‪(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪ตอนผมเด็กๆ นี่คือสนามเด็กเล่นของผม
‪มหาสมุทรแปซิฟิก ‪มหาสมุทนที่ใหญ่และลึกที่สุดในโลก
‪มันทำให้เกิดความน่าเกรงขาม ความมหัศจรรย์
‪และแม้แต่ความกลัวในบางครั้ง
‪มหาสมุทรสำคัญต่อการมีชีวิตรอดของเรา ‪พอๆ กับอากาศที่เราหายใจ
‪เราคุ้มครองทะเลเหล่านี้ ‪เกือบแปดเปอร์เซ็นต์ทั่วโลก
‪เขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำแห่งชาติอ่าวมอนเทอเรย์ ‪คือตัวอย่างหนึ่ง
‪ทอดยาวออกไปหนี่งในสี่ ‪ของแนวชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย
‪จากซานฟรานซิสโกทางตอนเหนือ
‪ไปจนถึงบิ๊กเซอร์ในตอนใต้…
‪เขตสงวนที่พิเศษนี้ปกป้องมหาสมุทรแปซิฟิก
‪มากกว่า 15,000 ตารางกิโลเมตร
‪มันเป็นสถานที่ยอดนิยมของผู้มาเยือน…
‪ตั้งแต่สัตว์ป่าที่ย้ายถิ่นฐาน
‪ไปจนถึงนักท่องเที่ยวที่แวะมาดูพวกมัน
‪น้ำที่อุดมสมบูรณ์ของมอนเทอเรย์ ‪คือสิ่งดึงดูดขนาดใหญ่
‪แม้แต่สำหรับสัตว์ที่ตัวใหญ่ที่สุดที่เคยมีมา
‪วาฬสีน้ำเงินที่แสนงดงาม
‪ความมหัศจรรย์ทางธรรมชาติทั้งหมดนี้ ‪อยู่ที่หน้าประตูแคลิฟอร์เนีย
‪แต่สถานที่ที่ได้รับการคุ้มครองและคนหลายล้านคน ‪จะอยู่ร่วมกันได้หรือไม่
‪จะมีอนาคตสำหรับพื้นที่ป่า
‪ที่ธรรมชาติยังคงเจริญงอกงาม ‪อยู่เคียงข้างเราได้หรือไม่
‪(เขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำแห่งชาติอ่าวมอนเทอเรย์ ‪สหรัฐอเมริกา)
‪แต่ละฤดูกาลในอ่าวมอนเทอเรย์ ‪มีเรื่องราวที่เร้าใจเป็นของตัวเอง
‪ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดคือฤดูหนาว
‪นี่คือเดือนธันวาคม ที่พอยต์อัญโญนูเอโว
‪ใกล้กับเหนือสุดของเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำ
‪เนินทรายที่ห่างไกลเหล่านี้ถูกอนุรักษ์ไว้ให้ ‪ผู้มาเยือนที่มีเสน่ห์มากที่สุดของแคลิฟอร์เนีย
‪แมวน้ำช้าง…
‪ตั้งชื่อตามจมูกที่ยาว ‪ซึ่งตัวผู้ใช้โอ้อวดเพื่อดึงดูดคู่ผสมพันธุ์
‪แต่ในช่วงนี้ของปี
‪ตัวเมียมีเรื่องอื่นให้คิด
‪แม่แมวน้ำช้างมักจะให้กำเนิดลูกน้อยตัวเดียว
‪ตัวนี้มีอายุเพียงแค่สี่สัปดาห์
‪และหนักถึง 136 กิโลกรัมแล้ว
‪เพราะนมของแม่มันล้วนๆ
‪ด้วยไขมัน 55% มันจึงเป็นสิ่งหนึ่ง ‪ที่มีคุณค่าที่สุดในอาณาจักรของสัตว์
‪แต่การผลิตนมที่เปี่ยมด้วยสารอาหารเช่นนั้น ‪ก็ต้องแลกด้วยบางอย่าง
‪หลังจากอยู่บนชายหาดได้หนึ่งเดือน ‪แม่ของมันได้ให้อย่างเต็มที่แล้ว
‪แม่ต้องกลับไปที่ทะเลเพื่อหาอาหารกิน
‪ไม่กลับมาหาลูกอีกเลย
‪เป็นครั้งแรกในชีวิต ‪ที่ลูกแมวน้ำช้างตัวนี้อยู่ด้วยตัวเอง
‪มันโตพอที่จะหย่านมแล้ว แต่มันยังหิวอยู่
‪การถูกทิ้งคือการทดสอบ ‪ที่ลูกแมวน้ำช้างทุกตัวต้องเผชิญ
‪เด็กหย่านมพวกนี้ส่วนใหญ่กำลังอดอาหาร
‪จนกว่าพวกมันจะโตพอที่จะออกล่าด้วยตัวเอง
‪แต่บางครั้ง ก็มีลูกแมวน้ำช้าง
‪ที่ไม่ได้เตรียมพร้อมยอมรับชะตากรรมผ่านมา…
‪และพยายามจะปล้นนม
‪ให้สำเร็จ
‪มันต้องใช้ความเจ้าเล่ห์และการตบตา
‪และความสามารถในการซุ่มเงียบไม่ให้ใครเห็น
‪พูดง่ายแต่ทำยาก
‪สิ่งเดียวที่มันต้องทำคือ ‪ชนลูกแมวน้ำช้างตัวนี้ออกไป
‪จับได้แล้ว
‪มันอาจจะต้องการการเบี่ยงเบนความสนใจ
‪มันโชคดี…
‪การต่อสู้ระหว่างตัวผู้ ‪ที่หนักสองตันเกิดขึ้นเป็นประจำ
‪เกือบถึงแล้ว
‪มันจะถูกจับได้ท่ามกลางการต่อสู้ไม่ได้
‪เป็นการหลบหนีที่โชคดี
‪มีลูกแมวน้ำประมาณหนึ่งใน 40 ตัว ‪โดนทับตายทุกปี
‪เมื่อสันติสุขกลับมา
‪และดินแดนเงียบสงบเหมาะแก่การงีบ…
‪มันก็เห็น
‪เป้าหมายอ่อน
‪ถ้าไม่ทำให้แม่มันตื่นซะก่อน
‪ระวังนะ
‪สำเร็จ!
‪แม่ไม่เห็นการสับเปลี่ยน และไล่ลูกตัวเองออกไป
‪อาชญากรจอมวางแผนน้อยตัวนี้
‪อิ่มท้องอีกมื้อโดยไม่โดนจับได้
‪และจะได้เปรียบ ‪เมื่อมันลงไปในทะเลครั้งแรกในฤดูใบไม้ผลิ
‪มีลูกแมวน้ำช้างราวๆ หนึ่งใน 1,000 ตัวเท่านั้น ‪ที่ใช้กลยุทธ์สุดเจ้าเล่ห์นี้เป็น
‪ตัวที่ทำได้สำเร็จก็จะตัวใหญ่มาก
‪จนนักวิทยาศาสตร์เรียกมันว่าสุดยอดเด็กหย่านม
‪แต่ส่วนใหญ่ ฤดูหนาวในมอนเทอเรย์ ‪หมายความว่ามีอาหารให้แบ่งปันกันน้อยลง
‪และในเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำ ‪กว้างใหญ่ไพศาลที่เปิดโล่ง
‪การหาอาหารมื้อต่อไปไม่เคยเป็นเรื่องง่าย
‪วาฬออร์กา
‪วาฬเพชฌฆาตที่ฉลาดเป็นกรดพวกนี้ ‪คือผู้ล่าชั้นยอดของมหาสมุทร
‪พวกมันอยู่กันแบบครอบครัวที่ใกล้ชิด
‪ฝูงนี้พึ่งพาความฉลาด ‪ของหัวหน้าครอบครัวมากประสบการณ์…
‪ชื่อของมันคือสตาร์ ตั้งโดยนักวิจัยที่ศึกษามัน
‪ลูกสาวตัวหนึ่งของสตาร์กำลังตั้งท้อง
‪วาฬออร์กามีลูกประมาณทุกๆ ห้าปี
‪พวกมันจึงจำเป็นต้องรีบหาอาหารให้ได้ ‪มากกว่าที่ผ่านมา
‪สิงโตทะเลแคลิฟอร์เนียผู้โดดเดี่ยว
‪อาหารที่จำเป็นอย่างมากสำหรับสตาร์ ‪และลูกสาวที่กำลังตั้งท้อง
‪การเฉลิมฉลองของพวกมัน ‪ช่วยให้ความสัมพันธ์ของครอบครัวยิ่งแน่นแฟ้น
‪แต่การฆ่าครั้งนี้ไม่ได้ทำให้พวกมันไปต่อได้ไกล
‪สตาร์ต้องนำครอบครัวของมัน ‪ในการหาอาหารเพิ่มอีก
‪การขาดแคลนอาหารไม่ใช่สิ่งเดียว ‪ที่ทำให้ฤดูหนาวที่นี่เป็นช่วงที่ยากลำบาก
‪เมื่อคลื่นขนาดใหญ่ซัดเข้ามา…
‪มันก็พบกับน้ำบนชายฝั่งตื้นๆ ‪ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำ
‪มันกลายเป็นหนึ่งในคลื่นที่ใหญ่ที่สุด ‪และมีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก
‪มาเวอริกส์
‪ยิ่งใหญ่สำหรับนักโต้คลื่น
‪แต่พลังที่ไร้ความปรานีของคลื่น ‪อาจทำให้ชายฝั่งกลายเป็นที่ที่อยู่แล้วเหน็ดเหนื่อย
‪ถึงแม้จะมีที่ให้หาที่หลบภัยก็ตาม
‪ถ้าคุณรู้ว่าต้องหาที่ไหน
‪อ่าวเทียมของมอนเทอเรย์เคยเป็นที่ตั้งของ ‪ขบวนเรือเพื่อการพานิชย์
‪ที่แยกมหาสมุทรออกจากสัตว์ป่า
‪ในระดับใหญ่มาก
‪สัตว์หลายชนิด ตั้งแต่ปลาซาร์ดีนไปจนถึงวาฬใหญ่
‪ใกล้จะสูญพันธุ์
‪(สตาร์ออฟมอนเทอเรย์)
‪ในปี 1992 อ่าวมอนเทอเรย์ถูกประกาศ
‪ให้เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำแห่งชาติ
‪ปัจจุบันอ่าวเดียวกันนี้จึงมีการพักผ่อน
‪เป็นสถานที่ที่ผ่อนคลาย
‪และฟื้นฟู
‪นากทะเลตอนใต้
‪ทันทีที่พวกมันถูกล่าเอาหนัง ‪จำนวนของพวกมันก็ลดลงเหลือเพียง 50 ตัว
‪ปัจจุบันเมื่อได้รับการคุ้มครอง
‪เขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำ ‪ช่วยเหลือสัตว์พวกนี้ไว้มากกว่า 2,000 ตัว
‪ท่าเรือวาฬเก่าของมอสส์แลนดิ้ง ‪ที่ใจกลางอ่าวมอนเทอเรย์
‪ต้อนรับผู้มาถึงรายใหม่ล่าสุด
‪ลูกนากทะเลตัวน้อย อายุเพียงไม่กี่ชั่วโมง
‪มันช่วยตัวเองไม่ได้เลย
‪จึงต้องพึ่งพาแม่ของมันทุกอย่าง
‪แม่ต้องช่วยทำให้มันอบอุ่นและตัวแห้ง
‪เป็นงานที่ไม่มีวันเสร็จ
‪โชคดีที่เราสร้างจุดพักบนบกที่มีประโยชน์เอาไว้
‪ถ้ามันหาที่ว่างท่ามกลางความเบียดเสียดได้นะ
‪และต่อให้มันหาเจอ…
‪มันก็สูงเกินไป
‪ได้เวลาให้อาหาร
‪และพักผ่อนใต้แสงแดดอันอบอุ่นแล้ว
‪ในฐานะคุณแม่คนใหม่ ‪มันจะอยู่กับลูกอย่างเดียวไม่ได้
‪เพื่อให้น้ำนมของมันมีคุณภาพ ‪มันก็ต้องบำรุงตัวเองให้ดี
‪และนั่นหมายถึงการทิ้งลูกไว้ตามลำพัง
‪แต่ทางเดินของอ่าวพลุกพล่านเกินไป
‪มันจึงต้องหาสถานที่ที่เงียบและแห้ง ‪เพื่อซ่อนลูกของมันอย่างปลอดภัย
‪เยี่ยมเลย
‪ตอนนี้ลูกก็ปลอดภัยแล้ว
‪โอกาสที่หาได้ยากที่สุดสำหรับคุณแม่คนใหม่
‪"เวลาส่วนตัว"
‪มันออกไปหาสัตว์น้ำมีเปลือกและไส้เดือนที่อยู่ในรู
‪แม่ที่ต้องเลี้ยงลูก ‪ต้องกินอาหารเพิ่มแคลอรีเป็นสองเท่า
‪จนกว่าลูกจะหย่านมในอีกหกเดือน
‪ลูกจะต้องพึ่งพาแม่ ‪ให้หาอาหารเพียงพอสำหรับทั้งคู่
‪และผู้อาศัยรายใหม่ล่าสุดของอ่าวมอนเทอเรย์
‪ก็กลับมาอยู่ในที่ที่มันอยากอยู่ที่สุดแล้ว
‪เขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำยังเลี้ยงดูชีวิต ‪ที่อยู่ถัดไปจากน่านน้ำของมันด้วย
‪กระแสน้ำอุ่นที่ขึ้นมาจากทิศใต้
‪ปลดปล่อยความร้อนสู่อากาศ…
‪ลดความหนาวของฤดูหนาวลงอย่างมาก ‪และก่อให้เกิดสภาวะที่ดีพร้อม
‪สำหรับผู้มาเยือนที่สำคัญมาก
‪ผู้ที่มาถึงป่าชายฝั่งที่ได้รับการคุ้มครองเหล่านี้ ‪ในเมืองซานตาครูซ…
‪คือผีเสื้อจักรพรรดิตะวันตก
‪มันบินไกลถึง 1,600 กิโลเมตรเพื่อมาที่นี่
‪จากแคนาดา
‪และมันไม่ได้มาตามลำพัง
‪ผีเสื้อทั้งฝูงจะใช้เวลา ‪อีกสองสามเดือนข้างหน้าที่นี่
‪ได้รับการปกป้องจากฤดูหนาวอันโหดร้าย ‪ที่อยู่ไกลออกไปทางเหนือ
‪ครั้งหนึ่ง เคยมีผีเสื้อนับล้านตัว ‪หลบภัยในป่าเหล่านี้
‪ปัจจุบัน เหลืออยู่ไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์
‪ตัวอื่นๆ พ่ายแพ้ต่อการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ
‪และการทำลายถิ่นที่อยู่
‪ต้นไม้เหล่านี้คือหนึ่งในที่หลบภัย ‪ที่ได้รับการคุ้มครองไม่กี่แห่งของพวกมัน
‪ตอนนี้ เหล่าจักรพรรดิ ‪ต้องอดทนรอให้ฤดูใบไม้ผลิมาถึง
‪ในที่สุด หลังจากเฝ้ารอมานาน ‪พระอาทิตย์ที่อบอุ่นกว่าก็ปรากฏ
‪พวกมันกางปีกออกเพื่อซึมซับความร้อน
‪และกระพือปีก ‪เพื่อกระตุ้นกล้ามเนื้อสำหรับการบินที่เย็น
‪จากนั้น เมื่อถึงช่วงเวลาที่เหมาะสม…
‪พวกมันก็มุ่งหน้าเข้าหาฝั่งเพื่อวางไข่
‪การที่ผีเสื้อรุ่นหลัง ‪กลับไปถึงแคนาดาได้สำเร็จอย่างต่อเนื่อง…
‪คือความหวังใหม่ ‪สำหรับอนาคตของสัตว์ชนิดนี้…
‪เป็นเพราะของขวัญแห่งความอบอุ่น ‪ของฤดูหนาวของมหาสมุทร
‪เป็นการย้ำเตือนเราว่า ‪ความสมบูรณ์ของภูมิอากาศของเรา
‪และมหาสมุทรของเรา ‪มีความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิด
‪การมาถึงของฤดูใบไม้ผลิสังเกตได้จาก ‪การเปลี่ยนแปลงของลมที่พัดผ่านทั่วไป
‪ลมจากตะวันตกเฉียงเหนือ ‪กระตุ้นการเกิดน้ำผุดของน้ำเย็นจากที่ลึก
‪มันยังนำสารอาหารไปยังหาดตื้นอีกด้วย
‪และในไม่กี่สัปดาห์
‪รูปแบบที่น่าประทับใจก็เริ่มปรากฏตามชายฝั่ง
‪ป่าสาหร่ายทะเลสีน้ำตาล
‪สาหร่ายยักษ์พวกนี้ค้ำจุนชุมชนที่มีชีวิตชีวา
‪เป็นที่ที่เหมาะสำหรับหาอาหาร ‪ของนากทะเลมอนเทอเรย์อย่างยิ่ง
‪และสาหร่ายทะเลสีน้ำตายก็ช่วยต่อต้าน ‪การเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ
‪ด้วยการจับคาร์บอนต่อเอเคอร์ ‪มากกว่าป่าบนบกถึง 20 เท่า
‪นากที่หิวโหยตัวนี้จะไม่เจอสิ่งที่มันตามหาบนนี้
‪ที่รากของสาหร่ายทะเลสีน้ำตาล ‪คือห้องเก็บอาหารสดแห่งฤดูใบไม้ผลิ
‪แต่นั่นยังไม่ถูกปากมัน
‪นากทะเลเป็นนักกินที่จู้จี้
‪ตอนเด็กๆ พวกมันชอบกิน ‪อาหารโปรดของแม่พวกมัน
‪บางตัวกินเม่นหนามแหลม
‪แต่ไม่ใช่ตัวนี้
‪มันชอบกินหอยกาบ
‪กินเยอะมาก
‪และเมื่อนากต้องการผ่อนคลายและย่อยอาหาร…
‪พวกมันจะกลิ้งตัวไปมาในกองใบไม้
‪และเพลิดเพลินกับการหลับ ‪โดยไม่ลอยออกไปกลางทะเล
‪สาหร่ายฤดูใบไม้ผลิทำหน้าที่ ‪เป็นที่หลบภัยที่ปลอดภัยสำหรับหลายชีวิต
‪แต่ที่อยู่ไกลออกไปคือน้ำที่ลึกกว่า ‪ซึ่งไม่มีที่ให้ซ่อนตัว
‪อ่าวมอนเทอเรย์ปกปิดหุบเหวใต้น้ำไว้
‪ทุกส่วนงดงามพอๆ กับแกรนด์แคนยอน
‪ความลึกเพียงสามกิโลเมตร ‪แยกอ่าวเป็นสองส่วน
‪สัตว์ชนิดใดก็ตามที่ว่ายน้ำตามชายฝั่ง ‪จะต้องข้ามหุบเขาลึก
‪สตาร์และครอบครัวที่หิวโหยของมันรู้ดี
‪ตอนนี้คุณยายสตาร์มีลูกวาฬวัยสองเดือนต้องดูแล
‪มันกะเวลามาถึงที่นี่เพื่อซุ่มโจมตี
‪เหยื่อที่สำคัญที่สุดของพวกมัน
‪ทุกเดือนเมษายน วาฬสีเทาและลูกของพวกมัน ‪อพยพขึ้นเหนือผ่านเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำ
‪พวกมันพยายามอยู่ใกล้พื้นที่ปลอดภัยของชายฝั่ง
‪และอำพรางตัวด้วยป่าสาหร่ายทะเลสีน้ำตาล
‪แต่เมื่อไปถึงกลางอ่าว…
‪พวกมันไม่มีทางเลือกนอกจากออกจากที่ซ่อน
‪วาฬสีเทาโตเต็มวัย ‪หนักกว่าวาฬออร์กาประมาณแปดเท่า
‪ตัวใหญ่เกินกว่าจะสู้ได้
‪ลูกวาฬที่ตัวเล็กกว่าจึงตกเป็นเป้า
‪มากพอจะเลี้ยงทั้งครอบครัวได้หลายวัน
‪เวลาล่า พวกมันเงียบ
‪ตัวเต็มวัยที่ตัวใหญ่ที่สุดนำการโจมตี
‪ขั้นแรก พวกมันกระแทกลูกวาฬ…
‪การพุ่งชนด้วยพลังมหาศาล พวกมันแทบจะยก ‪ลูกวาฬสีเทาหนัก 900 กิโลกรัม
‪พ้นจากน้ำ
‪แต่แม่ที่ปกป้องลูกสู้กลับ
‪แค่ฟาดหางขนาดใหญ่ของมันหนึ่งครั้ง…
‪วาฬออร์กาอาจถึงตายได้เลย
‪พวกมันดันลูกวาฬสีเทาออกห่างจากแม่
‪พวกมันขึ้นไปอยู่บนตัวลูกวาฬทีละตัว…
‪พยายามกดให้มันจมน้ำ
‪ในการต่อสู้อย่างรุนแรง ‪ลูกวาฬออการ์ที่อายุน้อยที่สุด
‪ได้เรียนรู้จากผู้อาวุโสของมันแล้ว
‪แม่ของวาฬสีเทายังไม่ยอมแพ้
‪มันพยายามยกหัวลูกมันขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
‪แต่มันสู้การทำงานร่วมกันของครอบครัวไม่ได้
‪เป็นการจบเหตุการณ์ที่รวดเร็วอย่างเมตตา
‪วาฬตัวเดียวนี้จะเลี้ยงชีพวาฬได้หลายตัว
‪และสตาร์ได้ถ่ายทอดทักษะ ‪ที่ครอบครัวของมันต้องใช้เพื่อการอยู่รอด
‪ฤดูใบไม้ผลิเปลี่ยนเป็นฤดูร้อน ‪และสภาพอากาศมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก
‪หลังจากทำให้ชายฝั่งอบอุ่นมาตลอดฤดูหนาว ‪ตอนนี้ทะเลทำให้มันเย็น
‪น้ำเย็นที่ไหลท่วมจากที่ลึก ‪พบกับอากาศฤดูร้อนที่อบอุ่น…
‪แล้วหมอกทะเลก็เริ่มก่อตัวขึ้น
‪เป็นรู้จักในท้องถิ่นในชื่อจูนกลูม
‪มันปกคลุมชายฝั่ง
‪ที่สุดเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำทางตอนเหนือ
‪มันปกคลุมสะพานโกลเดนเกต ‪สัญลักษณ์ของซาสฟรานซิสโก
‪อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ‪มันจะนำความชื้นที่จำเป็นอย่างมาก
‪ไปตามชายฝั่ง ‪ไปยังหนึ่งในรัฐที่แห้งแล้งที่สุดในอเมริกา
‪ค้ำจุนป่าที่สูงชะลูด
‪และบำรุงรักษาพื้นที่เขียวขจี ‪ตลอดช่วงเดือนที่ร้อนที่สุด
‪แต่ตลอดฤดูร้อน แสงแดดก็จะค่อยๆ
‪เผาทำลายหมอกและเริ่มทำให้พื้นผิวของทะเลอุ่น
‪สิ่งมีชีวิตชนิดใหม่เริ่มปรากฏ
‪บางชนิดก็เดินทางมาหลายพันกิโลเมตร
‪วาฬสีน้ำเงินขนาดมหึมา
‪พวกมันจับคู่กันที่นี่ระหว่างทาง ‪ไปพื้นที่ผสมพันธุ์ที่อยู่ไกลออกไปทางใต้
‪ปลาแสงอาทิตย์ขนาดยักษ์ ความกว้างสามเมตร
‪นอนตะแคงเพื่อซึมซับแสงแดด
‪โลมาริสโซเล่นอยู่ในเกลียวคลื่น
‪และผู้มาใหม่ที่ลึกลับ
‪ปลาฉลามขาวผู้ยิ่งใหญ่
‪มันอายุประมาณหกปี
‪ตัวยังไม่ใหญ่พอ ‪ที่จะรักษาอุณหภูมิร่างกายของตัวเองได้
‪มันจึงมุ่งหน้าไปหาส่วนเว้า ‪ที่อบอุ่นและตื้นใกล้ซานตาครูซ…
‪ซึ่งพลุกพล่านไปด้วย ‪ผู้มาเยือนฤดูร้อนรายอื่นๆ แล้ว
‪แต่ตัวมันยาวแค่ 1.8 เมตร
‪และสนใจกินแค่ปลา
‪สองสามปีที่ผ่านมา ลูกปลาฉลามขาวหลายสิบตัว
‪มาใช้เวลาอยู่ที่นี่ในฤดูร้อน
‪มันถูกเรียกว่าสวนฉลาม
‪นี่คือส่วนที่อยู่เหนือสุดของแปซิฟิก
‪ที่ใครๆ ก็รู้ว่าลูกปลาฉลามพวกนี้มารวมตัวกัน
‪เป็นโอกาสที่น่าตื่นเต้น ‪สำหรับนักท่องเที่ยวเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำ
‪ที่จะได้ชื่นชมสัญลักษณ์แห่งท้องทะเลเหล่านี้
‪แต่ภาพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมอนเทอเรย์ยังมาไม่ถึง
‪จุดที่แสงแดดพบกับน้ำที่อุดมด้วยสารอาหาร ‪ที่ขึ้นมาจากใต้น้ำลึก…
‪มหาสมุทรกลายเป็นสีเขียว
‪สาหร่ายขนาดจิ๋วที่มีชื่อว่าแพลงก์ตอนพืช ‪หลายพันล้านเซลล์เพิ่มจำนวน
‪พวกมันอาจจะมีขนาดเล็ก ‪แต่เซลล์ที่เหมือนพืชเหล่านี้
‪จำเป็นต่อสิ่งมีชีวิตทุกชนิด
‪มันสร้างออกซิเจนทั่วโลก
‪มากกว่าป่าฝนทุกแห่งในโลกรวมกัน
‪ในเวลาไม่กี่วัน ความเจิดจ้าของสีเขียว ‪ก่อตัวบนพื้นผิวมหาสมุทร
‪ซึ่งมองเห็นได้จากนอกโลก
‪การเบ่งบานนี้คือขั้นแรก ‪ของห่วงโซ่อาหารที่ซับซ้อน
‪และเมื่อฤดูร้อนเปลี่ยนเป็นฤดูใบไม้ร่วง ‪มันก็จุดชนวนการเริ่มต้น
‪ของเหตุการณ์หนึ่งที่น่าทึ่งที่สุดในมหาสมุทร
‪เริ่มต้นด้วยแมงกะพรุนไฟ
‪ความกว้างครึ่งเมตร…
‪และมีความยาวถึง 4.5 เมตร…
‪สิ่งมีชีวิตที่เหมือนมาจากนอกโลกพวกนี้ ‪ลอยไปจนกว่าจะเจอแพลงก์ตอนเบ่งบาน
‪จากนั้นก็หดขยายตัวเป็นจังหวะ ‪พวกมันต่อสู้กับกระแสน้ำเพื่อกินให้อิ่มแปล้
‪ทำให้เกิดฝูงขนาดใหญ่
‪การรวมตัวครั้งใหญ่ได้เริ่มขึ้นแล้ว
‪ปลาแอนโชวีมาถึงหลายล้านตัว
‪พวกมันมาเพื่อกินแพลงก์ตอนเช่นกัน
‪ฝูงปลาหนาแน่นดำทะมึนเหล่านี้ ‪อาจกินพื้นที่มากกว่า 1.5 กิโลเมตร
‪แต่พวกมันก็อยู่ในเมนูเช่นกัน
‪สิงโตทะเลแคลิฟอร์เนีย
‪นักล่าปลาแอนโชวีที่แข็งแกร่ง
‪จำนวนหลายร้อยตัว
‪แต่การตามหาฝูงปลา ‪ในพื้นที่กว้างใหญ่ขนาดนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
‪วาฬหลังค่อมมาร่วมล่า
‪พวกมันหาตำแหน่งปลาแอนโชวีได้ ‪จากระยะทางที่ไกลมาก
‪พวกมันทำได้ยังไงยังคงเป็นปริศนา
‪แต่ดูเหมือนว่าสิงโตทะเลจะรู้ว่าวาฬทำอะไรอยู่
‪และตามไปข้างหลัง
‪เมื่อพวกวาฬล้อมปลาไว้แล้ว…
‪สิงโตทะเลก็บุกเข้าไป
‪ไล่จับปลาแอนโชวี
‪เมื่อปลาแอนโชวีตื่นตกใจ ‪พวกมันก็รวมกันเป็นก้อนกลมที่แน่นขึ้น
‪อาหารเต็มปากขนาด 5,000 แกลลอน
‪การทำงานเป็นทีมนั้นคุ้มค่า
‪ฝูงโลมาหนึ่งพันตัว
‪รีบมามีส่วนร่วมกับขุมทรัพย์
‪ทุกตัวจะร่วมฉลองกันจนปลาไม่เหลืออีกต่อไป
‪งานเลี้ยงที่ไม่ธรรมดานี้ ‪คือหนึ่งในความมหัศจรรย์อันยิ่งใหญ่
‪ของโลกแห่งธรรมชาติ…
‪ที่เกิดขึ้นในจุดที่มองเห็นได้ ‪จากชายฝั่งแคลิฟอร์เนียที่มีประชากรหนาแน่น
‪ชีวิตในท้องทะเลของอ่าวมอนเทอเรย์ ‪ได้เห็นการค้นพบที่น่าทึ่ง
‪แต่มันเป็นเพียงชิ้นส่วนเล็กๆ ‪ของจิ๊กซอว์ที่ใหญ่กว่ามาก
‪และทั่วโลก ความสมบูรณ์ของมหาสมุทร ‪ก็แย่ลงอย่างฮวบฮาบ
‪อุณหภูมิในท้องทะเลสูงขึ้น ‪ทำลายระบบนิเวศทั้งหมด
‪จำนวนปลาลดฮวบลง ‪ก่อให้เกิดหายนะในห่วงโซ่อาหาร
‪ภาวะมลพิษก็เพิ่มขึ้น
‪เป็นพิษต่อทะเลของเรา
‪จะควบคุมภัยคุกคามนี้ได้
‪เราต้องขยายและเชื่อมต่อ ‪เขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำของเรา
‪และด้วยการคุ้มครอง ‪สถานที่ยอดนิยมของมหาสมุทร
‪เราสามารถสร้างผลกระทบได้มากกว่า ‪เขตแดนของเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำ
‪ทำให้มหาสมุทรที่ไกลออกไปอุดมสมบูรณ์ขึ้น ‪รวมถึงชีวิตของเราด้วย
‪ชะตากรรมของมหาสมุทรของโลก ‪ส่งผลต่อพวกเราทุกคน
‪มันคือระบบสนับสนุนชีวิตของเรา
‪สุขภาพของเราและของพวกมันถูกผูกไว้ด้วยกัน
‪เขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำแห่งชาติอ่าวมอนเทอเรย์ ‪ทำให้เรามีความหวัง
‪ว่าถึงแม้กิจกรรมของมนุษย์จะทำร้ายมหาสมุทร
‪แต่นับจากนี้ไป ตราบใดที่เราเลือกสิ่งที่ถูกต้อง ‪เราก็เยียวยามันได้เช่นกัน
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล