Wstrzymaj oddech.
Dobrze.
Możemy pogadać?
Pan młody nie może widzieć panny młodej przed ślubem.
Tylko chwilę.
Co?
Dziwnie tak się żenić. Nie odzywasz się.
Mnie też się to nie uśmiecha.
To co robimy?
Nie potrafię tego odwołać.
No to trzeba udawać.
Raúl, idź się ubierz.
SAMCE ALFA
Jak babcia się obudzi, podgrzejcie jej purée z cukinii.
Z kolegami gramy w Fortnite.
- Jacobo jej da. - Nie jestem już Jacobo.
Iris. Przepraszam.
Jestem!
Pięknie wyglądasz!
Dzięki, córeczko.
Tata powinien to powiedzieć, a nawet nie spojrzał.
Dziwnie tak zostawiać mamę z dziećmi.
W zeszłym roku to ona ich pilnowała.
Krąg życia.
Pokażemy się tam, a potem zmykamy na premierę.
Esther, to ślub przyjaciela.
- I pierwszy serial żony. - Będą kolejne.
Nie można odkładać życia na później. Sam widzisz.
Co ty tu robisz?
To moja żona i ja się nią zajmę.
Co…?
Idziemy.
A drzwi? Cholera.
Niech myślą, co chcą. Idę sam i już.
- Jedyne wesele i mi je odbierasz. - To mój przyjaciel.
- Myślałam, że jesteśmy razem. - Błagam, dorośnij.
To był tylko seks.
Byliśmy pijani.
Tak, mną się nie przejmujcie.
- Nie dość już razy złamałeś mi serce? - Pa, pa.
Słabo to zagrałaś.
Nie podoba mi się to.
Trzy centymetry.
- Tylko? - Więcej niż ty.
Naturalny poród wymaga czasu.
Zwłaszcza u pierworódek.
Jak dużo czasu?
Natura jest mądra. Nic na siłę.
Możemy już napełniać wannę?
Jak będzie siedem centymetrów.
Moja to sama wyskoczyła. Nic nie zauważyłam.
Każde ciało jest inne. Przejdźmy się.
Jak z wyrzutni.
Przygotowałaś listę ulubionych piosenek?
Jestem w trakcie.
Jak mam ją poślubić? Nie gada ze mną.
- A co zrobiłeś? - Znalazła filmiki z Luz.
Przez was. Gdybyś przechował mi dysk…
- Trzeba było je skasować. - Skasowałeś chrzest syna?
- Co to za porównanie? - To piękne wspomnienia.
Matko Boska.
Peter!
Gdzie ty jesteś? Wszyscy już są.
Syn, co go w życiu nie widziałeś, jest ważniejszy od przyjaciela?
No dobra.
Daniela wciąż rodzi. Nie mam świadka.
Faworyzuje Pedra.
Kto chce go zastąpić? Luis.
Nie przyłożę ręki do tej katastrofy.
Santiago.
Mnie pytasz na końcu? Nie mam ochoty.
Ja będę twoim świadkiem.
Pięknie wyglądasz.
„Mężowie, miłujcie swoje żony, jak i Chrystus umiłował Kościół
i wydał za niego samego siebie”.
List do Efezjan 5:25.
Właśnie. Wydzielamy oksytocynę.
O tak!
Ja pierdolę!
Jak wam idzie?
Nie martw się.
Przyjmij ten skurcz jak falę oceanu, która cię obmywa.
Pierdolę tę falę.
Po co cierpieć, skoro można jechać do szpitala?
- Zabij go, błagam! - Pedro.
„Twoje ciało umie rodzić”.
Oddychaj, skarbie.
I uśmiech.
Skoro zamierzacie zawrzeć związek małżeński, podajcie sobie dłonie
i wobec Boga i Kościoła powtarzajcie za mną słowa przysięgi.
- Raúl? - Tak, chcę.
Nie, czytaj.
No tak.
„Ja, Raúl, biorę ciebie, Maríę del Mar, za żonę.
i ślubuję ci miłość i wierność…
w dobrej i zlej doli, w zdrowiu i w chorobie,
aż do końca mojego życia”.
Śmiało.
Jakie to piękne.
