Jest czysta, nie?
Nie obijaj się tak.
Zawsze jesteś okropnie brudny.
Do roboty, rodzinka!
Dwa pudełka gazy...
- Dwa? - Tak.
Dwa alkoholu...
Trzy etanolu...
Cztery wody do iniekcji...
Dwa mydła chirurgicznego...
Torebka ze strzykawkami.
Woda do iniekcji... cztery.
Sól fizjologiczna... cztery.
I już.
Dobra.
To daj tam.
Serio?
Patrzcie, co się znalazło.
Cholera.
Rany.
- Chcesz coś powiedzieć? - Patrzcie.
No proszę, o wilku mowa.
Nie martw się o nią, synu.
Obiecali, że nowy właściciel będzie ją dobrze traktował.
Dadzą ją pewnie komuś, kto się nie zna
i już nigdy nią nie pojadę.
Nawet się nie pożegnam.
Kto powiedział, że nie pojedziesz?
Możemy zrobić to ostatni raz.
- Dopiero co ją umyliśmy. - Dla Julio umyjemy ją znowu.
No weź, tato.
Co myślisz, Lety?
Dobrze. Tylko dlatego, że to ostatni raz.
Tak!
- Możesz jechać? - Muszę jutro wcześnie wstać.
Może innego dnia.
No weź, doktorko.
Zróbmy to dzisiaj.
No dobra. Ostatnia jazda, rodzinko.
Dzięki.
Jedziemy. Jeszcze raz i koniec.
RODZINA Z KARETKI
NA BAZIE FILMU DOKUMENTALNEGO NOCNA RODZINKA
Widzieliście Berniego?
- W kuchni. - Dzięki.
Ubijasz jajko i wlewasz je na patelnię.
Dobrze cię widzieć.
To nie byłaś martwa?
Teraz widzę, że imprezowałaś.
Nie bądź taki.
Możecie dać nam chwilkę, proszę?
Pewnie.
Wybaczcie.
Dzięki.
- Pa. - Pa.
Wiem, że nie powinnam była tak uciekać.
Przepraszam.
Proszę, nie złość się.
Nie złoszczę się.
Martwiłem się, ale...
Miło by było dostać jakąś wiadomość albo coś.
Masz rację.
Wybacz, że tak namieszałam, a potem zniknęłam.
Jest jak jest.
Wyjechałaś, bo tego potrzebowałaś.
Rozumiem to.
Wszystko gra, jasne?
I już.
Czemu jesteś taki miły?
Nie możesz być większym...
bucem albo dupkiem?
Jasne, że mogę. Ale nie chcę.
Dużo się zmieni.
Zwłaszcza dla Julito.
Tak, ale z czasem przywyknie.
Z mamą w domu byłoby mu łatwiej.
Znowu zaczynasz.
Robię to, co chcesz, Lety.
Zostawiam karetkę.
Zaczynam nowe życie.
Słuchaj, Ramón.
Karetka nigdy nie była problemem.
Ty nim byłeś.
No to możemy dalej zgrywać głupa.
Bo to mnie kochasz.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Uparta jesteś.
Nie spóźnisz się do pracy?
Dam ci znać, jak poszło.
Nie musisz.
Pa.
I tak dam ci znać.
Dobrze.
Wiedz, że twoje relacje z Bernardo
nie zadziałają na twoją korzyść.
W zasadzie to...
wręcz przeciwnie.
Po kolejnym błędzie miałaś wylecieć.
Tak. Wiem, że spieprzyłam.
To znaczy postąpiłam źle.
Spokojnie. Wiem już, że mówisz bez żadnego filtra.
U mnie w domu wszystkich ostatnio zszokowałaś.
Ale tym razem myślę,
że użyłaś odpowiedniego słowa na to, co zrobiłaś.
Proszę posłuchać, pani doktor.
Jeżdżę tą karetką od dzieciństwa.
Pracuję tam całe życie.
Nikt mnie nie pytał, czego chcę.
A czego chcesz?
Zostać lekarką.
A co mamy zrobić, żebyś znowu nie zniknęła?
Mój tata sprzedał karetkę, więc dam z siebie 100%.
Nawet gdyby jej nie sprzedał, to mój priorytet.
