El Rey, czas na rock and roll!
Dalej, znacie tekst!
O tak!
- Dziękuję. - Do usług.
Jak coś, to: „O nie, cały dzień trwa”, a nie „niecały”.
Nie ma opcji. Nie da się grać całą noc, a potem jeszcze cały dzień.
Nie?
No nie. To niewykonalne.
Można imprezować całą noc, a potem jeszcze niecały dzień.
A potem wypocząć.
Nie sądzę.
Wiem, co mówię. Jestem dyrektorką w wytwórni.
Widać po wyczesanej furze.
- Miłego dnia. - Dzięki.
Penny. Cześć.
Twoja mrożona meksykańska mocca z karmelem cayenne
i poczwórnym syropem sriracha, jak lubisz.
Jak znajdziesz chwilę, chciałabym szczerze pogadać.
Serducho wzywa? Dobrze trafiłaś.
Spotykałam się z Crosbym, Stillsem i Nashem.
Young był za stary.
No dobra.
W sumie to chciałam pogadać o pracy.
No wiesz.
Nie jest tajemnicą, że kocham muzykę ponad wszystko.
Jeśli dasz mi szansę pracować z paroma zespołami,
wiem, że powstaną hitowe albumy,
które zapewnią tej wytwórni przyszłość.
Nie ma przyszłości.
- Co? - Rozejrzyj się!
Wax Town to miasto duchów.
Czas się poddać i zwinąć manatki.
Nie możesz tego zrobić. Pracuję tu od sześciu lat.
Coś ci doradzę, dzidzia.
Góra pół roku i zmienia się robotę.
Zwłaszcza w dogorywającej firmie!
„Dogorywającej”, nie „martwej”.
To prawda, że wszystko, co wiesz o muzyce, jest nieaktualne,
ale mogę pomóc Wax Town Records zmienić...
Albo wziąć się za niszczenie papierów.
Czas tu posprzątać.
Już wiem, czemu ludzie spisują kontrakty na tych klikadłach.
STANDARDOWY KONTRAKT GWIAZDY ROCKA
„Electric Mayhem”.
Niemożliwe.
Cześć, oglądacie Music Lowdown.
Jestem Ryan Seacrest.
Dziś posłuchamy historii zespołu Dr Teeth and The Electric Mayhem.
Zaczynali skromnie, jako tło muzyczne w programie Muppet Show.
Teraz są legendą.
Na dzień dzisiejszy ich długa i kręta trasa koncertowa
jest już oficjalnie najdłuższą rockową trasą w historii.
Udało nam się pogadać z frontmanem, Dr. Teethem,
i wypytać go o muzyczny kamień milowy.
Choć moja ksywka widnieje w nazwie zespołu,
w grupie panuje czysta rockokracja.
„Jeden umysł. Jedna melodia. Jeden chaos”.
Właściwie nie wierzymy w cele,
ale mam swoją osobistą misję.
Uszczęśliwić każdą osobę na świecie.
Na razie idzie całkiem nieźle. Pewnie.
Moim głównym celem jest po prostu być.
Chillować. Na luziku. Chilluzować.
Połączenie chillu z luzikiem.
Ale teraz...
Jakie było pytanie?
Bum!
Operatorowi wysięgnika Dougowi życzymy zdrowia.
Trzymaj się tam.
Pierwszy raz usłyszałem ich na studiach.
Tej nocy rzuciłem inżynierkę i chwyciłem gitarę.
Zapuściłem też brodę.
Dr Teeth był moim idolem.
Kupowałem złote grille, żeby być jak on.
Potem przeszedłem na diamentowe.
Mayhem?
Nauczyli Mötley Crüe grać i melanżować.
Nigdy ich nie zapomnę.
Wydziarali mi swoją nazwę, jak leżałem nieprzytomny.
No nie?
Większość tras promuje albumy,
ale oni nigdy żadnego nie nagrali.
Ale Mayheadzi będą cierpliwie czekać.
Do zobaczenia.
No nie.
Są nam winni album.
Rany.
Powiedzcie: „Ku-ku-ka-czu”.
- No. - Mamy to.
Dzięki, że jesteście.
Jak zawsze byliście magiczni.
Kogo ja widzę. Mega Mayhead, Moog, mordeczka.
- Moog. - Moog.
Myślałem, że te dźwięki to przeginka,
ale wyszło arcyfajnie. Ekstra.
