Panie i panowie, od lat słuchacze w całym wszechświecie marzą,
by zajrzeć za kulisy procesu twórczego
Dr. Teetha i zespołu Electric Mayhem.
Dziś po raz pierwszy w historii
pokażę wam... Dobra, już wchodzisz.
Pewnie się zastanawiacie,
co ekipa filmowa robi w waszym świętym miejscu.
Zastanawiamy się, czy zacząć refren od G.
Spróbujmy od J.
Pomyślałam, że jak już was wzięło na granie,
to może uchwycimy waszą magię w superfilmie rockumentalnym?
Kto mnie zagra?
Ty. To właśnie w tym najlepsze.
Pokażcie tylko swoją miłość i magię,
które tworzą Electric Mayhem.
Świat potrzebuje miłości, zwłaszcza teraz.
I nawet JJ uważa, że ten zespół to czysta miłość.
Czekaj, powiedziałaś...
Siemanko, ziomeczki. Spokojnie.
Zły!
Zwierzak, spójrz na mnie. JJ dobry.
Tak, JJ spoko, JJ przyjaciel.
„Przyjaciel?”
Też niezbyt czaję. JJ nam teraz pomaga?
Po tym, jak kupił nam więcej czasu u Penny,
skoczyliśmy na kawę...
Na randkę?
- Co? - Nic.
Kiedyś urządzaliśmy burze mózgów.
Wróciliśmy do tego.
I bum! Coś wymyśliliśmy.
Dr Teeth i Electric Mayhem
staną się nieśmiertelni dzięki własnemu dokumentowi,
jak Beatlesi z...
- Get back! - Już.
Nie wyganiam cię, to tytuł filmu o Beatlesach.
Zatrudniliśmy reżysera z górnej półki.
Dolna półka się melduje!
Poznajcie Kevina Smitha.
- Reżyser Clerks, Clerks II. - I trójki.
Pamiętajcie, że zrobił o wiele więcej
niż wulgarne komedie.
Robił filmy akcji, horrory, satyry polityczne...
I czymkolwiek było Yoga Hosers.
Pojechał.
Teeth i jego cięty język. Rany, jak ja za wami tęskniłem.
- Brachu! - Chodź.
Brachu.
No tak, znacie się.
Tak, to nasz Bro Pesci, Broey Ramone,
nasz Brosep Gordon-Levitt. Znamy się.
Ciesz się, że mnie nie znałaś.
Dzięki nim nie jestem już nudziarzem z Jersey.
Pewnie.
Spędziłem życie na kręceniu ostro jechanych filmów dla dorosłych
i jestem gotów na rozrywkę dla całej rodziny.
Chcę zrobić film o radości i miłości,
jakie przynosi nam mój ulubiony zespół.
The Commodores.
Nie. Mówię o Mayhemach!
- O was! - Super.
Posłuchajcie mnie.
- Widzicie kamerę? - Tak.
Nie patrzcie w obiektyw.
Nie.
Zachowujcie się naturalnie.
To jest najważniejsze. Spróbujmy.
- Akcja. - Byle było naturalnie.
Jak Beatlesi, Dr Teeth i Electric Mayhem
postanowili pokazać światu harmonijny proces twórczy.
Aby wywrzeć nieco presji, narzucono im losowy termin.
Mają OSIEM dni na nagranie materiału.
LOSOWY TERMIN
Akcja.
PAN BASISTA
Nieźle.
Ziółek?
Powinien mnie zagrać Elvis Presley.
Zoot, Elvis nie żyje.
Co? Kiedy?
Ależ ten riffik leci.
Czas go ubarwić.
- Lecimy! - Mnie tu nie ma.
Dziergam sobie tylko.
Nawet mnie nie zauważycie.
Ona to jest, co nie?
Jakaś na pewno.
Dzięki za pomoc, Han.
Żartujesz? Uwielbiam charakteryzację.
A wszyscy, którzy tu siedzą, sprzedają mi gorące ploteczki.
Właśnie. Mów, co z JJ-em.
Nie ma o czym mówić. Liczy się tylko dokończenie albumu.
I ten dokument.
I koncert w Hollywood Bowl.
Czyli zajmujesz się życiem zawodowym,
olewając miłosne.
Pomocy, ktokolwiek!