Masz za dużo zaległości, Marigaby.
Nadrobię je, pani doktor.
I nie podeszłaś do egzaminu.
Mimo że dostałaś drugą szansę.
Porozmawiam z profesorem.
Nie jest z ciebie zadowolony.
Wiesz, że jadę z tobą do Stanów, nie?
Kurczę, serio ją sprzedajecie?
Serio.
Idzie na emeryturę.
Sporo w niej przeżyliśmy, nie?
Wciąż mam tutaj pamiątkę.
To co?
Pożegnamy się z karetką czy nie?
Ostatni raz?
Tak?
Kurwa.
Gościu.
Dobra, zaraz wyjdę.
Ja pierdolę.
Cholera.
Widzisz? Nie mogę się powstrzymać.
Powinniśmy jeść gdzie indziej, nie?
Tutaj są te dupki.
Jesteśmy tu, żeby im pokazać, że się nie boimy.
Może lepiej oddajmy im pieniądze.
Nie możemy. Wszystkie wydaliśmy, pamiętasz?
Czemu dałaś im te kiepskie fotki?
Mieliśmy przecież trochę starych.
To przez ciebie.
- Co? - Nigdy nie dajesz mi nic dobrego.
To nie moja wina.
Poza tym to ja oberwę. Nie ty.
- O kurde, zemdlał. - Pomocy!
- Co mu? - Pomocy!
- Szybko! - Zemdlał?
- Nic mu nie jest? - Na bok!
- Co się stało? - Zderzyli się głowami.
Nic mu nie będzie?
Nie będzie chciał kasy.
Źrenice nie reagują. Musimy wezwać karetkę.
Szybko!
No już!
Dzień dobry.
Teraz tu pan pracuje?
- Tak. - Miło, prawda?
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Proszę pozdrowić Marcusa. - Dobrze.
Tere!
Widzisz? Wszyscy się cieszą.
Zabiorę cię do miejsc z dobrym jedzeniem.
I do barów z taco, gdzie dają dobre zniżki.
- Chcę tylko zacząć już pracować. - I o to chodzi.
Zanim pokażę ci biuro, proszę cię, żebyś nie oceniał go po rozmiarze.
Ważne jest to, jak działa.
Czy to ma jakiś podtekst?
Z czasem je polubisz.
Domyślam się.
- No to cię zostawiam. Wrócę na obiad. - Na razie.
Czy ktoś wie, jak to działa?
Nie można tu parkować.
Nie?
Kto tak mówi?
My.
To bardzo dziwne, panie władzo, bo parkuję tu codziennie.
No to ile, żebyście się odwalili?
Co to ma być? Nie widzisz, że tylko rozmawiamy?
- Widzę, że próbujecie mnie wyruchać. - Marcus, no chodź. To nieważne.
Właśnie. Widzisz?
Lepiej jej posłuchaj.
Rozmawiasz ze mną. Co jej do tego?
O, jaki z ciebie ważniak. Coś ci przypomnę, kolego.
- Co? - My tu rządzimy!
- Spokój! - Przestańcie!
Ty skurwielu. Nie możesz...
Daj jej spokój. Jest w ciąży, dupku!
- Cristina! Nic ci nie jest? - Won stąd!
Spierdalajcie!
Wszystko gra?
- Nie. Boli mnie. - Kurwa.
Nic pani nie jest?
Już prawie jesteśmy, Crisis.
Brawo, młody. Szybko zadziałałeś.
Dziękuję. Jestem ratownikiem.
No, mój tata jest.
Moja siostra studiuje.
No tak. Jesteś synem Ramóna Tamayo, nie?
Pepe!
To syn Tamayo.
Mogłem się domyślić.
Twój tata nauczył mnie wszystkiego.
Zajmiemy się tym.
Przekaż tacie pozdrowienia od bratanka Edgara.
Dobra robota!
Uratowałeś nas, Julio.
Co?
Znasz się na medycynie.
Ale nie wpadaj znowu na szalone pomysły.
Bo to przez nie mamy kłopoty.
Brakuje ci ambicji.
Ale wiedzy mi nie brakuje.
Dzień dobry. Panie profesorze, chciałam prze...
Mam chyba déjà vu.
