Poprzednio...
Źle, to idzie tak. „O nie, cały dzień trwa”.
Współczuję ci.
Znów to samo. Czas to rozstrzygnąć.
Lips nam pomoże.
Ma fotograficzną pamięć, jeśli chodzi o nuty i teksty.
Dawaj!
No to wszystko jasne.
Dlaczego im to pokazujemy, Zoot?
Komu?
Ważne info.
Skoro już mówisz,
nie mam nic przeciwko przerwie i ogarnięciu kariery solo.
Wszyscy wespół w zespół idziemy pospiesznie w różnych kierunkach.
Zespół się rozpadł?
Świadomie się rozzespoliliśmy.
Zespół się rozpadł.
Żegnaj.
Widziałam, jak rozpada się nasza rodzina.
Nie pozwolę, by tę też to spotkało.
Powiedz coś.
Powiem.
Zbierzmy zespół z powrotem.
Jeśli mamy namówić Mayhemów na Bowl,
musimy zacząć od basisty, filaru zespołu.
Co dalej na liście, Jenny?
Proszę?
Spytałem, co dalej.
Chyba kampania Utz Pretzel.
- Co? - Co?
- Utz. - Utz?
Kampania Utz Pretzel!
Dobra, zapisuj.
Robi się, szefie. Tak jest!
„Kapitalny smak”.
Tak. Co dalej?
Bennigan's szuka dżingla, proszę pana.
Bennigan's? A nie splajtowali w 2008?
Wrócili. Spory kontrakt.
Przepraszam, to zajmie tylko chwilę.
Jeśli potrzebują państwo dżingla, proszę się umówić.
Chodzi o Electric Mayhem.
To jakiś odkurzacz? Bo pan Pepper pisze już dla Dysona.
Nie, chcemy wskrzesić kapelę.
Jenny, nic nie widzę! Kto to, ktoś znajomy?
- Jakieś przybłędy. - Nie!
Nie jesteśmy obcy.
Wezwać ochronę?
- Floyd! To ja, Nora! - I Moog.
Miło was widzieć. Stoicie trochę daleko.
- Absurd. - To niepotrzebne.
Podejdziemy tam jak normalni ludzie.
Nie lubi, kiedy się za blisko...
- Przeżyje. - Ostrzegałam ich!
Cieszymy się, że twoja solowa kariera nabiera tempa.
Oboje wiemy, że koncert w Hollywood Bowl
to życiowa szansa i spełnienie naszych marzeń.
No weź. To jak?
To będzie hit, szefie.
No to dawaj to do Benniganów, leć.
Słyszałeś mnie w ogóle?
Nie.
Co... Floyd!
Dziękuję, Jenny, że to zapisałaś!
Do usług, szefie!
Jakby wszyscy obserwujący Janice, których zgromadziła tłumy w sieci,
poszli za nią do prawdziwego świata. Niesamowite.
- Albo niepokojące. - Ano.
Ważne, że jak przekonamy Janice do występu w Hollywood Bowl,
Floyd też w to wejdzie, a z nimi reszta ekipy.
- Nic nam już nie przeszkodzi. - Tak.
Pozdrawiam pięknie z największym namaste.
Witajcie na promiennym ranczu Pewniaczków.
Pewnie.
Jak możemy wam pomóc?
- Cześć. Szukamy Janice. - Tak.
Duchowej Matki w tej chwili nie ma.
Pewnie.
Ale ja ją widzę, tam jest.
Chilluje sobie w namiocie do jogi.
To tylko jej organiczna powłoka.
Jej dusza jeszcze jakieś sześć godzin będzie przemierzać płaszczyznę astralną.
Pewnie.
Super. Bo nam tylko zależy, żeby jej organiczna powłoka
pojawiła się jutro w Hollywood Bowl. Tak że...
Pewnie.
Przekażą jej. Super.
Przekażcie jej wiadomość. Dziękóweczka.
To my już spewniamy.
Pewnie.
Nie wierzę, że ci ludzie to kupują.
Świat sztuki ma Zoota za geniusza, a on jedynie
wrzucił kilka nieostrych zdjęć na Insta.
Czekaj, to moje nozdrze?
Czekaj, dziesięć tysi?
Tak. Co?
Jest pan geniuszem, panie Zootowski.
W rzeczy samej.
Jakie metody pan stosuje?
Tak.
- Tak. - Tak.
Tam jest. Dobra.
Dobra. Zoot! To my!
Sorki, że tak na wernisażu.
Jakim wernisażu?
Wpadliśmy tylko, żeby się upewnić, że będziesz
na koncercie w Hollywood Bowl.
Przemów kapeli do rozsądku.
Jakiej kapeli?
Twojej. Nic nie świta?
Nie.
- Miło się gadało. - Czołem.
Ostatnia szansa. Pogadamy z Teethem.
Jimmy, twoi znajomi?
Nie, ale wydawali się mili.
- Masz moje leki na nudności? - Mam.
- Krem do opalania? - Tak.
- Bikini? - Mam.
- Teeth, zaczekaj! - Teeth!
Któż to przyszedł pożyczyć nam fal spokojnych.
- Chcemy, żebyś został. - Co?
Jutro występ w Hollywood Bowl.
Koncert życia. Proszę, zostań.
Ostatni raz wzywamy pasażerów Jalapeño Princess.
Dość. Firma jest twoja. W górnej szufladzie są tic taki.
Nie waż się ich tknąć. A teraz spływać, pora na daiquiri.
Moja ulubiona pora dnia. I nocy.
Teeth.
Bywaj zdrowa, szefowo.
- Teeth, nie. - Proszę cię.
Idę, Gwiazdko!
Co teraz?
Kapela lepiej sobie radzi beze mnie.
Teeth odpłynął ku zachodzącemu słońcu,
Lipsa nawet nie mogę znaleźć.
Chyba go znalazłem.
Chcę coś zademonstrować.
Wiem, że to niemożliwe.
A jeśli wam powiem, że to nie tylko możliwe,
ale i możliwe za naszego życia?
Nie mam pojęcia, co on gada,
ale oczu oderwać nie mogę.
Ma misję. Ratuje świat.
Myślę o zespole...
A mój świat się rozpada. Poddaję się.
Poddajesz się? Że co? Kim ty w ogóle jesteś?
Poddaję się, to nie dla mnie. Branża, kapela, muzyka.
Jak to możliwe? Muzyka zawsze była twoim życiem.
A teraz muszę znaleźć coś innego.
Stworzyłaś płytę. Zorganizowałaś koncert w Hollywood Bowl.
Nie. Nie ma kapeli, nie ma koncertu.
Odwołałam.
To koniec. Jadę stąd.
Dokąd?
Zwierzak, musimy ci coś powiedzieć.
Nora!
Jestem równie zaniepokojona, ale...
To moja torebka. Zostaw! O nie.
Nie rób tak, wszystko poukładałam.
Sporo rzeczy.
Jedź!
- Dokąd? Nie wiem, dokąd ona... - Jedź!
Chyba nie mówi o Norze.
- Ja pojadę! - Nie! Ja poprowadzę.
Nie daj mu prowadzić.
Homar nie ma rymu i już.
Co?
Siemano, Zwierzak! Co tam?
Nora! Nie ma!
Co? Nie ma?
Nie ma.
Mnie też boli ręka i nic nie pomaga. Ale póki co...
Nora! Nie ma!
Na tym zakończę.
A teraz weźcie głęboki wdech i wsłuchajcie się w przekaz wszechświata.
Nora... Nora! Nie ma!
No to wszechświat przemówił, że nie mogę.
Pewnie.
Pa.
Hej.
Nie ma! Nie ma! Nora.
Kto?
Nora! Nie ma!
Nora! Lubię ją.
To na co czekasz? Znajdźmy ją.
Idź przodem.
Jak już wypłyniemy
czekają nas nielimitowane skrzydełka i masaże dla par gorącymi kamieniami.
Nora! Nie ma!
Cześć. Mówisz, że...
Nie ma!
Odeszła?
Słowo wyjaśnienia, Nora żyje. Żyje i ma się dobrze.
A kto mówił, że nie żyje?
Już, już.
Nory nie ma, owszem. Wyjechała.
Obwinia się za to, że was zawiodła.
Zawiodła nas? Jak mogła tak pomyśleć?
Zespół się rozpadł.
Moment, my nie jesteśmy tylko zespołem. Jesteśmy rodziną.
No pewka. Zawsze będziemy razem.