Krzyczę czy mi się wydaje?
Krzyczysz, śmiało.
Śmiało.
Co to jest?
To talerz. I tera leż i się ciesz.
- Moog! - Moog!
Dziękóweczka.
Do zobaczenia w Austin, stawiam żeberka.
Dla Janice wegańskie.
Ponoć są zjadliwe.
- Dobra. No to miłej nocy. - Moog!
Wzajemnie. Uwielbiam was.
- No. - Pa!
Dzięki. Czy oni ci to dali?
Tak, ale to nic wielkiego.
Choć cały się trzęsę.
- Mogę podejść czy... - Załatwię to.
Ekipa. Ekipa!
Idzie do was początkujący Mayhead.
- Można i tak. - Są spoko.
Cześć. Przepraszam, pan Teeth?
Pan Teeth to mój ojciec. Ja robię za doktora
i jestem podjarany spotkaniem z najnowszą fanką.
Nie do końca.
Jestem Nora Singh. CEO Wax Town Records.
Nora?
- Tak. - Nora.
- Co się dzieje? - Nora.
Zwierzak cię polubił.
Ja też go lubię.
No nic, ja w interesach.
- Gdzie możemy porozmawiać? - Zapraszam do biura.
Witamy w biurze.
Życie w trasie, co? Szacun. Fajne foty.
Fakt. To tylko nasz rodzinny album ze zdjęciami prawdziwie wiernych fanów.
Nora.
To wciąż ja.
Nora.
Przyjechałam, bo zauważyłam,
że w latach 70. daliśmy wam nielichą zaliczkę
- na pierwszy album. - Cóż to za album.
To arcydzieło mego życia.
Album nie istnieje.
Nie ma albumu.
W takim razie to największe rozczarowanie w moim życiu.
Na szczęście nie jest za późno,
bo wiem, jak go szybciutko nagrać.
No i gitówa.
Tak jest.
Dokończymy trasę i hop do studia.
Wasza trasa nigdy się nie kończy.
Albo nagracie album,
albo zwrócicie zaliczkę w wysokości 420 000 $.
- Spora kwota. - Ktoś pamięta, na co to poszło?
Czek zrealizował niejaki pana Zootowski.
Chciałbym kupić samogłoskę, Pat.
Pamięć coś szwankuje.
Wiem. Po prostu oddamy to w baunsie.
To nie jest uznawana waluta.
Jeszcze nie.
No dobrze.
- Zatem... - No to album.
Tak?
Super. Świetnie. Wspaniale.
Odezwijcie się, jak wrócicie, to wcielimy mój plan w życie.
Naprzód, do Miasta Aniołów.
Kimniemy się u znajomej i ogarniemy temat.
Nora.
No dobra. To wszystko, czego potrzebuję.
Świetnie. Ja lecę do domu na lajwa z metamorfozą.
- Spoko. - Będziesz modelką.
Nie ma opcji.
Przez najbliższy tydzień będę chłonąć najlepsze albumy świata,
by pomóc Mayhem taki nagrać.
Jak chcesz to wszystko kupić?
Jesteś spłukana i śpisz w moim salonie.
Normalnie. Moja superhojna, superambitna i superśliczna siorka
wszystko mi kupi.
-Ładnie proszę? - Przykro mi. Nie.
Dobra. Kupisz mi chociaż to?
Co to jest Joe Cocker?
Have a Little Faith in Me?
Ulubiona piosenka taty.
Pamiętasz kołysanki?
Najpierw mówił dobranoc pluszakom,
a potem śpiewał to, aż zasnęłyśmy.
Nie masz hamulców, co?
- Działa? - Nie.
Nie będziesz musiała pożyczać,
skoro twoja wredna szefowa dała ci prawdziwą kapelę.
Penny nic o tym nie wie.
Możliwe też, że przedstawiłam się jako CEO.
Poszłaś na całość.
Może i Penny jest gotowa kończyć, ale ja dopiero zaczynam.
Zakładam, że panna Ambitna ma wielki plan?
Znasz mnie. Przemyślałam każdy krok i każdy szczegół.
Zaczniemy, gdy zespół przyjedzie do miasta.
Mają nocować u kogoś znajomego.
Czółkiem.
Czółkiem?
Proszę pani, jestem.
- Moment. - Hej!
- Jak w Ikei. - Mówiłam, że się odezwę...
- Super, co? - Przepraszam.
Cześć.
- Mieliście spać u znajomej. - No i jesteśmy.
Wielkie dzięki za gościnę.
- Nie. - Cześć.
Gdzie możemy powiesić hamaki?
Który pokój się nadaje na jogę bez zwierząt?
-Żaden. - Cześć.
Cześć. Pewnie, zapraszam. Wszyscy już weszli.
Dobra.
No dobra.
Więc jeśli chodzi o brwi, lubię używać produktu, który...
Hej.
Nora.
Prowadzę lajwa, co jest?
Hannah, chodź.
Zespół. To zespół. Hannah, moja...
- Asystentka. - Cześć.
Właśnie wychodziła po moją dietę sokową.
- Pa. - Hannah, proszę.
Zaufaj mi, mam niezawodny plan. Dziękuję. Kocham cię, pa.
Pa!
Dobra. Zaczynamy.
Ogarniemy sprawę zakwaterowania
i omówimy mój plan zdobycia list przebojów.
„W”.
Bardzo dobrze.
Uczy się alfabetu.
A gdzie jest Dr Teeth?
Pewnie w jacuzzi za domem.
Ale...
Ma taką jakby przypadłość,
że jak widzi jacuzzi, to musi wleźć.
Potem się moczy, no bo jacuzzi.
Jacuzzi.
Cześć. Wybacz, że przeszkadzam, ale mamy spotkanie.
Mai-tai?
Skąd to w ogóle masz? Mniejsza z tym.
Jesteś frontmanem, musisz poprzeć mój pomysł.
Byłoby zaniedbaniem nie poinformować cię,
że zespół Electric Mayhem
nie podporządkowuje się pozycji frontmana.
- Co? - Wszyscy jesteśmy frontmanami.
Nie możecie, to tak nie działa.
- Jak podejmujecie decyzje i planujecie? - Brak planu to nasz plan.
Nikt nie ma takiego planu.
A jeśli nasz plan polega na nieopracowywaniu planu?
- Jednak się napiję. - W porząsiu.
Skąd one się biorą?
Nieważne. Jeśli to decyzja grupowa, wytrzyj się i wracaj.
Robi się. Podasz mi kąpielówki?
Jak to się stało? Nie było mnie dwie minuty.
O nie. Tyle szkód w tak krótkim czasie.
Jest impreza.
Moog!
Sorki. Jesteś tym Mayheadem?
- Siema, nowa. Co tam? - Ty mi powiedz. Co to ma być?
To klasyczna imprezka. Witaj w trasie.
Nie jestem fanką. Pracuję w branży.
A kto nie?
Mam sztosową demówkę, jeśli ktoś od ciebie szuka gwiazdy.
Hej, to panna z tego komiksu.
To cenne wspomnienia rodzinne. Wezmę to. Przepraszam.
Przepraszam. Proszę tego nie przesuwać.
Robię miejsce na ring.
Billy Corgan?
Zaraz ci dyńkę przefasonuję, Billy.
Popracuj trochę nad groźbami.
Wiem, sorki.
Żeby było jasne, nie będzie tu żadnych walk.
- Wszyscy precz, zanim... - Nora? Nora Singh! Co się dzieje?
Hej. No proszę, moja sio... Asystentka.
Ani mi się waż. Tak zamierzasz to ogarnąć?
Obiecuję, wszystko pod kontrolą. Mam plan.
Mam nadzieję, że zakłada usunięcie pijanych typów z mojego domu.
Ktoś powiedział „piany”?
Racja. Nie lubicie planów.
Dlatego zmieniamy podejście. Działamy krok po kroku.
Udam, że to było zachęcające. Dzięki.
Krok pierwszy. Wytwórnia ma dla was mieszkanie.
Potrzebuję tylko zgody szefa.
Szefa? Myślałem, że ty jesteś szefem.
Jestem.
Ale nawet szefowie mają szefów.
Na zdrowie. Moja szefowa to Penny Waxman.
Penny? To nazwisko kojarzę.
Tak, jest legendą w branży, ale to twarda sztuka.
Zaczekajcie w wozie, ja pójdę poczarować.
Zatrzymaj się tutaj.
Nie ma opcji, szefowo. Jak się zatrzymamy, nie odpali.
Mogę zwolnić, to wyskoczysz.
- Co takiego? - Najpierw zwalniamy, a potem skaczesz.
Nie wyskoczę z jadącego auta.
Penny, cześć, to ja. Nie przeszkadzam?
Jak idzie niszczonko?
Mam coś lepszego.
Zauważyłam, że mamy aktywny kontrakt
ze świetną kapelą, która, wierz lub nie, jest nam winna album.
Jaki album? Jaka kapela?
Płytę wiszą mi tylko...
Nie zrobiłaś tego.
Wiedziałem, że rozpoznaję ten głos.
No proszę, doktor Szycha.
To wy się znacie?
No pewnie. Jak się masz, Gwiazdko?
Nienawidzę cię.
- Mówiłeś, że musicie jeździć. - Lips ciągle jeździ.
Nadal się trzymasz z tymi łachudrami?
Łachudry wy moje.
- Tak jest. Jak tam? - No.
Zapraszam. Więcej, weselej.
- Zamknijcie jadaczki. - Robi się.
Gdyby nie maleńki, gnijący skraweczek mojego serca,
w którym kiedyś nosiłam tego jełopa w klapniętym cylindrze,
dawno bym was zmiotła z powierzchni ziemi.
Wzięliście kasę i nic mi nie zostawiliście!
Aż do teraz.
Dlatego potrzebuję małej przysługi.
- Nie. - Jeszcze nie spytałam.
No to zapytaj.
Ten dom w Laurel Canyon, gdzie koczowały nasze gwiazdy.
Jak za dawnych czasów.
Nie przypominaj mi. A teraz zabierz ich stąd!
- Robi się. - Idź!
- Pa, Gwiazdko. - Nienawidzę cię.
Marnujecie jej czas.
- Spadamy. - Zaczekajcie.
Kilka nieprzewidzianych małych, ale niezwykle ważnych szczegółów
trochę pokrzyżowało mi plany.
Jesteście bezdomni, a moja szefowa was nienawidzi.
Nie do końca tak to odebrałem.
Powiedziała: „Nienawidzę cię”.
Fakt.
Wiem tylko, że ją kochałem, ale nasze drogi musiały się rozejść.
- Rzuciłeś ją? - Tak.
No to musimy przekonać Penny. Może wyślemy jej coś miłego?
Nie wiem, czekoladki, kwiaty.
Skarpety uciskowe. Uwielbia być ściskana.
-Ściskana? Jak pomarańcze? - Wiedziałam.
Penny nie może się dowiedzieć, że wam to dałam.
Wytwórnia ma dom w Laurel Canyon. Możecie tam spać.
- Nazywa się Szopa. - Szopa?
Nie ma mowy.
- Znasz ją? - Dawno temu
Szopa była magiczną mekką najbardziej melodyjnych mózgów muzyki.
To tam Rysiek pierwszy raz spróbował dżemu.
- Tam w piwnicy był nasz klub. - A Kult hodował baranka.
- A nie cykady? - To na Cykladach.
Kawał historii, ale widzimy się na miejscu. Sio.
- Do zobaczonka. - W porządku.
Wyjście jest tam, pod napisem „wyjście”.
- No to gęsiego. - Wyjście.
To jest Szopa?
Wyssali stąd serce i duszę jak nic.
Nora kazała nam się rozgościć.
Wiecie, co to znaczy. Bez czadu nie ma ładu.
Hop, na giry, do chawiry.
Dobre rymy, Lips. A ja zapodam muzę.
Dwa, trzy, cztery!
WITAMY
O nie.
Co wyście zrobili?
To, co kazałaś. Rozgościliśmy się.
No właśnie, w Szopie!
Tak.
To nie jest Szopa.
To jest Szopa.
- To jakby ma sens. - To miejsce, którego się nie zapomina.
Już wiem, dlaczego nie nagraliście albumu. Na świecie nie ma planu,
który mógłby zapanować nad chaosem, jaki wywołuje Electric Mayhem.
To urocze.
- To zabrzmiało jak komplement? - Tak.
Mam dość.
To brzmi tak, jakbyśmy wylecieli ze stajni.
Nora.
Skoro to nie Szopa, to komu żeśmy chatę odpicowali?
Hej!
Kto mi tak chałupę pobazgrał?
To zależy. Podoba się?
Dobra, kupię ci już tę głupią płytę.
- Skąd wiedziałaś, że tu jestem? - Daj spokój.
Znam twoje miejscówki,
a w sklepie z pojemnikami cię nie było.
Można mnie winić?
Właśnie zwolniłam jedyny zespół na tyle głupi, żeby dać mi szansę.
Nora, jesteś asystentką. Możesz w ogóle zwalniać ludzi?
Nie mogę, co tylko mnie dobija.
Czyli nic się nie stało. Wróć tam i to napraw.
Tylko że Mayhemów nie da się naprawić.
Stan rzeczy im odpowiada.
Są impulsywni, nie mają celu,
nie są w stanie przestrzegać logiki ani planów.
Prawdziwy rock and roll.
Myślałam, że jakoś się potoczy.
No i wytoczyłam się z auta.
Szkoda, że taty nie ma.
Zawsze wiedział, co robić, jak nas pocieszyć.
Nora, masz wspaniałe wspomnienia z tatą,
pamiętasz kołysanki.
Ja niczego nie pamiętam.
- Nic a nic? - Byłam za młoda.
Wiesz, co pamiętam po jego śmierci?
Pamiętam, że rzuciłaś studia
i wszystko inne, by się mną zająć.
Śpiewałaś mi tę kołysankę.
Miałaś wtedy jakiś plan?
Chciałam tylko, żebyś przeżyła.
No i jestem. Żyję i mam się nieźle.
Doprowadziła nas tu wiara,
a nie wielki plan.
Czas odszukać zespół i błagać o przebaczenie.
Nie trzeba. Grają wielki koncert w jakiejś Szopie.
Co? Wywaliłam ich stamtąd. Co tam masz? Co takiego?
To trend. Twoja zasługa.
Penny mnie zabije.
Muszę się tam dostać przed policją.
Nie do wiary.
Mnie to mówisz? Nieźli są.
Nie tylko na scenie. Nauczyli mnie puszczać muzę.
Bez jaj. Mnie pomalowali chałupę.
Mayhem górą!
A mówili, że świat nie jest gotowy na 45-minutowe solo na trąbce.
Mieli rację.
Ten kawałek dedykujemy prawdziwej damie z planem,
która chce nas wynieść na szczyt.
Nora!
Aż nas zwolniła.
Nora.
To dla ciebie, szefowo.
W porządku, nowa?
Tak, tylko...
Kocham tę piosenkę.
Tata mi to śpiewał, kiedy byłam mała.
Nie wiem, skąd to wiedzieli.
Miałam ich wywalić,
a oni wszystkich do siebie przekonali.
To właśnie Mayhem.
Są...
Są magiczni.
Tak przy okazji, jestem Moog.
Nora.
Witaj w Mayhem, Nora.
Hej, Zwierzak. Pakujmy furę.
To dopiero pożegnalny występ.
Jak zawsze.
Bez obaw, już nas nie ma.
Zaczekajcie.
Nie wiem, jak to zrobiliście, ale wczorajszy wieczór był...
Był magiczny.
Może tego się nie zaplanuje.
Jeśli mi pozwolicie, z chęcią pomogę wam nagrać ten album.
Cóż, brzmi jak plan.
Właściwie, ktoś mądry i nagi w jacuzzi powiedział mi kiedyś,
że brak planu to też plan.
Chętnie spróbuję.
No i świetnie, bo my nawet próbować nie musimy.
Nora.
Zwierzak.
Dobre.
Penny?
Masz chwilę? Chodzi o zespół.
Nie zgadniesz, co zrobił doktor Szycha.
Przypomniał sobie, że lubię skarpety uciskowe.
Uciskają w sam raz.
To co, mogą zostać w Szopie?
Won.
Dziękuję. Mam wszystko pod kontrolą.
Pamiętał.
Hej, Nora. Jak się masz?
Dobrze. Doktorek urobił Penny.
Wpadnę później i możemy działać.
Dzisiaj nam nie pasuje.
Wybieramy się właśnie na mały urlopik.
- Co? - Zobaczymy się za dziewięć tygodni.
Obiecałam Penny album. Zawracajcie, ale już.
- Teraz? - No to się robi.
Halo? Ekipa?
Mówcie! Co tam się dzieje?
To się nazywa suspens.
Disney+ się ucieszy.
Pewnie.
Nora.
Uśmiech. No to jest fajne.
Napisy: Konrad Szabowicz