Niech zgadnę. Chce pani...
podejść do egzaminu po raz trzeci?
Myśli pani, że jesteśmy na pani usługi?
Ma pani tupet.
- Wiem, że na to zasługuję. - No to się zgadzamy.
- Od tego zależy moja przyszłość. - Chwila, pani Tamayo.
Nie odpowiadam za pani przyszłość. Proszę wymyślić coś bardziej oryginalnego.
Odpowiadam tylko za to, czy tu pani zostanie.
I mówię, że nie.
To nie miejsce dla pani.
Ale teraz przynajmniej może pani jeździć swoją karetką bez problemu.
Jeśli tak pani lubi ulicę, tam będzie pani lepiej niż na uczelni.
Czyli jednak ma pani przyszłość.
Wie pan co?
Ma pan rację.
Nie chciałam studiować medycyny,
żeby się wzbogacić,
pracować w luksusowym szpitalu,
publikować badania...
Ani uczęszczać na zajęcia i podchodzić do egzaminów.
Studiuję medycynę, bo chcę pomagać ludziom.
Bo nie chcę, żeby ktoś umarł na ulicy.
Chcę wiedzieć, co robić, żeby trafił do szpitala albo domu.
Pomogę przynajmniej większości.
Pan ani nikt inny nie decyduje o mojej przyszłości.
Zostanę lekarką. Nieważne, co będę musiała zrobić.
Pan i pozostali wyśmiewacie karetki i ratowników.
Zapłaciłabym, żeby was tam zobaczyć.
Powinniście pobrudzić sobie trochę ręce.
Przepraszam.
Musi pani zdać idealnie.
Jeden błąd i do widzenia.
Nie będzie żadnego.
Jutro z samego rana.
Lepiej, żeby pani była.
Bernie.
Pozwolili mi podejść do egzaminu.
Jestem cholernie szczęśliwa.
Opowiem ci potem, dobra? Buziaki.
Dr Luna.
Potrzebuje pani podwózki?
Nie, dziękuję.
Metrem dojadę szybciej.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Chciałam się przywitać
i podziękować za ostatnią pomoc.
Nie ma za co.
Zawsze ci pomogę w potrzebie.
Nie rozklejaj się.
I co, pozwolili ci wrócić?
Nie powiem. Sam się dowiedz.
Na pewno. Zawsze wychodzisz na swoje.
Nie zawsze.
Ma pani ogromny potencjał, pani Tamayo.
Może lepiej już pójdę.
Tak, lepiej idź. Bo strasznie chcę cię pocałować.
Jeśli ci pozwolę.
Dlatego nawet nie próbuję.
I dobrze.
Kocham panią, pani Tamayo.
Nie będę już udawał.
Może pani z tym zrobić, co zechce.
Ale się namieszało, co?
Nie wiem, kogo wybrać, więc nawet nie zaczynajcie.
Ale wiem, że muszę zdać egzamin i udowodnić, że jestem gotowa.
- Dzięki, że przyszłaś. - Ledwo mi się udało.
Pracy mam potąd.
Ty pewnie też, prawda?
Tak. Cały dzień coś robię.
Kochanie, wiesz, że mówię o studiach. Nawet twoja dziewczyna się za nie wzięła.
Myślałam, że nic z niej już nie będzie,
ale mnie zaskoczyła.
Mógłbyś nawet czegoś się od niej nauczyć.
Nauczyłem się. Dlatego chcę ci pokazać ambystomy i co tu robimy.
Te dwie są...
Nie musisz mi mówić, czym są ambystomy.
No dobrze.
Chodź ze mną.
Rzucam studia, mamo.
Chcesz spędzić resztę życia, ratując ambystomy?
Nie. Chodzi o to,
że ty i Marigaby macie coś, czego ja nie mam.
- Ambicję? - Nie, pasję.
Pasję do medycyny.
Po co mam marnować czas?
Czas wykładowców? Albo kogoś, kto chce tam być
i mógłby zająć moje miejsce?
Nie mówię tego dlatego, że jesteś moim synem,
ale masz talent.
Nie marnuj go w ten sposób.
Zrozum mnie.
Nie myśl, że według mnie to nieważne,
bo widzę, że dla ciebie to ważne, dlatego dla mnie też takie jest.