„Ja, María del Mar,
biorę ciebie, Raúlu, za męża
i ślubuję ci miłość i wierność,
w dobrej i zlej doli,
w zdrowiu i w chorobie,
aż do końca mojego życia”.
Niech Bóg napełni was bojaźnią
i zapłodni nasieniem świętości.
- Amen. - Amen.
Niech żyją państwo młodzi!
Gorzko, gorzko!
Piękna!
Muszę się upić.
Kompletna farsa. Co za gówniany, przestarzały rytuał.
I wszyscy udają, zamiast zmierzyć się z rzeczywistością. Miłość umarła i kropka.
Idź się napij.
Chcecie coś?
Nie mogę za dużo pić, bo idziemy na premierę.
Ty prowadzisz?
- Nie możemy wyjść. - No co ty.
Dziś pokażą tylko pierwszy odcinek, a nie ten z tobą.
Muszę się tam pokazać.
To mój debiut medialny.
Ale to drobna rólka.
Dołujesz mnie. Nie cieszysz się moim szczęściem?
Dość tego.
Miłość to gówno.
Jedno wielkie gówno.
Spójrz na siebie.
Masz zajebistą żonkę, a kręcą cię fiuty.
Wypraszam sobie. Jestem hetero.
Co? Jasne.
Tak, hetero.
Cześć. Clara, przyjaciółka panny młodej.
Santi, przyjaciel pana młodego.
Cześć, Claro. Też jesteś taka katolicka?
O nie, absolutnie nie.
Marimar też nie była. W szkole odbijała mi chłopaków.
No tak.
Słyszałem, że trochę się… Nie?
Aż Bóg ją oświecił.
- Jesteś sam? - Bardzo. Bo?
Może chcesz się pieprzyć w łazience?
Doceniam to, Claro.
To zaszczyt, że o mnie pomyślałaś…
Ale wiesz co? Mam dość pustych związków.
Żaden związek. Proponuję szybki seks i po sprawie.
Następna? Co z wami jest nie tak?
Gratulacje, synu.
- Dziwnie tak cię widzieć przy ołtarzu. - Dzięki, tato.
W kościele nie byłeś chyba od komunii.
Zbędne to wszystko, ale bardzo ładne.
Sałatka przepyszna.
Dzięki, mamo.
Panna młoda przepiękna.
Może wyskoczymy w czwórkę do klubu swingersów?
- Jest bardzo religijna. - I co z tego?
No dobra. Idziemy potańczyć.
No chodź.
Gratulacje, Marimar.
Piękna ceremonia.
Ślicznie wyglądasz.
Czemu się nie zakochałam w tobie?
- Co? - Wszystko byłoby dużo prostsze.
Cóż, nigdy nie wiadomo.
Życie jest pełne niespodzianek.
Jakich niespodzianek?
- Nie byłaś na mnie zła? - Teraz jestem!
Przepraszam.
- Na razie. - Pogadamy?
W końcu jesteśmy małżonkami.
Wypiłam duszkiem trzy kieliszki, żeby być na to gotowa.
Poczekam, aż wypijesz czwarty.
Raúl, klamka zapadała. Jesteśmy mężem i żoną.
Nie martw się. Jak wrócimy do domu, skasuję te nagrania.
Już to zrobiłam. Ale nie mogę wymazać ich z pamięci.
Jasne. Ale z czasem znowu mi zaufasz.
Wątpię. Na szczęście nie muszę ufać tobie.
Muszę ufać Bogu.
Piękni.
Cztery centymetry.
- Tylko? - I pół.
Zaraz padnie mi bateria.
Już dłużej tego nie zniosę.
Twoje dziecko umie rodzić.
Że co?
- Bo ja wiem. Denerwuję się. - Biedaczek!
Ktoś, kto bardzo cię kocha, chce ci coś powiedzieć.
…chcę ci przypomnieć,
że tego chcesz i świetnie sobie radzisz.
Gada jak potłuczona!
Nigdy w życiu nie rodziła.
Chodź. Usiądź na piłce do pilatesu.
- Virginio. - Przy wejściu?
Już dojeżdżamy.
Jestem w domu. Daniela wciąż rodzi.
Jaka szkoda. Nie martw się. Ja przedstawię serial.
