Dobra, czas wykminić tytuł albumu.
Dajecie. Nie ma złych propozycji.
To może „Funkytroniczne flow”?
„Organiczna miłość”?
„Nie przynoś mi białych ryb”.
„Pod boczki jazz”.
-„Balonowe sny i wsparcie emocjonalne”. -„Muzyka”!
-„Za rockiem roll”. -„Kobietę daj”.
„Słodka dźwięku woń”.
-„Pan puszek i ptysiowa policja”. -„Piosenki”!
-„Sierżant Pepper”. -„Utwory muzyczne”!
„Lamy, lamy, wszędzie lamy”.
-„Urazy, zrazy i obrazy”. -„Urodzeni, by grać”.
„Szkoda, że nie poznałem ojca”.
Nagraliśmy album?
Dość!
Może i są złe pomysły.
NA PODSTAWIE POSTACI WYKREOWANYCH PRZEZ JIMA HENSONA
A teraz spokojnie, moi drodzy.
Wybaczcie, że przerywam.
Co tam, szefowo?
Czas omówić strategię sprzedażową albumu.
Jak sprzedać coś, czego nie ma?
To już ostatnia piosenka,
czas pokazać światu, że nadchodzi świeży materiał.
Pewnie, świeżutki
Najpierw przestańcie klaskać.
Cóż.
- Zoot? - Już.
Marketing wokół albumu jest równie ważny co zawartość.
Dziś liczy się tylko jeden środek promocji.
- Wielgachne billboardy. - Ulotki za wycieraczką.
To coś!
Tak, to też środki,
ale mnie chodzi o Internet.
Na szczęście JJ zna się na tym jak mało kto.
Wiem, że jesteście bardzo dumni z bycia zespołem analogowym.
Tak.
Ale żyjemy w epoce cyfrowej.
- Proszę. - Co się...
To właściwie jego.
Podziękował, ale Lips jest już opiekunem naszego wspólnego telefonu.
Nie podoba mi się to.
Wiemy, że stworzono je po to,
by nas szpiegować.
A ja skupiam się na samodoskonaleniu,
nie mogę stać się komórkowym zombie z oczami wlepionymi w ekran.
Tu nie ma przycisków. Nie ufam niczemu, co nie ma przycisków.
Nawet pępki wyglądają jak przyciski. Mój jest wklęsły.
Ja mam raz taki, raz taki.
Zoot, tobie się spodoba.
Zobacz, ma aparat.
Ale że jak? Gdzie wychodzą zdjęcia?
Nie wychodzą. Wędrują do chmury.
A ja tak nie lubię samolotów.
Nie chcę się wtrącać,
ale jesteście pewni, że to dobry pomysł?
Nie. To genialny pomysł.
Zacznijmy od podstaw. Wasz pierwszy tweet.
Doktorze, twoja działka. Masz lekkie pióro.
Absolutatywnie.
Tylko słów jest całe mnóstwo.
Zobaczmy.
- Mam! - W porządku.
Gotowe.
Napisałeś słowo „tweet”.
Co teraz?
Naciśnij „wyślij”.
Co teraz?
Słowo poszło w eter. Ludzie je zobaczą.
Czy zespół napisał „tweet”?
Super.
Bawicie się w Internet beze mnie?
Super.
Wcale nie.
Rozumiem, że powierzyłaś JJ-owi social media,
bo jesteście teraz parą z sukcesami,
- ale... - Tak nie wolno.
Po co już nazywać rzeczy po imieniu?
Co?
Nie o to ci... Przepraszam.
Rozmawialiśmy o tym wcześniej. To się dzieje za szybko.
Wszystko... Dobra, mów dalej.
Mówię tylko, że media społecznościowe to moja branża.
Chcę wziąć w tym udział.
Dlatego zostawiłam ci to, co najlepsze.
Naprawdę?
Dostaniesz Zwierzaka.
Zwierzak!
Raczej „Zwierzannah”.
Jak „Bennifer”, ale lepiej.
Cierpliwości. Rozgrzejemy Internet...
Nie. Internet zapłonie.
Tak. Płonie!
Najpierw odpicujemy ci obrożę.
Błyskotki!
