RODZINA Z KARETKI
NIENAWIDZISZ EDUKACJI KAPITALIZMU
UCZ SIĘ, GŁUPKU!
MAGISTERIUM Z MEDYCYNY MOLEKULARNEJ
Regina!
Co się dzieje?
No co ty? Pierwsza grupa prawie skończyła.
Nie mieliśmy być pierwsi?
Tak.
Ale trochę pozmienialiśmy.
Grupa druga!
Regina Mora.
Bernardo Barrientos.
- Oscar Ruiz. - Tutaj!
- María Gabriela Tamayo. - Dawaj.
I Francisco Bravo. Proszę.
Proszę tędy.
Muszę dostać piątkę.
- Powodzenia. - Tobie też.
- Skup się. - Dostaniesz piątkę.
Miło cię widzieć.
Skorzystajmy z twojego cennego czasu.
Nerw twarzowy. Gałęzie.
Wychodzi z kości skroniowej,
biegnie przez otwór rylcowo-sutkowy
i śliniankę przyuszną.
Rozdziela się na gałąź żuchwy
oraz gałąź szyi,
unerwiając mięśnie twarzy i szyi.
Przepraszam.
Widzisz?
Tamayo.
Wymień zastawki serca
i opisz krążenie krwi.
Nie mamy całego dnia.
W normalnym sercu
krew płynie przez żyłę główną dolną i górną
do prawego przedsionka.
Potem wpływa do prawej komory
przez zastawkę trójdzielną.
Krew żylna
płynie przez pień płucny,
który dzieli się na tętnicę płucną prawą i lewą,
aż dotrze do pęcherzyków, gdzie dochodzi do wymiany gazów.
Poprawna odpowiedź.
Teraz pokaż nam tę drogę.
Mogłabym, gdyby to serce było normalne.
Ale ma wrodzoną wadę. Deformację.
Nieprawidłowe połączenie żył płucnych.
Nieźle jak na studentkę, która się spóźnia i śpi na zajęciach.
Świetnie. Dostaniesz piątkę.
- Może trójka? - Nie może zdać. Za dużo nieobecności.
Damy ci czwórkę. Możesz iść.
Czwórkę? Dlaczego? Opowiedziałam nawet na pytania spoza egzaminu.
Spóźniłaś się.
I to na egzamin.
Na niektórych zajęciach
byłaś tylko dwa razy.
Musisz powtórzyć ten przedmiot.
Studia medyczne na takim uniwersytecie
są dla tych, którzy traktują je poważnie.
Nieważne, jacy jesteście genialni.
Połowa nie zaliczy roku.
Jeśli lubisz imprezować, to dobrze.
Ale tu musisz się zaangażować.
A punktualność to cecha dobrej lekarki.
Masz czwórkę.
Mora?
Przyczep mięśnia czworobocznego.
MARCUS JUŻ JEDZIEMY
Na pewno nie przyjdziesz.
- Nie bądź taką nerdką! - Mówiłam, że przyjdę.
Mogłabyś zaprosić nas na swoje imprezy. Na pewno są lepsze.
- Nie dalibyście rady. - Przestań.
Dobra, idę już. Zaraz zamkną bibliotekę, a muszę się uczyć.
- A ty dokąd? - Do biblioteki.
Patrz i ucz się, Regina.
- Na razie! - Pa!
Jasne! Idź się „uczyć”.
- Pa! - Przyjdź dzisiaj, Tamayo!
Chango?
Tak, właśnie wychodzę. Ale nie rób tutaj sceny, proszę.
Dobra, jasne.
Pa.
Słucham.
Słyszałem, że dobrze ci poszło. Cieszę się.
Plotki szybko się rozchodzą.
Aż tak dobrze mi nie poszło,
ale dziękuję za troskę, panie doktorze.
Nie ma za co.
Będziesz świetną lekarką. Szkoda by było cię stracić.
Bądź grzeczny, to mnie nie stracisz.
Kochana jesteś.
Ale mówię serio, bądź ostrożna.
Zaczynasz dopiero drugi rok.
A program jest bardzo wymagający.
Myślałam, że chcesz mi pogratulować.
Zawsze.
Ale radzę ci też, żebyś o siebie dbała.
Forsujesz się, pracując w nocy
i studiując w dzień.
Wypalisz się.
Albo gorzej, narazisz kogoś.
- Nie złość się! - Nie złoszczę się, ale muszę już iść.
Tamayo!
- Tamayo! - Co?
No powiedz, masz dzisiaj randkę?
Nawet nie mam chłopaka! Jestem zajęta.
Hej!
Jeśli chcesz się potem trochę odprężyć,
możemy skoczyć na piwo, a potem na jakąś imprezę. Co ty na to?
Czekaj.
Dam ci znać, dobra?
Hej, zaczekaj.
Co zrobiłeś, żeby przenieść nas do drugiej grupy?
Powiem ci na imprezie.
Spoko.
Dr María Gabriela Tamayo!
Do pracy!
Szybko!
- Co jest, kurde? - No co?
Cicho bądź!
Nie jesteśmy u siebie.
Wstydzisz się nas, doktorko, czy co?
Cholera.
Jak egzamin, skarbie?
Nieźle, ale nie możecie tu przyjeżdżać.
Wywalą mnie na dobre.
Tamayo. Centrum 182. Odbiór.
Przyjąłem.
La Claridad nr 57.
Jestem dostępny.
Jedziemy!
Szybko, zanim dotrze tam inna karetka!
Czy okrutne życie zmusiło was kiedyś
do wyboru między dwiema rzeczami, które kochacie?
Właśnie w takiej sytuacji się znalazłam.
W mojej szkole zasady są jasne.
Jako studentka nie mogę praktykować medycyny.
A jak zobaczycie, jest to pewien problem.
Bo z jednej strony uwielbiam szkołę.
W końcu studiuję jako pierwsza w rodzinie,
choć cholernie dużo mnie to kosztuje.
Ale z drugiej strony adrenalina, jaką czuję w karetce, jest wyjątkowa.
Pochodzę z rodziny ratowników.
Jeżdżę karetką, odkąd pamiętam.
Mój tata jest legendą w świecie nielegalnych karetek.
Spierdalaj, stary pryku! Z drogi!
- Nie bądź kutasem! - Widzisz to?
Spieprzaj, kretynie!
Idźcie spać, złamasy!
- Sam idź spać! - Szlag.
Kurwa mać, Ramón!
To nie pierwszy raz. Ja pierdolę.
Co jest?
Sprzątną nam pacjenta.
- Ja pierdolę! - Nie przeklinaj, kurwa!
Słucham? Pytacie, czym są nielegalne karetki?
Tak nas nazywają. Piraci, sępy, szara strefa...
Świadczymy usługi prywatne.
Dobra, dawaj!
- Dogania cię, Ramón. - Szybko!
Gaz do dechy, tato!
Co jest, kurde?
Już po wszystkim.
Nie przejadę psa, żeby ich wyprzedzić.
Uratowałeś psa i teraz umrze człowiek.
No i co zrobimy bez kasy?
Bo uprzedzam, że o północy...
zostajecie sami.
Hej, doktorko. Coś się tak odstawiła? Randka z Tindera?
Nie. Impreza dla studentów, którzy mają życie.
„Impreza dla studentów, którzy mają życie”.
Zamknij się.
Co tam, Ramón?
W świecie wolnej konkurencji
fuchę ma ten, kto dojedzie pierwszy.
- Kurde, Ramón! - Dobra!
To koniec, gnoje!
Hola, hola. Nie oceniajcie nas za szybko, co?
To nie my ustalamy zasady.
- Super! - Ufajcie tacie, zjeby.
Nie przeklinaj!
Świetnie, Ramón. Już nigdy w ciebie nie zwątpię.
Duma rodziny! Uczmy się od taty!
Już wyjaśniam. Miasto Meksyk ma trochę ponad 100 karetek,
żeby obsłużyć populację około 10 milionów.
Tak, wiem, że to bez sensu.
Tu właśnie wkraczamy my.
Do diabła z wami, gnoje.
Nara, pierdzielu! Ciekawe, jak teraz znajdziecie pacjenta.
No jedźcie! Wszystko blokujecie!
Przepraszam.
Odsuńcie się!
Przepraszam!
- Będzie ciężko, doktorko. - Wiem.
Proszę!
Jak tam dojechać? Jaki jest adres?
Chyba 57 B.
Jak mamy, do cholery, tędy przejechać?
Z drogi!
Jedziemy do wypadku!
Zróbcie miejsce dla karetki!
- Chodźmy stąd. - Dobra.
Idziemy.
Uważaj.
Trzymaj się. Ostrożnie.
A ta piosenka jest od Rocky’ego dla Blondie.
Zapodajemy Sonido Oriental.
Dobra, mały. Trzymaj się siostry. Zaczekajcie tu.
Taki z ciebie kozak?
Co to ma być?
Zostaw ją, ty skurwielu!
Mnie też uderzysz?
Znowu coś odpierdalasz?
Nie podskakuj!
Walcie się wszyscy!
Proszę się odsunąć!
Wracaj do karetki, to nie wygląda dobrze.
Szybko do taty!
Chodź ze mną.
Dobrze. Pokaż mi to, proszę.
Jestem ratowniczką. Pomogę ci.
Jak masz na imię?
- Erica. - Nieźle ci przywalił.
Powstrzymam krwawienie.
- Przyciśnij. - Wezwałyście karetkę?
- Tak. - Dobrze.
Powiedz mi, co się stało.
- Ten idiota mnie uderzył! - Wal się!
- Morda! - Zamknij się!
- Na co się gapisz? - Spokojnie. Chcemy tylko pomóc.
Zamknij oczy, Erica.
Teraz otwórz.
Właśnie tak. Dobrze, Erica.
Złap mnie za rękę.
- Czujesz to? - Tak.
- Drugą też? - Tak.
Uderzył cię gdzieś jeszcze? Zemdlałaś?
Nie. Ten dupek mnie po prostu walnął!
Mój syn uderzył ją głową.
Ale ona przesadziła.
- Nie wtrącaj się! - Spokojnie.
- Kocham cię! - Usiądź.
Ja ciebie też, ale jesteś zjebem!
No już.
Przepraszam, jedziemy do wypadku.
Ruszcie się stąd.
Zróbcie miejsce dla karetki, proszę.
Czujesz jakieś mrowienie?
- Nie. - Dobrze.
Obróć głowę w lewo.
W prawo.
- O tak. Boli? - Nie.
Teraz to.
Doktorko...
Chodźmy już.
- Przesadziłaś, kurwa! - Spokój, synu!
Nie chciałem, ale to suka.
Z drogi. Zdarzył się wypadek.
Julito!
Przyjechał tata.
Muszę cię zabrać do szpitala.
Nie możesz tego zrobić tutaj?
Nie, kochana. Musimy jechać.
Tak to jest, jak się odzywasz.
Z facetami lepiej się nie kłócić. Z czasem się uspokajają. Prawda?
Nie.
Chodź. Marcus, apteczka.
Zabierzemy ją.
Trzymaj ją.
Dokąd ją zabieracie?
- Przestań! - Hej, stary.
- Julito! - Idę, tato!
Spokojnie. Chcemy tylko pomóc.
- Zabierzemy ją. - Morda, zjebie!
Kumple Nanisa! Zabierzcie go, żeby wytrzeźwiał!
Zajeb go!
- Wal się, Nanis! - Przestań!
Wystarczy! Uspokoić się! Mam was już dosyć!
Marcus!
Zabierają ją!
Spokojnie.
Głowa do góry. Krwawienie prawie ustało.
Spokojnie.
Donieś na tego skurwiela. Ja ci pomogę.
To nic takiego. To nie była jego wina.
Pokłóciliśmy się, bo zostawił wiadomość jednej dziewczynie.
Wściekł się, ja jeszcze bardziej i zaczęłam go wyklinać.
Ale to nie twoja wina, rozumiesz?
Masz ubezpieczenie?
Nie?
Państwowe? Społeczne?
Prywatne?
Nie.
Dobrze, posłuchaj.
Jesteśmy prywatną karetką, rozumiesz?
Pobierzemy opłatę za pierwszą pomoc i transport do szpitala.
- Dobrze? - Dużo?
Nie martw się.
Daj mi numer do swojego krewnego
albo sama do niego zadzwoń,
ale ktoś musi zapłacić za transport i szpital.
Dobrze?
Siostra, dzwoni do ciebie jakiś Barney czy Bernie...
- Który szpital? - Czekaj.
Wszystko będzie dobrze, Eri. Daj mi tylko numer.
Przytul mnie.
No proszę!
Najgorsze już za tobą.
Jesteśmy w szpitalu. Spokojnie.
Kobieta, 24 lata, uraz twarzy. Złamany nos, lekki uraz głowy.
- Potrzebuje... - Zajmę się tym.
Przygotuj łóżko numer cztery i kroplówkę.
No już!
Nazwisko?
Spytaj Tere.
Pacjentki, idioto.
Erica de la Paz.
Jak tam, Tere?
Dobrze, a u ciebie?
Też. Super.
Kto będzie płacił?
Jej mama tu jedzie.
Co?
No...
Kiedy jej mama zapłaci, dostaniecie swoje.
Nie, nie. Kurde, od kiedy to robisz? Gadasz jak nowicjuszka.
Połowa przy wpisie i połowa, kiedy zapłaci.
Powiedziano mi inaczej.
Taka była umowa z szefem.
No to spytaj jego.
I mam ją zaprosić do kina.
Może ty chcesz iść?
Nie będę niczyją drugą opcją.
Ale jesteś.
Twoja blada twarz nie kłamie.
Tak samo wyniki badań. Masz serce w kiepskim stanie.
Jest takie, odkąd odeszła moja żona.
Pełne bólu.
Tak.
Na pewno to Lety jest winna twoich zapchanych tętnic wieńcowych.
Mam ci płacić, żebyś mi odradzał śmieciowe żarcie? To nic nowego.
Posłuchaj, każdy lekarz...
Nie.
Każdy szarlatan powie ci, że pilnie potrzebujesz operacji.
Ale ja jestem twoim kolegą. Oferuję ci coś lepszego.
Dużo na ten temat poczytałem
i znalazłem terapię, która może pomóc twojemu sercu.
Bez konieczności pójścia pod nóż.
Od kiedy jesteś kardiologiem?
Już ci mówiłem.
Sprawdziłem to, bo jestem twoim przyjacielem.
A ile to będzie kosztować?
Tanie to nie jest i musiałbyś zacząć od razu.
Szczerze mówiąc, za dobrze nam nie idzie.
Możemy się dogadać.
Zrobić jakąś wymianę. Coś wymyślimy.
Dobrze.
Tylko nie mów moim dzieciom, proszę.
À propos, mam narcan, który zamówiła twoja córka.
Wystarczy tylko,
żebyś zapłacił drugą połowę.
To wszystko, co mam.
TRAUMATOLOGIA I ORTOPEDIA
W ramach zaliczki.
Czy to się zagoi?
Pewnie, spokojnie.
Tylko nałóż na to więcej leku, dobra?
Ale serio, nie powinien był tego robić.
Masz dzieci?
Właśnie. Dlatego łatwo ci tak mówić.
Nanis jest świetnym ojcem.
Poza tym to jest pierwszy raz.
Byłoby super, gdyby to się nie powtórzyło.
Ale jeśli będzie gorzej? Co z dziećmi?
Nie będzie gorzej.
Posłuchaj.
Zostawię ci mój numer na wypadek, gdybyś potrzebowała świadków.
Możesz dzwonić.
No weź. Potem możesz go wyrzucić.
Zastanów się.
Awaryjna kasa jest na sytuacje awaryjne.
Nie możesz wydawać jej na niepotrzebne leki.
Bez inwestycji w leki i sprzęt
- nie możemy... - Nie używamy ich!
María ma rację.
Ale narcan nigdy nie był nam potrzebny.
Co się tak gapisz?
Tak idziesz na imprezę?
To znaczy jak?
Powiedz, że ładnie wyglądam, albo nic nie mów.
Nic nie powiesz?
Mam 124 na skrzyżowaniu Masaryk i Arquímedes.
Przyjąłem, Carmenko. Jedziemy.
Odzyskamy to, co wydaliście.
Mieliście mnie odwieźć.
Za ostatnią akcję zapłacą nam dopiero jutro,
a wydałaś całą naszą kasę na lek, którego nigdy nie użyjemy.
No dobra.
Zawiozę cię na imprezę, nie martw się.
Luksusowa dzielnica.
Ale szkoda! Tak ładnie wyglądasz.
Cholera. Mamy ogon, Ramón.
Panie władzo, mamy wypadek. Proszę nas puścić.
Zatrzymać karetkę.
Kurwa.
Na pobocze.
- Skurwysyny. - Do środka.
Nie wychodź.
- Dobry wieczór. - Dobry. Panie władzo, wypadek.
- Musimy jechać. - Dokumenty, proszę.
Prawo jazdy i papiery wozu.
- Naprawdę... - Chwila. Proszę je dać.
Proszę.
Tamayo, czekamy na ciebie.
I prawa jazdy.
I jak?
Tu jest napisane, że wznowienie pozwolenia jest w toku.
Zgadza się.
Już od 15 dni, nie?
Codziennie tam chodzimy i mówią nam: „Jutro”.
To nie możecie jeździć.
Ale...
- Panie władzo. - Powiedzieli, że możemy.
Nie. Poza tym to nie jest publiczna karetka.
Nie, świadczymy usługi prywatne.
A macie na to zezwolenie?
Proszę!
Jeśli chce pan pieniędzy, to nic nie mamy.
Jesteśmy wolontariuszami.
Młody, nie obrażaj mnie.
Nie, nie.
Musimy odholować wasz pojazd.
Proszę wyjść.
- Zaraz wrócę, Ramón. - Proszę wyjść!
- Zaraz wrócę. - Spokojnie.
To potrwa chwilę.
Wie pan, ile ludzi by umarło, gdyby nie my?
Ile wam płacą za ratunek?
Ile pan zarabia na łapówkach?
- Bez takich. - Spokojnie.
- Ręce na maskę. Nogi szeroko. - Czemu nie łapiecie przestępców?
My tylko pracujemy.
- Jedziesz z nami. - Dobrze. Ale ktoś umrze.
- Wszystko opowiesz. - Spokojnie. Dogadajmy się tutaj.
Proszę, nie zabierajcie go.
Możemy się dogadać, panie władzo.
Jak opłacimy za niego kaucję?
Mamy przesrane. To był jakiś nowy policjant.
Zobaczmy, jak długo potrwa jego uczciwość.
Nie przejmuj się.
- Będzie więcej imprez. - Co ty możesz wiedzieć?
Nie będzie imprez, bo nie ma czasu wolnego.
Mam, kurwa, dość odgrywania twojej mamy.
Mamy nie ma, a ty jesteś.
Przepraszam, mały.
Czasem mi jej brakuje. Pewnie tobie też.
Poza tym jestem zmęczona, więc wybucham, ale to nie twoja wina, jasne?
- Wiem, jak możesz poprawić mi humor. - Jak?
Daj mi chipsa.
Tamayo, słyszysz? Na miejscu jest już inna karetka.
Nie musicie przyjeżdżać.
Przyjąłem. Dzięki, Carmenko.
To chyba koniec. Jedźmy do domu.
Powinniśmy najpierw zjeść kolację. Nie jesteście głodni?
Zjadłeś chipsy!
Tato!
- Zawsze tak samo. - Tato!
- To jak ogórkowe gazpacho... - Woda jest zimna!
- ...z pomidorem. - Myj się.
- To świetne źródło błonnika. - Spóźnisz się.
Lepiej wypić mleko z truskawkami,
- zamiast jeść chleb... - Nie ma ogrzewania.
Nie krzycz, tylko wchodź.
Cris powiedziała, że wpłaci kaucję.
Musimy zorganizować się finansowo.
Wiem.
Do zobaczenia. Pa, mały!
Weź ze sobą kanapkę.
Trzymaj.
Dzięki, tato.
Na razie.
Kurczę, nie mogę iść do szkoły, bo śmierdzę.
No to się umyj!
- Woda jest zimna. - Twoja siostra dała radę.
- Nie ma gazu. Jest za zimno! - No idź.
Zimna woda poprawia krążenie krwi.
- Przeziębię się. - Wcale nie.
Będzie super. Do głowy wpadną ci nowe pomysły.
Krewni pana Tamayo.
- Proszę podpisać na dole. - Dobrze.
Przepraszam, wybacz mi.
Nie będę już odbierać od twojej siostry.
Zostało nam jakieś 25 dolców z wszystkich oszczędności.
I kupiłaś chleb?
Pieprzone oszczędności. Nie, Crisis, posłuchaj mnie.
Nie złość się. Idiota ze mnie. Ale posłuchaj.
Mamy publiczność. Będziemy musieli rozdawać autografy.
- Daj spokój. - Lubisz to, nie?
Znają mnie na dole. Nie wstyd ci?
Będziesz sławna.
Posłuchaj, Crisis.
Mój tata i moja siostra wydali całą kasę na leki, których nigdy nie użyją.
Co mam zrobić?
Zrozum, dziewczyno.
- Nie złość się. - Proszę to dać.
Nie obchodzi mnie, na co oni wydają pieniądze.
Wiesz, że ich lubię i nic do nich nie mam.
Ale to nie oni obiecali, że wyjadą ze mną do Stanów.
Jeśli nie chcesz ze mną jechać, to mi to powiedz.
Nie mogłem pozwolić, żeby zabrali nam karetkę.
Jesteś super.
Chodźmy.
Już.
Nie trzeba chodzić do szkoły, żeby być ratownikiem.
Żeby być kimkolwiek, trzeba się uczyć.
No idź!
Szybciej, bo się spóźnicie.
No już!
Chodźcie.
Hej, Lety.
Dziękuję.
Jesteś jeszcze ładniejsza niż ostatnio.
A ty jeszcze grubszy.
Mój brzuch rośnie proporcjonalnie do mojej tęsknoty za tobą.
- Chodź. - Pracujesz tu?
Jestem właścicielką.
ZIELONA CHATKA
Co ci podać?
Poproszę kawę.
Dobrze.
Kawusia dla ciebie. Świeżo zaparzona. Zobaczmy, czy ci posmakuje.
Bardzo dobra.
Chciałabym zobaczyć dzieci.
Cudownie.
Bardzo się ucieszą.
Zobaczysz też mieszkanie.
Skoro już o tym mówisz,
chciałam też spytać, czy pozwolisz Julio zamieszkać z nami.
Z wami?
Mieszkasz z mamą?
Nie. Myślę, że tak będzie dla niego lepiej.
Będzie miał własny pokój...
Lepiej dla niego czy dla ciebie?
Zawsze chcesz dobrze dla siebie,
a inni niech się pierdolą, nie?
A teraz mi mówisz,
że chcesz, żeby Julio zamieszkał z nie wiadomo kim.
Trzeba było o tym myśleć, zanim go porzuciłaś.
Było ze mną źle.
Cierpiałam przez to, co zrobiłam. I wiem, że muszę przeprosić. Bardzo mocno.
Ale teraz jest ze mną dobrze.
Odzyskałam siłę.
Co się dzieje? Nagle zbladłeś.
Mam chore serce, Leticia.
Ile czasu minęło?
Dwa, trzy lata?
I nagle z tym wyskakujesz?
Jeśli chcesz zobaczyć dzieci,
możesz przyjść, kiedy chcesz.
Ale żadnych przeprowadzek.
Jeśli jesteś chory, jak mówisz,
mogę ci pomóc. Możemy pomóc sobie nawzajem.
Julio?
Julio, wołam... Julio!
Nie martw się, Lety. Znalazłem go.
Nie wiem, czemu wcześniej tu nie przyszedłem.
Bo jesteś głupi. Gdzie indziej miałbym być?
Graliśmy tu w nogę.
Mama cię kocha.
Kocha nas wszystkich.
Ja też cię bardzo kocham.
Mimo że czasem pieprzę głupoty.
To prawda, co mówiłeś?
O twoim sercu?
Czemu nic nam nie powiedziałeś?
Bo próbuję to naprawić.
- Jak? - Jeszcze nie wiem.
Poza tym decydowaliście,
gdzie mam mieszkać i nikt mnie, kurwa, nie spytał o zdanie.
- Nie przeklinaj. - Bo co?
Masz szczęście, że okazja to uzasadnia.
Żebyś wiedział.
Sam decyduję o swoim życiu.
Nie stawiaj się!
Wszyscy ci się stawiają!
Obiecaj, że nie powiesz rodzeństwu ani nikomu.
Dobra.
Ale ty obiecaj, że nie wyślesz mnie do mamy
i że nie umrzesz na serce ani nic innego.
Nie płacz.
Ty też nie płacz.
Obiecujesz?
Hola, miało być bez osądzania.
Tak, wiem, że sypiam z nauczycielem jak w jakiejś telenoweli,
ale po pierwsze, mnie nie uczy.
Poznaliśmy się w szpitalu, gdzie pracuje i gdzie przywozimy pacjentów.
Po drugie,
poza tym, że zajebiście całuje, kocha medycynę tak samo jak ja.
Super jest mieć zajawkę na to samo z kimś,
kto bardzo się nam podoba, nie?
Słyszysz?
Słyszę, Carmenko.
Mamy 77-14 w dzielnicy Narvate.
Poważna sytuacja.
Jedziemy, Carmenko. Dzięki.
Uważajcie, proszę.
Uważaj, Ramónku.
Carmenka?
Włącz syrenę.
- Wracaj tam. - Nie rozczulaj się.
Zaproś ją na randkę.
O kurwa.
Kurde!
O cholera.
To będzie coś dużego.
Chodźmy.
A ty dokąd? Bez dyskusji.
Nie chcę tu zostawać!
Marigaby! Marcus! Czekajcie!
Hej, kolego!
Hej. Dawno cię nie widziałem.
Wszystko gra?
Ostro się pojebało.
Co u ciebie?
Tak sobie. Bywało lepiej, ale jakoś leci.
Opowiesz mi więcej w barze, co?
- Jasne. - Dobra.
Na razie.
Leo!
Skończyła się woda! Zajmij się tym!
Jestem Marigaby Tamayo.
Czy w budynku nadal są ludzie?
Tak, trochę zostało.
Ile?
W środku wciąż są ludzie!
- Chodź. - Idziemy.
Proszę się odsunąć! Mamy rannych!
Daj mi ją.
Pomóżcie mojej córce!
Wezmę ją. Gotowi?
Powoli.
- Będzie dobrze. - Jestem Marcus.
- Ratownik. Pomożemy ci. - Mój mąż.
Zatrzymajmy krwawienie.
- Do góry. - Raz, dwa...
Dobra, dawaj.
Już idą. Spokojnie.
Moja córka!
Dobra.
- Jadą! - Ostrożnie.
A moje dziecko?
Laurita. Pomóżcie jej, proszę.
Podniosę cię, dobrze?
- Spokojnie. - Moje dziecko.
- Moja Laurita. - Zaraz cię podniosę.
Na trzy.
Podaj mi małą deskę.
Aurora, musisz przyciskać ranę. Raz, dwa, trzy.
Jak moje kochanie?
- Nic jej nie jest? - Musisz zachować spokój.
Ty też potrzebujesz pomocy.
Naciskaj, proszę. Musimy powstrzymać krwawienie.
Nic mu nie będzie. Jak się nazywa twój mąż?
Jose Tellez. Został na trzecim piętrze.
Znajdą go. Zobaczysz.
Proszę, pomóżcie mojemu dziecku.
Nie oddycha.
Co ona mówi? Co się dzieje z moją córką?
Co tu robisz, mały? Idź stąd!
Muszę zatrzymać krwawienie.
Założę opaskę uciskową.
Autora, posłuchaj mnie. Policzę do trzech i zacisnę.
Raz, dwa...
Dobrze. Już po wszystkim.
Brawo.
Moja córka.
Naciskaj dalej, proszę.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Nacisnę jeszcze raz. Zaboli trochę mocniej.
Raz, dwa, trzy.
Już.
- Moja córka. - Aurora, uspokój się, proszę.
- Już dobrze. - Proszę.
Jak ma na imię? Laurita? Nic jej nie jest.
Moje dziecko.
Proszę pani...
Nic jej nie jest.
- Już dobrze. - Moje kochanie.
Moja malutka, chodź do mnie.
Nic ci nie będzie.
Ale musisz być silna.
Bracie!
Kładziemy go na trzy. Raz, dwa, trzy.
Już.
Pomóż mi, proszę.
- Jasne. - Trzymaj miednicę.
- Gotowy? - Co się dzieje, tato?
Co ty tu robisz?
- Podnosimy go. - Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Kurwa!
Manuel! Pomóż nam!
Tato, wszystko dobrze?
Pomóż im.
- Podnosimy go na trzy. - Powoli.
Gotowi?
- Tak. - Razem.
Raz, dwa, trzy.
Bracie!
Idzie następny.
Dalej, doktorko.
Muszę opuścić oparcie, żeby zrobić miejsce.
- To mój mąż! - O tak, dobrze.
Już dobrze. Tatuś idzie.
Daj mi dziewczynkę.
Powoli. O tak.
Spokojnie.
Tatuś tu idzie, kochanie.
- Ostrożnie, proszę. - Tatuś idzie.
Pepe, kochanie, nic ci nie jest?
Gdzie jest Ramón?
- Ma kluczyki! - Idę!
Patrz, twojej córce nic nie jest.
Wszystko dobrze.
Nic nam nie będzie, skarbie.
Muszę otworzyć.
Tato!
Aurora?
Podaj mi numer do krewnego.
- Masz ubezpieczenie? - Który szpital?
Co?
Który szpital?
Najbliższy. Trzeba ją zaintubować.
Słucham?
Myśleliście, że to łatwizna?
Adrenalina, superbohaterstwo...
Ale to nie tak.
Bywa chujowo. Nie każdy to wytrzyma.
Na przykład ja cały czas wszystko przeżywam.
Tam jest dziecko, kurwa!
Raúl!
Panie doktorze!
Raúl, tutaj!
Wpuśćcie go!
Tutaj z tymi noszami!
- Jest niedotleniona. Trzeba intubować. - Podaj mi ją!
Spokojnie. Będzie dobrze.
- Trzymaj. - Dzięki.
Nie martw się, Marigaby.
Idź z nim, mały.
Nie ma już miejsc.
To sytuacja krytyczna! Zastanówcie się, do cholery.
- Ma niskie ciśnienie. - Karta pacjentki, szybko!
Wróć szybko, dobra?
Jasne. Dasz radę.
Pomóżcie mi! Mam pacjenta w szoku z oparzeniami trzeciego stopnia.
Tato! Hej, Ramón!
Ramón! Kurwa mać, pomóż mi!
Zostaw mnie!
Niewydolność oddechowa.
...24, 25, 26, 27, 28, 29, 30.
Teraz, tato.
Już. Raz, dwa, trzy,
- 4, 5, 6, 7, 8, 9... - Mocniej.
- Dawaj. - 10, 11, 12, 13,
14, 15, 16, 17, 18, 19, 20.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć...
Dawaj.
Bardzo dobrze.
Ma puls. Idź po sanitariusza!
Szybko, tato!
Wiemy, co trzeba robić.
Widziałeś mamę z tym szkłem?
Jasne. Taka robota.
Było dużo krwi.
- Bałeś się? - Tak, trochę.
Musisz się uczyć. Chcesz być ratownikiem, nie?
Tak.
To musisz szybko powstrzymać krwawienie.
Czego użyliśmy? Opaski.
- Numer do zapłaty. - Cieszę się, że ich uratowaliśmy.
Kurde, mały!
Ramón.
Uratowaliśmy dziecko.
Co jest?
Niech to szlag!
Julito.
Chodź!
To pierwszy, który jej umarł?
- Doktorko! Posłuchaj... - Zostaw mnie.
Marigaby! Posłuchaj.
W tej robocie tak jest. To się zdarza.
To była moja wina.
Nie. Jeśli ty nie mogłaś go uratować,
to nikt by, kurwa, nie mógł.
No już, doktorko.
Jesteś dumą tej cholernej rodziny, jasne? Posłuchaj. Uczysz się.
Jestem twoim fanem.
Już dobrze.
SERIAL ZAINSPIROWANY FILMEM DOKUMENTALNYM NOCNA RODZINKA
Napisy: Marzena Falkowska