ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Όταν ήμουν μικρός, εδώ έπαιζα.
Στον Ειρηνικό Ωκεανό, τον μεγαλύτερο και βαθύτερο του κόσμου.
Εμπνέει δέος, θαυμασμό,
ενίοτε ακόμα και φόβο.
Οι ωκεανοί είναι τόσο σημαντικοί όσο ο αέρας που αναπνέουμε.
Σε όλο τον κόσμο, προστατεύουμε περίπου το 8 τοις εκατό των υδάτων.
Το θαλάσσιο καταφύγιο του Μόντερεϊ είναι ένα παράδειγμα.
Καλύπτει το ένα τέταρτο της ακτογραμμής της Καλιφόρνιας,
από το Σαν Φρανσίσκο στα βόρεια,
ως το Μπιγκ Σερ στα νότια.
Αυτό το μοναδικό καταφύγιο προστατεύει πάνω από 15.000 τ. χλμ. του Ειρηνικού.
Αποτελεί πόλο έλξης επισκεπτών.
Από τα αποδημητικά είδη,
ως τους τουρίστες που έρχονται να τα δουν.
Τα πλούσια ύδατα του Μόντερεϊ προσελκύουν…
ακόμα και το μεγαλύτερο ζώο όλων των εποχών.
Τη μεγαλοπρεπή γαλάζια φάλαινα.
Όλα αυτά τα θαύματα της φύσης, στο κατώφλι της Καλιφόρνιας.
Αλλά μπορούν τα προστατευόμενα μέρη να συνυπάρξουν με εκατομμύρια ανθρώπους;
Θα μπορούσε να υπάρχει μέλλον για τόπους
στους οποίους, δίπλα σε όλους εμάς, η φύση ακόμα ευδοκιμεί;
ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΕΪ ΗΠΑ
Η κάθε εποχή στον κόλπο του Μόντερεϊ δημιουργεί το δικό της αφήγημα.
Η πιο δύσκολη εποχή είναι ο χειμώνας.
Είναι Δεκέμβριος στο ακρωτήριο Άνιο Νουέβο,
προς το βορεινό όριο του καταφυγίου.
Αυτοί οι απόμακροι αμμόλοφοι προορίζονται για τους πιο χαρισματικούς επισκέπτες.
Τους θαλάσσιους ελέφαντες του Βορρά.
Ονομάστηκαν έτσι για το μακρύ ρύγχος τους,
που επιδεικνύουν για να βρουν θηλυκό.
Αλλά αυτήν την εποχή,
τα θηλυκά έχουν αλλού το μυαλό τους.
Κάθε μαμά συνήθως γεννά ένα μόνο μικρό.
Αυτό εδώ είναι μόλις τεσσάρων εβδομάδων
και ήδη ζυγίζει 135 κιλά.
Αποκλειστικά χάρη στο γάλα της μητέρας του.
Με 55 τοις εκατό λίπος,
είναι ένα από τα πιο πλούσια στο ζωικό βασίλειο.
Αλλά η παραγωγή τόσο θρεπτικού γάλατος έχει κόστος.
Έπειτα από έναν μήνα στην ακτή,
η μαμά τα έχει δώσει όλα.
Πρέπει να επιστρέψει στη θάλασσα για να τραφεί η ίδια.
Και δεν θα επιστρέψει ποτέ σ' αυτόν.
Για πρώτη φορά στη ζωή του, αυτό το μικρό είναι μόνο του.
Είναι αρκετά μεγάλο για να απογαλακτιστεί, αλλά πεινάει ακόμα.
Η εγκατάλειψη είναι μια δοκιμασία που αντιμετωπίζει κάθε μικρό.
Αυτά τα απογαλακτισμένα μικρά μένουν νηστικά
μέχρι να μπορέσουν να κυνηγήσουν μόνα τους.
Ωστόσο, καμιά φορά εμφανίζεται ένα μικρό
που δεν είναι έτοιμο να δεχτεί τη μοίρα του.
Και επιχειρεί να κάνει
ληστεία γάλατος.
Θα χρειαστεί πονηριά και δόλο.
Και την ικανότητα να περνάει απαρατήρητος.
Εύκολο να το λες.
Το μόνο που έχει να κάνει είναι να εκτοπίσει αυτό.
