Niedobrze.
Dla mnie totalny sztosik.
Święte słowa.
Jak jest awaria, bawię się jak wariat.
Dwa, trzy, cztery!
Dość. Narobiliście zamieszania.
- Taki jest rock and roll. - Nie.
- Zróbcie przejazd. - Może najpierw odjazd?
A mogę zamówić kawałek?
Dwa, trzy, cztery!
Poprzednio...
- Dzień dobry. Mogę jakoś pomóc? - Dobrze trafiliśmy?
Szukamy naszego syna.
Mama?
Tato?
Zabieramy cię do domu, Juniorze.
Tak.
Zawsze chcieliśmy odwiedzić Próchnikon,
ale nie mogliśmy się wybrać.
Jest prawdziwy bum na usługi dentystyczne.
Bum! Smacznego. Najlepsze pączuszki w Nowym Orleanie.
- Bum! - No dobra.
Floyd Pepper, witaj.
Uszanowanie.
Jedzcie, chudzielce jedne.
Wyobraźcie sobie nasze miny, jak się dowiedzieliśmy, że dostaniemy
Nagrodę Miliona Uśmiechów, i to tu, na Próchnikonie.
Nic nie czaję.
To coś jak Oscary, tylko za coś istotnego.
Dentystyczne osiągnięcie stulecia.
Chcemy, żeby Junior przestał marnować czas na te bzdury.
Albo pomoże nam w klinice, jak obiecał,
albo złamie matce serce.
- Czyż nie, Geraldzie? - Tak.
Komu nić dentystyczną? Leci nić, kryć się, kryć!
- Pokaż im. - Dobra.
Między ząbki wsadzasz nić, teraz w górę i w dół idź!
- Wierszyk na szczęśliwe ząbki. - Tak.
Co się dzieje?
No to do hotelu. Buziaki dla wszystkich.
Uszanowanie.
Floyd.
Czekaj, dr Teeth jest prawdziwym lekarzem?
Tak, nasz kochany doktorek jest muzycznym bohaterem serc i dusz.
Jest także pełnoprawnym stomatologiem.
Więc tak.
Wszystko z nim gra?
Na pewno nie.
Ma tylko intensywną, wywołaną stresem retrospekcję.
Wszyscy do Trzonowego Ekspresu! Komu nić dentystyczną?
TRZONOWY EKSPRES
- Tak, Geraldzie? - Tak.
Leci nić, kryć się, kryć!
Leci nić!
Junior, przynieś więcej próbek. Dzieciaki je uwielbiają!
Dobrze, mamo.
Sklep muzyczny MELODIE JERRY'EGO
Chwytliwa melodia.
Dziękuję, wciąż się uczę.
Nie mogę dosięgnąć tej cienkiej struny.
A ty na czymś grasz?
Nie. Ale wiesz, co lubię robić?
- Co? - Zakradam się do klubów na Bourbon Street.
- Tak? - I podglądam.
- Tak? - Zawsze mnie łapią. Ale wiesz.
- To nic nie kosztuje. - No.
Jak coś, to zapraszam, wpadnij posłuchać, co tu brzdąkam.
Teraz pracuję nad takim kawałkiem.
- Tak jest! - Wybacz, nie mogłem się powstrzymać.
Nie. Potraktuj to jako prezent.
I tak już całą ośliniłeś.
- Nie mogę. - Możesz. Masz talent.
A ja dzięki tobie mam fajne przejście.
Jeszcze raz? Dawaj. Dwa, trzy, cztery.
Genialnie!
Junior. Co ty wyprawiasz?
Szkliwo sobie z zębów zdmuchniesz.
- Powiedz mu, Geraldzie. - Tak.
To moja wina, proszę pani. Tylko mi przytrzymywał harmonijkę.
Lepiej mu ją zabierz,
bo Junior będzie kiedyś lekarzem.
- Tak, proszę pani. - Chodźmy, skarbie.
Miłego dzionka.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Przyszły doktorku.
Na razie.
Wspomnienie.
- Wszystko w porządku? - Kto czuje gumbo?
Czas nałapać raków.
Raki? Nie. Dopiero zaczęliście grać.
I znów przestajemy.
Raz na dziesięć lat zjawiają się rodzice Teetha.
Ględzą mu o przejęciu tego ich gabinetu.
Ale nie martw się.
Musimy tylko zaczekać,
aż zakończy cykl emocjonalnego odmłodzenia.
Co?
No. W końcu im odmówi i wszystko wróci do normy.