Nawet będąc osobno.
Miłość.
- Tak jest. - Pewnie.
A dlaczego nie ma Nory? Pamiętacie ją?
Zoot to ma argumenty.
Czas zapomnieć o rejsach, sektach,
TED Talks i dżinglach.
Czas znaleźć szefową i wstrząsnąć Bowl.
Nora odwołała koncert przed wyjazdem.
No to odwołamy odwołanie. Mobilizacja, socjalizacja!
Lista kontaktów w ruch!
Świetnie. Ty dzwoń do znajomych, ja dam znać Pewniaczkom.
TikTok!
#PowrótDoBowl.
Jedziemy.
Ja też pomogę. Zadzwonię do JJ-a.
Nagrał mi wściekły masę wiadomości.
Obwinia mnie za wyjazd Nory.
Zerwali? Może to nie najlepszy moment,
ale jakbyście coś wiedzieli, to dajcie znać.
To nie ma znaczenia. Sam nie wiem. Z drugiej strony ma.
Dobra, mniejsza z tym. Do rzeczy.
- Tak. - Jak znaleźć Norę?
Gwizdnęli wam furę.
Dobra, kretyni. Za mną!
No dobra.
Moment.
Tyle tu mieszkacie i nikt nie zajrzał do garażu?
My tu mieszkamy?
Super i w ogóle, ale nie wiemy, gdzie jest Nora.
Poprowadzi nas muzyka.
Muzyka chyba tak nie działa.
Normalnie nie. Ale normalni to my nie jesteśmy.
Awaria auta to znak. Nie możesz wyjechać.
Czemu wszystkich to zaskakuje? Mam dość, jasne?
To jakiś żart?
Przyszedłem świętować twój pierwszy dzień za wielkim biurkiem.
Znalazłem tic taki. I wiesz, co mam?
Szampana i dwa kieliszki. Dla mnie i dla siebie.
Bo wiem, że właściwie nie pijesz.
Wypij sam. Nie chcę tej pracy.
- Czekaj. - Odwołałam koncert.
- Co? - Wyprowadziłam się.
Przykro mi, JJ.
Co się dzieje? Nie nadążam.
Z czym?
Ze wszystkim. Mieliśmy podbić branżę szturmem.
Byliśmy idealnym duetem. Mieliśmy plan.
Teraz planem jest brak planu.
Plan...
Halo?
Świetnie. Może odrobina planu nie byłaby taka zła.
Co do...
Wbrew wszystkim przepisom.
Ale sztos.
W porządku!
Oto Electric Mayhem.
Tak jest!
Ale jak?
Podziękuj Czerwonemu.
Zwierzak?
A jak on was niby przekonał?
Nora!
Nie ma!
Na tym zakończę.
Tyle dla nas zrobiłaś,
że nie mogliśmy zniszczyć ci marzeń.
A Lips myślał, że umarłaś.
Ano.
Gdy tylko cię poznałem,
wiedziałem, że pewnego dnia zmienisz nas wszystkich na lepsze.
Ale teraz wiem, że jesteś...
Nigdy niczego tak uroczego...
O Boże. Zrozumiałam Lipsa!
No bo jesteś jedną z nas. Jesteś w rodzinie, Dorotko!
Zawsze znajdzie się dla ciebie miejsce.
Wskakuj. Mamy tematy do ogarnięcia i ludzi do rozbujania.
Bowl czeka, czas ucieka!
Mam dla was złe wieści. Koncert odwołany.
Nikogo tam nie będzie.
A może wszyscy będą?
Panna nie wie, o czym gada.
Tak jest, Hollywood Bowl!
Znów tu jesteśmy, każde z nas jest, nie odejdziemy i zawsze będziemy!
My, na wieczność zjednoczeni
po krótkim podziale, Electric Mayhem!
Cześć! Z powrotem w świecie muzyki.
JJ? Nie spodziewałam się ciebie.
Zawsze za tobą, pysiu.
Nie nazywaj mnie tak.
To ta chwila, w której zostajemy przyjaciółmi?
Cóż, chciałabym.
Ja też. Do zobaczenia, Nora.
Do zobaczenia, pysiu.
Nie nazywaj mnie tak.
Solowy rejs to ekscytująca przygoda,
ale bez wsparcia pozostałych gubimy się na morzu.
Z tego miejsca chciałbym
gorączaście pozdrowić mamusię i tatusia.
To ich pierwszy koncert Mayhemów.
Cześć, mamo i tato!
Mój syneczek.
Nie sądziłem,
że kiedykolwiek zobaczę ich pod sceną.
To wszystko dzięki wyjątkowej osobie.
O rany.
Luzik. Mów prosto z serca.
Ten utwór dedykuję dziewczynie,
która całe życie dba o swoją rodzinę.
Nora!
Teraz to ta rodzina będzie dbać o ciebie.
I fajerwerki.
Dlaczego nie robię z tego lajwa?
Bo tym żyjesz.
- Bu! - Tragedia!
- Won ze sceny! - Amatorzy!
- Okropne! - Panowie.
To nie panów miejsca.
Wreszcie dzięki Muppetom stało się coś dobrego.
- Co? - Możemy wyjść.
Dziękuję panu.
Udało nam się jak nic.
Ale co?
Przyznam to bez zmachania ani wahania.
To moje największe osiągnięcie.
O tak.
Pewnie. A teraz wykupmy cały nakład
i rozdajmy go za darmo.
Świetny pomysł.
- Nie. Nie róbcie tego. - Nie!
Ale skoro mamy już normalną płytę,
możemy ruszyć w trasę.
Jak to „my”?
Prawdziwa trasa wymaga menedżera.
Pomyślałam, że „my” to też „ja”.
Ja?
Powiem to raczej w imieniu wszystkich.
„W porządalu!”
Nadajesz się!
- Do dzieła. - Tak jest.
- Ale teraz? - Tak!
- Wycieczka! - W drogę!
Wyjeżdżamy?
Idziesz czy nie?
Koncert już za nami, ruszacie w trasę.
Wracam do jeżdżenia za zespołem.
Jesteś jego częścią.
Częścią zespołu?
Wycieczka!
- No tak. Lepiej... - No.
- Proszę. - Jeszcze troszkę.
- Jeszcze. - Tak jest.
Dziękuję.
Pamiętajcie o piankach.
Nie zapomnij o zdjęciach. Kawałek domu na drogę.
Dziękuję. Będzie mi ciebie brakować.
A mnie ciebie na mojej kanapie.
Bzdura.
No fakt.
Pamiętaj, że byłam twoją pierwszą fanką.
Nie ma to jak w autobusie.
- O tak. - Tak jest.
Nadal nie ogarniam tych starych fotek.
Zrobiłem je pierwszym aparatem. Zespół mi go dał. Nie pamiętam dlaczego.
Żeby przestał zapominać.
Pamiętam to. I tamto.
Jest i moja kanapka z grillowanym serkiem.
To co, w drogę?
- W drogę! - Nora!
O rety, znów będziemy współlokatorkami.
Tylko teraz z całą kapelą w ciasnym autobusie.
Jeździliśmy tak latami bez choćby mapy.
Ta trasa będzie psychodeliczaśna,
całkowicie immersyfikacyjna. I słusznie.
To my na Manhattanie.
Czas... i zmienić świat!
Lips ma rację. Zmienimy świat.
Z każdym koncertem.
Pamiętasz, że nie mamy ani grosza, a trasa kosztuje fortunę?
A na tym zdjęciu Penny daje mi kasę na album, którego nie nagraliśmy.
Moment. Czy to zdjęcie zagubionych pieniędzy?
Tak. A na tym zdjęciu upycham je do wora.
A tu chowam wór w naszym starym autobusie.
A niech mnie świśnie!
Te zdjęcia to prawdziwa mapa skarbów pamięci Zoota.
Rozpocząć poszukiwania!
- Tutaj. - Mam!
BANK REZERW FEDERALNYCH W LOS ANGELES
Tak jest!
Nie, tutaj.
Coś mówiłeś? Magia Mayhemów, słonko.
To co, ruszamy po rock and roll?
- Tak jest! - Jedziemy!
Zostało nam tylko jedno.
Jaka, nasz nieustraszony przywódco?
Zaczynamy zabawę.
W Disney+ będą przeszczęśliwi.
Pa, pa.
- Co się... - Co się stało?
To dla Kermita. Spodoba mu się.
Napisy: Konrad Szabowicz