Τον τσάκωσαν.
Μπορεί να χρειάζεται έναν αντιπερισπασμό.
Ευτυχώς για εκείνον…
τα δύο αρσενικά, βάρους δύο τόνων, τσακώνονται συχνά.
Κοντεύει.
Δεν πρέπει να βρεθεί ανάμεσα στα πυρά.
Παρά τρίχα τη γλίτωσε.
Περίπου ένα στα 40 μικρά ετησίως συνθλίβεται μέχρι θανάτου.
Καθώς επιστρέφει η ειρήνη
και η αποικία ξαπλώνει για έναν υπνάκο…
αυτός εντοπίζει
έναν εύκολο στόχο.
Αν δεν ξυπνήσει τη μαμά.
Με το μαλακό.
Επιτυχία!
Η μαμά δεν έχει δει την τράμπα και διώχνει το δικό της μικρό.
Αυτός ο νεαρός εγκληματίας
τη γλιτώνει με άλλο ένα γεύμα.
Κι ένα προβάδισμα όταν θα πάει στη θάλασσα την άνοιξη.
Μόνο ένα στα χίλια μικρά μαθαίνει αυτήν την ύπουλη στρατηγική.
Αυτά που το καταφέρνουν γίνονται τόσο τεράστια,
που οι επιστήμονες τα λένε "υπερ-απογαλακτισμένα".
Αλλά για τα πιο πολλά,
ο χειμώνας στο Μόντερεϊ σημαίνει ότι υπάρχει λιγότερη τροφή.
Και στην αχανή, ανοιχτή έκταση του καταφυγίου,
η εξασφάλιση του επόμενου γεύματος δεν είναι εύκολη.
Η όρκα.
Αυτές οι πανέξυπνες φάλαινες-δολοφόνοι είναι οι κορυφαίοι θηρευτές του ωκεανού.
Ζουν σε κλειστές οικογενειακές ομάδες.
Αυτό το κοπάδι στηρίζεται στη σοφία της έμπειρης αρχηγού του…
την οποία ονόμασαν Σταρ οι ερευνητές που τη μελετούν.
Μια από τις κόρες της Σταρ είναι έγκυος.
Οι όρκες γεννούν κάθε πέντε χρόνια.
Οπότε, είναι πιο σημαντικό από ποτέ να βρουν τροφή.
Και γρήγορα.
Ένα μοναχικό θαλάσσιο λιοντάρι της Καλιφόρνιας.
Ένα γεύμα που χρειάζονταν η Σταρ και η έγκυος κόρη της.
Αυτό βοηθάει στη σύσφιξη των οικογενειακών σχέσεων.
Αλλά αυτό το γεύμα δεν θα τις κρατήσει για πολύ.
Η Σταρ πρέπει να ηγηθεί μιας νέας αναζήτησης.
Δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής που κάνει τον χειμώνα δύσκολη εποχή.
Η φουσκοθαλασσιά έρχεται…
και συναντά τα ρηχά νερά της ακτής του καταφυγίου.
Και σχηματίζει ένα από τα πιο μεγάλα και γνωστά κύματα στον κόσμο.
Τα μάβερικ.
Είναι επικά για τους σέρφερ.
Αλλά η ανελέητη δύναμη των κυμάτων
κάνει την ακτή εξαντλητικό μέρος για να ζεις.
Ωστόσο, υπάρχουν μέρη για να καταφύγεις…
αν ξέρεις πού να ψάξεις.
Τα τεχνητά λιμάνια του Μόντερεϊ κάποτε φιλοξενούσαν εμπορικούς στόλους
που απογύμνωσαν τον ωκεανό από την πανίδα του…
σε βιομηχανική κλίμακα.
Πολλά είδη, από τις σαρδέλες ως τις μεγάλες φάλαινες,
παραλίγο να εξαφανιστούν.
Το 1992 το Μόντερεϊ ανακηρύχθηκε
εθνικό θαλάσσιο καταφύγιο.
Τώρα, τα ίδια λιμάνια προσφέρουν μια ανάπαυλα.
Ένα μέρος για χαλάρωση.
Και ανάρρωση.
Η νότια θαλάσσια ενυδρίδα.
Κάποτε τις κυνηγούσαν για τη γούνα τους, και έμειναν μόνο 50 άτομα.