Ocalę go.
- Siema, Moop. - Moog.
No wiem.
Dzięki twojej wiedzy na temat Mayhemów
film może być festiwalem miłości, jakiego pragnie Nora.
No tak. Pewnie. Wszystko, by jej pomóc.
Super. To co masz na Zwierzaka?
Poważnie? No...
Zwierzak rzadko się kąpie. Zawsze mówi, że mu za mokro.
Dobre. Nada się.
Uwielbia króliczki.
- Króliczki? - Tak.
- Przyda się. - Do czego?
Do powstrzymania Zwierzaka przed zniszczeniem mi szans na związek.
Moment. Co tu się odwaliło? Można powtórkę?
Nie.
Co o tym sądzisz?
Jakoś tak. Co myślisz?
Jak chcesz zrobić przerwę,
- to spoko. - Miły i cieplutki.
Mój ziomek...
Zwierzak.
WIem, JJ zły.
A króliczki dobre?
- Króliś! - Tak jest.
To jak króliś dobry, to może JJ też?
- Królisiowy dobry. - W porządku.
- Wiedziałam, że się uda. - No.
Co?
A James Brown? Byłby dobrym mną.
On chyba nie żyje.
Co? Kiedy?
To kawałek, który próbowałem zagrać wczoraj.
Grillowany serek?
- Grillowany serek? - Moog.
- Co robisz? - Nie ruszaj się stąd.
Jak chcesz.
Ja ci podmaluję podkrążone oczka,
a ty mi opowiedz, co czujesz do mojej siorki.
Co? Nie.
- Skąd wiedziałaś? - Makijażystki wiedzą.
Wiesz, że nie umywam się do JJ-a.
Koleś użył mojej wiedzy przeciwko mnie.
Miłość to gra bez zasad, Moog.
Każdy może wygrać. Nawet ty.
Ja nie gram w gry.
- Jestem uroczy i tyle. - I jak ci idzie?
Kiepsko.
No to się zmień.
Dlaczego chcesz mi pomóc?
Trzymam za ciebie kciuki.
- Dzięki. - Ale nie możesz być sobą.
Czyli nie trzymasz.
Mówię tylko, że musisz to zrobić po JJ-owemu.
Zagraj w tę paskudną grę, ale lepiej.
Mnie tu nie ma. Ale się wzruszyłam.
To ja też się ruszę. Przerwa.
- Lips, siemaneczko. - Cześć.
Pomóż mi trochę podkręcić ten dokument.
Wiesz, mocą gwiazd.
Się spodziewałem.
Znasz każdego.
Masz numer do któregoś Beatlesa?
Beatlesi, mordeczki. Niech sprawdzę...
Super. To brzmiało jak zgoda.
Love, love me do!
Królisiowy?
Tak, to ja.
Twojemu futrzastemu kumplowi przydałoby się towarzystwo.
Jeden króliś, dwa królisie.
Dwa królisie.
Nie! Moje buty!
O kurde, sorki. Pozwól, że ci jakoś odpłacę.
Dobra, 800 dolców.
Co? Nie pieniędzmi.
Podsunę ci więcej faktów.
Nie trzeba. Zwierzak mnie polubił.
Pomogę ci z Norą. Festiwal miłości, pamiętasz?
Wiem, jak możesz to osiągnąć.
Skoro to pomoże Norze.
Zapytaj Teetha i zespół,
skąd taka nazwa kapeli.
- Dobra. W porządku. - Tak?
- Dzięki. Ustawmy się kiedyś. - Pewka.
- Jasne. - Ustawmy się.
Zamierzasz pomagać konkurencji?
- Tak chcesz w to grać? - Nie.
Tak to wygram.
Wiem, kto powinien mnie zagrać.
Frank Sinatra?
Też nie żyje.
Co? Kiedy?
Skoro i tak macie przerwę,
może opowiecie mi, skąd taka nazwa kapeli?
- No bo... - No...
Znikąd w sumie.
- Wcale że nie. - No pewnie.
Króliś!
Na początku nazywaliśmy się
Superfajna Ekipa od Wesołych Wojaży i w Ogóle Sztos.
W skrócie SFEOWWIWOS.
Skrót równie długi co nazwa.
Koniec wspomnień.
Koniec? Najlepsze przed nami.
Poznali mnie.
Wtedy pierwszy raz grali w Whiskey a Go Go.
Taki tam supporcik przed supportem.
Przestań...
Wtedy ujrzałam na scenie moje złotozębne serduszko.
Poczułam ciepło w sercu i w głowie.
Włosy mi się zapaliły.
Nasz pokaz świateł laserowych zaczął podpalać widownię.
Jak już uprzątnięto całe zamieszanie,
podpisałam z zespołem kontrakt.
Dostali też nową nazwę.
Dr Teeth and The Electric Mayhem.
A ona dostała szczerą opinię:
„Dlaczego akurat Teeth?”.
A ja mu na to:
„Bo ja tak mówię”.
No i uległem.
Lips ma rację.
Zostaliśmy niesprawiedliwie potraktowani.
Słuchajcie.
Ustaliliśmy lata temu, że nie wrócimy do tematu nazwy
i zapomnimy o sprawie jak zdrowi ludzie.
Dokładnie. Całe to mianowannictwo nie ma znaczenia,
bo wszyscy wiedzą, że zespół nie ma frontmana.
Łatwo ci mówić, jak masz nazwisko w nazwie.
- Hej! - Przestańcie.
Nawet w logo mamy twoją japę!
- Wielką japę! - Co tu się wydarzyło?
I przez ciebie...
Mówię do ciebie!
Kłócą się.
Kapela, która nigdy się nie kłóci.
- Coś ty narobił? - Nic.
Zapytałem, skąd taka nazwa.
No, wtedy zawsze świrują.
Stary, trzeba było spytać.
- Pytałem. - Zajmę się tym. Dość nabroiłeś.
Nora...
Brawo, kolego.
Nie żeby to miało znaczenie, ale to nie twoja liga.
Czyżby?
Oszczędź sobie upokorzenia i zbastuj.
Albo co?
Albo zdejmę rękawice.
Za późno,
- ja już zdjąłem. - Tak?
A mam mięciutką skórę.
Dziwne, ale spoko. Walczmy.
Króliś!
Wracaj, króliś!
Jeden króliś, dwa królisie.
Króliś? Co?
Królisie robią królisie!
Króliś łaskocze.
Żądam zmiany nazwy zespołu!
To osobiste i zawodowe okrucieństwo pod każdym względem.
- Pewnie. - Widzisz?
Proszę was.
- Wiem, o co tak naprawdę chodzi. - O co?
Jesteście zazdrośni o sweter, który otula mi szyję.
No i co z tego?
Poproszę Penny, żeby ci wydziergała.
Byłbym ogromnie wdzięczny.
Do usług.
- Dziękuję! - To ja dziękuję!
- Nie ma za co! - Nie ma za co!
Dziękuję!
Nie ma za co!
Czekaj, Floyd. Dokąd idziesz?
Tak jak sam czarny koń, George Harrison,
wezmę urlop i w ciszy pójdę do domu.
To twój dom.
Zejdź mi z drogi!
Floyd, wróć!
Cześć, jestem Susanna.
Lips mówił, że potrzebujecie kogoś z The Bangles.
O rany, Susanna Hoffs.
Tadam!
Stary, prosiłam o Beatlesów.
- Jest z The Bangles. - Tak.
Chciałam Ringo albo Paula.
Spoko. Dla Lipsa wszystko.
To on nauczył mnie chodzić jak Egipcjanka.
Szalone lata 80.
Hej, szukamy kogoś do roli Zoota. Zainteresowana?
- Brzmi fajnie. - Przećwiczmy kwestie.
Oto scenariusz, Zoot.
Jaki scenariusz?
To dokument. A ty już jesteś Zootem.
Robimy dokument?
O czym mówisz?
- To nie ja. -Łatwo ci mówić.
Nadal kłócicie się o nazwę?
Nie, to była furtka to głębszych, ukrytych problemów kapeli.
Nazwali Penny natrętną, a mój kapelusz wstrętnym. Bzdura.
Mnie nazwali diwą i sknerą.
Półprawda.
Nazywali mnie kapryśną i lekkomyślną. To prawda.
Nazywali mnie chryzantemą.
Czasami trzeba spojrzeć w lustro, Lips.
Co?
Nie mam na to czasu.
Dzwonię do mojego fryzjera. Nie znacie się.
Prestańcie, bo reżyser się stresuje.
Znacie jego filmy. To wiele mówi.
W porządku. No to może
w duchu harmonii zakopiemy topór wojenny?
I wznowimy pracę nad miłosną piosenką o Penny.
- Wracajmy. - Przyjacielu!
Napisałem tę piosenkę o Janice.
- Janice? - Tak.
Doszło tu do dogłębnej dezorientacji.
Jestem całkowicie zorientowany!
Powiedz mu, słonko, dla kogo to napisałem.
Właściwie to ja napisałam to o sobie.
Piosenkę miłosną o sobie?
To wbrew prawom natury!
Jestem w trakcie samouzdrawiania, więc mogę pisać, o kim chcę.
To napiszę własną piosenkę miłosną o mojej drugiej prawdziwej miłości.
O zupie!
Zupa, zup-di-dup Zupę kocham tu
Zupa nie sprawia, że marszczę brwi Sprawiacie to wy
Krzywdzicie, ranicie Zostaje zupy picie
Zupa, zup-di-dup Moja zupa znów
Jeszcze nie skończyłem,
ale widać, jak bardzo kocham zupę.
To nie miłosna piosenka o zupie, a bardziej złośliwy przytyk do nas.
Nieważne. A dlaczego? Nie potrzebujemy utworów o zupie.
Gorącym rosołkiem pogardzisz?
Rosół to jeszcze nie zupa! Powiedz mu, Janice.
Obchodzi cię, co myślę?
Nigdy nie przepadałam za daniami podawanymi w miskach.
Jestem.
Ty jesteś Nora?
Paula Abdul? Ożeż. Co tu się dzieje?
Lips mówił, że mam zrobić cameo,
a mam u niego dług. To on przedstawił mi Skat Kata.
Wspaniale.
Super. Przykro mi, ale znów zaszła pomyłka.
Lips, miał być Paul, a nie Paula.
Wybacz, Paula. Możesz iść.
Siemano! Paula, no hej!
- Floyd, chodź tu. - Tak jest.
Jak się masz?
Jak nigdy. Napisałem piosenkę miłosną o gorącej zupce,
by odegrać się na Janice.
I to skutecznie.
Potrzebujesz choreografii?
Tak jest, do dzieła!
Nora? Mamy mały problem.
Boże, nie. To moje, nie.
Cześć wszystkim.
Jestem Zoot.
Jakbym patrzył w lustro.
To ja, Morgan Freeman.
Masz tę rolę, Marvin.
To nie tak.
Przykro mi, panie Freeman,
ale mamy już Zoota.
Gdzie?
Ty. Jesteś Zoot.
Dlatego będę się przyglądał jego ruchom i zwyczajom.
Dowiem się, jak to jest być w twoich butach.
Zapytajmy Jimmy'ego.
Nie jest tak źle.
To może być rola życia.
My na przesłuchanie do roli Zoota.
Nie ma żadnego castingu.
Super. Freeman zabrał mi kolejną rolę.
Nie ma żadnej roli! Zoot to Zoot.
Nic mnie nie przekona.
A to?
No dobra.
Nie. To jest drogie.
To... O Boże.
I łychą, i łychą, zamieszaj,
- zamieszaj. - Dość.
Gdzie są czyste, płynne ruchy? Od początku.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
- I łychą, i łychą. - Tak.
- Zamieszaj. - Wystarczy.
Wszyscy macie wyjść.
Paula Abdul, Morgan Freeman, wszystkie Zooty.
Weźcie po króliku i sio.
- To był zaszczyt. - Tak.
Nie ty, Zoot. Ty zostajesz.
Kto? Ja?
Katastrofa.
Że też na to pozwoliłam.
- Wszystko wyjaśnię. - Moog.
Nie, mam dość tej gry.
To moja wina.
- Co? - Przyznaję.
Dokument, króliczki,
nawet kupno wytwórni to preteksty,
by być blisko ciebie.
Dlaczego?
Kiedy ze mną zerwałaś,
powiedziałeś, że to dlatego, że jestem bezrobotnym,
zapatrzonym w ekran komputera przegrywem.
Dlatego harowałem całą dobę, aby stworzyć firmę,
zgromadzić majątek. Sylwetka przyszła sama.
Do tego depilacja laserowa, lekcje gestykulacji.
Czyli stałeś się taki dla mnie?
Nie.
Dla nas.
Ja...
Zróbmy cięcie.
Cięcie? Oszalałaś? Świetny materiał.
Co? To nie ma nic wspólnego z zespołem.
Miał być dokument o miłości
i to właśnie kręcę. Gonisz za swoją Amy.
Za kim?
Przestań, koleś to twoja Amy.
Żałujesz, że go rzuciłaś, wymknął ci się z rąk.
Naprawdę? Żałujesz?
To nagle dokument o mnie?
Miał być o kapeli.
O ich wzajemnej miłości.
To tę miłość świat musi zobaczyć, nie moją.
Rajuśku, ty unikasz tematu.
Być może.
Mam taką obsesję na punkcie kariery, że jeśli chodzi o życie uczuciowe,
nie wiem, od czego zacząć, Janice.
To chcesz usłyszeć?
Nie jesteś sama. Miłość jest trudna dla większości.
My nie jesteśmy jak większość.
Doktor ma rację.
Wybacz, że tak się nakręciłem przez tę nazwę.
Mnie pasuje.
Ale mnie nie.
Niniejszym wykorzystuję tę chwilę.
Od tego dnia
będziemy się nazywać
Electric Mayhem. Kropka.
Jesteś hojnym człowiekiem w pięknym kapeluszu.
Dziękuję, doktorze.
Do usług, bracie.
Ale przede wszystkim
dziękuję Norze za wykorzystanie załamania,
by przywrócić naszą jedność.
Nie ma za co. Chyba.
I cięcie. Tak!
Ludziska, chyba to mamy.
Ale co? To nie był festiwal miłości, to kompletny chaos.
Nawet nie było Beatlesów.
Nora, chcieliśmy pokazać światu, czym naprawdę jest miłość, mam rację?
Miłość to chaos i pasja. Zagmatwane uczucie.
Bywa skomplikowane.
Nie potrzebujecie Beatlesów, żeby pokazać światu, co czujecie.
Już pokazaliście.
No proszę.
Cichy Bob rzuca mądrą radą.
Wiesz co? Masz rację.
Nie potrzebujemy Paula McCartneya.
Zostało nam tylko skończyć z przytupem.
Tak? Co masz na myśli?
LOSOWY TERMIN!!
Makijażystki faktycznie wiedzą wszystko.
I tak nie słuchasz.
Potrzebowałam ekipy i słynnego reżysera,
żebym wyszła z ukrycia i zaczęła żyć.
- Tworzymy zgrany duet. - Wiedziałem.
To, co mówiłem...
Nie.
Doceniam, że porzuciłeś gierki i wybrałeś szczerość.
Czyli nie musiałem się depilować?
Nadal ci kibicuję.
Jaki jest następny ruch?
Mam dla ciebie tylko jedną radę.
Będzie, co będzie.
Dla uroczej damy.
- I dla gitarzysty. - Dziękuję.
- No i Toot. - Daj mi.
- No i Zoot. - Nieźle.
Craig, daj 24 na kamerę A.
Tutaj? Daj szerokokątny.
Na kamerę B daj 75 mm,
zrób zbliżenie na Zwierzaka.
Skarbie!
Uważaj na nerki.
Prosto z Shire do Szopy, jest i sir Peter Jackson.
Kopę lat, PJ.
Nie widzieliśmy cię od tamtej nocy w Wellington,
kiedy przedstawiono Feeblesów.
To była kiepska noc.
Dwóch objęto ochroną świadków. Reszta siedzi.
Co tu robi sir Peter Jackson?
Cóż, Lips widział mój dokument o Beatlesach.
Zdobył parę nagród.
To dzięki niemu Beatlesi są znani.
A Lips mówi, że wy jesteście jeszcze lepsi.
Panie Jackson.
„Sir Peterze”.
Panie sir Peterze Jackson, my mamy już film.
Janice, ja nie robię filmów.
Tworzę trylogie.
Zachowujcie się naturalnie. Nie patrzcie w kamerę.
Pokażcie talent.
- W porządku. - No dobra.
Tak! Czuję to.
Akcja.
No to jazda.
Teraz wy zróbcie mnie.
Napisy: Konrad Szabowicz