To będzie porażka.
Rany, ale sukces!
Zespół tweetuje, Zwierzak będzie wyglądał.
Co dalej, pysiu?
Przestaniesz nazywać mnie pysiem.
A potem wymyślimy sposób na koncert w Hollywood Bowl,
bo obiecałam kapeli, że tam zagrają.
Zamieszkajmy razem.
JJ, mam wrażenie, że to idzie
szalenie szybko.
Co ty. Zaczynamy tam, gdzie skończyliśmy.
A pracy nie zaszkodzi
więcej czasu spędzanego razem.
To prawda, ale dobrze mi się mieszka z Janice i...
Mam u siebie cztery wolne sypialnie,
a ty śpisz na stosie poduszek.
To gniazdko.
Dziękuję.
Chmura jest zepsuta.
Bez pośpiechu. Ale pomyśl o tym.
To doprawdy imponujące odkrycie.
Coś natwitterowaliśmy, a świat odtwitterował.
Tak.
A natychmiastowa gratyfikacja to zastrzyk dopaminy,
który przepływa przez moją czaszkę. Dla mnie bomba.
Przestań.
Mayhemi nie piszą do fanów online.
Spotykacie się z nimi, przyjaźnicie się.
Dzielicie się intymnymi szczegółami życia osobistego.
Ale teraz socjalizujemy się
z duża większą grupą.
To jak wirtualny Woodstock.
Tak, ale ten zapamiętamy.
Z pewnością.
Spójrz.
Obserwują nas Taylor Swift i ten dzieciak, Justin Bieber.
Beyoncé i Gaga napisały: „Co tam?”.
A Jack Harlow puszcza mi DM-y.
Nie wiem, co to znaczy.
Wypada wszystkim odpisać.
- Racja. - Może tak:
„Do wszystkich muzyków.
„Jesteście absolutnie niesamolowici”.
Tak jest.
„Wszyscy jesteście utalentowowani,
-„wasi fani są siuper”. - Ekstra.
Wyślij.
„Do wszystkich muzyków.
„Jesteście absolutnie nie do życia”.
„Wszyscy jesteście tandetni, wasi fani są głupi”.
To ma być dobry marketing?
Muszę wyjaśnić,
że telefon sam pozawymieniał moje piękniaste słowa.
Bo twoje słowa nie są prawdziwymi słowami.
- Co? - Zadziałała autokorekta.
Kim jest ten mądrala i dlaczego do mnie mówi?
No i się wzburzyłam.
Niepotrzebnie. Naprawimy to.
A przy okazji skoczysz
po sos Oddech Szatana, bo mi się skończył.
Im ostrzejszy, tym lepszy.
Ona to jest.
To szaleństwo.
Jednym tweetem wszcząłeś wojnę ze światem muzyki.
Żadnej wojny. Jestem pacyfistką.
My z nikim nie wojujemy.
No, poza tym jednym zespołem z River Bottom.
Koszmarni byli.
Kiedy zdjęcia się wydrukują?
Po kolei. Najpierw to naprawmy.
JJ na pewno coś wymyśli.
No proszę.
Co się dzieje?
Kłopoty.
Czy to fani Taylor Swift?
Nasza zemsta będzie szybka.
Dlaczego to robią?
- Zabierz nas stąd. - Za nami!
Zaatakowaliście królową Beyoncé, to będziecie cierpieć.
Za nami są BeyHive, przed nami Beliebers.
Murem za Justysiem.
Chyba nas obzakrążyli.
Ożeż w Gagę, to Little Monsters!
Mayhem, zabawimy się?
- Nie! - Za późno na przeprosiny!
Kto rządzi światem? Dziewuchy!
Nie.
- Czego od nas chcą? - Zemsty.
Jako superfan wiem, jak to działa.
Najeżdżasz na ich idola, najeżdżasz na nich.
Skąd wiedzą, gdzie nas znaleźć?
Przez telefony. Mówiłem, że nas śledzą!
Już dobrze. Uspokójcie się.
- Mają Lipsa! - Zróbcie coś!
Wyrwali drzwi!
- O mój Boże! - O nie! Mają mnie.
- Tak jest, Zwierzak. - Drapie.
O tak.
- Jak tam rozpalanie Internetu? - Drapie!
Hashtag „Zwierzannah” trenduje.
- Drapaczka! - Ale on nie lubi metek.
Ironiczne, bo tylko dlatego to nosimy.
O tak.
- Zamknąć drzwi! - Już!
Schowajcie się!
Co? Przed kim?
Przez Swifties. Mali, ale okrutni łowcy.
Mają Lipsa! A Beliebers zwinęli nam wóz.
Dobra. Wszyscy wyluzujcie.
- Widziałem tweeta. - I nic?
Nie. Głośna twitterowa wojna
to najlepszy sposób na rozgłos.
A wy się chowacie.
Nie słyszał o Lipsie?
Albo o wozie. Mają wóz.
A z powodu tego tweeta
macie zaproszenie na wirtualny koncert w Minecrafcie.
To wielki sukces.
Chwila, wirtualny koncert?
Mieliśmy walczyć o prawdziwy.
- W Hollywood Bowl. - Dokładnie.
Załatwienie bandy fałszywych przyjaciół online
to jedno, ale fałszywy koncert?
Na oczach milionów ludzi naraz na całym świecie?
Wygrywa JJ. Przed nami wirtualny koncert.
Na pewno będzie świetnie, Moog.
Co przegapiłem?
Dlaczego? Mówiłem ci, że nienawidzę urodzin.
A babeczek?
Bo mam twoją ulubioną. Chodź, powąchaj.
- Wyglądasz uroczo, pysiu. - Pysiu?
Ja ci pokażę pysia.
Pysiu?
Przepraszam, myślałam, że śpisz. Trudno powiedzieć.
Nie wiedziałam, że ty i JJ byliście kiedyś
jak gołąbeczki z obrazka.
No.
A teraz JJ chce do tego wrócić.
To źle?
Nie.
JJ jest wszystkim, czego chciałam.
Dosłownie.
Zerwałam z nim, bo nie był
poważny, zmotywowany i umyty.
Teraz jest, ale...
To nie Moog.
Normalnie jesteś ze mną kosmicznie zestrojona,
ale tym razem – pudło.
Czyżby?
Moje trzecie oko widzi, że przy Moogu częściej się uśmiechasz.
No i?
Opowiadałam ci kiedyś historię o beztroskiej dziewczynie,
której serce było jakby rozdarte między dwoma różnymi zalotnikami?
- Nie, ale... - Jeden był błyskotliwym biznesmenem,
no chodząca ambicja.
Drugi był niechlujnym, pozbawionym celu gitarzystą,
ale ją rozśmieszał.
Wiem, że gitarzystą był Floyd, a ty tą dziewczyną.
Nie. Miała na imię Betty.
I kiedy była zajęta swoim roztargnieniem,
ja skradłam serce Floyda.
Co się stało z Betty?
Słyszałam, że skończyła jako samotna bezdomna
pod mostem w Paramus.
- Dobranoc. - Ale...
Muszę siusiu.
Nic dziwnego. Wypiłeś cztery kokosy.
Kto je w ogóle przyniósł?
Śnieżek.
Proszę przestać jeść rekwizyty
i udać się na pozycję, czyli do perkusji.
Każdy wasz ruch
zostanie odzwierciedlony w grze dzięki kombinezonom.
Do dzieła! Na miejsca.
- Lecimy! - Znacie plan.
Zacznijcie ostro, od Wyobraź sobie.
Wyobrażam sobie, jak to zanudzi graczy.
Co? To ich największy hit.
I najstarszy. Kapela tu jest,
by szukać nowych odbiorców.
Powinni rozpocząć kawałkiem z nowego albumu.
Piosenki od jeden do 12 to moje ulubione.
Tak, ale ostatni numer ich oczaruje. Normalnie gwarantowniczo.
A Jesteśmy jednością?
Dawajcie.
Jeszcze go dopracowujemy.
Nie możecie go zagrać na żywo.
Wiesz najlepiej z wszystkich Moogów,
że jesteśmy długodystansowo biegli w sztuce improwizacji.
Zaraz wchodzimy.
Żadnej improwizacji, ma rację. Zagrajmy jakiś znany kawałek.
Jak sobie szefowa życzy.
Podłączaj.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Górnicy, creepery, zombie. I Steve.
Złóżcie swoje kanciaste ręce, aby powitać Electric...
Mayhem!
Ale jazda.
No dobra.
Dziękujemy, młodzi gracze i inni zbieracze.
Wstrząśniemy waszymi bloczkami znanym klasykiem.
Dwa, trzy, cztery...
To by bolało, gdyby było naprawdę.
Całkowicie wyczuwam opadający na nas cyfrowy mrok.
Kurczę.
Wszyscy umrzemy!
Dalej, Swifterki, roznieśmy ich!
- Co się dzieje? - To superfani.
Wszyscy.
Beliebers,
BeyHive, Gaga's Little Monsters.
Little Monsters, szykujcie się do ataku.
To nie wszystko.
BTS ARMY. Rihanna's Navy.
Nawet Natalie Merchant Marines.
Teraz się martwię.
Wyglądają na wściekłych.
Dobra wiadomość jest taka, że zjednoczyliśmy wielu różnych fanów.
Tak, w nienawiści do nas.
Pycha.
- Boże! - Lips!
Lips ginie z rąk gracza TaylorSwiftFan784
Co się stało?
Naprawdę ich krzywdzą. Możemy odłączyć wtyczkę?
- Nie odłączaj. - Moog ma rację. Odłącz.
Jaką wtyczkę? To tak nie działa.
Nora, proszę.
Musisz mi zaufać. Możesz?
- Dobrze. - No dobra.
Uwaga, Electric Mayhem. Mała zmiana w setliście.
Wiecie, co robić.
W sumie to nie.
Co robić?
Improwizujcie.
Pewka.
Tak!
Chyba mamy ostatnią piosenkę.
Która zjednoczyła wszystkich fanów na oczach świata.
Chodź się przytulić.
Trzeba to uczcić.
Może Lips zadzwoni do Diddy'ego i urządzimy mu imprezkę?
Myślałam o czymś bardziej widowiskowym.
W stylu Mayhemów.
Wyżej.
Niżej.
Wyżej.
O tak.
- Dobra, zmiana. - Dobra.
Jak nasz hashtag się wybije, ogarniemy wygodniejsze ciuchy.
Tak.
No halo?
Ja wam robię mayhemową imprezę,
a wy siedzicie w telefonach?
Bo ta cała epoka Internetu to największa balanga wszech czasów.
- Wszech czasów. - Piszą,
że nasz koncert wyświetlono już dwa zyliony razy.
Może jeszcze nie, ale prawie.
Zapomniałem wspomnieć.
Założyłem kanał, na którym próbuję ostrych potraw z moją ostrą laską.
Czyli ze mną.
Ostra jest.
To ma być papryczka Trinidad Scorpion?
Nic nie czuję.
Aż mnie pali w oczy.
Zoot. Bierz telefon,
sfotocyfrujesz moją ognistą fiestę.
Nie mogę. Chmura padła.
Janice, wszystko gra?
Jak nigdy. Mam tylu obserwujących przyjaciół.
Wysyłają mi takie małe modlące się rączki,
serduszka, tęcze i babeczki.
Odeślijmy im małe obrazki naszych ulubionych przekąsek.
Jabłka, pączki i banany,
- taco i hot dogi... - Nie wysyłaj tego.
Mało mi tego, że kapela siedzi z nosami w telefonach?
- Pracujesz? - Właściwie
to właśnie skończyłem.
- Serio? - Tak.
Wirtualny koncert dał nam ostatnią piosenkę.
Electric Mayhem oficjalnie mają swój pierwszy album.
Ten uśmiech sprawił, że było warto.
Niemożliwe.
Proszę bardzo.
Udało się.
- Co? - Dzwonili z Hollywood Bowl.
Widzieli wirtualny koncert i złożyli ofertę!
- Same sukcesy, nie? - Masz rację.
Wiesz co? Zgoda.
Zamieszkajmy razem. To ma sens.
Zamieszka ze mną!
Tutaj są.
Uśmiech.
Ekstra.
Napisy: Konrad Szabowicz