Świetnie ci idzie.
No już. Moje gratulacje.
- Witamy w klubie. - Już wychodzicie?
Luis!
Przyjaźnimy się. Marimar kochasz platonicznie.
- Cicho. - Czekam w aucie.
Szybko, bo pojadę sama.
Pedro zostanie ojcem. A ty?
Esther chce iść na premierę Samców alfa.
Wycięli ją.
Nie powiedziałeś jej?
Na to już za późno.
- Luis! - Idę!
- Stary… - A Santi?
Panie, pobłogosław te kreski, które nam ofiarowałeś.
- Amen. - Amen.
Ojcze, straciłem wiarę w miłość.
Dobrze, że nie w Boga.
W Boga nie wierzyłem nigdy. Ale teraz czuję w środku pustkę.
Straciłem nadzieję. Ksiądz coś mi podpowie.
Nie dramatyzuj, synu.
Chodź, potańczymy.
Już nawet księża mają cię w dupie.
Prawie sześć centymetrów.
Chcę znieczulenie!
Świetnie ci idzie.
Jesteś już w połowie drogi.
Nie rozumiem. Z moją poszło szybko.
Zwalniam cię!
A ty przestań nagrywać!
Siorka, podłoży się muzę i będzie pięknie.
Danielo, wychodzę na chwilę.
Że co, kurwa? Na premierę?
Zapowiem serial i wracam. Obrócę w godzinę.
Zdążysz na spokojnie.
Będę tak cierpieć przez godzinę?
Skarbie, musisz być 10 centymetrów, zanim zaczniesz przeć.
Suń się! Ej, ty! Jadę do szpitala i niech go wyciągną.
Przegapisz narodziny i syn nigdy ci nie wybaczy!
Mówię, że zaraz wrócę.
Nienawidzę cię, dupku!
Właśnie, upuść trochę pary.
Jebany chuj!
Dasz radę!
Pomyśl, że zaraz poznasz miłość swojego życia.
Kurwa jego mać!
Siorka, tak nie można.
No już, do kurwy nędzy!
Wszystko naraz tego samego dnia.
Kocham cię, Luis. Wszystko ci wybaczam.
Miejsca numerowane?
Zapytajmy tam.
Czekaj. Muszę pozować na ściance.
- To nie dla celebrytów? - Luis, zmień nastawienie.
- Stanąć obok ciebie? - Nie, potrzymaj mi torbę.
A wy kim jesteście?
Jestem Esther Alonso. Występuję w siódmym odcinku.
Esther Alonso, aktorka.
Przepraszam.
Esther pozuje? Nie wie, że ją wycięliśmy?
Nie było odpowiedniej chwili.
- Ty jej powiedz. - Jasne.
Pedro, zostałeś już ojcem?
Jeszcze czekamy.
Naturalny poród wymaga dużo czasu.
Poznaj Miguela, mojego męża.
Jest psychiatrą, specjalistą od komunikacji niewerbalnej.
Miło cię poznać.
Gram prawie pijaną w siódmym odcinku. W drugim sezonie dołączę do stałej obsady.
Czyli to potwierdzone, że będzie drugi sezon?
O tak.
Powiedzieć, kto zaprojektował sukienkę?
Jeśli chcesz.
Na rozdaniu Oscarów zawsze o to pytają.
Już się trochę upiłam. Wczuwam się w postać.
Byliśmy na weselu i nie wylewaliśmy za kołnierz.
Chodź, skarbie. Zaraz się zacznie.
- Na razie. - Miłego wieczoru.
Tak, kochanie, tak.
Dziękuję za przybycie. Witamy na premierze Samców alfa.
Serial opowiada o nowych i starych typach męskości,
z kobiecej i feministycznej perspektywy.
Wyjątkiem jest Pedro Aguilar, pomysłodawca.
To szowinistyczna świnia. Oddaję mu głos.
Dziękuję, Virginio.
Bardzo się cieszę z tego serialu.
Liczę, że odniesie sukces, bo prawie straciłem przez niego przyjaciół.
Jeśli ktoś zobaczy w tym siebie, to powinien przemyśleć swoje życie.
Dziś od północy dostępne są wszystkie odcinki.
Miłego oglądania.
Dziękuję.
SAMCE ALFA
- Muszę iść. - Nie zobaczysz reakcji publiczności?
Będę ojcem.
To też jest twoje dziecko.
Jak idzie? Jest większe rozwarcie?
Nie, wciąż sześć centymetrów. Mam już dość nagrywania.
Dobra. Dzięki.
Hej, kolego! Jak się nazywa to, co mi dałeś?
- Ketamina. - Właśnie. Zajebiste.
Zajebiste.
Ale mam długie ramiona.
- Wszystko okej? - Tak.
Znalazłem rozwiązanie moich problemów – narkotyki.
Co ty gadasz? Co ci dali?
Słuchaj, Raúl. Jesteś szowinistyczną świnią.
Ten ślub to twój najgorszy pomysł, ale kocham cię.
- Bardzo cię kocham. - Też cię kocham.
Ale mam teraz doła.
Co tam u księdza?
Cholera, Santi. Chodź do konfesjonału.
Co za gówniani przyjaciele.
Jakie to uczucie być żonatym mężczyzną?
Położę się.
Już?
Chłopie, co ty robisz?
- Dałeś mi znak. - Daj mi już spokój.
Zostaw mnie. Nie jestem w nastroju.
No właśnie.
Twoi kumple się zwinęli. Może chcesz pogadać?
Chyba popełniłem błąd.
Nie chyba, na pewno.
Wyrzuć to z siebie. Opowiedz mi wszystko.
Co ty wyprawiasz?
Jestem żonaty. Chcę żyć po bożemu.
Jeszcze nie skonsumowałeś małżeństwa.
Nie?
Adriana, widziałaś mojego męża?
Nie. Mojego też nigdzie nie ma.
Przepraszam. Widzieliście syna?
Poszedł spać.
Już? Ale nudziarz.
Od dziecka taki był.
Ślub zawsze wyobrażałam sobie z Luz.
Swoją drogą, dziś mógłbyś mi się odwzajemnić.
Nie, Rafa.
Nasz związek jest, jaki jest. Nie wybrzydzaj.
- Dobrze, dam ci czas. - No dalej.
Ja go nie zapraszałem.
Cholera, przestań.
Wiecie, czego brakuje naszej paczce?
Przyjaciela geja.
Co jest?
Gratulacje, kochanie. Mamy hit.
A wątpiłaś?
Kurwa, ruchy!
Pieprzona Gran Vía.
Jestem!
Danielo?
Pani wyszła.
Jak to wyszła?
Aurora?
- Co się stało? - Zatrzymała się na sześciu.
Zrobią cesarskie cięcie.
Ja pier… A ponoć natura jest mądra.
Ledwie żyje. Idź ją wesprzeć.
„Ciało umie…” Gówno prawda!
Już mnie pocięliście?
Dziwne to.
Cześć. Jestem ojcem.
- Pedro! - Jestem z tobą.
Usiądź tutaj.
Już niewiele brakuje.
Kręci mi się w głowie.
To normalne?
Chyba tak.
Tak?
Ale on ma niebieskawą skórę.
Weź go ty.
Mój syn.
No…
Ostrożnie.
Chwała Bogu!
Chwała Tobie, Panie.
Od razu masz mniej problemów, nie?
O w dupę!
Jestem o krok od nawrócenia, ojcze.
Dobrze, synu.
Zostawił połowę.
Ta dzisiejsza młodzież.
- Gdzie byłeś, kochanie? - W klopie.
Claro, chodź.
Ten twój pomysł z szybkim numerkiem to nawet niezły.
Umówiłam się z kelnerem, jak skończy.
Biedaczek. Będzie wykończony po robocie.
- Chodź. - W tym pokoju?
A co za różnica?
Cholera.
Kurde.
Zaczekaj!
No poczekaj!
- Co to? Jakiś olejek? - Poppers. Spróbuj.
Brzmi znajomo.
- Cholera! - Szybko!
Szybko! Chodź tu.
No już.
Boże!
Marimar jest ciut zdegustowana.
Chyba nie byłem dobrym chrześcijaninem.
Jesteś już żonaty. Trzeba było pomyśleć wcześniej.
- Dobrze się ksiądz czuje? - Jak w niebie!
Karetkę! Wezwać karetkę!
Pojadę z nim. Biedaczek jest sam.
- Ale musimy pogadać. - Jasne.
Dzięki. Jesteś prawdziwym przyjacielem.
- Wyjdzie z tego? - Tak.
Zajebiście się denerwuję.
Późno już. Może obejrzysz jutro?
To ten! Siódmy! Siadaj, skarbie!
Szybko przewinę, a potem obejrzymy całość.
Jak wolisz.
To moja scena!
Puszczę.
Sandra?
Przepraszam. Miałem problem z autem.
Spoko.
Już się prawie upiłam.
Ale jestem w tym dobrym momencie,
gdy wszyscy wydają się bardziej atrakcyjni.
Co jest?
Jak to co?
Dali inną aktorkę!
Tak? Nieładnie z ich strony.
Skurwysyny!
Dzieci śpią. Proszę cię.
- Dokąd idziesz? - Do Pedra!
Daj mu spokój. Został ojcem!
Już ja mu przekażę gratulacje.
Chłopie, co ty brałeś?
Nie wiem.
- Skąd tyle dragów na twoim weselu? - Jak na każdym.
Santiago?
- Jak się czujesz? - Cóż…
Jestem psychiatrą. Możemy porozmawiać?
- Nie prosiłem o psychiatrę. - To standard przy próbach samobójczych.
Ja nie próbowałem się zabić.
Zmieszałeś alkohol, kokainę, ketaminę i poppersa.
- Chłopie! - Czego się spodziewałeś?
To wina tego księdza ćpuna.
On mnie w to wkręcił. Ja mam się dobrze.
Ja kocham życie.
Może nie kocham, ale toleruję.
Wcale nie.
Odkąd go rzuciła feminazistka, jest w rozsypce.
- Tato! - Po co do nich dzwoniłeś?
- Jak on się czuje? - Cud, że żyje.
Więcej narkotyków już nie mógł zmieszać…
Wiesz, jak się martwiłyśmy? Masz córkę i byłą żonę na utrzymaniu.
Jadę do Pedra.
Wrócę później.
Cholera.
Prawie straciłem życie przez laskę, która ma mnie w dupie.
Przynajmniej już to wiesz. To postęp.
Tak. To koniec.
Koniec z Irene.
Na pewno?
Przysięgam.
Bo co? O co chodzi?
Dostałeś przesyłkę.
Pokaż.
MANOSFERA
DLA SANTIEGO
Cześć.
Jestem Daniela, twoja mama. Miło cię poznać.
Będę cię bardzo kochać.
Będę cię rozpieszczać.
Jak chcesz mieć na imię?
Cześć.
Pedro!
Luis, Jestem tatą!
Nie ma czasu! Esther parkuje.
Jest wkurwiona.
Powiedz, że nic nie wiedziałeś. Że to twoja szefowa.
Że była winna komuś przysługę…
Serio dziś mnie w to pakujesz?
- Pedro, gratulacje! - Co tu robisz?
To twoja noc poślubna!
Marimar pewnie czeka.
Przyłapała mnie, jak Rafa znów mi obciągał…
Znowu? Człowieku!
- Kim jest Rafa? - Świadek, co mu obciąga.
To twoja wina. Wystawiłeś mnie.
To dla Danieli.
- Ty urodziłeś? - Nie.
- Luz! - Cześć.
Co ty tu robisz?
Odwiedzam Danielę. Została mamą.
Jak tam ślub?
W porządku. Bardzo tradycyjnie. Nudziłybyście się.
- A jak tam u was? - Nie biorę ślubu.
- Co? - Na razie.
Poczekamy, aż wszystko się uspokoi i będziemy obiektywne.
Trzeba było powiedzieć.
Marimar.
Wracasz tu czy nie?
Tak. Już jadę.
Idź konsumować albo jak tam uznasz.
Pedro!
Esther! Dzięki, że przyszłaś.
- Czemu nie ma mnie w serialu? - Zmiana w ostatniej chwili.
- Moja szefowa… - Nie ma cię?
Dali inną aktorkę.
Wszystkim mówiłam, że będę w Samcach alfa.
Wrzuciłem na Instagrama cztery posty i Bóg wie ile relacji.
Masz tylko 400 obserwujących.
Starczy, by wypełnić teatr!
Zrobiłam z siebie pośmiewisko!
Wiedziałeś?
Co? Nie.
- Luis. - Co?
Wiedziałeś?
Wydawałaś się taka szczęśliwa, że…
Esther.
Esther!
Pycha! Sushi!
To dla Danieli!
Nie śpisz.
Czekałam.
No tak.
Wiem, że jesteś zdegustowana.
Zdegustowana?
O ślubie marzyłam, odkąd skończyłam pięć lat.
W żadnym wariancie świadek nie obciągał kutasa mężowi.
No tak… Kto by o tym pomyślał w wieku pięciu lat?
Zobaczysz, że minie trochę czasu
i jeszcze będziemy się z tego śmiali.
Z czasem.
Nigdy nie będę się z tego śmiać.
Jasne, ja też nie.
Sam nie wiem.
Co robimy?
Raúl, jesteś moim mężem.
Tak, ale tyle tych obrazów musisz wymazać z pamięci, że…
Nie wiem, czy to jest realne.
Jesteś bardzo chory.
Jestem twoją żoną.
Przezwyciężymy to z Bożą pomocą.
Cześć, Roso.
Gdzie Esther?
Nie wiem. Nie odzywa się do mnie.
Możemy przełożyć sesję.
Nie. Przyda mi się z kimś pogadać.
Jasne.
Jak się masz?
Tak sobie.
Od dwóch dni śpię na kanapie.
W gościnnym śpią rodzice, bo remontujemy ich dom, żeby go sprzedać.
Ale z tego nici, bo się pogodzili.
- Naprawdę? - W końcu miłość zatriumfowała.
Matka miała udar. To też się przyczyniło.
Ojciec gotuje dla niej.
Prasuje ubrania. Kąpie ją.
Robi zakupy.
W pełni się zdekonstruował.
Kto by pomyślał?
Nie ma już złego wpływu na dzieci.
A Iris już nie chce być chłopcem.
Zrozumiała, że dziś na szczęście kobiety napotykają coraz mniej ograniczeń.
Z drugiej strony to my, mężczyźni, mamy teraz coraz trudniej.
Czemu tak uważasz?
Wy, kobiety, stałyście się silniejsze i bardzo dobrze.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Ale jako punkt odniesienia przyjęłyście model męski.
A to kiepski pomysł.
Dawniej to my unikaliśmy zaangażowania.
A teraz to wy uważacie, że zakochanie się jest słabością.
Wciąż potrzebujemy nawiązywać relacje,
ale już nie wiemy jak.
- Przyjaciele? - Jasne.
Natomiast wiemy, że wy już nas nie potrzebujecie. Tak już jest.
Ja wciąż wierzę w miłość.
Ludzie wciąż biorą śluby. Musi być jakiś powód.
Chcemy być wolni.
Ale gdy już mamy tę wolność…
nie wiemy, co z nią zrobić.
A jak ja mogę ci pomóc?
Zadzwoń do Esther. Może od ciebie odbierze.
Ma już imię?
- Wciąż negocjujemy. - Bo przegapicie termin.
I co wtedy? Sędzia wybiera imię?
Nie wiem. Od trzech dni nie zmrużyłem oka.
To dopiero początek.
Ups. Zrobiła kupę.
Dziesięć lat temu spodziewaliście się, że tak skończymy?
Mnie nie jest źle.
Jesteś szczęśliwy w swoim zdekonstruowanym życiu?
A ty w swoim? Patriarchalnym?
To jakie jest rozwiązanie?
Może nie ma.
Nie…
Idę. Czas na karmienie piersią.
A ja muszę odebrać dzieciaki.
Ja mam mszę.
Heteroklepnięcie?
A ja tu sobie posiedzę i poczytam.
Spal to. Nie bądź żałosny.
Żałosny? A wam ktoś zadedykował książkę?
Frajer!
Dupek!
- Kurde, co za zbieg okoliczności! - Cholera.
Co tam? Gdzie masz psa?
To nie mój pies!
Czekaj! Dokąd idziesz? Sebas!
Sebas!
Lubisz się zgrywać, co?
Sebas!
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka