Nie żartuję! Następna kula będzie dla was.
Spokojnie.
Chcemy ją uratować.
- Nic więcej. - Straciła dużo krwi.
Nic tu nie zdziałamy. Musimy ją zabrać.
- Serio. - Jeśli umrze,
będziesz tego żałować do końca życia.
Pozwól nam ją zabrać.
- Proszę. - Ramón.
Ramón.
Nie zbliżaj się, proszę.
Nie chcecie gnić w więzieniu, prawda?
Nie macie pojęcia, jak tam jest.
Nie pouczaj mnie, grubasie.
Na zewnątrz jest dużo ludzi.
Cicho!
Moja siostra i mój tata tam są.
- Chcę wiedzieć, co się dzieje. - Zająć pozycje!
Zaraz będzie mieć niewydolność serca. Musimy coś zrobić, proszę!
Widzisz?
Proszę.
To moja wina, nie jej!
- Cicho! To sklep mojego taty. - Co robisz?
Co ty robisz, idioto?
Chodź. Pomóż mi z nią, dobrze?
Tylko mi pomaga, tak?
Chodź.
- Przyciśnij tutaj i nie ruszaj. - Tak dobrze?
Tak.
Nie.
Twój tata jest na zewnątrz.
Naprawdę?
Jesteś…
dla niego najważniejsza.
Nie pieprz. Nie znasz go.
To skurwysyn.
Nie pierdol mi tu.
Co ty wyprawiasz?
- Nie! - Puść ją!
Ognia!
Rzuć broń!
Rzuć broń, już!
- Marigaby? Jesteś cała? - Tak. Znajdź tatę!
- Gdzie jest? - Tam.
Ramón? Tato, nic ci nie jest?
Co się stało?
- Dam radę. Pomóż siostrze. - Na pewno?
- Tak. - Okej.
Kula przeszła. Będzie dobrze.
Oddychaj.
Hej, a wy dokąd?
Po dziewczynę.
Walić to. Byliśmy pierwsi. Jedzie z nami.
Marigaby, zostaw ich.
- Nie jesteśmy sępami. - Serio, Ramón?
Dobra robota. Wszystko czyste?
- Tak. - Dobra robota. Skurwiele.
- Wszystko gra? - Tak.
- Ciągnijcie. - Dobra.
Te haki się zaraz zepsują, mówiłam wam.
Jest niedotleniona.
Ciśnienie krwi 90/30. Tracimy ją.
- Pozycja Trendelenburga. - Już tego nie robimy.
Pozycja Trendelenburga, już!
Gaz do dechy.
Robi się.
Jadę tak szybko, jak mogę.
Ja pieprzę.
Przeżyła!
- Kto? Policjantka? - Tak!
- Kurwa! - Gratulacje.
RODZINA Z KARETKI
NA BAZIE FILMU DOKUMENTALNEGO NOCNA RODZINKA
Nie gadaj!
To dla ciebie te oklaski?
Dedykowali mi ten pokaz.
Tak naprawdę… najlepsze jest to, że zrozumiałam, że nie jestem sama.
To widać.
Wiesz co? Możesz uważać się za szczęściarę.
Twoja dziewczyna mocno cię kocha.
To prawda.
Występujesz z ładnymi ludźmi.
A podczas trzęsienia poznałaś nową przyjaciółkę.
Dziękuję.
- Za co? - Za wszystko.
Moja aktorka.
A ty?
Co ja?
No opowiedz mi coś. Cokolwiek.
Poza medycyną.
Pomóż mi się rozerwać.
No dobra. Pomyślmy…
O czym ci powiedzieć?
O sprawach sercowych?
No cóż…
W Szpitalu Głównym jest taki jeden lekarz.
To nie Bernie.
Poznałam go, bo często jeździmy tam karetką.
Spotykamy się potajemnie,
ale mam wrażenie, że całe to ukrywanie stało się rutyną.
Jakby donikąd nie zmierzało.
Ale… czego ty od niego chcesz?
Czego chcę?
Rany, nigdy się nad tym nie zastanawiałam.
Nigdy nie mam czasu, no i…
To dość straszne, nie? Myśleć o tym, czego się chce.
Pokazała ci?
- Tak. - Świetne, nie?
Chciałabym już zobaczyć ten film.
- Dziękuję. - Skarbie, tak było dobrze.
- Znowu cię boli? - Nie.
Nie bagatelizuj tego, skarbie.
Ostatnio boli ją głowa od hałasu i światła.
Od wszystkiego.
Mówiłam, żeby powiedziała lekarce, ale jest uparta.
No weź. To na pewno nic.
Biorę dużo leków. Łyknę aspirynę i będzie po sprawie.
Co sądzisz? Powinnam wrócić do szpitala?
Nie mów tak.
Zawalił się na ciebie budynek.
Ale wiesz, co jest najlepszym lekiem?
- Właśnie to. - Miłość.
Jestem twoim lekiem.
Ale banał.
INSPEKCJA BUDYNKU
Dzień dobry.
- Spotkamy się w gabinecie? - Tak.
Zaraz przyjdę.
Zostawiłem telefon w aucie.
Marigaby.
Nie bądź taka. Porozmawiajmy, proszę.
Żebyś rzucił mi w twarz inną przysługę?
Zachowałem się jak dupek, wiem.
Ale nie bądź taka sama. Jesteś mądrzejsza.
Wciąż do ciebie dzwonię. Pogadajmy.
Kurde, na pewno coś między nimi jest.
- Przystojniak z niego, co? - Jasne!
- Przynajmniej wiemy, że ma dobry gust. - Doskonały.
Czemu nie podejdziesz i nie zagadasz?
Może się z nimi umówisz.
Mówię serio.
Chcesz być oficjalnie razem?
Możemy.
Niech robią, co chcą. Nie jest moją dziewczyną.
Przestań. Przecież ci się podoba.
Walcz o nią.
A jeśli się kłócą?
No wiesz.
Mam zajęcia. Pogadamy potem.
Dobrze. Pogadamy potem.
Nie wygłupiaj się.
Nie wiedziałem, że dobrze nie widzi.
Nigdy nie narzekał.
Kiepski ze mnie ojciec.
Głupi jesteś.
Teraz potrzebuje nas wszystkich.
No, ale…
Rozumiem, że są na mnie źli.
Na razie pogadajmy o Julito.
Możemy się zgodzić, że kiedy pracujemy,
- zostaje u ciebie i… - Tak.
- …jesteśmy w kontakcie, tak? - Dobrze.
Spróbuję też być milszy dla…
Serio jesteś z nim, bo jest szczupły?
No weź, Ramón. Znowu to samo?
Przestań już z tym, proszę.
Po prostu się zmieniłem.
Wiesz, skąd to wiem?
- Jedna nastolatka nazwała mnie grubasem. - No nie. Serio?
Okropnie się poczułem.
A kiedy popatrzyłem w lustro, to jeszcze gorzej.
To prawda.
Jestem grubasem.
Ale dalej potrafisz czarować.
Co?
Dokąd idziemy?
Muszę iść do restauracji.
Wiem. A ja muszę iść naprawić mieszkanie.
No i?
Patrz.
Kiedyś całowaliśmy się na tej ławce, pamiętasz?
Nie.
- To nasza piosenka. - Nie, nie.
Kiedy zaproponowałeś tu spotkanie, od razu wiedziałam.
Miejsce miało być neutralne. To takie nie jest.
Zatańczymy?
Nie, Ramón. Naprawdę. Nie.
Serio. Tak nie można.
To nic takiego.
- Jasne. - Przepraszam.
Serenadę zaśpiewałeś mi tylko raz. Kiedy się oświadczałeś.
I musiało stać się wszystko, co się stało, żebyś znowu to zrobił.
- Przepraszam… - Ramón.
- Przepraszam… - Serio.
ABYSTOMA MEKSYKAŃSKA
Co tworzy dom?
To jasne, że nie wystarczy tam mieszkać ani mieć swoje rzeczy na ścianach.
Może liczy się to, czym wypełniamy nasze życie.
Sama nie wiem. Wygaduję straszne banały.
Chyba się w nim, kurde, zakochuję.
Przyniosłem nam mocną kawę.
- Grasz na gitarze? - W ogóle.
To gitara mojej mamy.
- Nie… - Naprawdę.
- Dr Gómez gra na gitarze? - Tak. Serio.
Nieźle.
Kiedy byłem mały, śpiewała mi piosenki Cecilii Toussaint.
- Znasz ją, prawda? - Nie znam.
To taka meksykańska Patti Smith.
Kto? Smith?
Patti Smith też nie znasz?
- Nie. - Cholera.
To jest Cecilia Toussaint.
- Zaprezentuję ci. O tak… - Zaśpiewaj.
Gitara jest trochę rozstrojona.
Tą drogą…
Chwila.
Dawno nie jechałam tą drogą…
- Możesz już przestać. - To przez tę gitarę.
Wiem, ale już wystarczy.
- Przyjechała pizza! - Zaraz wrócę.
Poczekam tu.
Sekundka.
- Hej, ta jest moja! - Ile wyszło?
Ja chcę hawajską!
Wziąłeś sos?
Jest trochę zwęglona, ale da się ją…
Dzięki Bogu. Choć powoli, restauracja się rozwija.
No jasne. Przecież świetnie gotujesz.
A właśnie…
Proszę.
To niewiele, ale na coś się przyda.
Nie daję ci tego z poczucia winy.
Daję ci to, bo chcę, bo mogę i…
bo mam teraz coś swojego.
Mamo…
Kiedy odeszłaś…
to przez kuzynkę mojego chrzestnego?
Naprawdę myślisz, że odeszłam, bo tata z nią flirtował?
Bardzo mnie to zabolało.
Ale…
miałam swoje własne powody.
- Bardzo osobiste. - Jakie?
No…
o wszystko się martwiłam.
Przede wszystkim o was.
Zaczęłam zatracać w tym siebie…
Mamo!
Marcus wziął wolne. Poszedł na imprezę.
Mogę jechać z nimi, żeby pomóc tacie?
- Nie. - No weź!
Córeczko.
Dziś jedziemy sami.
Przy okazji, sprawdzili nasz budynek i możemy wrócić do domu.
Wszyscy.
No weź, mamo. Jutro jest sobota. Marcus też nie pracuje.
Znowu ćwiczy przed występem? No nie.
Nie prosił o pozwolenie, tylko mi powiedział.
Teraz dzieci tak robią.
Co to za występ?
Marcus i Cris biorą udział w raperskiej bitwie.
- Super. - Nie mówił ci?
Nie.
Kanapki, kochanie.
- Dzięki. - Pa.
Idziemy, mały.
Ruchy.
- Pewnie zapomniał. - Pewnie tak.
Wszyscy wrócimy do domu.
To mogę jechać karetką?
Nie!
Brawo, dziewczyno! Dawaj.
DJ, zapodaj bit!
Rozwalmy tę budę!
Zaraz się zacznie.
Jak mam spokojnie siedzieć Kiedy piwo jeszcze mam
Jeśli nazwiesz mnie „kochany” To w zęby ci dam
Drapieżnik czuje się ofiarą dziś
Na ulicę wychodzimy Nie wiemy, czy wrócimy
Stary, zostaw coś dla wron.
Tak się ze mną witasz?
- Sorry. Jak tam? - Jak leci, ziom?
- Wporzo? - Chcecie wystąpić czy co?
Żebyś wiedział.
Hej, idziesz sam?
Tylko raz, obiecuję.
Ale kto będzie naszą tajną bronią jutro?
- Obiecuję. - Dobra, idź.
Niech was usłyszę, ludzie.
Dobrze się bawiliście?
Brawa dla El Cuervo.
Dobra, zapodawaj.
Spoko.
Wszystko psujecie!
Powiedz mi, czy się z nim ruchałaś. Zrozumiem.
Ktoś się tam kłóci.
Tak czy nie, kurwo?
- Spokojnie. - Tak?
- Uspokój się, gościu! - Zostaw ją!
- Daj mi spokój! - Jebana dziwka.
- Dość tego, gościu! - Suka!
- Przestań! - Mam przestać?
- Zostaw to. - Jesteś dziwką.
Mam się zabić, głupia kurwo?
Tego chcesz?
- Boję się ciebie. - Tak? Zaraz dopiero się przestraszysz!
- Nikt cię nie lubi. Jesteś sama! - Cicho!
- Spokój. - Nie wtrącaj się.
- Też chcesz dostać? - Odłóż to. Spokojnie.
Mam to odłożyć, chuju?
- Spokojnie. Zostań ze mną. - Juan!
- To tylko dziewczyna! - Wali mnie to.
- Marcus! - Zostań tu!
- Uspokój się! - Ty chuju!
Hej.
- Nie podchodź, proszę. - Spokojnie.
Już dobrze.
Potrzebujesz czegoś? Mam gdzieś zadzwonić?
Powiedz mi.
Ufasz komuś, a on wszystko jebie.
Obiecał, że będzie mnie dobrze traktował.
Czemu wszystko musi się tak pierdolić?
Po co w ogóle jesteś z tym skurwysynem?
Powiedział, że pomoże mi uciec z domu.
Nie podchodź.
Dobrze. Spokojnie.
Wszystko w porządku, tak?
Ja też od dawna chcę zwiać z domu.
Czemu moi bliscy traktują mnie jak gówno?
Sami są gównem.
Ale wszystko się ułoży, jasne?
Musimy stąd iść.
Pomogę ci wyjść, dobrze?
Cristina.
Chwila.
- Wszystko gra? - Tak.
Powiedz, żeby sobie poszedł.
Poczekaj chwilę.
Pogadamy gdzie indziej.
Chodź. Wszystko będzie dobrze.
Idziemy stąd.
W porządku?
Tak. Chodźmy.
Nie! Nie skacz!
Nie!
Nie! Kurwa mać!
Przepuśćcie mnie!
- Uwaga! - Gościu!
Odwal się. Przepuśćcie mnie!
Proszę się cofnąć. Jestem ratownikiem.
Do tyłu, proszę!
Cofnijcie się! No już!
Do tyłu, mówię! Estopas, cofnij ich.
Dobra, ludzie, cofnąć się!
Jestem Marcus, ratownik. Pomogę ci.
Doktorko? Byłem na imprezie i dziewczyna spadła z dachu.
Musisz tu przyjechać.
To 0-84, doktorko!
W starej fabryce. W Colonia Obrera.
Pośpiesz się, proszę!
Chodź tu, Crisis. Pomóż mi.
Potrzebuję twojej pomocy.
Nie może zasnąć. Mów do niej i nie pozwól jej zasnąć.
Dajcie mi dwie czapki.
Dawaj, Estopas.
Przynieś mi dwie czapki, coś do owinięcia i bluzę z kapturem, dobra? Już.
Daj mi tę chustę.
Jesteś silna. Bardzo silna.
Pomóż mi, Crisis.
Mocniej.
Cuervo, chodź tu. Usiądź. Złapiesz ją za ramię.
Drugą rękę daj tutaj, dobrze?
Policzę do trzech i ją obrócimy. Ostrożnie. Obrócimy ją.
- Raz… - Dwa, trzy.
Wiem, że boli.
Jesteś bardzo silna.
- Nie nagrywajcie tego! - Jebany dupek.
Trzymaj moją rękę.
Kurwa. Krwawi z ucha.
- Daj mi czapkę. - Nie zasypiaj, kochana.
- Mów do niej. Nie może zasnąć. - Kochana, tu jestem.
Zostań ze mną. Złap mnie za rękę.
Trzymaj ją.
Musisz włączyć latarkę. Poświecisz mi tutaj.
Kochana, zostań ze mną.
Teraz. Raz, dwa, trzy.
Nie zasypiaj!
Musimy ją przykryć!
Czymkolwiek!
To się nada.
Noż kurwa. Zostań ze mną.
Doktorka? Nie wiem, co zrobiłem. Chyba źle ją obróciłem.
- Ma oczy szopa. - Marcus!
Nie może zasnąć!
Oczy szopa, krew, pęknięcie czaszki.
Nie zostawiaj nas, proszę. Zostań z nami.
Cris, przyjechała Marigaby. Idź po nią.
- Na bok! Przyjechała karetka. - Z drogi!
Tutaj!
Szybko!
Ona umiera!
Zróbcie miejsce!
- Co jest? - Patrz na ucho.
- Ma chyba pękniętą czaszkę. - Marcus, będzie dobrze.
- Okej. - Dobrze?
Spokojnie.
Nic ci nie jest, synu?
Zróbcie mi miejsce.
- O tak. - Ostrożnie.
- Powoli. - Raz, dwa, trzy.
- Już. Tędy. - Idziemy.
Nie tą ręką.
Przestań, Marigaby. Nie wiem, czy nie spieprzyłem.
Ile jest nieprzytomna?
Co najmniej 15.
Przygotujcie intubację.
I jak?
Lepiej oddycha, ale wciąż jest w złym stanie.
Hej. Świetnie sobie poradziłaś. Naprawdę.
- Mogłam zrobić więcej i… - Nie.
Zajęliśmy się nią. Zaraz dojedziemy i nic jej nie będzie.
Obiecuję.
No już, kochana. Prawie dojechaliśmy.
Szybciej, tato.
Dorzuć jeszcze jeden.
Dobra. Oszczędzam, wiesz? Obiecałem ci Acapulco.
- Może Ixtapę, ale spróbuję Acapulco. - Hej.
Odesłałam Cris do domu.
Patrz, co mam.
- Przestań. Schowaj to. - Dobra.
Ktoś cię chyba stalkuje, co?
Idziesz czy nie?
Bo tu podchodzi.
- Chodźmy. - Dobra.
Na razie, Rosita. I nie zapomnij.
Plaża, ty i ja, Copacabana,
Cancún. Co tylko chcesz.
- I po co tak gadasz? - To ty się z nim pukasz.
To wy uratowaliście dziewczynę, która skoczyła?
A co?
Uratowałeś ją?
- Oboje to zrobiliśmy. - Chodźmy, proszę.
Jesteś bohaterem.
Poczekaj, chcą wiedzieć.
- Oboje jesteśmy. - Będę w środku.
Marigaby.
Wiesz, że mogą mnie wywalić ze szkoły.
- Nie zostawiaj mnie. - Przestań.
- Namówimy ją. - Okej.
Jak się nazywasz?
Marcus Tamayo, do usług.
- Gdzie byłeś? - Kiedy?
- W chwili wypadku. - To było tak…
- Czym się zajmujesz? - Ratuję ludziom życie.
- Co tam robiłeś? - Coś innego.
Tak naprawdę jestem muzykiem,
ale muszę też zarabiać.
Chciałbym to robić za darmo, ale muszę jeść.
Ratujemy ludzi. Ładują się w kłopoty i nas potrzebują.
Marcus!
Jasne, jest w tym lepsza niż ja.
Hej.
Jak to się stało? Jesteś ładniejsza niż wczoraj.
Ale cicho w domu, nie?
Bogu dzięki.
Chodź tutaj.
Wiem, że było ci trudno.
Dziękuję za to, co zrobiłeś dla moich dzieci.
Są tu mile widziane.
Nawet twój najstarszy, Ramón.
Pozwól, że to ściągnę.
Spóźnimy się.
- Kto wygłosi kazanie? - Nieważne.
Jasne.
Pozwoliłbyś na to każdemu?
Ubiorę się i idziemy.
Wszędzie kapiesz, Julito.
To po co mi każesz malować?
Skoncentruj się.
No proszę.
Super. Świetna robota. Zwłaszcza na podłodze.
Super.
- To sam maluj. - Nie.
Gwiazdy nie malują.
Jakie gwiazdy?
Będziemy nimi, kiedy wygramy.
Patrz.
Widziałeś, ile lajków?
- Patrz i ucz się. - Zamknij się.
Dziękuję, że pozwoliłeś mi zostać.
Drobiazg. Zawsze jesteś mile widziana.
- Dziękuję bardzo. - Nie ma za co.
Co tam, gwiazdo?
- Dokąd idziesz? - Na zawody.
Mówiłeś mamie?
- Chyba zapomniałem. - Powiedz jej.
Tylko poproś, żeby nie brała księdza.
- Jasne. - Muszę spakować swoje rzeczy.
- Jedziemy po nie. - Chodź.
Do zobaczenia. Dziękuję bardzo.
- Nie ma za co. - Powodzenia.
Kiedy padło na mnie boskie światło…
byłem samotny,
i obdarty,
bo wiele dni wędrowałem po pustyni.
A potem stanąłem przed sobą samym.
Stanąłem przed swoją przeszłością i zostawiłem ją za sobą.
Bo jeśli pozwolimy przeszłości wejść do naszego domu,
staniemy się więźniami tej przeszłości i naszych starych przyzwyczajeń.
A odnowę, którą oferuje nam Bóg,
trzeba przyjąć jako naszą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.
- Alleluja, bracia. Chwała Panu! - Chwała Panu.
To dom twoich rodziców?
Nie, tylko mamy. Tata mieszka w Hiszpanii.
- Ale są wciąż razem czy… - Nie.
Są w separacji. Wcześniej mieszkaliśmy razem w Hiszpanii.
Kiedy się rozstali, mama chciała tu wrócić.
Zaproponowano jej stanowisko dziekanki i…
wybór był prosty.
Ale ja nie chciałem zostawiać swojego starego życia.
- Wiesz? - A… nie tęskniłeś za nią?
Jak myślisz, czemu tu teraz mieszkam?
Wezmę książki i zaraz wracam.
Hej.
Chcesz iść na koncert mojego brata i jego dziewczyny?
- Marcus śpiewa? - Rapuje, i to świetnie.
- Serio? - Z dziewczyną.
- To raperska bitwa. - Nie mogę tego przegapić.
- Zaraz wracam. - Dobra.
JAK SIĘ CZUJESZ?
GŁOWA WCIĄŻ MNIE TROCHĘ BOLI.
ODPOCZYWAJ. ZADZWONIĘ PÓŹNIEJ.
- Skarbie. - Hej.
Dobrze, że jesteś.
To Marigaby?
- Tak. - Czemu ją tam zostawiasz?
- Śpieszymy się. - Nie! Zjedzcie z nami.
- Oboje. - Nie trzeba, mamo.
- Jak możesz tak… - Śpieszymy się.
- Nie musisz… - Mój syn jest niewychowany.
- Chyba się mnie wstydzi. - Co?
Mówiłem jej, że grasz na gitarze.
Jemy właśnie w rodzinnym gronie.
Nie jestem teraz twoją dziekanką,
tylko gospodynią. Chodź.
- Nie musimy iść. - Chodźmy.
- Jesteś pewna? - Tak.
- No to chodźmy. - Dobrze.
Moi rodzice mają w dupie, że nie wróciłam na noc.
Nawet nie napisali. Jakby ich nie było.
Nie ma fajnych rodziców.
Poza nami.
Znowu to samo.
No nie mogę.
Patrz na to.
Zostałem, kurwa, memem.
„Raperzy ratują życie”.
„Justice Bieber”.
Wyglądam jak gringo czy co?
- Ale głupie. - Bez kitu, to zajebiste.
To bez sensu.
Czemu? Fajne jest.
Bo to powinien być ten skurwysyn, który prawie zabił tę dziewczynę.
- O nim powinni pisać. - No weź, Crisis.
Dobrze się nią zajęliśmy. Przeżyje.
- Sama nie wiem. - O co chodzi?
Zaczynają dostrzegać naszą pracę.
Widziałaś, że nie jest łatwa. Kurde.
To jest spoko…
ale mogłam zrobić coś więcej, żeby nie skoczyła.
- Użyć innego słowa albo… - Crisis.
Byłaś świetna.
Załatwiliśmy tego skurwiela i nic jej nie będzie.
O co ci chodzi?
Mamy teraz zarąbistą anegdotę dla malucha.
Rodzice-superbohaterowie ratują pannę w opałach.
- Kochanie, mówię serio. - Ja też.
Hej.
Potrzebujemy kasy, nie?
Musimy to wygrać.
A gdybyśmy wystąpili osobno?
Nie jako duet.
- Jaja sobie robisz? - To czysta matematyka, dziewczyno.
To co?
- Jesteś pewny? - Tak będzie lepiej.
Dobra, jestem za.
Hej, Estopas. Twój ziom to bohater.
Gdzie mój szacun?
Czterysta?
Nie gadaj.
- A już niedługo 500 000 pesos. - Rany.
Za dwugodzinną operację.
Rzecz w tym, że nie myślisz wtedy o pacjencie,
- tylko o pieniądzach. - Znowu to samo…
- Idę po piwo. Chcesz? - Nie, dziękuję.
María Gabriela jest świetną studentką.
Ma duży talent do medycyny.
Ale chce specjalizować się w nagłych wypadkach
- i próbuję jej to wyperswadować. - Naprawdę?
Masz słabą pamięć, siostrzyczko.
- Czemu? - Nie pamiętasz, jak się buntowałaś?
- Buntowałam… - Jasne.
Nasza pani doktor
- była kiedyś ratowniczką. - Naprawdę?
Też jestem ratowniczką. No, byłam.
Widziałem ją i jej brata przy pracy.
- Po trzęsieniu. - Tak?
Bez urazy,
ale ratownicy zawsze będą tylko ratownikami.
- Hej. - Ja myślę, że są zajebiści.
Wiedziałeś, że jest tylko…
- Ile, mniej niż 100? - Tak.
Mniej niż 100 karetek w mieście?
I to na ponad dziesięć milionów ludzi.
To trochę nie fair, prawda?
Plus te nielegalne.
Widzieliście, jak je teraz dekorują?
Ostatnio widziałem jedną z błyskawicami i tygrysem.
Miała też płomienie.
A w dodatku światła pod spodem.
Wyglądała, jakby się unosiła.
Pomyślałem,
że gdybym leżał nieprzytomny na ulicy
i ocknął się w czymś takim,
uznałbym, że porwali mnie kosmici.
Że może już umarłem.
- Co się stało? - Dziękuję za zaproszenie, pani doktor,
ale nie czuję się dobrze, kiedy wycieracie sobie tyłki
przysięgą Hipokratesa.
Pewnie lepiej jest przytulić grubą sumkę.
Łatwo jest szydzić,
kiedy to inni harują po nocach, żeby wszystko działało,
a wy w tym czasie smacznie śpicie w swoich łóżkach.
Przepraszam.
Hej, widzisz go?
Super.
- Nie gadaj, to on? - To Justice?
- To ty jesteś Justice Bieber? - Tak.
- Możemy zrobić sobie z tobą selfie? - Jasne.
Jeszcze jedno, szybko.
Super!
- Dzięki! - To ja wam dziękuję.
Dzięki.
Widziałaś? Rozchwytują mnie.
Mówiłem ci. Pniemy się w górę.
Wujek Ignacio zawsze był fiutem.
- Nie musisz… - Czekaj. Twoja mama mnie wywali.
Nie, spokojnie. Co najwyżej każe ci powtarzać rok
- i utrudni ci życie. - Jeszcze bardziej?
Czekaj, to Nallely.
Halo?
Co się stało?
Gdzie jesteście?
Dzwoń na pogotowie. Już jadę.
Co się dzieje?
Nallely się pogorszyło. Jedziemy do Tlatelolco.
Oto nasza ostatnia bitwa!
Dziś są z nami najlepsi z najlepszych.
Jesteście gotowi na finał?
Dziś na pewno poleje się krew.
- Chcecie poznać pierwszą finalistkę? - Tak!
Brawa dla Cris… Będzie ogień!
Ręce do góry! Głośniej, ludzie!
Super!
A oto nasz drugi finalista, rywal Cris.
Brawa dla…
Marcusa „Justice” Tamayo!
To mój brat! Daj czadu!
- Justice Bieber. - Tak?
Co zrobisz z pieniędzmi, jeśli wygrasz?
Kupię nowe ciuchy, żeby poszpanować na dzielni.
I jeszcze zaproszę moją małą na randkę.
Twoja mała jest tu dzisiaj?
O tam.
Kocham cię, skarbie.
Zrobiło cię ciekawie. Sytuacja się zagmatwała.
I to jak!
Cris, a jeśli ty wygrasz, co zrobisz z pieniędzmi?
Zastanówmy się.
Wyjadę stąd raz na zawsze.
Słyszeliście? Musiało zaboleć!
No weź.
Najlepiej będzie rozstrzygnąć to na polu bitwy!
DJ, zapodasz nam bit?
- Zaraz zacznie się masakra! - Dobra.
Chcemy zobaczyć dziś krew!
Ręce do góry! Chcę zobaczyć wasze ręce!
Marcus!
Zaczynacie za trzy, dwa, jeden, start!
Jestem superzajęty Jak ci to wyjaśnię?
Jesteś szczęściarą Wkrótce będę przy kasie
Fani mnie kochają, sama widzisz to To nie ich wina, że twój chłopak jest hot
Uważasz się za króla? Jesteś ledwo żebrakiem
Zostałeś memem, ktoś ironii tu nie łapie Jaką szczęściarą? Śnisz, że jesteś lepszy
Twoi fani nie wiedzą Że to ja ci piszę teksty
Ty mi je piszesz? Chyba mi zazdrościsz
Kolejne kłamstwo tylko mnie złości
Jestem sławnym bohaterem Musisz się obudzić
Ty siedzisz bezczynnie, a ja ratuję ludzi
Zgrywasz herosa, ale nic nie poradzisz
To twoja siostra wymiata Ty tylko prowadzisz
Zesrałeś się, to podłogę pozmywaj
Ja siedzę bezczynnie? Przecież już wygrywam
Teraz się kłócą. Strasznie sobie docinają.
Brzydzą cię kupy? Chyba już zrozumiałem
Mówisz o rodzinie, a nie chcesz jej wcale
To zrozumiałe, w końcu wiesz, jak jest
Rodzice nie dzwonią, bo mają cię gdzieś
Nie dzwonią? Nie tęsknią? To nie twoja sprawa
Gdybyś znał moje życie Wiedziałbyś, że to nie zabawa
Teraz każdy myśli, że rapować umie
Poziom miał być wysoki A trafił mi się dureń
Serio oklaskujecie takie głupie teksty?
Nic się jej nie podoba i narzeka wiecznie
Takaś królowa? Nie umiesz tego dowieść
Nie zdziw się tylko, gdy inną sobie złowię
Ty mnie chcesz rzucić? Nawet mnie nie masz
Ja chcę mieć mężczyznę Nie chłopca, co penia
Kiedy jutro odejdę, to mnie nie szukaj
Wiesz, czemu już cię porzucono W głowę się popukaj
Koniec!
Chcecie wiedzieć, kto wygrał?
Cris!
Marcus!
Masz werdykt?
Wiemy, kto dziś zwyciężył!
A jest to…
Cris!
Bolała ją głowa i zemdlała.
Dopiero co zamknęła oczy.
Nallely!
- Kochanie! - Nallely, zostań tutaj!
- Nallely! Słuchaj mnie. - Jesteśmy tutaj.
Pomoc już jedzie.
- Otwórz oczy, proszę! - Nallely! Szlag.
- Zrób coś, proszę! - Gdzie ta karetka?
Przed chwilą miała otwarte oczy.
Proszę.
Przyjechali!
Lekarze już idą. Pomogą ci.
Tutaj.
- Będzie dobrze. - Proszę, nie rób mi tego.
Kobieta, 27 lat, straciła przytomność.
Są chwile, w których słowa zawodzą.
Napisy: Marzena Falkowska