪เวอร์ชั่นสะท้านทรวง)
‪(วิดีโอถ่ายกันเองของทอมมี่)
‪รุกรานกันมาก
‪เราทั้งโกรธ เจ็บใจ เสียใจ
‪(วิดีโอฮันนีมูน)
‪เรารู้สึกเหมือนถูกละเมิด
‪ไอ้บ้าโรคจิตที่ไหนไม่รู้ ‪ผลิตออกมาอย่างเยอะและกระจายไปทั่วโลก
‪คุณรู้สึกผิดบ้างไหมคะ ‪กับการใช้ประโยชน์จากชีวิตส่วนตัวของคน
‪ไม่เลยครับ ผมไม่คิดว่าเราทำอะไรไม่ดี
‪พาเมล่า ช่วยหยุดสักแป๊บได้ไหม
‪พาเมล่า ขอสัมภาษณ์หน่อย…
‪หลังจากที่เทปหลุดออกไป ‪พวกเราก็เครียดกันมาก
‪มีพวกปาปารัซซีอยู่ทั่วทุกที่
‪คืนนั้นเป็นครั้งแรกที่เราออกไปเดตกัน ‪หลังจากที่ฉันคลอดแบรนดอน
‪ไปคลับเดอะไวเปอร์รูมกัน ‪ฉันให้พ่อแม่มาช่วยดูแบรนดอน
‪(กันยายน ปี 1996)
‪เรากำลังจะกลับกันแล้ว ‪พวกนักข่าวจ่อกล้องมาที่หน้าฉันเลย
‪- เฮ้ย ‪- ออกไปให้พ้น
‪เฮ้ย ทอมมี่
‪ไปสิวะ
‪ทอมมี่ ขึ้นรถเลย
‪แล้วเราก็โดนพ่นสเปรย์พริกไทย
‪- กล้าดียังไงมาฉีดสเปรย์พริกไทย… ‪- ผมเปล่านะ
‪- เมายาหรือเปล่า ‪- กล้าดียังไงมาทำฉันแบบนั้น
‪ลูกอยู่ไหนถึงได้ออกมาเที่ยวกันเวลานี้
‪- ก็อยู่กับแม่ฉันน่ะสิ ‪- ไหนล่ะ ลูกน่ะ
‪ลูกอยู่ไหนล่ะ
‪ก็อยู่กับแม่ฉันไง เดี๋ยวฆ่าให้ตายเลย
‪ไอ้เวรตะไล
‪สมควรแล้ว ทอมมี่ ไอ้คนชั่ว
‪ฉันว่าเราสองคนไม่รู้ว่าจะรับมือกับมันยังไง
‪ใครมันจะไปรู้ล่ะ
‪แต่เราก็ต้องหาวิธีจัดการกับมัน ‪เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‪อย่างน้อยก็ต้องโต้กลับบ้าง ‪เพราะมันเป็นของที่ถูกขโมยไปจากบ้านเรา
‪และมันไม่ถูกต้องที่คนจะมาขโมยของไปจากบ้าน
‪แล้วเอาไปขายให้คนทั้งโลกแบบนั้น
‪เทปถูกขโมยไปจากฉันกับทอมมี่ ลี
‪ไออีจีเอาเทปไปขายทั่วโลกอย่างผิดกฎหมาย ‪โดยที่ทอมมี่กับฉันไม่ได้อนุญาต
‪เราไม่เคยรับเงินแม้แต่แดงเดียว ‪หรือเซ็นชื่ออนุญาตให้นำไปขายได้
‪จนเอ็ด มาสรี ‪ที่เป็นทนายในเอริน บรอคโควิช
‪ติดต่อมาและบอกจะช่วยทำคดีให้
‪เราก็บอกว่ายินดีเลย
‪แพมกับทอมมี่เป็นเหยื่อ ‪ในคดีเทปหลุดของแพมและทอมมี่
‪อย่างไม่ต้องสงสัยเลย
‪มันถูกใช้เพื่อหาประโยชน์ทั่วโลก ‪หลายๆ คนทำเงินจากมัน
‪โดยเฉพาะเมื่อมันเกิดขึ้นในช่วงนี้ของชีวิตฉัน ‪มันยิ่งทำให้ฉันกลัวเข้าไปใหญ่
‪ฉันคิดว่าเราจะต้องจัดการพวกเขาได้
‪และพวกเขาต้องชดใช้เพราะมันผิดกฎหมาย
‪ผมอยากพูดให้เข้าใจตรงกันว่า
‪แพมกับทอมมี่ปฏิเสธเงินสดห้าล้านดอลลาร์
‪พวกเขาไม่อยากให้เทปเผยแพร่
‪ฉันกำลังต่อสู้เพื่อคนดังทุกคน ‪ที่ถูกละเมิดความเป็นส่วนตัว
‪ฉันจะสู้ต่อไป ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเองและลูกๆ
‪แต่เพื่อให้มีการออกกฎหมาย ‪ที่จะทำให้สิ่งที่พวกนั้นทำกับฉันเป็นอาชญากรรม
‪มันเป็นคดีใหญ่เลยนะ ‪เรื่องละเมิดความเป็นส่วนตัว
‪เป็นคดีสำคัญที่จะกลายเป็นคดีตัวอย่าง
‪(ตุลาคม ปี 1997)
‪พอเริ่มกระบวนการให้การ ฉันก็ตั้งท้องอีก
‪ฉันกังวลว่ามันจะส่งผลต่อสุขภาพของลูกในท้อง
‪ไม่รู้ว่าฉันกำลังจะถูกทำให้ขายหน้าอย่างหนัก
‪ฉันจำได้ว่าเดินเข้าไปในห้อง ‪แล้วเห็นผู้ชายทุกคนถือรูปโป๊ฉันอยู่
‪พวกทนายก็พูดประมาณว่า
‪"คุณถ่ายแบบเพลย์บอย ‪ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องความเป็นส่วนตัว"
‪ซึ่ง… ฉันก็รู้สึกช็อกนิดหน่อย แต่…
‪พวกเขาถามถึงเรื่องชีวิตเซ็กส์ของฉัน
‪ฉันก็ได้แต่คิดว่า
‪ทำไมฉันถึงต้องถูกถามเรื่องเพศ
‪เรื่องความชอบส่วนตัว ‪และส่วนต่างๆ ของร่างกาย
‪ถามว่าฉันชอบร่วมรักที่ไหน ‪ทั้งๆ ที่เป็นคดีลักทรัพย์
‪มันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่มีค่า
‪เหมือนเป็นแค่เนื้อชิ้นหนึ่ง
‪ฉันไม่น่ามองเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ‪เพราะฉันเป็นผู้หญิงแพศยา
‪พวกเขาไม่เห็นใจฉันเลย
‪พูดแต่ว่า "เป็นนางแบบเพลย์บอย ‪ก็ชอบโป๊ให้ชาวบ้านดูอยู่แล้วนี่"
‪อย่างแรกเลยนะ ‪ฉันเลือกที่จะถ่ายแบบลงนิตยสาร
‪เพลย์บอยทำให้ฉันรู้สึกมีพลัง
‪แต่ในกรณีนี้มันรู้สึกเหมือนเป็นการข่มขืน
‪ฉันไม่อยากพูดเรื่องหนักหนาที่เคยเจอมาในอดีต
‪แต่ตอนที่ฉันโดนผู้ชายคนนั้นกระทำ ‪ฉันกลัวว่าทุกคนจะรู้จริงๆ
‪ตอนที่เทปนั่นถูกขโมยไป ฉันก็รู้สึกแบบนั้น
‪กระบวนการให้การมันโหดร้ายมาก
‪ฉันจำได้ว่าตัวเองได้แต่มองพวกนั้น ‪แล้วคิดในใจว่า "ทำไมถึงเกลียดฉันขนาดนี้"
‪"ทำไมพวกผู้ชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ‪ถึงเกลียดฉันได้มากขนาดนี้"
‪ไม่รู้ว่าฉันต้องเข้าไปให้การกี่วัน
‪แต่พวกนั้นเรียกฉันกลับไปให้การอยู่นั่นแหละ
‪ฉันพูดกับทอมมี่ บอกว่า ‪"ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้ว"
‪นี่คงเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานหลายปี
‪ฉันรู้ว่าบางคนคงสู้จนถึงที่สุด แต่ฉันกำลังท้องอยู่
‪ฉันไม่อยากให้มันกระทบกับลูกในท้อง
‪เพราะท้องแรกของฉันแท้งไป ‪ฉันกับทอมมี่เลยกลัวว่ามันจะเกิดขึ้นอีก
‪เราจะไม่ยอมเอาชีวิตดีแลนมาเสี่ยงเด็ดขาด ‪เพราะมันจะทำให้ฉันแหลกสลายไปด้วย
‪เรื่องนั้นทำให้ฉันหัวใจสลายจริงๆ
‪แต่ฉันก็หลับตาและเซ็นเอกสารไป
‪(ลงชื่อ: พาเมล่า แอนเดอร์สัน ทอมมี่ ลี ‪อินเทอร์เน็ตเอนเทอร์เทนเมนต์กรุ๊ป)
‪(ลีเสียสิทธิ์ในการครอบครองวิดีโอของตัวเอง)
‪สามีภรรยาลีถอนฟ้องบริษัทไซเบอร์เซ็กส์ไออีจี
‪ไออีจีกำลังเล่นวิดีโอ
‪ที่กำลังแพร่หลายอย่างรวดเร็ว ‪และขึ้นไปอยู่ในหน้าเว็บทั่วโลกแล้ว
‪ตอนนั้นอินเทอร์เน็ตเพิ่งจะเริ่มมี
‪เราเลยไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลย
‪เราไม่รู้เลยว่ามันจะแพร่ไปทั่วโลก ‪ในพริบตาเดียว
‪มันคือคลิปไวรัลคลิปแรกของโลกเลยก็ว่าได้
‪ดีวีดีก็ขายได้เท่าทีผลิตมา
‪แต่พอเข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตแล้วมันก็ไม่มีที่สิ้นสุด
‪จริงเหรอ คนทั้งโลกจะได้ดูเหรอ
‪(ภาพโป๊คนดังจะยังคงว่อนอยู่ในเน็ต)
‪คนทั่วโลกเข้าอินเทอร์เน็ต
‪เพื่อที่จะดูวิดีโอเซ็กส์ของแอนเดอร์สันกับลี
‪ทำให้หลายเว็บติดขัด
‪- ช่วงเวลาที่พวกเขามีสัมพันธ์ลึกซึ้ง… ‪- เป็นที่ฮือฮาในเว็บ
‪- คนดูแล้วเป็นล้านๆ ‪- คลิปส่วนตัวกลายเป็นคลิปสาธารณะ
‪เราไม่เคยได้เงินเลยสักแดง
‪ฉันเกลียดเวลาคนพูดว่า ‪เราตกลงเรื่องผลประโยชน์
‪เราไม่เคยตกลงอะไรทั้งนั้น ‪แค่บอกทุกคนว่าให้เลิกยุ่งซะที
‪ถ้ามีใครดูหรือซื้อหรือขายก็ขอบอกว่าน่าสมเพช
‪ความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานที่เกิดขึ้น ‪มันตีค่าออกมาเป็นเงินไม่ได้หรอก
‪ก็เอาด้วยเลยสิคะ ‪ไหนๆ ทุกคนก็เห็นเราเป็นตัวตลกอยู่แล้ว…
‪เห็นเป็นตัวตลก… พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪ผมตกใจเลย
‪พาเมล่า ลีกับทอมมี่ พาเมล่ากับทอมมี่ ลี
‪ฉันกลายเป็นมุกที่พิธีกรเล่นในทอล์กโชว์
‪ทำให้ฉันอับอายมาก
‪ไม่ตลกนะคะ
‪- ไม่ตลกเลยนะ เรื่องนี้ทำให้เราเสียใจมาก ‪- คืองี้ครับ…
‪- จริงเหรอ ‪- จริงค่ะ
‪เหมือนพวกเขาชอบเราเพราะอย่างเดียว
‪แค่เซ็กส์เทปเทปเดียว ‪ทำให้ภาพลักษณ์กลายเป็นแบบนั้นไปเลย
‪- ผมมีเวอร์ชั่นดีวีดีด้วยนะ ‪- เหรอ
‪ก็อยากดูแบบชัดๆ
‪มีดีวีดีขายด้วยเหรอ
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪น่าสมเพชจริงๆ
‪หลังจากนั้นก็ดูเหมือนมันจะกลายเป็น ‪ภาพลักษณ์แบบการ์ตูนด้วย
‪กลายเป็นเหมือนการ์ตูนล้อเลียน
‪เหมือนเป็นความเสื่อมสลายของ ‪ภาพลักษณ์ที่ฉันเคยมีอยู่ก่อนหน้า
‪สัญลักษณ์ทางเพศที่โด่งดังที่สุดในโลก
‪รู้ไหมผมชอบฉากไหนที่สุด
‪- เธอมีอวัยวะเพศที่สวยที่สุดเลยนะ ‪- จิ๋มที่รับการเสียบแบบนั้นได้…
‪ภาพลักษณ์ในทีวี ‪ที่เธอใช้ประโยชน์อย่างสนุกสนาน
‪ผลกระทบสำหรับฉันมันต่างจากเขา
‪ทอมมี่เป็นร็อกสตาร์
‪มันยิ่งส่งผลดีต่อภาพลักษณ์บ้าระห่ำของเขา
‪แต่ตอนนั้นฉันรู้ว่าอาชีพการงานของฉัน ‪มาถึงจุดจบแล้ว
‪- ฉันชอบเรื่องเทพนิยายมาตลอด ‪- คุณอยากเป็นนักแสดงจริงจังไหม
‪ฉันเป็นนักแสดงจริงจังนะ
‪ฉันก็คิดว่าฉันอาจจะมี ‪อาชีพการงานที่จริงจังกว่านี้ได้
‪แต่ตอนนั้น เหลือโอกาสอะไรฉันก็จำต้องทำไป
‪ทุกอย่างพังทลายหลังจากนั้น
‪ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย
‪ฉันพยายามเล่าให้ฟังดูรู้เรื่องมากที่สุด ‪เพราะมันเป็นเรื่องยาก
‪บางทีก็สงสัยว่าทำไมต้องมาพูดเรื่องนี้อีก
‪แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เรากำลังทำ…
‪มันก็เป็นการดีเหมือนกันที่จะระบายออกมาบ้าง ‪ด้วยคำพูดของตัวเอง
‪คำพูดของฉันนี่แหละ
‪ฉันมองอดีตว่าหวานชื่นไปซะหมด
‪แต่พอมาคุยกันถึงตอนนั้น ‪ฉันก็นึกขึ้นได้ว่ามันมีสัญญาณเตือนเยอะเหมือนกัน
‪แต่ถ้าไม่คิดถึงข้อนี้มาก ‪ฉันคงจะคิดว่าความสัมพันธ์ของเราสมบูรณ์แบบ
‪ทอมมี่มาหาฉันทุกวัน
‪เขามาที่นี่ทุกวันเลย ‪เหมือนย้ายมาอยู่กับฉันในเทรลเลอร์
‪ตอนถ่ายเบย์วอทช์ ฉันจะนอนในรถเทรลเลอร์
‪เขาก็จะแอบเข้ามา ‪เพราะอยากใช้เวลากับภรรยาบ้าง
‪ทอมมี่ขี้หึงมาก
‪ตอนนั้นฉันว่าน่ารักดี
‪ฉันคิดว่ามันน่ารัก นึกว่าความรักมันต้องเป็นแบบนี้
‪โอ้ โรแมนติกจังเลย
‪"ซีซั่นสุดท้ายของฉันในเบย์วอทช์แล้ว
‪ฉันต้องเข้าฉากจูบกับเดวิด โชคาชี ‪แต่ฉันไม่ได้บอกทอมมี่
‪เขาโมโหมาก
‪เขาโยนข้าวของฉันในรถเทรลเลอร์
‪ต่อยตู้จนทะลุ
‪ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกเขา
‪หรือที่เขาว่า 'โกหก'
‪และฉันก็บอกเขาว่าฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก
‪เขามักจะรู้อยู่เสมอว่าต้องมาตอนไหน ‪เขาจะดูตารางการถ่ายทำ
‪เขาจะดูว่าเธอถ่ายฉากไหนบ้าง
‪น่าจะมีคนเอาบทไปให้ดูด้วย ‪เพราะเขาจะโผล่มาตอนถ่ายฉาก
‪ที่อาจมีบทที่ทำให้เขาโมโหได้
‪ถ้าทีมงานเบย์วอทช์
‪เห็นว่าทอมมี่กำลังมา ‪ก็จะเปลี่ยนบทพูด เปลี่ยนฉาก
‪เขามักจะยืนอยู่ให้ฉันเห็นตลอด ‪อยู่หลังกล้องตลอด
‪ทอมมี่อยู่ตรงนั้นตลอด
‪จนมันมากเกินไป
‪ฉันกำลังทำงาน ทำงานตลอดเวลา
‪และเราก็มีลูกน้อยๆ ที่น่ารักสองคน ‪ฉันก็เลยยุ่งเรื่องลูกด้วย
‪ฉันว่าทอมมี่เองก็มีอาการซึมเศร้าหลังคลอดนิดๆ
‪ไงจ๊ะ ดีแลน สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ
‪ดูดอกไม้ที่พ่อซื้อให้แม่สิ
‪คืนนั้นเป็นคืนที่แย่มาก ‪ทอมมี่อาละวาดอยู่บนพื้น
‪แบรนดอนร้องไห้อยู่ในคอกเด็ก ‪ส่วนฉันก็อุ้มดีแลนอยู่
‪แต่ทอมมี่ก็แหกปาก "อยากได้เมียคนเดิมคืนมา"
‪ตอนนั้นฉันไม่รู้จะทำยังไง ฉันบอกว่า ‪"ช่วยกันหน่อยได้ไหม"
‪"โตเป็นผู้ใหญ่ซะทีสิ ‪เลิกคิดถึงแต่ตัวเองได้แล้ว"
‪ซึ่งฉันไม่เคยพูดกับเขาแบบนั้นเลย ไม่เคยเลย
‪เหมือนฉันไม่รู้จักเขาเลย เขาโกรธจนสิ้นสติ
‪แล้วฉันก็เริ่มเกิดอาการหายใจไม่ทัน กลัว
‪แบรนดอนก็ตัวสั่น ร้องไห้เสียงดัง เกาะขาฉัน
‪ฉันเลยโทรเบอร์ 911 แล้วยกหูโทรศัพท์วางไว้
‪(ทอมมี่ ลีโดนข้อหา ‪ทำร้ายร่างกายภรรยาและลูก)
‪ลีถูกจับในบ้านของทั้งสองคนที่มาลิบู
‪และโดนข้อหาทำร้ายร่างกายคู่สมรสและลูก
‪เขาถูกกล่าวหาว่าทำการเตะภรรยา ‪ขณะที่เธอกำลังอุ้มลูกวัยทารก
‪อาการบาดเจ็บที่เห็นได้บนตัวพาเมล่า ‪คืออาการบาดเจ็บที่มือขวา
‪เล็บมือหักและมีเลือดออก
‪และยังพบว่าหลังส่วนล่างมีรอยแดง
‪เจ้าหน้าที่เสนอที่จะทำการรักษาให้แต่เธอปฏิเสธ
‪หนุ่มนักดนตรีร็อกได้รับการปล่อยตัว ‪หลังวางเงินประกัน 500,000 ดอลลาร์
‪แต่ถูกสั่งห้ามไม่ให้โทรหา ‪หรือเข้าใกล้ภรรยาเด็ดขาด
‪ผมคิดถึงครอบครัวมาก
‪และผมก็เสียใจมากที่เรื่องนี้เกิดขึ้นกับเรา
‪ผมไม่เคยตีพาเมล่า
‪การจับตัวผู้หญิงและเขย่าตัวผู้หญิงก็ไม่ดีเหมือนกัน
‪แต่นั่นคือสิ่งที่ผมทำ
‪ทำไมถึงทำล่ะคะ
‪ทำไมคุณถึงโกรธถึงขึ้นที่ ‪ใช้กำลังกับร่างกายแบบนั้นได้
‪ผมรู้สึกกดดันมาก
‪เราเจอปัญหากันมาหนักหน่วง ‪เรื่องเซ็กส์เทปและยังซึมเศร้าหลังคลอด
‪มีลูกเล็กๆ สองคน
‪ทอมมี่ต้องกลายเป็นที่สามแทนที่จะเป็นที่หนึ่ง
‪ผมไม่รู้จะจัดการความรู้สึกนี้ยังไง
‪พอปัญหามันสะสมก็ทำให้ผมกลายเป็นคนที่…
‪เอาจริงๆ นะ เรื่องที่ทะเลาะกัน ‪ก็เพิ่งเกิดขึ้นเย็นวันน้ันแหละ
‪เกิดจากการที่ผมต้องการความรัก
‪มือกลองวงมอตลีย์ครู ทอมมี่ ลี ‪ถูกใส่กุญแจมือและพาตัวไป
‪หลังได้รับคำพิพากษาให้จำคุกหกเดือน
‪ฉันดีใจที่เขายอมรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‪นี่เป็นก้าวแรกในการรักษา
‪คิดว่าเขาสมควรได้รับโทษหกเดือนเหรอครับ
‪ตอนอยู่ในคุก คุณได้คิดบ้างไหม
‪ว่าดีแลนที่อายุแค่หกหรือเจ็ดสัปดาห์ ‪อยู่ในอ้อมกอดของพาเมล่าในตอนนั้น
‪หกหรือเจ็ดสัปดาห์นี่มัน…
‪สิ่งที่เกิดขึ้นอาจทำให้คุณ ‪เหลือลูกชายแค่คนเดียวก็ได้
‪คุณเคยคิดบ้างไหมคะ
‪ตอนทำไม่ได้คิดครับ
‪แต่หลังจากนั้นผมคิดแน่นอน
‪ถ้ามีโอกาสขอโทษ คุณจะขอโทษไหม
‪ผมขอโทษแล้วครับ
‪ขอโทษแล้ว
‪ผมขอโทษไปหลายรอบแล้ว
‪ฉันพยายามขอจบชีวิตแต่งงาน แต่เขาไม่อยาก
‪ฉันมีจดหมายทุกฉบับที่เขาเขียนหาฉันจากในคุก
‪โห ลองนึกภาพเขาทำแบบ…
‪แบรนดอน ดีแลน ทอมมี่ พาเมล่า
‪ฉันคงอ่านไม่ได้หรอก ‪อ่านตอนนี้คงรับความรู้สึกไม่ไหว แต่ก็… ไม่รู้สิ
‪เขาพยายามอย่างหนักเพื่อให้เรายังอยู่ด้วยกัน
‪ฉันต้องเซ็นใบหย่าแยก ‪เพราะเขาไม่ยอมเซ็นเอกสารอะไรเลย
‪เขาคิดว่าเราจะผ่านปัญหานี้ไปได้ ‪แต่ฉันก็เอาลูกไปแล้วบอกว่า "ไม่"
‪มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะประนีประนอมได้ ‪มาทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
‪นั่นแหละ
‪(วันที่ 29 มิถุนายน ปี 1996)
‪"ฉันไม่เคยรักใครมากเท่านี้มาก่อน
‪มากถึงขั้นที่รักไปถึงจิตวิญญาณของเขาเลย
‪รู้สึกเหมือนส่วนหนึ่งของฉันตายไป
‪ซานเฟอร์นานโดแวลลีย์อยู่ตรงโน้น
‪แล้วเราอยู่ที่ไหนน่ะ
‪ตอนนั้นอยู่บ้านเวย์น เกรตซกี้
‪ไม่จริงน่า
‪ไงจ๊ะ ลูก
‪นี่น่าจะเป็นตอนที่แม่ย้ายออกจากบ้าน
‪พ่อน่าจะยังอยู่ในคุกมั้ง
‪แย่เนอะ แม่ไม่ชอบเลย
‪ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ ลูกน้อย
‪อยู่นี่เองเหรอ
‪ดีแลนเหมือนตุ๊กตาเลย
‪ดีแลน ยิ้มหน่อยสิ ลูก
‪"วันที่ 20 ตุลาคม ปี 1990"
‪"ดิลลี่น้อยของแม่"
‪ดีแลนอยู่ไหนนะ
‪- อยู่นี่เอง ‪- ใส่หมวกเหมือนคุณตาเลย
‪แม่รู้สึกว่าต้องเขียนข้อความนี้ถึงลูก ‪เจ้าหนูน้อยของแม่
‪ลูกได้เห็นอะไรมาเยอะถึงจะเกิดมาแค่เก้าเดือน
‪และแม่ก็อยากเขียนถึงลูก ‪เพื่อที่ลูกจะได้อ่านตอนโตและเข้าใจ
‪ว่าทำไมชีวิตเราถึงเป็นแบบนี้
‪ดีแลน ลูกยังไม่ได้ดูวิดีโอตัวเองตอนเด็กเลย ‪มานี่
‪นี่ไง ตอนที่เราเพิ่งย้ายมาอยู่บ้านใหม่
‪พูดซิ "ผมชื่อดิลลี่-ดู"
‪- ผมดิลลี่-ดู ‪- และผมก็รักแม่
‪ผมน่ารักสุดๆ แต่พี่แบรนดอนเหมือนเด็กแสบเลย
‪ใช่ ลูกน่ารักจริงๆ
‪(ดีแลน ลี ‪ลูกชายของพาเมล่า)
‪"พ่อของลูก ทอมมี่ ลี แบสกับแม่ ‪แต่งงานกันหลังจากที่รู้จักกันมา
‪แค่สี่วัน
‪เป็นรักแรกพบ"
‪นี่โมบายของลูกในกองถ่ายเบย์วอทช์ ลูกชอบ…
‪ยกทรงแม่
‪สวยใช่ไหมล่ะ
‪หวังว่าสักวันพ่อกับแม่จะสามารถเป็นเพื่อนกันได้
‪แต่แม่อยากให้ลูกรู้ไว้ว่าแม่ขออยู่คนเดียวดีกว่า
‪แทนที่จะต้องถูกทำร้ายร่างกายอีก
‪ลูกจะอยู่ในที่ที่ปลอดภัยเสมอ"
‪ตอนที่ทอมมี่กับฉันแยกทางกันใหม่ๆ มันยากมาก
‪ลูกๆ ไม่ค่อยได้เจอพ่อบ่อยนัก
‪ผมจะนอน
‪- ออกไปได้แล้ว ‪- อย่าพูดกับแม่แบบนั้นสิ
‪- อุ่นก้นอยู่เหรอ ลูก ‪- ฮะ
‪"ดีแลน ลูกนอนอยู่ข้างแม่ ‪ตอนที่แม่กำลังเขียนถึงลูกอยู่บนเตียงใหญ่
‪แม่รักลูกมากเหลือเกิน แม่ร้องไห้อยู่
‪แม่เอาน้ำตาขีดเขียนบนหน้าผากน้อยๆ ของลูก"
‪อะไร
‪บ๊ายบายทะเลสาบทาโฮเร็ว
‪ดูสิ เรานั่งเครื่องบินส่วนตัวกัน ‪เครื่องบินเจ็ตของบ็อบ เซเกอร์
‪โย่ โฮ่ๆๆ
‪คุณโสเหรอ มีแค่คนเดียวนะ
‪"คุณโสแค่คนเดียว" ตายแล้ว
‪"แม่ของแม่สอนบนเรียนที่สำคัญที่สุดในชีวิตให้
‪ถ้าเราเสียใจ เรามีทำได้แค่สองทาง
‪ปิดกั้นตัวเอง กลายเป็นคนขมขื่น
‪หรือรักให้มากขึ้นและพยายามสู้ต่อไป
‪ความรักคือการเยียวยาที่ดีที่สุด
‪แม่เลือกที่จะรัก"
‪(รัก จากแม่)
‪ฉันชอบสัตว์มาตลอด
‪รู้สึกว่าเชื่อใจสัตว์ได้มากกว่าคน
‪ตั้งแต่เทปถูกขโมยไป
‪ฉันก็เกิดความเคลือบแคลงสงสัยทุกอย่าง ทุกคน
‪รู้สึกว่าฉันไม่ได้รับความเคารพเลย
‪"หลายคนมาเสนอโปรเจ็กต์ให้ฉัน ‪แต่มักจะเป็นบทบาทที่เกี่ยวกับเซ็กส์"
‪บางทีฉันก็ติดอยู่กับการเป็นภาพลักษณ์ที่คนล้อ
‪บางทีก็ใช้ชีวิตเป็นแบบนั้น ‪มากกว่าเป็นตัวของตัวเอง
‪"ฉันอยากได้มากกว่านี้
‪ฉันต้องการมากกว่านี้
‪ฉันอยากภูมิใจในความสำเร็จของตัวเอง"
‪ฉันเบื่อที่จะพูดเรื่องแฟนกับเรื่องนมตลอดเวลา
‪(เนื้อสะโพก เนื้อซี่โครง ‪เนื้ออก เนื้อไหล่)
‪แต่ฉันคิดว่าถ้าเอาสิ่งนี้ไปร่วมกับ ‪การเคลื่อนไหวเพื่อสัตว์
‪หรือการเคลื่อนไหวเพื่อสิ่งแวดล้อม ‪มันก็จะมีความหมายขึ้นมา
‪ฉันเลยเข้าร่วมกับองค์กรพิทักษ์สัตว์
‪แมคโดนัลด์มีเมนูเบอร์เกอร์ไร้เนื้อมาตั้งนานแล้ว
‪เพราะงั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหม่
‪แต่ที่ใหม่ก็คือโปสเตอร์องค์กรพิทักษ์สัตว์ ‪ใหญ่เบ้อเริ่มนี่สิ
‪รูปพาเมล่า แอนเดอร์สัน ‪รณรงค์ให้ชาวนิวยอร์กหันมากินผัก
‪การเคลื่อนไหวมันเซ็กซี่นะ
‪ต้องมีความกล้า ต้องใช้สิ่งที่มีอยู่
‪แล้วซีรีส์วีไอพีเป็นยังไงบ้างครับ ‪เคยใช้เงินเกินบ้างไหมครับ
‪ค่ะ แต่ไม่ได้ใช้ซื้อเสื้อผ้าอะไรแบบนั้นนะ
‪- คุณประหยัดเสื้อผ้าอยู่แล้วนี่ เห็นๆ อยู่ ‪- ค่ะ
‪ฉันหัดที่จะไม่รับคำล้อเลียนมาใส่ใจ
‪"จะว่าไป เรามาคุยกันเรื่อง…"
‪ตอนนี้อากาศเริ่มหนาว ‪คนก็เริ่มจะเอาเสื้อขนสัตว์ออกมาใส่
‪ฉันว่าคนคงไม่ใส่เสื้อพวกนั้น ‪ถ้ารู้ว่ากรรมวิธีผลิตมันโหดร้ายแค่ไหน
‪ในลอนดอน พาเมล่าใช้งานเซ็นหนังสือ ‪ในการขอให้ผู้คนร่วมลงชื่อสนับสนุน
‪ให้หมวกทหารรักษาพระองค์วังบักกิงแฮม ‪เปลี่ยนมาใช้ขนสัตว์ปลอม
‪พาเมล่าขอให้แฟนๆ ที่คนที่เธอเซ็นรูปให้ ‪ช่วยลงชื่อในการรณรงค์นี้ด้วย
‪โดยการลงชื่อสนับสนุนองค์กรพิทักษ์สัตว์ ‪และส่งให้พระราชินี
‪คอมเมดี้เซนทรัลติดต่อมา ‪ให้ฉันไปออกรายการเผาเพื่อนดารา
‪ฉันว่าถ้าบริจาค 250,000 ดอลลาร์ ‪ให้องค์กรพิทักษ์สัตว์ฉันก็จะทำ
‪พวกเรารักคุณนะครับ แพม ‪ขอบคุณที่เชิญให้ผมมาร่วมด้วยนะ
‪ขอบคุณที่ยินยอมให้ถูกกระทำออกกล้อง ‪เป็นครั้งสุดท้าย
‪มันเสื่อมมาก ไม่ใช่มุกแบบที่ฉันชอบเลย
‪เหตุผลเดียวที่ฉันยอมทำสิ่งนี้ ‪ก็เพื่อให้ผลประโยชน์ตกกับองค์กรพิทักษ์สัตว์
‪ฉันอยากขอขอบคุณพวกเขา ‪ที่สร้างผลงานได้ยอดเยี่ยม
‪แต่ฉันก็มีโอกาสได้พูดในสิ่งที่สำคัญกับฉัน ‪เพราะงั้นก็เลยถือเป็นข้อแลกเปลี่ยน
‪สื่อมีพลังและเป็นเครื่องมือ
‪ไม่ว่ายังไงฉันก็ถูกล้อเลียนอยู่แล้ว
‪ก็เลยอยากใช้ประโยชน์จากข้อนี้ให้คุ้ม
‪(เครมลิน ‪มอสโก รัสเซีย ปี 2016)
‪คุณได้ผูกมิตรกับประธานาธิบดีวลาดิเมียร์ ปูติน ‪อย่างไม่น่าเชื่อเลยนะครับ
‪ฉันเขียนจดหมายถึงเขา ‪และขอให้เขาหยุดการทำเข้าผลิตภัณฑ์จากแมวน้ำ
‪ซึ่งนับเป็น 95 เปอร์เซ็นต์ของตลาดทั้งหมด
‪ถ้าหยุดได้ก็อาจทำให้ ‪การล่าแมวน้ำในแคนาดาหยุดลงได้
‪ซึ่งเป็นหนึ่งในเป้าหมายหลักของฉัน
‪และเขาก็ทำค่ะ เขาออกกฎหมายที่ทำให้ ‪การนำเข้าสินค้าจากแมวน้ำผิดกฎหมาย
‪- เหรอครับ ‪- ค่ะ
‪แล้วมีความสัมพันธ์อะไร ‪กับทางเกาหลีเหนือบ้างไหม
‪- คิมจองอึนน่ะ ‪- ไม่มีค่ะ
‪ยังไม่มี
‪เป็นการกระทำที่มีเมตตาเพื่ออนาคต
‪ฉันคิดว่าการรู้ถึงปัญหาและการศึกษาคือสิ่งที่…
‪แม่อยากใช้เสียงเพื่อผู้คน
‪และสัตว์ที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียง
‪เขาเสนอเงินบริจาคมาให้ ‪ในจำนวนเยอะมากเลยค่ะ…
‪ซึ่งทำให้แม่ตกอยู่ในสถานะ ‪ที่ตกเป็นประเด็นของสังคมบ่อย
‪ผู้ก่อตั้งวิกิลีกส์ จูเลียน แอสซานจ์ ‪อาจได้รับโทษประหารชีวิต
‪หากถูกตัดสินว่ามีความผิดจริง ‪ในการเผยแพร่ความลับของรัฐบาลในวิกิลีกส์
‪ฉันรู้จักจูเลียน แอสซานจ์ ‪ผ่านเพื่อนรัก วิเวียน เวสต์วูด
‪สวัสดีค่ะ คุณแอนเดอร์สัน เขาเป็นยังไงบ้างคะ
‪ทุกครั้งที่ฉันไปลอนดอน เราจะคุยกันอยู่สี่ชั่วโมง
‪ฉันจะบอกว่าอินเทอร์เน็ตไม่ดี
‪เขาก็จะบอกว่าอินเทอร์เน็ตดีสิ ‪เพราะเราได้รู้ทุกอย่างที่อยากรู้
‪และทำการตัดสินใจจากข้อมูลที่ถูกต้องได้
‪สำหรับฉัน การโกหกเป็นสิ่งที่สร้างความเสียหาย ‪มากที่สุดที่คนเราสามารถทำกันได้
‪ฉันเลยดีใจที่รู้ว่าชีวิตของใครบางคน ‪มีแต่ความจริงและการค้นหาความจริง
‪เขาแค่เชื่อในความยุติธรรม ‪และเชื่อในความซื่อสัตย์
‪เชื่อในการเปิดโปงรัฐบาล
‪ในสิ่งที่ทำจริงๆ ซึ่งประชาชนมีสิทธิ์ที่จะรู้
‪ผมคิดว่าแม่ไม่สนใจว่า ‪เข้าไปยุ่งเรื่องนี้แล้วอาจจะมีปัญหาได้
‪เพราะผมก็ห้ามมาตลอด ‪บอกว่า "ขอร้องละ อย่าทำเลย"
‪พวกเราไม่อยากตกเป็นประเด็นแบบนี้อีกแล้ว
‪เรามาอยู่กันอย่างสงบสุขเถอะ
‪- ครอบครัวเป็นไงบ้างครับ ‪- ดีค่ะ ลูกๆ สบายดี
‪พวกเขาเคยเห็นรูปคุณตอนถ่ายเพลย์บอยหรือยัง
‪- ไม่เคยสิ ‪- อ้อ
‪ตอนถ่ายแบบให้เพลย์บอย ‪ฉันก็ไม่ได้คิดว่าจะมีลูกเร็ว
‪และลูกจะโตขึ้น ‪และมันจะกลายเป็นเรื่องน่าอายสำหรับลูก
‪ฉันคิดอยู่เสมอว่าจะบอกลูกๆ เมื่อถึงเวลา
‪แต่ฉันก็ไม่เคยมีโอกาส
‪ลูกๆ มักจะรู้ก่อนที่ฉันจะมีโอกาสบอก
‪ดิลลี่
‪(ดีแลน)
‪แต่เทปวิดีโอพ่อแม่มีเซ็กส์กันนี่ ‪เป็นเรื่องแรงขึ้นไปอีกระดับเลยนะ
‪ตอนที่ผมยังเด็ก
‪ผมคิดว่าทุกคนรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวผมและครอบครัว
‪ในเรื่องที่ไม่ควรรู้
‪และทุกคนก็เหมือนรู้ ‪ความลับดำมืดของครอบครัวผม
‪จำได้ว่าสมัยเรียน ถ้ามีใครพูดถึงแม่ขึ้นมา
‪ผมจะพร้อมบวกทันทีเลย
‪ใจผมเต็มไปด้วยความโกรธ
‪เตะข้าง เสยคาง ฟาด
‪โห
‪จำได้ว่าวันหนึ่งหลังโรงเรียนเลิก
‪ดีแลนร้องไห้มาหาฉันแล้วถามว่า ‪"แม่ ทำไมต้องอัดเทปนั่นด้วย"
‪ฉันก็บอกว่า "โธ่ เอาจริงสิ ‪พ่อกับแม่ไม่ได้ตั้งใจทำเซ็กส์เทปนะ"
‪- แล้วมันหลุดออกมาได้ยังไง ‪- ถูกขโมยไปค่ะ
‪มีข่าวลือออกมาว่าพาเมล่ากับทอมมี่ ‪เป็นคนปล่อยวิดีโอ
‪เพื่อสร้างกระแสให้ตัวเอง
‪คนคิดว่าเราเป็นคนปล่อยวิดีโอเพราะอะไรก็ไม่รู้
‪เพราะมันกลายเป็นเทรนด์ ‪ที่คนดังปล่อยเซ็กส์เทปเพื่อสร้างกระแส
‪(วิดีโอวาบหวิวของดารา ‪ไม่ใช่เรื่องฉาวโฉ่อีกต่อไป)
‪เราเลยถูกเหมารวมไปด้วย
‪(เซ็กส์เทปดาราไม่ใช่เรื่องต้องห้ามอีกต่อไป)
‪จนถึงทุกวันนี้
‪คนก็ยังหาว่าเราได้เงินจากเทปนั่น ‪ซึ่งไม่จริงเลย
‪ฉันไม่เคยได้เงินสักแดงเดียว
‪คุณเคยเสียดายไหม ‪ที่ไม่ได้ทำเงินจากเทปที่ถูกขโมยไป
‪ไม่เลย ฉันไม่เคยคิดจะหาเงินจากเทปเลย ‪เพราะงั้นฉันไม่เสียดายเลยสักนิด
‪จะให้เงินเป็นแสนล้านดอลลาร์ ‪ฉันก็ไม่เอา ไม่มีวัน
‪เร็วเข้าสิ แบรนดอน ตั้งใจหน่อย
‪ถ้าแม่เรียกเงินจากเทปนั่นจริงๆ ‪เรื่องมันก็คงเป็นอีกแบบเลย
‪มันก็เหมือนเป็นข้อพิสูจน์
‪สิ่งนั้นอาจทำให้คนรวยเป็นล้านดอลลาร์ ‪แต่แม่กลับบอกว่า "ไม่"
‪เรื่องเดียวที่แม่สนใจคือ ‪การที่ครอบครัวปลอดภัยและการที่ผมปลอดภัย
‪ไม่เคยสนใจเงินเลย
‪ผมอยากให้แม่ทำเงินจากเทปนั่นนะ ‪คงได้เป็นล้านดอลลาร์เลย
‪ถ้าเซ็นเอกสารแค่ชิ้นเดียวเท่านั้น
‪แต่ปรากฎว่าไม่ได้อะไรเลย
‪แถมยังต้องทนเห็นหน้าที่การงานของตัวเอง ‪ดิ่งเหวไปกับตา
‪แม่เป็นหนี้อยู่เกือบทั้งชีวิต
‪รู้สึกแปลกไหมที่เห็นคนใช้คุณเป็นเครื่องมือหาเงิน
‪คุณมีวิดีโออันดับหนึ่ง มีวิดีโอที่ถ่ายเองเยอะแยะ
‪แต่กลับไม่ได้เงินจากสิ่งเหล่านั้นมากเลย
‪ฉันไม่เคยได้อะไรจากเพลย์บอยเลย
‪- ไม่ได้เงินเพิ่มจากวิดีโอเพลย์บอยเลยเหรอ ‪- ค่ะ
‪คุณเป็นคนดังมากนะ ‪ใครๆ ก็คิดว่าคุณต้องมีเงินเป็นถุงเป็นถัง
‪หลายคนก็หาเงินเป็นถุงเป็นถังได้จากฉันนี่แหละ
‪ก็จริงนะ
‪- คุณหาเงินไม่เก่งสินะครับ ‪- ค่ะ ไม่เก่ง
‪เพื่อนฉันชื่อเดวิด ลาชาเพลล์บอกว่า ‪ฉันเป็นคนคิดเรื่องเงินน้อยที่สุดในโลก
‪ฉันไม่มีหัวในการคิดเรื่องธุรกิจ ‪ให้เป็นส่วนหนึ่งในการสร้างชื่อให้ตัวเอง
‪ฉันไม่ใช่คนที่เก่งเรื่องเงินเลย
‪แค่บัตรเครดิตใช้ได้ ทำเล็บได้ ฉันก็พอใจแล้ว
‪แต่ฉันก็กลัวอยู่หลายปี
‪เวลารูดบัตรเครดิต "ขอให้รูดผ่านเถอะ"
‪ผมว่าเพราะแม่ชอบเป็นผู้ให้
‪คอยช่วยเหลือทุกคนตลอด ‪คุณตาคุณยาย เพื่อนฝูง ครอบครัว
‪แม่ไม่เคยห่วงตัวเองเลย
‪ห่วงแค่คนอื่นตลอด
‪- ทอมมี่ ลีเป็นยังไงบ้าง ‪- สบายดีค่ะ เป็นเหมือนครอบครัว
‪อาจจะไม่เหมือนครอบครัวปกติ ‪แต่เขารักลูกๆ และเราต่างก็รักกัน…
‪- แล้วทำไมถึงไม่อยู่ด้วยกันล่ะครับ ‪- ก็… มันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ
‪มีหลายเหตุผลที่มันซับซ้อน ใช่ไหมล่ะคะ
‪เป็น 18 ปีที่ยาวนานมาก
‪ในการเป็นผู้ปกครองร่วม
‪- ไปที่เบสแรก เบสแรก ‪- สวยมาก แบรนดอน
‪มันไม่ง่ายเสมอไป
‪วู้!
‪ผู้ชายทุกคนที่ฉันคบ ไม่มีใครชอบทอมมี่เลย
‪มีเรื่องหึงหวงอยู่ตลอดเวลา
‪ก็เลยไม่เปิดโอกาสให้เราได้เป็นเพื่อนกันเลย
‪ดิลลี่ อยากไปหลังเรือไหม ลูก
‪- อยากเข้าไป ‪- อยากเข้าไปเหรอ
‪เดี๋ยว ให้บ็อบช่วย
‪- ผมทำเป็น ‪- ไม่ เดี๋ยวลุงช่วยเอง จับมือสิ
‪ผมทำเป็น
‪- ที่ดีทรอยต์เหรอ ‪- ดีทรอยต์เหรอ ดีทรอยต์จริงด้วย
‪ตอนที่เราย้ายไปดีทรอยต์ไง
‪เราเคยย้ายไปอยู่ดีทรอยต์กันด้วย
‪- ออร์ตันวิลล์ ‪- มีด้วยเหรอเนี่ย
‪- แล้วไปอยู่นานแค่ไหนเหรอ ‪- ไม่นาน
‪ย้ายออกมาอย่างเร็วสินะ
‪ไปอยู่ดีทรอยต์เมื่อไหร่เหรอครับ
‪- ตอนที่แต่งงานกับบ็อบ ‪- ตอนแม่แต่งกับคิด ร็อก
‪คิดพิเศษยังไงเหรอครับ
‪เห็นนี่ไหม
‪นี่ไง ดูสิๆ พิเศษแบบนี้ไง
‪ชอบตรงนี้แหละ
‪ชอบแต่รูปลักษณ์ภายนอกล้วนๆ เลย
‪แล้วฉันก็แต่งงานกับคิด ร็อก ‪เขาชื่อจริงว่าบ็อบ ริตชี่
‪(กรกฎาคม ปี 2006)
‪ฉันขอรับคุณคิด ร็อกเป็นสามี ‪เป็นเพื่อนคู่คิด เป็นคู่ชีวิตที่ซื่อสัตย์
‪เป็นพ่อคาวบอยแสนรักของฉัน ‪ที่ฉันจะขี่จากวันนี้ไปชั่วนิรันดร์
‪นี่ไง บ็อบ
‪ฉันกับบ็อบดื่มน้ำสับปะรดกัน
‪เราสนุกด้วยกันอยู่นะ
‪เขาดีกับพวกเด็กๆ มาก
‪แต่ฉันไม่รู้สึกว่านั่นคือความรัก
‪เพราะฉันมีภาพในใจว่าความรักควรเป็นยังไง ‪ซึ่งมันไม่ใช่
‪ไม่มีความตื่นเต้นหวือหวาแบบที่ฉันคุ้นเคย
‪(ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง)
‪ซึ่งฉันต้องการสิ่งนั้น
‪เรารู้จักคุณในฐานะ ‪ผู้ชายที่เคยแต่งงานกับพาเมล่า แอนเดอร์สัน
‪สรุปแล้วก็คือ…
‪ใช่ครับ ผมไปจับเตาเข้า
‪เตามันร้อนมาก และผมก็จะไม่เล่นกับเตาอีกแล้ว
‪(ลอนดอนทูไนท์)
‪พอหย่ากันฉันก็เริ่มคิดว่า ‪"ฉันน่าจะแต่งงานกับเพื่อนนะ"
‪ซาโลมอนคอลครับ
‪ทำอะไรน่ะ ไอ้หนุ่ม
‪ริค ซาโลมอน ทำอะไรอยู่น่ะ
‪ริค ซาโลมอน
‪เขาเป็นเซียนโป๊กเกอร์มืออาชีพ
‪- เทหมดหน้าตัก ‪- ซาโลมอนเทหมดหน้าตัก ว้าว
‪แล้วเราก็แต่งงานกัน
‪(ตุลาคม ปี 2007)
‪แต่แล้วเขาก็กลายเป็นไอ้ขี้ยาตัวพ่อ
‪เราไปเจอบ้องเสพโคเคนอยู่ในต้นคริสต์มาส
‪จนถึงทุกวันนี้เขาก็ยังปฏิเสธอยู่เลย ‪บอกว่าเป็นของคนอื่น
‪แล้วใครล่ะที่จะเอาบ้องโคเคน ‪ไปไว้ในต้นคริสต์มาส ไม่ใช่ฉันแน่ๆ
‪ไม่ใช่ฉันนะ
‪เราแต่งงานกันอยู่ไม่กี่เดือนก็เลิก
‪แต่ยังเป็นเพื่อนกันอยู่นะ
‪หลังจากนั้น พอเขาเลิกยาได้ ‪และไม่ยุ่งกับยาอีกเป็นหลายปี
‪เราก็ตัดสินใจลองเริ่มกันใหม่อีกครั้ง
‪(มกราคม ปี 2014)
‪ไม่นานก็ล่มอีก
‪แม่ชอบแต่งงานมากเลย
‪อาจเป็นสิ่งที่แม่ชอบที่สุดในโลกก็ได้ ‪การมีความรักเนี่ย
‪แล้วก็คงจะชอบการหมดรักด้วยละมั้ง ผมว่านะ
‪ฉันรู้สึกผิดเพราะลูกๆ นี่แหละ ‪ฉันอยากมีความสัมพันธ์ที่ปกติสุขให้ลูกเห็น
‪ชีวิตคู่ที่ดี ผู้ชายที่เสมอต้นเสมอปลาย
‪และเป็นตัวอย่างที่ดีในชีวิตของลูกๆ
‪คนเดียวที่ผมให้ความเคารพว่าเป็นพ่อ ‪ก็คือพ่อของผมคนเดียว
‪คนอื่นๆ คือคนที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป
‪- ตายจริง ‪- วันนี้ผมจะไปบ้านพ่อ
‪เอ่อ พรุ่งนี้จ้ะ
‪- ไม่เจอกันนานนะคะ ‪- ใช่ นานเลย
‪- นานแค่ไหนแล้วนะ ‪- ผ่านสามีมาแล้วกี่คนล่ะ
‪นั่นสิ
‪พอฉันไปที่คฤหาสน์เพลย์บอย ‪แล้วเจอสโมกี้ โรบินสัน เขาก็จะพูดว่า…
‪ฉันบอกเขาว่า "ฉันหย่าอีกแล้วแหละ"
‪เขาก็จะบอกว่า ‪"เธอเป็นสาวโรแมนติก พยายามต่อไปนะ"
‪บอกว่า "เธอเป็นฮีโร่ของฉันเลย ชอบสุดๆ
‪พยายามต่อไป ถ้าเป็นบางคนคงท้อไปแล้ว ‪เพราะงั้นพยายามเข้า"
‪พอลูกๆ เรียนจบ
‪ฉันอยากไปเที่ยวฝรั่สเศสตอนใต้ ฉันก็เลยไป…
‪และได้ไปรู้จักนักกีฬามืออาชีพคนหนึ่ง
‪เขาแข็งแรงมาก
‪และขี้หึงมากด้วย
‪เจ้าแม่จอแก้ว พาเมล่า แอนเดอร์สัน ‪เผยแพร่วิดีโอที่น่าตกใจ
‪กล่าวหาว่านักบอลฝรั่งเศสชื่อดัง ‪ทุบมือเธอจนถึงขึ้นกระดูกหัก
‪นักฟุตบอลคนดังกล่าวปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา ‪บอกว่าเป็นเท็จทั้งหมด
‪และบอกว่าเขาไม่มีความสามารถ ‪ที่จะทำอะไรแบบนั้นได้
‪ไม่ว่าจะคบกันแบบเป็นแฟนหรือแต่งงานกัน ‪ถ้ามีการทำร้ายร่างกาย
‪หรือทำร้ายจิตใจ เราไม่จำเป็นต้องอดทน
‪ถึงจะแต่งงานมาห้าครั้งก็ไม่สำคัญ
‪คนอื่นจะคิดยังไงก็ไม่สำคัญ
‪ฉันชอบเสน่ห์ของผู้ชายที่ดูแมนๆ
‪พวกเขาอาจจะหลงฉันในตอนแรก ‪ด้วยความที่เป็นนางแบบเพลย์บอย
‪หรือมองหาแค่เรื่องเซ็กส์ ‪แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงสิ้นไร้ไม้ตอกนะ
‪ฉันมีความสามารถมาก
‪และผู้ชายก็ไม่ชอบเวลาผู้หญิง ‪ทำตัวในแบบที่ไม่อยากให้เป็น
‪ซึ่งอาจทำให้มีอารมณ์รุนแรงได้
‪สำหรับฉัน ด้วยความที่ฉันอยากไปเมื่อไหร่ก็ได้
‪ฉันจึงมักจะพูดว่า ‪"ฉันไม่จำเป็นต้องอยู่กับคุณแต่ฉันอยากอยู่กับคุณ
‪และถ้าฉันอยากไป ฉันก็ไปได้"
‪และถ้าฉันพยายามเน้นย้ำสิ่งนี้ ‪มันยิ่งทำให้ผู้ชายรู้สึกไม่มั่นคง
‪จนบางครั้งก็ถึงขั้นจิกผม ผลักเข้าใส่กำแพง
‪หรือฉีกเสื้อผ้าออก
‪ทำเรื่องบ้าๆ พวกนั้น
‪เพราะมันดันไปจี้จุดผู้ชายเข้า ‪อย่างน้อยก็ที่ฉันเคยประสบมา
‪- พ่อกับแม่จะแต่งงานกันเหรอ ‪- ใช่
‪- แต่งอีกรอบเหรอ ‪- จะลองพยายามดูอีกครั้ง
‪พ่อแม่ฉันทะเลาะกันบ่อยแต่ก็มักจะคืนดีกัน
‪แม่มักจะพูดกับฉันว่า ‪"แม่รู้สึกผิดจัง แม่เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้ลูก
‪พ่อของลูกเป็นคนเลว แต่แม่ก็รักเขา ‪แต่ลูกไม่ได้รักผู้ชายเลวๆ พวกนั้น
‪แข็งใจแล้วตัดผู้ชายพวกนั้นออกไปจากชีวิตซะ
‪เพราะลูกไม่ได้รักพวกเขา ‪เหมือนที่แม่รักพ่อ เหมือนที่พ่อรักแม่"
‪เพราะฉันมักจะเลือกผู้ชายที่เหมือนพ่อละมั้ง ‪ในบางด้านน่ะนะ
‪อาจเป็นเพราะการที่โตมา ‪แล้วเป็นพ่อแม่เป็นแบบนั้น
‪และอาจจะเพราะความสัมพันธ์ที่ฉันเคยมี
‪ฉันเลยไม่คิดว่าการรักใครสักคน ‪คือการทำดีด้วยละมั้ง
‪รู้ไหมว่าอะไรที่แปลก
‪ผมเป็นคนที่เวลารักใครก็ต้องรักสุดๆ ‪แถมยังบ้าสุดๆ อีกต่างหาก
‪คนเราต้องบ้าอยู่แล้วเวลามีความรัก
‪ใช่ ผมรู้ แล้วแม่รู้ไหมว่าผมบอกแฟนทุกคนว่าไง
‪บอกว่า "แม่ผมบอกว่าอย่ากลัวเวลามีความรัก"
‪พวกนั้นก็ว่า "หมายความว่าไงวะเนี่ย"
‪- ก็แปลว่าต้องกล้าถึงจะรักใครได้น่ะสิ ‪- ใช่
‪ฉันกำลังถ่ายวิดีโอ
‪ก่อนที่ความบ้าระห่ำจะเริ่มขึ้น ‪สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ ที่รัก
‪ลูกโป่ง ลูกโป่งหนึ่งพันลูกสำหรับที่รักของฉัน
‪ลูกโป่งสีม่วงหนึ่งพันลูก
‪ไม่รู้เลยใช่ไหมว่านี่มันเรื่องอะไร
‪- ไง ที่รัก ‪- ดูข้างบนสิ
‪โอ้ พระเจ้า
‪ที่รัก
‪นี่มันโคตรเจ๋งเลย
‪นั่นของขวัญชิ้นแรก
‪สุขสันต์วันเกิดนะ
‪(เมย์เฮม)
‪ผมรักคุณ
‪ฉันก็รักคุณ ที่รัก
‪แด่เรา
‪วู้!
‪สงสัยคงต้องพักก่อนแล้ว มาพักกันก่อนเถอะ
‪รู้เลยว่าต่อไปจะเป็นอะไร
‪บ้ามากเลย รู้ไหม
‪พ่อแม่ผมน่าจะเป็นมนุษย์สองคน ‪ที่บ้าที่สุดที่โลกนี้เคยมีมา
‪- หิมะตกแล้ว ‪- หิมะตกแล้ว
‪ผมรู้ว่าพ่อเองก็มีความสุขมาก
‪แต่ผมจำช่วงเวลานั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪เพราะพอผมอายุได้สามสี่ขวบ ‪ตอนที่เริ่มจะจำความได้
‪ทุกอย่างมันก็… ไม่สวยสดงดงามเหมือนเคยแล้ว
‪ในภาษากรีกมีคำว่ารักอยู่สองคำ ‪คือเอโรสกับอากาเป
‪เอโรสคือความหลงใหล เซ็กส์ ความสนุกตื่นเต้น
‪ส่วนอากาเปคือความรักที่เป็นเหมือน ‪พันธสัญญา ความรู้สึกที่อยากดูแล
‪เป็นสองคำที่แสดงถึงความหมาย ‪ของคำว่ารักที่ขัดแย้งกัน
‪สวัสดีจ้ะ
‪โรเบิร์ต เอ. จอห์นสันบอกว่า ‪"ความรักโรแมนติกไม่อาจคงอยู่"
‪พอฉันอ่าน ฉันก็ว่า ‪"นี่เป็นข้อความที่เลวร้ายที่สุดที่เคยอ่านมาเลย"
‪มันน่าผิดหวังมากนะ ‪ทำไมเราจะมีชีวิตที่โรแมนติกทุกวันไม่ได้ล่ะ
‪- โห ที่รัก ‪- ขอนะ ที่รัก
‪คุณสวยเหลือเกิน
‪- ขอหน่อยนะ ฉันอยากเอา ‪- ไม่ได้
‪เดี๋ยวๆ อย่าขยับสิ
‪ขอเอาหน่อยนะ ขอร้องละ
‪เมื่อกี้แม่คิดเรื่องนี้ตอนอยู่ข้างบน
‪ถ้าแม่พูดออกมาคงโดนด่าเละแน่
‪แต่แม่รักพ่อของลูก ‪เพราะมีเหตุผลสมควรที่จะรักเขาจริงๆ
‪และแม่ก็คิดว่าแม่ไม่เคยรักใครอีกเลย
‪ไงจ๊ะ คนสวย
‪- อะไรนะ ‪- มันจะเจ๋งใช่ไหมล่ะ
‪แล้วมันจะดียังไง
‪แย่เนอะ
‪ไปเดินเล่นกันเถอะ
‪นมสองเต้าที่โคตรดัง
‪ผมหลงคุณสุดๆ
‪- ฉันรักคุณ ‪- ผมก็รักคุณ
‪- เซ็กซี่จัง ‪- จูบหน่อยสิ
‪(ในเดือนมกราคม ปี 2022 ‪พาเมล่ายื่นขอหย่าจากแดน)
‪(หลังจากที่แต่งงานกันมาเพียงหนึ่งปี)
‪(ข้อความเสียงจากพาเมล่า)
‪ฉันแค่อยากคุยเรื่อยเปื่อย ‪ตอนนี้ฉันอยู่ในอ่างอาบน้ำ
‪ฉันว่าลึกๆ แล้วปัญหาก็คือ
‪ฉันไม่เคยทำใจได้เรื่องที่ฉัน ‪ไม่สามารถประคองรักกับพ่อของลูกๆ ได้
‪และถึงแม้ฉันจะคิดว่าฉันสามารถ
‪สร้างครอบครัวขึ้นมาใหม่หรือมีความรักกับคนอื่น
‪แต่มันรู้สึกไม่ใช่ตัวเอง
‪ฉันเลยคิดว่านี่อาจเป็นสาเหตุ ‪ที่ทำให้ทุกความสัมพันธ์ของฉันล่ม
‪และฉันก็คิดว่าพ่อกับแม่ ‪มีนิสัยคึกคะนองและบ้าสุดเหวี่ยง
‪รักกันมากและบางครั้งก็ตัดสินใจโง่ๆ
‪ทำให้ต่างฝ่ายเจ็บปวด พวกเราด้วย
‪แต่พ่อกับแม่ก็ยังคงไม่ทิ้งกัน ‪และตอนนี้พวกท่านก็ดูมีความสุข
‪ฉันเลยคิดว่าฉันอยู่คนเดียวคงดีกว่า
‪ถ้าจะไม่ได้อยู่กับพ่อของลูกๆ
‪เพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่ฉันจะอยู่กับคนอื่น
‪แต่ฉันก็คิดว่าฉันคงอยู่กับทอมมี่ไม่ได้เหมือนกัน
‪เหมือนเป็นการลงโทษเลย
‪ดูสิครับ สภาพหลังจากที่หย่าอีกครั้ง
‪พยายามใช้ชีวิตต่อไป
‪พยายามใช้ชีวิตให้เป็นปกติ
‪แต่แล้ว…
‪เมื่อเร็วๆ นี้ เราได้ข้อมูลชิ้นหนึ่งมา
‪เราได้ข่าวว่ากำลังจะมีรายการทีวี ‪เกี่ยวกับพ่อแม่และเทปที่ถูกขโมยไป
‪ซีรีส์ใหม่ทางฮูลูที่ชื่อ "แพมแอนด์ทอมมี่" ‪ที่หลายๆ คนกำลังพูดถึงในขณะนี้
‪สร้างจากเรื่องจริงของอดีตคู่รัก ‪ที่เซ็กส์เทปหลุดออกมา
‪คุณจะได้ดูทุกเรื่องราวในซีรีส์จบในภาคเรื่องใหม่ ‪แพมแอนด์ทอมมี่
‪ทำไมต้องรื้อฟื้นเรื่องเมื่อ 20 ปีที่แล้ว ‪ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันทำลายชีวิตของใครบางคน
‪ช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตแม่ ‪แต่กลับเอามาทำซีรีส์ติดตลก ไม่เห็นเข้าท่าเลย
‪มันทำให้ฉันฝันร้ายจริงๆ
‪เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับเลย
‪ฉันไม่เคยอยากดูและจะไม่ดูด้วย
‪ขนาดเทปฉันยังไม่เคยดูเลย ฉันไม่ดูหรอก
‪ไม่รู้จะเล่าเรื่องออกมายังไง
‪ไม่มีใครรู้หรอกว่า ‪ตอนนั้นเราต้องเจอปัญหาอะไรบ้าง
‪น่าจะมาขออนุญาตกันก่อน
‪คุณตกใจไหมคะที่เรื่องนั้นจะถูกเล่าใหม่
‪ก็ดีนะ ผม…
‪ไม่หรอก ผมตื่นเต้นซะอีก โอเคเลย
‪ฉันส่งข้อความหาทอมมี่เมื่อวันก่อน ‪ถามว่า "รู้สึกยังไงกับเรื่องนี้"
‪เขาบอกว่า ‪"อย่าให้มันทำให้เราเจ็บปวดได้เหมือนครั้งแรก"
‪จนถึงวันนี้ ฉันยังไม่รู้เลยว่าใครเอาเทปนั่นไป
‪ฉันไม่อยากรู้หรอก
‪ถึงรู้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว
‪ความเสียหายมันเกิดขึ้นแล้ว
‪ใครจะอยากเผชิญกับเรื่องแบบนั้นอีก
‪ฉันรู้ว่าพายุกำลังจะมา
‪ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป ‪ฉันรู้สึกร้อนรุ่มอยู่ในใจ
‪เหตุใดการปรารถนาและโหยหาในรัก
‪และการที่เรารักใครสักคน ‪ถึงกลายเป็นการเสพติดความรัก
‪ฉันใช้เวลาหนึ่งเดือนเพื่อตั้งสติ ‪หลังจากที่ผ่านการหย่าอีกครั้ง
‪ความรุนแรงของปัญหา ‪ก่อนที่จะเริ่มฟื้นฟูจิตใจจากมันได้
‪ผู้ที่รักอย่างหัวปักหัวปำ ‪มักมีแต่ความกลัวอยู่ในจิตใจ
‪กลัวที่จะอยู่คนเดียว
‪ฉันโทรหาแบรนดอน ลูกบอกว่า
‪"แม่ ไหนบอกว่าอยากเกษียณตัวเอง ‪แล้วไปสร้างบ้านอยู่ในที่ที่แคนาดาไง"
‪ฉันก็บอกว่า "แม่อยากทำอะไรมากกว่านั้น ‪เพราะแม่เริ่มจะรู้สึกใจไม่สงบอีกแล้ว"
‪ฉันเริ่มรู้สึกหงุดหงิดจากการอยู่คนเดียว ‪และกำลังพยายามสงบจิตใจอยู่
‪หรือฉันอาจจะไม่ควรสงบจิตสงบใจ
‪พอปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติได้ไม่นาน
‪บรอดเวย์ก็โทรมา
‪ได้มาแล้ว
‪(บทชิคาโก)
‪ของจริงเลยนะ พวกนั้นส่งบทมาให้ ‪แปลว่าต้องเป็นเรื่องจริง
‪พวกเขาอยากให้ฉันเล่นจริงๆ
‪ขอแค่ได้เห็นจริงๆ เถอะ ‪พระเจ้า เจ๋งสุดๆ เลยนะ ว่าไหม
‪ร็อกซี่
‪ตื่นเต้นสุดๆ
‪พวกเขาบอกว่า "มาแอลเออาทิตย์หน้าได้ไหม
‪ไปซ้อมที่นั่นสองอาทิตย์ ซ้อมที่นิวยอร์กหนึ่งอาทิตย์
‪แล้วแสดงที่บรอดเวย์สองเดือน ‪อาทิตย์ละแปดรอบ โอเคนะ"
‪- ผมเอาใบนี้ก็ได้ เพราะ… ‪- ได้ เพราะใบอื่นๆ มันเข้าคู่
‪ได้เลย
‪พระเจ้า
‪ถึงซะที วันนี้ไม่ต้องวิ่งออกกำลังกายแล้ว
‪ในนี้มีแต่รองเท้า
‪ส่วนใหญ่เป็นรองเท้า
‪เอ่อ ไม่ต้องหวือหวามาก เอาแบบคลาสสิก
‪คู่ไหนดีกว่า
‪คู่นี้ดูเป็นนิวยอร์ก
‪ส่วนนี่ดูเป็นบรอดเวย์
‪ใช่เลย ตัวนี้แหละ
‪ฉันจะไปสี่เดือน ไปเล่นละครบรอดเวย์
‪และจะแต่งตัวตามใจชอบ ใครมาว่าฉันไม่ได้นะ
‪เอาไปทั้งสองคู่
‪ฉันไม่ใช่นักร้องที่มีพรสวรรค์ ‪ไม่ใช่นักเต้นที่เก่งกาจอะไร
‪ฉันก็กลัวนะ แต่ฉันชอบเวลาเจอเรื่องท้าทาย ‪ที่ทำให้ฉันคิดว่า "ฉันทำได้ไหมนะ"
‪พออยู่ในช่วงเวลาแบบนั้นเราก็ต้องทำไป
‪อย่าไปคิดมาก ฉันไม่เคยคิดมากกับเรื่องอะไร
‪คิดมากไปก็เท่านั้น
‪ผ้าคลุมหน้าของฉันนี่
‪ผ้าคลุมหน้าตอนแต่งงาน
‪หนึ่งในหลายๆ ชิ้น
‪กับสามีคนไหนล่ะ
‪ไม่รู้สิ อาจจะใช้มากกว่าหนึ่งครั้ง
‪ฉันชอบรีไซเคิล
‪แพงมากนะเนี่ย
‪คนเราเริ่มทำอะไรใหม่ๆ ในวัยห้าสิบได้
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะพูดออกมา
‪(#ปล่อยแอสซานจ์)
‪สิ่งเดียวที่จะทำให้ล่มได้ ก็อย่างที่ทุกคนรู้
‪ห้ามปิ๊งผู้ชายเด็ดขาด
‪ต้องตั้งใจ
‪รู้ไหม ขอสักครั้งในชีวิตเหอะ ‪ให้รักตัวเองซะบ้าง
‪มีความรักกุ๊กกิ๊กกับตัวเอง
‪ไว้ปลุกฉันตอนที่ ‪เบอร์เกอร์มังสวิรัติวางอยู่ตรงหน้านะ
‪(ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย)
‪(เติร์ดสตรีทแดนซ์)
‪(เกรกอรี่ บัตเลอร์ ‪ครูสอนเต้น)
‪แม้แต่สำหรับนักแสดงละครเวทีมืออาชีพ
‪นับว่าตารางโหดอยู่เหมือนกัน
‪โหดแน่ บอกตรงๆ เลย
‪เหมือนจับพลัดจับผลูขึ้นรถไฟด่วน ‪โดยที่คิดว่าเป็นรถไฟหวานเย็น
‪แล้วก็รู้ว่า "ตายละ ไม่จอดที่ป้ายแหงๆ"
‪จะรู้สึกแบบนั้นทั้งวันแหละ
‪จะไม่มีท่วงท่าไหนที่ไม่มีความหมาย
‪นี่คือเหตุผลที่แอนนี่จงใจเฟ้นหา ‪คนที่เป็นนักแสดงก่อน
‪- แทนที่จะหานักเต้นหรือนักร้อง ‪- ค่ะ
‪ฟังนะ ใจฉันที่เป็นเก้งน้อยตัวเล็กๆ ‪กำลังตะโกนว่า
‪"ตายแล้ว พาเมล่า แอนเดอร์สันตัวเป็นๆ จ้า"
‪ฉันน่าจะเคยอยากเป็นพาเมล่า แอนเดอร์สัน ‪ในช่วงไหนสักช่วงของชีวิต
‪บูม นั่นแหละ
‪ฉันอยากสอนอีกท่า คือท่าเต้นยั่ว
‪แค่หมุนสะโพกไปรอบๆ แบบนี้
‪แหมๆ
‪ทำเป็นอยู่แล้วนี่
‪- ฉันเต้นยั่วตลอดอยู่แล้ว ‪- นั่นสิ
‪ฉันรู้สึกว่านี่อาจเป็นครั้งแรก ‪ที่ฉันทำอะไรบางอย่าง
‪เพื่อตัวเองล้วนๆ โดยไม่มีเหตุผลอื่นใด
‪ฉันอาจจะคิดว่า ‪"ถ้าได้ทำสิ่งนี้มันคงดีสำหรับลูกๆ"
‪แต่ฉันคิดว่า ‪"ไม่หรอก ฉันทำสิ่งนี้เพื่อตัวเองต่างหาก"
‪ใช่
‪ไม่ใช่ร้อนวูบวาบเพราะหมดประจำเดือน ‪แต่ทำได้จริงๆ ใช่ไหม
‪(แพมแอนด์ทอมมี่ ‪ซีรีส์จากฮูลู)
‪ลูกรัก
‪- ฮัลโหล ‪- ว่าไงจ๊ะ
‪รายการนั้นน่ะ ผมดูไปสามตอนแล้ว
‪ดูได้ยังไงสามตอน ‪เมื่อคืนออกมาทีละสามตอนเลยเหรอ
‪ใช่ แล้วคืออย่างนี้ ไอ้คนที่ขโมยเทปน่ะ
‪รายการพยายามสื่อว่าเขามีเหตุผลที่เอาไป
‪บอกว่าเพราะพ่อทำไม่ดีก่อน ไม่ยอมจ่ายค่าจ้าง
‪ดีแลนได้ดูหรือยัง
‪เอ่อ ผมบอกดีแลนว่าอย่าดูเลย
‪จ้ะ
‪เฮ้อ พระเจ้า แม่น่ะ…
‪แม่ตัวสั่นเลย
‪รู้สึกแปลกมาก แม่เสียใจนะ ‪ที่ลูกๆ ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
‪คนอาจจะคิดว่า "น่าสงสารพาเมล่า" ‪แต่จริงๆ น่าสงสารลูกกับดีแลนมากกว่า
‪พ่อ คุณตากับคุณยายด้วย
‪เอาละจ้ะ ขอบคุณที่โทรมาบอกแม่นะ แต่…
‪ถ้านี่… ใช่ นี่เป็นเรื่องใหญ่เลยละ
‪- รักลูกนะจ๊ะ ‪- ครับ ผมก็รักแม่
‪ให้ตายสิ
‪เฮ้อ
‪ตายละ ฉันไม่รู้เลยนะเนี่ย
‪ก็นะ
‪นี่เรียกว่าการกินเพราะอารมณ์หวั่นไหว
‪ฉันกินเพราะอารมณ์กำลังหวั่นไหว
‪นี่วีแกนนะ
‪ตายแล้ว อร่อยมากเลย
‪ถ้าฉันจะกินครัวซองต์ได้ก็ตอนนี้แหละ
‪ฉันปิดกั้นมันออกไปจากชีวิต ‪ฉันต้องทำเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อได้
‪มันเป็นกลไกการเอาตัวรอด ‪แต่พอมันหวนกลับมาอีกฉันก็รู้สึกคลื่นไส้
‪มวนท้องไปหมด ‪ตั้งแต่ตรงกลางหน้าอกลงไปถึง…
‪ท้องฉันรู้สึกเหมือนโดนต่อยเลย
‪ฉันรู้สึกไม่ดีเลยตอนนี้
‪รู้สึกเหมือนตอนที่เทปถูกขโมยไปเลย
‪เหมือนว่าเราเป็นสิ่งของของโลกใบนี้ ‪โลกใบนี้เป็นเจ้าของเรา
‪ฉันรู้สึกว่ามัน…
‪ไม่ต้องไปสนใจหรอก
‪(นิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก)
‪ช่างมันเถอะ
‪"ตอนนี้ฉันได้ยินแต่คำว่าได้" ‪แต่จริงๆ แล้วมันหมายความว่าไง
‪หมายความว่าไง "ฉันได้ยินแต่คำว่าได้"
‪ในที่สุดฉันก็ได้รับความเคารพ
‪ฉันคิดแบบนี้เสมอ เพราะ… ‪ฉันเองก็ใฝ่หาสิ่งนี้เหมือนกัน
‪และเธอก็กลับมาที่คำว่า "ฉัน" อีกแล้ว
‪เป็นคำที่ร็อกซี่ชอบที่สุด
‪ฉันว่าไม่นะ
‪ความฝันของเธอไม่ใช่การมีชื่อเสียง
‪ความฝันของเธอคือการได้รับความนับถือ ‪มีตัวตนและมีอิสรภาพ
‪ไม่ใช่แค่อะไรที่มันผิวเผิน
‪หญิงสาวที่โกยมันฝรั่งทอดเข้าปากนั่นก็คือร็อกซี่
‪ใครบอกว่าการฆ่าคนไม่ใช่ศิลปะ
‪ดีมากเลย พาเมล่า
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪เอ่อ รู้สึกดีนะ
‪แต่รู้สึกเหมือนฉันกำลังร้องว่า…
‪"ใครบอกว่าเซ็กส์เทปไม่ใช่ศิลปะ"
‪"ใครบอกว่าการหย่าไม่ใช่ศิลปะ"
‪(ชิคาโก)
‪ยินดีต้อนรับ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอต้อนรับสู่บรอดเวย์
‪โอ้ พระเจ้า
‪- ฟังแล้วตลกจัง ‪- เยี่ยมไปเลย
‪พูดจริงเหรอ ไม่หรอก
‪- ยอดรัก… ‪- ใช่
‪ยอดรัก
‪โน้ตตัวแรกนี่แหละ ‪ต้องทำให้ได้ ฉันต้องเริ่มจากคีย์ต่ำๆ
‪สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้
‪รู้มาตลอด
‪ฉันเป็นตัวเอง
‪ทั้งสองคนเอื้อมไปหยิบปืน
‪แต่ฉันหยิบได้ก่อน
‪ดีมากเลย รู้เลยว่าทำให้ก้นกระชับขึ้น
‪โอ๊ย หมดแรง
‪ฉันยังงงอยู่เลยว่าจำได้ยังไง ‪ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ที่ไหน แล้วพวกคุณเป็นใคร
‪ถ้านี่เป็นแค่ความฝันละก็ฉันโกรธจริงๆ นะ
‪ฉันรู้สึกว่าตัวตนนี้ของฉันกำลังทำสิ่งนี้ ‪นี่คือตัวฉันที่จะแสดงในบรอดเวย์
‪ฉันมีตัวตนนี้
‪เหมือนตัวตนก่อนและหลังจาก ‪การถูกทำร้ายข่มเหงต่างๆ ในชีวิต
‪ฉันกำลังนึกภาพเราทำสิ่งนี้ร่วมกัน
‪นั่นเป็นการฆ่าอย่างเลือดเย็นมากนะ คุณฮาร์ต ‪คุณคงต้องถูกแขวนคอแน่
‪รับ
‪ฉันเป็นคนที่พอทำได้ถึงจุดหนึ่ง ‪ก็จะคิดว่า "แค่นี้ก็ดีพอแล้ว"
‪แต่ครั้งนี้ฉันต้องไปให้ไกลกว่าจุดนั้น
‪หลายครั้งที่ฉันบอกว่า ‪ฉันไม่สนหรอกว่าใครจะคิดยังไง
‪เพราะฉันทำอะไรไม่ได้
‪ถ้ามัวแต่สนว่าคนอื่นคิดยังไง ‪ฉันคงไม่มายืนอยู่ในจุดนี้
‪บูมๆๆ ขวา
‪แต่ฉันก็ยังใส่ใจอยู่
‪(พาเมล่า แอนเดอร์สันรับบทร็อกซี่ ‪วันที่ 5 มิ.ย. ชิคาโก)
‪เราจะพยายามซ้อมต่อให้ผ่าน ‪ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องแย่นะ
‪มันจะทำให้คุณมีพลังฮึดสู้
‪(เดวิด บุชแมน ‪หัวหน้าทีมเต้น)
‪เอาแค่ตอนต้นก็ได้ ตอนที่ยังเหนื่อยอยู่นี่แหละ
‪เอาแค่ตรง รัมปัมๆ แล้วเดี๋ยวผมจะไปอยู่อีกฝั่ง
‪โอเค
‪ดูพ่อยอดรักกับฉันสิ
‪(วันที่ 12 เมษายน ปี 2022 ‪คืนเปิดตัวชิคาโก)
‪ผมว่าก็ดีนะ เพราะว่า… ‪ความคาดหวังจากคนดูต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาก
‪แม่ไม่ได้เป็นคนกำหนดนะ
‪- แม่น่ะแหละ ‪- แม่เป็นคนทำแต่ไม่ใช่คนกำหนด
‪ฉันว่าถึงจะเสี่ยงที่จะต้องขายขี้หน้า ‪ฉันก็จะพยายามทำเต็มที่
‪ฉันจะบ้าให้สุดเหวี่ยงไปเลย
‪ลูกเป็นห่วงฉันน่ะ
‪ไม่ต้องห่วงแม่เลย
‪เพราะมันจะสั่นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหว
‪เหมือนภูเขาไฟ แต่อะไรจะปะทุออกมาไม่รู้นะ
‪สักอย่าง
‪ผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรม ‪ซึ่งโลกมันก็เป็นแบบนี้ ผมไม่ใช่คนอ่อนต่อโลก
‪พอได้ยินว่านักแสดง ‪กำลังจะทำโปรเจ็กต์อะไรสักอย่าง
‪แล้วเราก็จะอยากพูดว่า ‪"ทำไมถึงมีสิทธิ์มาทำโปรเจ็กต์นี้"
‪"เขาไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่แบบนั้น"
‪แต่รู้ไหม พาเมล่าต้องเจอแบบนั้นมาทั้งชีวิต
‪เธอต้องต่อสู้กับมันมาตลอด
‪แล้วคุณเป็นใคร ‪ถึงมีสิทธิ์มาพรากความฝันไปจากเธอ
‪แค่เพราะคุณคิดไปเองว่า ‪เธอเป็นใครและทำอะไรได้บ้าง
‪ผู้ชมทุกท่าน กรุณานั่งลงครับ
‪ให้คนมีความฝันไปสิ ‪ใครอยากไขว่คว้าดาวก็ให้เขาทำไป
‪ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ
‪- อยากรู้อะไรไหม ‪- อยาก
‪ฉันอยากเห็นชื่อตัวเอง ‪ลงข่าวในหนังสือพิมพ์มานานแล้ว
‪ร็อกซี่บุกชิคาโกแล้วจ้า
‪ชื่อที่ทุกคนจะกระซิบกระซาบก็คือ…
‪ร็อกซี่
‪"พาเมล่า แอนเดอร์สันทำให้คนดูชิคาโกฮือฮา ‪กับการแสดงบรอดเวย์ครั้งแรกของเธอ
‪กลับมาอยู่ท่ามกลางแสงสีอีกครั้งด้วยเรื่องงาน
‪ทำการกู้ชื่อเสียงให้กับตัวเธอเอง"
‪พวกเขาอยากเห็นฉันต่างหาก ไม่ใช่เธอ
‪"แอนเดอร์สันร้องเพลงเดี่ยวของตัวเอง ‪ได้ไม่เลวนัก
‪คงไม่ได้เป็นโชว์ที่เด่นที่สุด ‪ในคาร์เนกีฮอลล์เดือนกันยายน
‪แต่เธอขับขานเพลงด้วยอารมณ์อ่อนไหว
‪ให้ความรู้สึกเย้ายวนแบบมาริลิน มอนโร ‪และร้องไม่เพี้ยน"
‪เหมือนเจ้าหมาน้อยตาโต
‪"และแอนเดอร์สันยังตลกมากด้วย"
‪ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ไหวแล้ว
‪ไม่ได้นะ ร็อกซี่
‪"ผมรับรองได้ว่านักแสดงอดีตขวัญในเบย์วอทช์ผู้นี้
‪ทำการเต้นได้อย่างมั่นใจและร้องเพลงได้ดี
‪รวมๆ ก็ดีทั้งหมดนั่นแหละ"
‪แม่ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
‪"ฉันจะทำในสิ่งที่คนไม่คิดว่าฉันจะทำได้ ‪และฉันจะทำมันให้ดีด้วย"
‪ผมว่าเจ๋งมากเลยที่แม่เป็นคนเท่แบบนี้
‪ในที่สุดแม่ก็ทุ่มเทกับการทำ ‪ในสิ่งที่อยากทำให้สำเร็จมากกว่าแต่ก่อน
‪โดยไม่ต้องกังวลเรื่องเอาใจคนนู้นคนนี้
‪ไม่ต้องกังวลว่าแฟนจะคิดยังไง สามีจะหึงไหม
‪มันดีแล้ว ใช่ไหม
‪ยอดเยี่ยม ใช่ไหม
‪สุดยอดเลย ใช่ไหม
‪แจ่มมาก ใช่ไหม
‪สนุก ใช่ไหม
‪ทุกวันนี้
‪มีผู้ชายทั่วทุกที่
‪ดนตรีแจ๊ซทั่วทุกที่
‪เหล้าทั่วทุกที่
‪ชีวิตทั่วทุกที่
‪ความสุขทั่วทุกที่
‪ทุกวันนี้
‪เราชอบชีวิตที่เป็นอยู่ได้
‪ใช้ชีวิตในแบบที่ชอบได้
‪หรือแม้กระทั่งแต่งงาน…
‪ฉันอยากยอมรับอดีต
‪ยอมรับความจริง
‪ชีวิตของฉันไม่ใช่ชีวิตที่น่าสงสาร
‪ซึ่งมันดีแล้ว ใช่ไหม
‪เยี่ยมยอด ใช่ไหม
‪สุดยอดเลย ใช่ไหม
‪แจ่ม
‪ฉันไม่ใช่เหยื่อ
‪ฉันพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์ที่ยุ่งเหยิง
‪และเอาตัวรอดมาได้
‪การที่เราสามารถอดทนความเจ็บปวดในชีวิตได้
‪ทำให้เรายิ่งสำราญใจกับสิ่งดีๆ ‪อย่างบทกวี ดนตรี และศิลปะได้มากขึ้น
‪ฉันซาบซึ้งใจที่ได้มีประสบการณ์ต่างๆ เหล่านั้น ‪และฉันก็ไม่โทษใครหรืออะไรเลย
‪ฉันดีใจที่ได้ผ่านมันมา
‪(รุ่งเช้าหลังการแสดงรอบสุดท้ายของพาเมล่า)
‪รู้สึกเหมือนพายุเฮอร์ริเคยเพิ่งพัดผ่าน
‪ก็รู้สึกดีนะ
‪ฉันว่าฉันยังไม่หยุดอยู่แค่นี้หรอก
‪แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดี
‪ลูกๆ ก็โตแล้ว
‪เอ่อ…
‪ตอนนี้ก็อยู่ตัวคนเดียว
‪และ…
‪ฉันก็แอบชอบช่วงเวลาแบบนี้นะ ‪การที่ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร
‪ซึ่งฉันรู้ว่าในช่วงนี้ของชีวิต
‪ฉันน่าจะมีชีวิตเป็นหลักแหล่งอยู่ที่ไหนสักที่ แต่…
‪ไม่รู้สิ
‪อาทิตย์หน้าอาจจะรู้ก็ได้
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪ฉันว่าถ่ายแบบหน้าสดไปเลยนี่แหละ
‪ไม่มีใครสนใจหรอก
‪เดี๋ยวก็จะนอนโป๊มีแค่หมอนปิดใบเดียวอยู่แล้ว
‪พาเมล่าเปลือย
‪โป๊เปลือย
‪หรือจะให้สัมภาษณ์แบบโป๊ไปเลยดี
‪ยังไงก็เห็นกันหมดแล้ว
‪เอ้อ ฉันค้นพบอะไรบางอย่างแหละ
‪ถ้าฉันสวมแว่นนี่ทับแว่นกันแดดอีกที ‪มันจะเป๊ะเลย
‪แล้วฉันก็แบบ…
‪ทำแบบนี้ แล้วก็…
‪ชัดเป๊ะเลย
‪ไงจ๊ะ ลูก
‪อรุณสวัสดิ์
‪พอสวมแว่นสายตาทับแว่นกันแดด ‪เห็นชัดเป๊ะเลย เชื่อไหม
‪แม่รู้ใช่ไหมว่าเขามีแว่นกันแดด ‪แบบที่เป็นแว่นสายตาในตัว
‪ว่าไงนะ
‪มีแว่นกันแดดเป็นแว่นสายตาด้วยเหรอ
‪นี่ รู้ใช่ไหมว่าที่นี่มันเจ็ดโมงครึ่ง
‪ตื่นได้แล้ว
‪วิธีที่ดีที่สุดที่จะได้แต่งงานคือ ‪บอกใครสักคนว่า "ฉันจะไม่มีวันแต่งงานกับคุณ"
‪ไม่เกินหกเดือนได้แต่งแน่นอน รับรอง
‪ต้องทำแบบนี้นะ เข้าใจไหม
‪แต่ต้องหมายความแบบนั้นจริงๆ
‪ว่าจะไม่มีทางแต่งงานกับคนนี้แน่นอน ไม่มีวัน
‪สวัสดีค่ะ แม่
‪ไงจ๊ะ
‪อะไรเนี่ย กลับหัวกลับหางอีกแล้ว นั่นไง
‪หนูกลับหัวกลับหาง ‪ไม่นะ แม่ อย่าทำแบบนี้สิ อย่าทำสิ
‪คนแก่ทุกคนทำแบบนี้เหรอ
‪ฉันไม่อยากมีสามีอีกแล้ว ตลอดชาติ
‪ซึ่งก็แย่พอกันแหละ
‪คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์