- Czyli kiedy? - Może za tydzień, może za miesiąc.
Raz to w sumie prawie dekadę.
To był taki szalony czas. Nowe milenium.
Fajnie, ale nie mogę stracić wokalisty ani na tydzień, ani na dekadę.
Nie. Przemówię mu do rozsądku.
- Teeth! - Zaczekaj. Wróć!
To cały proces.
- Nic nie wiesz. - Poczekaj.
- Nora! - Mój Boże.
Tak. To jej imię.
- Nora. - Tak. Odzyskaliśmy ją.
- Nora. - Po co to powtarzasz?
- Nora. - I to szeptem.
- Nora. - Dobra.
Łódka gotowa, mam wodery. Ostatni dzwonek na połów.
Nie możesz tak po prostu... I poszedł.
Pierwsza faza jego procesu
oficjalnie się rozpoczęła.
Dobra wiadomość:
zawsze kończy się pysznym gumbo.
Zła wiadomość: potem nadchodzi faza druga.
Faza druga?
Kreatywny marazm.
- Kreatywne co? - Kreatywny ambaras.
Kreatywne co?
Dlaczego?
Dlaczego? Dlaczego?
Dlaczego?
Może następna linia to Z.
Po fazie marazmu przychodzi muzyczne zwątpienie.
Kogo ja oszukuję? Żaden ze mnie wirtuoz.
Nawet na trójkącie nie umiem grać.
Co?
Widzisz? Nie brzmi.
Widzisz?
A jak już brzdęknie, następuje wybuchowy bunt.
Dość! Nie potrzebuję cię!
Nie potrzebuję rodziców! Nie potrzebuję trójkątów!
Odrzucowuję wszelkiego rodzaju kształty. Nawet romb.
Potem przychodzi wybuchowy żal.
Przepraszam cię.
Tak mi przykro.
A to nic w porównaniu z następną fazą,
czyli bardzo nagłą retrospekcją...
GRATULUJEMY UKOŃCZENIA STUDIÓW
Mój synek jest prawdziwym dentystą.
Jak mawiał twój świętej pamięci pradziadek,
„Niech ci tacka na ślinę ocieka szczęściem”.
- Czyż nie, Geraldzie? - Tak.
Dziękuję za te wspaniałe słowa, mamo.
I to jedno od ciebie, tato.
Będzie już tylko wspanialej.
- Złote etui dziadunia na nić? - Tak.
Idź się pożegnać z przyjaciółmi, zaczekamy w Trzonowym Ekspresie.
- Chodź, Geraldzie. - Dziękuję mamo i tato.
Rusz zadek, Geraldzie.
Znam cię. Przyszły doktorek, no nie?
Czy już teraźniejszy? Pamiętasz mnie? Ze sklepu muzycznego?
Tak.
Z wąsem i bez okularów ledwo poznałem.
Jedne zapuściłem, drugie wyrzuciłem.
Czy włażę czasem w ściany? Pewnie.
- Teraz muzyka mnie prowadzi. - No to szacun, sierżancie.
Wyrzucili mnie z wojska
za jazzową wersję pieśni pogrzebowej.
Teraz podążam za marzeniami. Trochę jak ty, co?
- Tak, chyba tak. - No.
Ciągle tej struny nie ogarniam.
A myślałeś o grze na basie?
Mniej strun, mniej palców. Jesteś mądry, doktorku.
A właśnie. Mam coś dla ciebie.
- Proszę. - No nie!
Nie wierzę, że to masz.
Zawsze chciałem ci podziękować za to przejście.
Wiesz...
Zagramy raz jeszcze?
Nie, dzięki. Nie jestem muzykiem. Nawet nie wiem, jak...
Tak jest.
Dawaj.
Wszyscy na pokład, Juniorze.
Znowu się bratasz z tym muzycznym chuliganem?
Ojciec na to nie pozwoli. Nieprawdaż, Geraldzie?
Tak.
Jeszcze raz dziękuję, ale zatrzymaj to. Powodzenia w spełnianiu marzeń.
I wzajemnie.
Nie ma to jak fantastyczna retrospekcyjka
na rozruszanie paluszków.
No nie?
- To już koniec? - Nie.
To tylko faza maniakalnego dobrobytu.
Dla mnie bomba. Nieźle zasuwa.
- Moog, powiedz mi... - Nagrywam każdą nutę.
Aż mam ochotę cię pocałować.
Robię swoje i tyle.
Nora.
No.
Wszyscy wiemy, że kochasz Norę.
Nora.
Trzymasz rękę na moim sercu.
- Nora. - Dobrze.
Kolego, mam robotę. Dość już norowania, co?
- Dobrze. - W porządku.
Nora, Nora...
To niewiarygodne, Hannah.
Mama Teetha zepsuła cały album.
- Babka namotała synowi w bani. - Nic nowego.
Przestań.
Mam chorą relację z mamą, ale to nic przy Tinie Teeth.
Przechodziłaś to.
Jeśli ktoś może pomóc Teethowi, to ty.
Dobra.
Moja maseczka z koziego sera z kompostem w końcu przywarła.
- Ominęły mnie pogaduchy? - Nie.
Tylko niechciana sesja terapeutyczna.
Skoro o tym mowa,
jutro będzie dopiero dziwaczny dzień.
Następna faza Teetha.
Romantyczna impulsywność.
- Gwiazdko. - Czego chcesz?
- Przerywasz mi posiłek. - Wieści, które przynoszę, są ważniejsze.
Zostaniesz moją żoną w miłości i prawie?
Na całą wieczność.
Nie odpowiadaj. Jego rodzice są w mieście.
- Co? - Nie wspominałem?
Znowu ta twoja matka?
Sześć razy przez to przechodziliśmy.
To się więcej nie powtórzy.
Ale pierścionek zatrzymam.
Tylko błyskoteczka przebija skrzydełeczka.
Wiem, że masz trudną relację z mamą. Rozumiem to.
Ale, koniec końców,
musisz podążać za swoimi marzeniami, a nie ich.
Ale...
Ale jak?
Przerwij ten proces
i pokaż wreszcie rodzicom, że już jesteś lekarzem.
Leczysz serca i dusze.
Serca i dusze, fakt.
Podziękował, szefowo.
Coś ty narobiła?
Dlaczego kazałaś mu przerwać proces?
Po kiego grzyba?
Bo to szaleństwo musi się skończyć. Nie ma za co.
Kurka, ty nie czaisz. On nie może tego tak przerwać.
Dlaczego nie?
Bo on zawsze w końcu odmawia.
Ale tylko wtedy,
- gdy przejdzie przez cały proces. - Cały.
Przez ciebie zakończył go przed czasem.
Teraz nie sprzeciwi się rodzicom
- i zyska pewność finansową w zawodzie. - Pewność finansową.
Nie ma mowy, że zostanie lekarzem,
i to dentystą. Coś wymyślę.
Zaczekałbym do następnej retrospekcji.
- Co? Nawet go tu nie ma. - Nie jego.
Mojej.
Chyba nie szczotkowałeś, Gieniu.
Przepraszam.
Chciałbym wykupić miejsce na wyprawę na cajuńskie bagna.
Niestety biuro jest tuż obok...
To ty! Dobry lekarz.
No nie, sierżant Pepper.
Przyszedłeś do naszego gabinetu.
To wasz gabinet? Przewrotne to życie.
To może zajrzysz mi pod maskę, jak już tu jestem?
Dobra, otwórz szeroko i powiedz...
- Widzę, w czym problem. - W czym?
Nie masz zębów. Trzeba założyć most.
Jedno przejście już mi dałeś.
To akurat most protetyczny, ale twoje przejście jest lepsze.
No nie. Nadal ją masz?
Nie powinienem. Ale to zrobię.
Tak jest.
- Hej! - Dalej.
Co tu się, na wielkie bagna...
- Znowu ty? - Uszanowanie.
Co ten uliczny grajek tu robi?
Ciągle zadaję sobie to pytanie, mamo.
Wszechświat wciąż nas do siebie zbliża.
Myślę, że to przeznaczenie.
Stomatologia to twoje przeznaczenie.
I pewnego dnia przejmiesz stery,
by zadbać o całe kilometry uśmiechów. Jak obiecałeś.
- Prawda, Geraldzie? - Tak.
Mama ma rację. Obiecałem, że przejmę gabinet.
Nie powiedziałem kiedy.
Co tam robisz?
Zabezpieczam się, że tak powiem. Chodźmy.
Dokąd?
Ku przeznaczeniu.
Rodzicom będzie go brakować?
Absolutnie.
Rany, długa retrospekcja.
Tak, Zoot jeszcze nie wyszedł.
Koniec z retrospekcjami. Musimy pomóc Teethowi z rodzicami.
Za późno. Straciliśmy go.
- Pojechali na Próchnikon. - Zostawił to.
Złotą nakładkę na ząb?
On naprawdę odszedł.
Nie. Idźcie po instrumenty. Czas zrobić trochę zamieszania.
Chodźmy.
- Nora. - Boże, nie.
Ta płyta to najważniejsza okazja w moim życiu.
Nie mogę się zabujać w szefowej.
Nie żebym się bujał.
- Nora! - Dobrze. Może trochę.
Ona się umawia z facetami pokroju JJ-a.
A ja ledwo... Po co ja ci to tłumaczę?
Odpuść i tyle.
- Idziesz czy co? - Jestem cały twój.
Nie.
Dobra.
Dobrze już.
Nora.
Oto laureaci Nagrody Miliona Uśmiechów,
dr Tina Teeth i jej wierny asystent Gerald.
Dziękuję.
Nie do wiary. Nagroda Miliona Uśmiechów.
Muszę przyznać,
że nawet o niej nie marzyliśmy.
-Czyż nie, Geraldzie? - Tak.
Choć nas czeka emerytura, gabinet będzie leczyć was dalej
dzięki naszemu synowi, kóry spełni nasze największe marzenie.
Podejdź, Juniorze.
- Chodź. - Dobrze, mamo.
Uwaga, Próchnikon.
Wzywam doktora Geralda Teetha Juniora. Cześć, bracie.
Piszemy tę piosenkę, odkąd się poznaliśmy.
Chyba czas to zakończyć, prawda?
Mowy nie ma, grajku.
Zawsze same z tobą kłopoty.
Dla pani kłopoty. Dla mnie to los, którego chciał los.
Teeth.
Daj czadu, doktorku.
W porząsiu.
Niebiosa.
Nie rób tego, Juniorze! Obiecałeś.
No to na pewno przebija kanałowe.
Spójrz tylko.
Zorza polarna.
Tak jasna, że ją w Krakowie widać.
Wyobraź sobie.
Spójrz na to.
Jemu wystarczą puszki zamiast perki.
Nasz duet to od teraz trio!
Graj, Zwierzak!
Nie ruszaj się. Dzięki, autobusiku.
Tak.
To się nazywa rwanie.
Przepraszam. Juniorze, o rety. To...
Mamo, nie musisz nic mówić.
Dawno temu złożyłem wam obietnicę i zamierzam jej dotrzymać.
Nie jeśli ja mam coś do powiedzenia.
- Geraldzie? - Tato?
Posłuchaj mnie, Juniorze.
Chcieliśmy zapewnić ci świetlaną przyszłość.
Pełną uśmiechów.
Dziś nie mam już wątpliwości.
Od dawna wywołujesz miliony uśmiechów.
Jeśli ktokolwiek zasługuje na tę nagrodę, to właśnie ten doktor Teeth.
Czyż nie, kochanie?
Tak.
- Mamo. - Juniorze.
Dziękuję ci, mamo.
Dziękuję i tobie, Floydzie Pepper.
Uszanowanie.
Juniorze, byłeś niesamowity. Cała mamusia.
Dwa, trzy, cztery!
LISTA UTWORÓW
UTWÓR 1 – WYOBRAŹ SOBIE
UTWÓR 2 – ROCKIN' ROBIN
UTWÓR 3 – CZEGO CHCE LOS
Co to za akord, C?
UTWÓR 4 – KTO STWORZYŁ ROCKA?
Daj to na tablicę.
Muppety to znają.
Kolejna perełka do kolekcji.
Sześć kawałków w sześć dni. Ogień.
Bez szefowej by się nie udało.
Pomogłaś nam z brakiem weny,
rozwikłałaś moje rodzinne zawiłości.
Cieszę się,
że rodzice pozwolili ci realizować swoje marzenie
zamiast ich celów.
Dziękuję.
Muszę się przespać,
bo ten zespół wie, jak grać rock and rolla całą noc.
I „cały dzień trwa”, jak w piosence.
Nie widziałem tego tatuażu.
Ano.
„One Love”?
Bob Marley rządzi.
No co ty?
Nie gadaj!
Ale jazda. Kto by pomyślał?
Myślę, że jesteśmy jak Teeth i Floyd.
Czasami muzyka po prostu zbliża do siebie dwoje właściwych ludzi.
Tak. Tak chciał los.
- Do jutra. - Tak, dobranoc.
Nora.
Uśmiech.
Ożeż.
Napisy: Konrad Szabowicz