Τώρα προστατεύονται,
και το καταφύγιο φιλοξενεί πάνω από 2.000 τέτοια ζώα.
Το παλιό λιμάνι για φαλαινοθηρικά στο Μος Λάντινγκ, στη μέση του κόλπου,
καλωσορίζει τη νέα του άφιξη.
Μια μικρή θαλάσσια ενυδρίδα μόλις λίγων ωρών.
Είναι τελείως ανήμπορος,
οπότε στηρίζεται απόλυτα στη μαμά του.
Πρέπει να τον κρατήσει ζεστό και στεγνό.
Κάτι που πρέπει να κάνει αδιάκοπα.
Ευτυχώς, έχουμε φτιάξει μερικά σημεία για να βγαίνουν στην ξηρά.
Αν μπορέσει να βρει χώρο ανάμεσα στο πλήθος.
Αλλά ακόμα κι όταν βρει…
είναι πολύ ψηλά.
Ώρα για ένα τάισμα
και για ξεκούραση κάτω από τον ζεστό ήλιο.
Ως νέα μητέρα, δεν μπορεί να μένει με το μικρό της.
Για να παράγει ποιοτικό γάλα, πρέπει να τρώει καλά και η ίδια.
Που σημαίνει ότι θα τον αφήνει μόνο.
Αλλά οι εξέδρες του λιμανιού έχουν κίνηση.
Οπότε ψάχνει ένα ήσυχο, στεγνό μέρος για να τον κρύψει με ασφάλεια.
Τέλεια.
Τώρα που είναι ασφαλής,
είναι μια σπάνια ευκαιρία για τη νέα μαμά.
Χρόνος για εκείνη.
Ψάχνει για οστρακοειδή και δακτυλιοσκώληκες.
Οι μαμάδες που θηλάζουν πρέπει να τρώνε διπλά.
Μέχρι να απογαλακτιστεί σε έξι μήνες,
εκείνη θα πρέπει να βρίσκει τροφή και για τους δύο.
Και ο νεότερος κάτοικος του κόλπου
επιστρέφει εκεί που θέλει πιο πολύ να είναι.
Το καταφύγιο επίσης συντηρεί και τη ζωή έξω από τα όριά του.
Θερμά ρεύματα που έρχονται από τα νότια
απελευθερώνουν θερμότητα στον αέρα.
Έτσι, μαλακώνουν τον χειμώνα και δημιουργούν τις τέλειες συνθήκες
για έναν πολύτιμο επισκέπτη.
Σε αυτά τα προστατευόμενα δάση στην πόλη της Σάντα Κρουζ καταφθάνει…
μια δυτική πεταλούδα μονάρχης.
Πέταξε μέχρι και 1.600 χλμ. για να έρθει εδώ
από τον μακρινό Καναδά.
Και δεν είναι μόνη.
Μια ολόκληρη αποικία θα περάσει τους επόμενους μήνες εδώ,
προστατευμένη από τον δριμύ χειμώνα στα βόρεια.
Κάποτε, εκατομμύρια έβρισκαν καταφύγιο σ' αυτά τα δάση.
Τώρα απομένει λιγότερο από το ένα τοις εκατό.
Οι υπόλοιπες χάθηκαν λόγω της κλιματικής αλλαγής
και της καταστροφής οικοτόπων.
Αυτά τα δέντρα είναι από τους λίγους προστατευόμενους παραδείσους τους.
Τώρα οι μονάρχες πρέπει να περιμένουν την άνοιξη.
Επιτέλους, μετά από μακρά αναμονή, ανατέλλει ένας θερμότερος ήλιος.
Απλώνουν τα φτερά τους για να απορροφήσουν τη ζέστη.
Και φτερουγίζουν για να ξυπνήσουν τους κρύους μυς τους.
Μετά, την κατάλληλη στιγμή…
κατευθύνονται προς την ενδοχώρα και γεννούν αυγά.
Διαδοχικές γενιές ταξιδεύουν πίσω στον Καναδά.
Μια ανανεωμένη ελπίδα για το μέλλον του είδους τους…
χάρη στο δώρο της χειμερινής ζέστης του ωκεανού.
Μας υπενθυμίζουν ότι η υγεία του κλίματος
και του ωκεανού μας συνδέονται στενά.
Ο ερχομός της άνοιξης σηματοδοτείται από μια αλλαγή των ανέμων.
Νοτιοδυτικοί άνεμοι δημιουργούν κύματα από τα κρύα νερά στα ανοιχτά.
Και μεταφέρουν θρεπτικά συστατικά στα ρηχά.
Και σε λίγες εβδομάδες,
μαγευτικά σχήματα αρχίζουν να εμφανίζονται σε όλη την ακτή.
Δάση από φαιοφύκη.
Αυτά τα γιγαντιαία φύκη συντηρούν μια δραστήρια κοινότητα.
Είναι το τέλειο μέρος για να βρουν τροφή οι θαλάσσιες ενυδρίδες.
Και τα φύκη βοηθούν στη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής
δεσμεύοντας διοξείδιο του άνθρακα σε εικοσαπλάσιες ποσότητες
από τα χερσαία δάση.
Αυτή η πεινασμένη ενυδρίδα δεν θα βρει εδώ πάνω αυτό που ψάχνει.
Στη βάση των φυκών υπάρχει ποικιλία ανοιξιάτικων τροφών.
Αλλά δεν της αρέσουν όλες.
Οι ενυδρίδες είναι ιδιότροπες.
Όταν είναι μικρές, συνηθίζουν τα αγαπημένα φαγητά της μαμάς.
Κάποιες τρώνε αγκαθωτούς αχινούς.
Αλλά όχι αυτή εδώ.
Αυτή θέλει μύδια.
Πολλά μύδια.
Κι όταν θέλουν να αράξουν και να χωνέψουν…
τυλίγονται στα φύλλα…
και παίρνουν έναν υπνάκο χωρίς να παρασυρθούν στα βαθιά.
Τα ανοιξιάτικα φαιοφύκη είναι παράδεισος για πολλούς.
Αλλά πιο πέρα υπάρχουν βαθιά νερά και κανένα μέρος για να κρυφτείς.
Ο κόλπος του Μόντερεϊ κρύβει μια υποθαλάσσια άβυσσο,
τόσο μεγαλοπρεπή όσο και το Γκραν Κάνιον.
Με βάθος λίγο παραπάνω από 3.000 μέτρα, χωρίζει τον κόλπο στα δύο.
Κάθε ζώο που κολυμπά κατά μήκος της ακτής θα περάσει το φαράγγι.
Η Σταρ και η πεινασμένη οικογένειά της
το ξέρουν.
Γιαγιά πλέον, η Σταρ έχει να φροντίσει ένα μικρό δυόμισι μηνών.
Ήρθε εδώ την κατάλληλη ώρα για να στήσει ενέδρα
στο πιο σημαντικό θήραμά τους.
Κάθε Απρίλιο, οι γκρίζες φάλαινες μεταναστεύουν μέσω του καταφυγίου.
Παραμένοντας κοντά στην ασφάλεια της ακτής,
καμουφλάρονται από τα δάση φαιοφυκών.
Αλλά όταν φτάσουν στη μέση του κόλπου…
είναι υποχρεωμένες να μείνουν ακάλυπτες.
Η ενήλικη γκρίζα φάλαινα έχει οκταπλάσιο βάρος από την όρκα.
Πολύ μεγάλος αντίπαλος.
Οπότε, το μικρό θα είναι ο στόχος.
Αρκεί για να τραφεί η οικογένεια για πολλές μέρες.
Όταν κυνηγούν, σωπαίνουν.
Τα μεγαλύτερα ενήλικα επιτίθενται.
Πρώτα εμβολίζουν το μικρό.
Με τόση δύναμη, που το σηκώνουν, παρότι ζυγίζει έναν τόνο,
σχεδόν έξω από το νερό.
Αλλά η μητέρα του αμύνεται.
Ένα χτύπημα της τεράστιας ουράς της…
μπορεί να είναι θανατηφόρο.
Σπρώχνουν το μικρό μακριά από τη μητέρα.
Μία μία, ανεβαίνουν στην πλάτη του…
προσπαθώντας να το πνίξουν.
Στο επίκεντρο της δράσης
βρίσκεται η μικρότερη όρκα, που ήδη μαθαίνει από τις μεγαλύτερες.
Η μητέρα της γκρίζας φάλαινας δεν παραιτείται.
Κρατάει το κεφάλι του μικρού έξω από το νερό.
Αλλά δεν μπορεί να νικήσει ολόκληρη ομάδα.
Ευτυχώς, το τέλος έρχεται γρήγορα.
Αυτή η μία φάλαινα θα συντηρήσει πολλές.
Και η Σταρ δίδαξε στην οικογένεια όλα όσα χρειάζεται για να επιβιώσει.
Την άνοιξη διαδέχεται το καλοκαίρι, και ο καιρός αλλάζει δραστικά.
Αφού ζέστανε την ξηρά όλο τον χειμώνα, η θάλασσα τώρα τη δροσίζει.
Το κρύο νερό που ανεβαίνει από τον βυθό συναντά τον θερμό αέρα…
και σχηματίζεται θαλάσσια ομίχλη.
Γνωστή τοπικά ως "σκοτεινιά του Ιουνίου", καλύπτει όλη την ακτή.
Στη βόρεια άκρη του καταφυγίου,
τυλίγει την εμβληματική γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ του Σαν Φρανσίσκο.
Για τους επόμενους μήνες, θα φέρνει την απαραίτητη υγρασία
στις ακτές μιας πολιτείας που υποφέρει από μεγάλη ξηρασία.
Συντηρώντας θεόρατα δάση.
Και διατηρώντας το τοπίο καταπράσινο κατά τους πιο ζεστούς μήνες.
Αλλά σταδιακά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού,
ο ήλιος διαλύει την ομίχλη και ζεσταίνει την επιφάνεια της θάλασσας.
Νέα πλάσματα αρχίζουν να εμφανίζονται.
Κάποια έχουν ταξιδέψει χιλιάδες μίλια.
Οι μεγαλοπρεπείς γαλάζιες φάλαινες.
Σχηματίζουν ζεύγη εδώ, καθ' οδόν για τους τόπους αναπαραγωγής νότια.
Γιγάντια φεγγαρόψαρα μήκους τριών μέτρων
ξαπλώνουν στο πλάι για να απορροφήσουν θερμότητα.
Σταχτοδέλφινα παίζουν στο κύμα.
Και μια μυστηριώδης νέα άφιξη.
Ένας λευκός καρχαρίας.
Είναι θηλυκός, περίπου έξι ετών.
Ακόμα δεν μπορεί να ρυθμίζει τη θερμοκρασία του.
Γι' αυτό πάει σε έναν θερμό και ρηχό όρμο κοντά στη Σάντα Κρουζ…
που είναι ήδη γεμάτος με άλλους επισκέπτες.
Αλλά το μήκος του είναι μόνο 1,80 μ.
Και ενδιαφέρεται μόνο να φάει ψάρια.
Τα τελευταία χρόνια, δεκάδες νεαροί λευκοί
τη βγάζουν εδώ το καλοκαίρι.
Το λένε "πάρκο καρχαριών"
και είναι το βορειότερο σημείο του Ειρηνικού
όπου συγκεντρώνονται αυτοί οι νεαροί.
Μια ευκαιρία για τους ανθρώπους που επισκέπτονται το καταφύγιο
να εκτιμήσουν αυτά τα σύμβολα του ωκεανού.
Αλλά το μεγαλύτερο θέαμα του Μόντερεϊ δεν έχει εμφανιστεί ακόμα.
Εκεί όπου το φως του ήλιου συναντά το γεμάτο θρεπτικές ουσίες νερό…
ο ωκεανός γίνεται πράσινος.
Δισεκατομμύρια μικροσκοπικά φύκη, το φυτοπλαγκτόν, πολλαπλασιάζονται.
Μπορεί να είναι μικροσκοπικά, αλλά αυτά τα κύτταρα
είναι κρίσιμης σημασίας για τη ζωή.
Παγκοσμίως, παράγουν περισσότερο οξυγόνο
από όλα μαζί τα δάση της βροχής στον κόσμο.
Μέσα σε λίγες μέρες, μια πράσινη λάμψη σχηματίζεται στην επιφάνεια του ωκεανού,
που είναι ορατή από το διάστημα.
Αυτά τα φυτά είναι το πρώτο επίπεδο μιας περίπλοκης τροφικής αλυσίδας.
Και καθώς φθινοπωριάζει, προκαλούν το ξεκίνημα
μιας από τις πιο απίστευτες εκδηλώσεις στον ωκεανό.
Αρχίζοντας από τις μέδουσες chrysaora fuscescens.
Με διάμετρο 45 εκατοστά…
και μήκος που φτάνει τα 4,5 μέτρα…
αυτά τα απόκοσμα πλάσματα περιπλανώνται ωσότου βρουν το πλαγκτόν.
Έπειτα, παλλόμενα,
αντιστέκονται στο ρεύμα για να τραφούν μέχρι σκασμού.
Σχηματίζοντας τεράστια κοπάδια.
Η μεγάλη συγκέντρωση έχει ξεκινήσει.
Γαύροι καταφθάνουν κατά εκατομμύρια.
Ήρθαν κι αυτοί για να απολαύσουν το πλαγκτόν.
Αυτά τα σκούρα, πυκνά κοπάδια ψαριών μπορεί να έχουν έκταση πάνω από 1,5 χλμ.
Αλλά κι αυτά είναι μέρος του μενού.
Θαλάσσια λιοντάρια της Καλιφόρνιας.
Θηρευτές γαύρων.
Κατά εκατοντάδες.
Αλλά ο εντοπισμός των κοπαδιών σε τόσο αχανή έκταση είναι δύσκολος.
Μεγάπτερες φάλαινες μπαίνουν στο κυνήγι.
Αυτές εντοπίζουν τους γαύρους από τεράστιες αποστάσεις.
Το πώς το κάνουν αποτελεί μυστήριο.
Αλλά τα θαλάσσια λιοντάρια ξέρουν τι σκαρώνουν οι φάλαινες.
Και τις παίρνουν στο κατόπι.
Μόλις εντοπίσουν τα ψάρια…
τα θαλάσσια λιοντάρια επιτίθενται.
Στριμώχνοντάς τα.
Καθώς οι γαύροι πανικοβάλλονται, σχηματίζουν μια σφιχτή μπάλα.
Μια μπουκιά 19 κυβικών μέτρων.
Συμφέρει να δουλεύεις ομαδικά.
Ένα κοπάδι από χίλια δελφίνια
σπεύδει να πάρει μέρος στο τσιμπούσι.
Όλοι θα τραφούν μέχρι να εξαφανιστεί το κοπάδι ψαριών.
Αυτό το εξαιρετικό συμπόσιο είναι ένα από τα υπέροχα θαύματα
του φυσικού κόσμου.
Και λαμβάνει χώρα σε μικρή απόσταση από την πυκνοκατοικημένη ακτή.
Η θαλάσσια ζωή στον κόλπο του Μόντερεϊ έχει κάνει αξιοσημείωτη ανάκαμψη.
Αλλά είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου παζλ.
Σε όλο τον κόσμο,
η υγεία των ωκεανών επιδεινώνεται συνεχώς.
Οι θαλάσσιες θερμοκρασίες αυξάνονται, βλάπτοντας ολόκληρα οικοσυστήματα.
Οι πληθυσμοί των ψαριών μειώνονται, διαταράσσοντας την τροφική αλυσίδα.
Και η ρύπανση αυξάνεται,
δηλητηριάζοντας τις θάλασσες.
Για να αντιμετωπίσουμε την απειλή,
πρέπει να επεκτείνουμε και να συνδέσουμε τα θαλάσσια καταφύγια.
Η προστασία επιλεγμένων τόπων
θα έχει αντίκτυπο πολύ πέρα από τα όρια των καταφυγίων,
εμπλουτίζοντας όλο τον ωκεανό, καθώς και τις ζωές μας.
Η τύχη των ωκεανών του κόσμου μάς επηρεάζει όλους.
Είναι το σύστημα υποστήριξης της ζωής μας.
Η υγεία μας και η δική τους είναι αλληλένδετες.
Το θαλάσσιο καταφύγιο του Μόντερεϊ μας κάνει να ελπίζουμε ότι,
παρ' όλο που η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει βλάψει τον ωκεανό,
αν κάνουμε τις σωστές επιλογές στο εξής, μπορούμε και να τον θεραπεύσουμε.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη