Mixtape?
Jak miło, dziękuję.
Majoneziku?
Chochlę?
Widelec?
- O co chodzi? - Wyraża uczucia.
Tak Zwierzak okazuje miłość.
Coś jak kot przynoszący ptasie truchła.
Ptaszyna!
Skąd to się tu w ogóle wzięło?
Płetwa. Śliniak.
Diament jak piłka.
Operacja.
Czadu!
Czołem!
Ekipa? Halo?
Nie no, serio? Akupunktura?
Mieliśmy skończyć z zabawą, trasami i życiem na krawędzi.
Do Mooga mówię. Mieszka tu czy co?
Moog!
Gdzie kapela, tam i ja. A oni lubią żyć na krawędzi,
dlatego założyłem w jeepie wciągarkę.
Jasne. Super.
Skoro dostaliście od życia drugą szansę, bierzcie się do pracy.
Tak!
No to szefowa się usankcjonuje, bo pracujemy.
- Ekstra! - Dzięki.
Chodź się wyluzować.
Żeby tworzyć, musimy mieć umysły jak brzytwa.
Tak ostre, że najpierw przytną komara.
Tak jest. Maksimum relaksimum.
Tylko osiągnąwszy prawdziwą nicość,
stworzymy prawdziwą cość.
Święte słowa.
Tak jest.
Rozumiem.
Nie jestem chciwą panią prezes, dla której liczą się tylko tabelki.
Szanuję artystów i proces twórczy.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Dzwonią do mnie talk-show, sponsorzy.
Nie mówię nawet o największych producentach,
którzy tylko czekają na współpracę z wami.
Na zdrowie!
To może rzuci szefowa jakimiś konkretami?
- Konkretami? - No.
Producenci?
No wszyscy. Pharrell, Mark Ronson,
Rick Rubin, Zedd.
- O tak. - Pewnie.
O nie!
Kojarzycie Zedda, super.
To wasz fan. Wchodzi w to jak cała reszta.
Na zdrowie!
Kto by pomyślał, że będziemy mieli taki wybór.
Nie do wiary.
Mógłbym przysiąc, że Pharrell jest w trasie,
Mark Ronson opala się na Ibizie,
a Rick Rubin od 30 lat siedzi w Malibu i się nie goli.
Co ty. Skąd niby miałbyś to wiedzieć?
Mam na oku topkę producentów, żeby podrzucić im swoje demo.
Chcesz moje demo?
Dobra myśl. Chodźmy na bok.
Jasne.
Nie sprzedawaj mnie.
Cześć.
Pa.
Sprzedawać?
Chcę pomóc.
Całe życie czekam na album Electric Mayhem,
a w końcu ktoś chce im pomóc.
Mimo że to podejrzana babka.
Mogłam delikatnie podkoloryzować, żeby ich przekonać.
Oni kochają każdego bez wyjątków,
nie musisz kłamać.
Bezwstydne kłamstwa są filarem branży rozrywkowej.
Tak że wiesz. Mam wieści!
Quincy Jones i Travis Barker piszą do mnie
i wypytują o wasze nowe kawałki.
Do studia, hop!
O kurka, coś wisi w powietrzu.
Racja.
Kreatywność!
Czas na napisanie paru symfonii w przykucu
dla naszych ekstrastycznych absztyfikantów.
Im szybciej, tym lepiej, bo się pozabijają.
Już jest nieciekawie.
Lips?
Świeże powietrze, świeży umysł.
- Tak jest. - No.
Dobra, działamy, żeby szefowa była dumna.
No.
Zoot ma listę pomysłów na kawałki.
No tak, lista.
Pasta do zębów, migdały, substytut krabiego mięsa...
To lista zakupów. Sprawdź z drugiej strony.
Pizzerinki, baterie 9V, wegeklopsiki, fritos.
Fritos!
No lista sztosik.
- To jest to. - Ano.
Pokażmy Norze, jak to się robi.
Kto wpadł na sałatkę?
Na liście nie było, ale jakoś mi tak podeszła.
- Kulinarny jazz. - Tak jest.
Chyba o czymś zapomnieliśmy.
Fritos!
Ale nam dziś idzie.
Ma ktoś kupon?
Mówi Nora Singh, CEO Wax Town Records.
Szukam producenta dla Electric May...
Halo?
Wiem, że jest zajęty tworzeniem hitów, ale...
Halo? Halo!
Nora Singh, CEO Wax Town Records.
Tak, dzień dobry. Tak.
Nora Singh, CEO Wax Town Records.
Chwileczkę.
Biuro Penny Waxman, chwileczkę.
Przepraszam, dzwoniła Adele.
Tak, klientka i przyjaciółka.
Mogę prosić o numer Zedda?
Przestań, schlebiasz mi.
Poważnie. Młodniejesz z każdym dniem.
Cokolwiek robisz, nie przestawaj.
- To działa. - Chodź.
Chodząca charyzma.
Cześć, pysiu.
JJ! Wyglądasz...
Jak z okładki? Lansiarsko?
Kwestia siły woli i dobrego białka. Penny jest wspaniała.
O czym rozmawialiście?
Nuda, o interesach.
Czyli to też moja sprawa.
Pracuję teraz z jedną z naszych kapel
nad albumem.
Ja skupiam się raczej na mojej apce streamingowej.
Znam sporo artystów, mogę cię spiknąć z Amalą.
Sorki, znasz ją pewnie jako Doja Cat.
Tylko ja jej mówię po imieniu. Przyjaźnimy się.
Nie trzeba. Fajnie, że tak daleko zaszedłeś,
odkąd spocony latałeś nam po pączki.
- Pamiętasz? Tyle potu. - Tak.
Pamiętam.
Zobaczymy, kto się spoci, jak kupię tę firemkę.
Co?
Spoko, zachowasz stanowisko. Kurczę, może nawet poprowadzisz firmę.
Lecę na spotkanie.
- Fajnie się gadało. - Tak.
Cześć.
Kocham cię.
Co?
Coś mówiłeś.
Nie, nic. Na razie.
Rozmawiałaś z JJ-em?
Młody dobrze wygląda, co? Skomplementował moje stopy.
Czego chciał?
Pan Ciasteczko chciał kupić prawa do naszej muzyki do aplikacji.
Mówi, że ludzie lubią starocie.
Starocie? Nie wyrzuciłaś go za to?
Złotko, sama jestem starociem.
A jutro idę do chirurga.
Takie tam drobne upiększanie.
Odbierzesz mnie ze szpitala.
Oczywiście.
Co zechcesz. Tylko nie sprzedawaj firmy.
Mówisz tak,
bo ty i JJ byliście parą.
Ty nie lubisz kapeli,
bo ty i Dr Teeth byliście parą.
No dobra, tu mnie masz.
Masz jedną szansę. Album ma zrobić na mnie wrażenie.
Inaczej sprzedam firmę.
Rozumiesz?
Tak. Kapela właśnie czaruje w studiu.
Zaufaj mi, Penny, będzie ogień.
Ogień!
Tylko nie to.
Czemu?
Prawdziwy wieniec dla mojej damy.
Zostawiam ich na chwilę, a oni robią kolejną balangę?
Ty działasz po swojemu, oni po swojemu.
Nora!
Czyli muszę więcej kłamać.
Zwiększyć wysiłki.
Jest to metoda. Dobra.
Żartujesz?
Hej, imprezowicze.
Nobu!
O co chodzi?
Posłuchaj tylko. Poszliśmy na zakupy.
- Tak. - Pewnie.
Była wyprzedaż storczyków.
No to zaczęłam pleść wianki. Patrzę,
a tu nagle all-inclusive, wyspiarska, oceaniczna, panatlantycka,
kokosowa impreza na plaży jak w Malibu.
Z szacunkiem dla każdego kontynentu
i archipelagu na świecie.
Impreza basenowa.
Stroje kąpielowe opcjonalne.
Super. Ale ustaliliśmy, że robimy album, nie?
Album. No tak. Wiesz co?
Jakoś nam umknęło.
- Nasza wina. - Tak.
Spoko, impreza jest super. Mega.
Tylko producenci wypytują,
zaraz stracą cierpliwość.
Nie możecie grać w kółko tego samego, skoro występujecie na Hollywood Bowl.
Zapomniałam wspomnieć? Wszystko dograne.
Serio? To wspaniała wiadomość!
- Na zdrowie. - Aż mi się w głowie kręci.
I to nie tak przyjemnie.
No i Zedd. Ten producent, pamiętacie?
Widzę się z nim w Malibu.
Błagał mnie o współpracę.
O rety!
Janice, żyjesz?
Słyszysz nas?
Coś pożółkłaś.
- Wszy... - Budzi się.
Mów do mnie, Janice. Co się stało?
To wszy...
Wszy?
To wszy...
Ona ma wszy!
Wszy...
Wszy nie przyprawiają o mdłości. To coś innego.
Wszystko kłamstwa!
Kłamstwa.
„Wszystko kłamstwa”.
Wiesz co? To ma sens!
Janice ma okropną alergię
na wszelkiego rodzaju fałsz i ogół oszustw.
Chcesz powiedzieć, że Janice jest uczulona na kłamców?
Tak, ale... To nie to,
tu wszyscy są lojalnymi przyjaciółmi, ufamy sobie.
Chyba że
pośród nas czai się wichrzyciel lub wichrzycielka o mrocznym sercu.
Pokaż się.
Dobra, przyznam się. Okłamałem was.
Mówię, że nie opuściłem żadnego waszego koncertu,
ale to nieprawda.
W 2014 roku miałem zapalenie spojówek. Przegapiłem występ w Jersey.
Nie może być.
No ale to chyba nie przez moje kłamstewko.
Czyli jest tu ktoś inny,
kto przędzie potężną sieć kłamstw.
Kto taki?
Szczerze mówiąc,
bardzo mnie rozczarowałeś, Moog.
Powinieneś się wstydzić.
Muszę iść do domu i się uspokoić. Zdenerwowałam się.
- Kłamstwa. - Cześć.
Doceniam, że to nie skrzeczący paw,
ale muszę iść.
Pa.
Dobra, dawaj tę kozę.
Chodź.
Pa, Dareczku.
Co za widok! Szkoda, że nie możecie lecieć ze mną.
Do zobaczenia w Tokio, moi drodzy.
Hashtag, pokora, hashtag, prawda.
Nie uwierzysz, co się stało.
Najpierw doceń, co tu zrobiłam.
Jesteś Davidem Blaine'em internetowego oszustwa.
Dziękuję.
Zrobiłam, co doradziłaś.
Kłamałam jak z nut, wszystko szło świetnie.
Oczywiście.
Aż się okazało, że ze wszystkich kapel
właśnie w tej jest gitarzystka-hipiska, ludzki wykrywacz kłamstw.
Wiem. Pracuję w show-biznesie.
Bez kłamstw to się nie uda.
Dobra. Źle do tego podchodzisz.
Kłamstwa to po prostu nieprawda, która czeka na urzeczywistnienie.
Właśnie zrobiłaś sobie selfie z deską sedesową.
Tu nic nie jest prawdą.
Jakaś wypożyczalnia odrzutowców właśnie napisała.
Zasponsorują mi lot na Bali za posta.
To jest prawdziwe.
Zedd nie jest prawdziwy.
Nie mam dojść do takich producentów.
Bo ty z komórki tylko dzwonisz.
Gość co rano biega po kanionie. Jedź się z nim spotkać.
Jesteś inspiracją.
Wiem.
Tylko obiecaj, że mnie mu przedstawisz,
jak będziecie robić przeboje.
Stoi.
- A koza? - To Dareczek. Złośliwiec.
Zedd!
Cześć, co słychać? Jestem Nora.
Szybki jesteś. Wszędzie cię szukałam.
Jestem zajęty.
Dzwoń do biura.
Potrzebuję minutki, góra dwóch.
Skurcz! Padam, umieram.
Umieram.
- I po mnie. - W porządku?
Gardło takie suche.
Chciałbyś zdobyć Grammy?
Już mam, dzięki.
Weź go sobie.
Dareczek.
Zapomniała Dareczka.
Zabierz Dareczka do samochodu.
Zwierzak?
Zedd!
Wy się znacie?
-Żartujesz? - Tak.
Znamy się z Mayhem jak łyse konie.
No to super.
Szkoda, że nie wiedziałam.
Przekaż, że się odezwę.
Coś porobimy.
Zespół właśnie szuka producenta do pierwszego albumu.
Pomyśleliśmy, że...
Pa, Dareczku.
Nie puszczaj kozy!
Pa!
No dobra.
Tyle dobrego, że gorzej nie będzie.
Penny - CZEKAM NA CIEBIE W SZPITALU GDZIE JESTEŚ?
SKOŃCZYŁAM UPIĘKSZANIE NADAL CZEKAM
NORA? - HALO! - WIELKI LITERY! PRZYJEŻDŻASZ CZY CO? - NORA?
O nie. Miałam odebrać Penny.
Szukam Penny Waxman.
- Nora, jesteś. - Moog?
Janice się ucieszy.
Janice?
Wzywam dr. Ostowitza.
O nie.
Co ja zrobiłam?
Daj spokój. To nie twoja wina.
To wszystko Morg.
„Moog”. I jeszcze raz przepraszam.
Słusznie. Tak kłamać, bo się zapalenia wstydzi.
Janice ma szczęście, że żyje.
To nie wina Mooga.
To ja.
Dlaczego miałabyś kłamać?
Jesteś szefową wytwórni.
Nie jestem.
I nie dzwonią do mnie producenci.
Hollywood Bowl też nie jest dogadane.
A waszego procesu twórczego nie czaję.
Jest najgorszy.
Ale to ja.
Jestem kłamcą.
Czuję się niesamowicie.
Co za niesamowita sala.
Wyglądacie niesamowicie.
Kochanie, wróciłaś.
Tak jest, Floyd,
bo szefowa przyznała się do kłamstw.
Lips wali prosto z mostu.
Bo szefowa przyznała się do kłamstw.
A my myśleliśmy, że w nas wierzysz.
- Tak. - Bo wierzę.
To była prawda.
Teraz jakoś nam ciężko ci uwierzyć.
Pa, Nora.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
- Dobrze znów cię słyszeć. - Całe szczęście.
Lips mówił, że umarłaś.
- Tak myślałem. - Nic mi nie jest.
Wzywam dr. Ostowitza.
Penny?
Na pewno nie Madonna.
Ale często się mylą.
Przepraszam za spóźnienie.
Ostatnio ciągle tylko zawodzę ludzi.
Brzmisz smutno. Jesteś smutna?
Bo nie widzę.
Miałam na ciebie nakrzyczeć,
ale jak jesteś smutna, to nie ma co.
Tak, jestem smutna.
Okłamałam zespół, zdradziłam ich zaufanie, prawie zabiłam Janice.
Chciałam udawać, aż się uda.
A narobiłam tylko bałaganu.
Udawać, aż się uda?
Myślisz, że temu zawdzięczam karierę?
A nie? Jak wszyscy?
Nie! Byłam brutalnie szczera.
Oto tajemnica sukcesu.
Bądź szczera. Zawsze bądź sobą.
A jeśli to nie wystarczy?
Przestań! Jesteś wspaniała.
To przez leki?
A jak.
Może być.
Kto mnie prowadzi? Czy to ty, Barry Manilow?
Kurde, szok.
Cały ten czas
mieliśmy show-biznes za ostoję prawdy i uczciwości.
Tak.
Zostają nam sprzedawcy samochodów i politycy.
Ja tam się cieszę,
że Janice nie zginęła w pajęczej sieci kłamstw Nory.
Chociaż pająki są naszymi przyjaciółmi. To dziergacze przyrody.
Prawda.
Nie mogę tylko pojemnąć, dlaczego szefowa tak nas okłamała.
Sorki,
ale dobijam się od godziny.
Wiemy.
Mogę wejść?
Mam.
Uchyl kapkę,
ale nie krzywdź Janice swoimi toksycznymi kłamstwami.
Posłuchajcie.
Kłamałam i udawałam kogoś, kim nie jestem,
bo nie czułam się was godna.
Nie miałam łatwego dzieciństwa.
Mama sobie nie radziła.
Po śmierci taty musiałam zająć się siostrą i...
Za dużo gadam.
Nie, kontynuuj.
Kiedy było mi już bardzo ciężko,
zawsze mogłam zagłuszyć świat muzyką.
Śpiewać i tańczyć w moim pokoju, aż wszystko stanie się lepsze.
Wiecie?
Dlatego chciałam to zrobić.
Bo zawsze miałam tylko muzykę.
Dobrze mówi.
- Tak. - Nora.
Rzecz w tym, że późno zaczęłam.
Teraz staram się nadrabiać.
Wiem jedno.
Pracuję z najlepszym zespołem na świecie.
Jimmy Jam and the Flimflammers?
Nie, Zoot.
Dr Teeth and The Electric Mayhem.
Fakt, nie gracie jeszcze w The Hollywood Bowl,
ale obiecuję, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby tak się stało,
bo w was wierzę.
Jakieś zawroty głowy, coś?
Nie. To było szczere.
Otworzyła przed nami swoje serce.
I to jak. Błyszczysz.
Co się dzieje?
Nie trzeba, serio.
Luzik, śpiewaj.
Przez was czuję emocje.
Nora.
Jesteś.
Wszystko się ułożyło?
Tak.
Widzisz? Udawaj, aż się uda.
Odpuszczam. Z Mayhem kłamstwa nie działają.
Czekaj, poznali prawdę?
Tak.
Nie obchodzi ich,
że nie jesteś superszefową megawytwórni?
Nie.
Boże.
Musisz się czuć taka wolna.
Fakt.
Życie w kłamstwie jest wyczerpujące.
Mnie to mówisz?
Ja właśnie się wspinam na Fudżi.
Mam coś jeszcze lepszego.
Świeże powietrze koi duszę.
Już wiem, czemu lekarz zalecił mi ruch.
No nie, doktorze?
Sugeruję, żebyś zasięgnął drugiej opinii.
Prawie jesteśmy.
Schodzenie jest łatwiejsze.
To my nie schodzimy?
W czym to jest lepsze od zdjęć z sedesem?
Cierpliwości, Han. Zrozumiesz.
Wspinaczka, kto by się spodziewał.
Nie chcę się chwalić, ale robię to już od wtorku.
Lubię poznawać prawdziwą Norę.
Ja też.
Następnym razem cię posłucham.
Wystarczy, że przesłuchasz demówkę.
Nigdy się nie poddajesz, co?
Nigdy.
Poznajesz prawdziwego mnie.
O kurka!
Pa, Dareczku.
Pan Niezręczny ci się spodobał.
Moog? Nie, nie jest w moim typie.
Na zdrowie!
Arcyprześliczne, prawda?
Uwielbiam zielony ekran, ale to jest niepodrabialne.
Tak.
Zupełnie jak praca z nimi.
Mam tylko nadzieję, że ta szczerość się opłaci.
Chyba mówią na to „karma”.
Tak... Chwileczkę.
Nobu.
Co? Do mnie?
- Kto dzwoni? - Pewnie karma.
Bez jaj.
Halo?
No to jedziemy.
Napisy: Konrad Szabowicz