Ale możesz to robić później.
Kiedy skończysz studia
i odbędziesz staż.
Nie rozumiesz. Znalazłem coś, co daje mi cel.
- Naprawdę. - Przestań.
Nie odgrywaj tandetnej telenoweli, proszę.
Do niczego cię nie zmuszę.
Nigdy tego nie robiłam.
Kiedy po rozwodzie
chciałeś zostać w Hiszpanii,
zaakceptowałam to, bo tego właśnie chciałeś.
Tak.
Będę cię wspierać we wszystkim, co zechcesz robić.
Zawsze.
- Nawet jeśli naprawdę nie rozu... - Dziękuję.
Spokojnie. Zbadają ją. Wszystko będzie dobrze.
Jedź po Julio, Ramón.
- Jakoś do was dołączę. - Nie martw się tym teraz.
W razie czego.
Nie, Ramón. Nie dawaj mi ich.
Bez ciebie nie potrzebujemy karetki. Weź je.
Jeśli Cris coś się stanie, przyda ci się transport.
A jeśli nie, to przyjedziesz.
Wyjaśnię to Julito?
Dzięki, tato.
- Serio. - W razie czego daj znać.
- Dobra. - Chodź.
Zarówno mamie,
jak i dziecku
nic nie jest.
Dzięki, Mario.
Nie dziękuj mi.
Mieliście szczęście.
Cris jest młoda.
Silna.
To jest atut.
Ale nie narażaj jej na coś takiego.
- Mogę już iść? - Musisz odpocząć.
Będziemy obserwować ciebie i dziecko przez parę godzin.
Dla pewności.
Zostawię was, żebyście pogadali. Ale musisz trochę pospać.
Powiem Marticie, żeby odjęła koszt wizyty z waszego zarobku z karetki.
Gość nigdy nie odpuszcza.
Serio musiałeś zadzierać z policją?
- Co miałem zrobić? Chcieli... - Wiesz, jacy są.
Ramón zostawił mi je, gdybyśmy czegoś potrzebowali.
Pojechać gdzieś albo coś.
Jedziesz dziś w nocy, nie?
Na ostatnią wspólną zmianę?
Tak. To był mój pomysł. Ale to ostatni raz, obiecuję.
Wiem, że na ciebie czekają, ale...
nie chcę być sama.
Lekarz mówił, że musisz odpocząć.
Pojadę oddać im klucze.
Z rodzicami gadałem, z siostrą i bratem nie.
Muszę im powiedzieć, że jedziemy do Stanów.
Dwie godziny i wracam.
Wrócę.
Czemu dałeś karetkę Marcusowi? Oby nie pojechał nie wiadomo gdzie.
Jest zajęty.
Ale przyjedzie, nie?
Przepraszam, nie było autobusów!
Wymówki!
I co?
Powiedzieli, że mogę zostać, jeśli zdam egzamin.
A już myślałem, że będę musiał im przywalić.
- Nic nie powiesz? - No tak. Gratulacje.
A gdzie karetka?
Nie cieszysz się?
Nie bardzo.
Wiesz, że będę tęsknił za karetką.
O wilku mowa.
Patrz, kto przyjechał.
- Dałeś radę. - Spóźniłeś się!
- Daj spokój. - Wszystko gra?
Śpieszę się. Zaraz wracam.
- Muszę wam coś powiedzieć. - Śpieszysz się?
Sam mówiłeś, że to nasza ostatnia wspólna jazda.
- Spokojnie. - Gówno.
Wszyscy robicie, co chcecie.
Nikt nie pyta, czego ja chcę.
- Julio... - Raz was o coś poprosiłem i co?
To nie fair.
To ostatni raz, Marcus.
Obiecałeś. To był twój pomysł.
Tylko pierwsza pomoc. I nie całą noc.
Muszę jechać do Cris.
A potem pogadamy. Muszę wam coś powiedzieć.
Nie, ja tu siadam.
To kara za spóźnienie.
I co zrobisz?
Rozpuściłeś go, Ramón.
- Suń się. - Kurde.
Ramón, słyszysz?
Słyszę, Carmenko. Jesteśmy.
Rozpłaczę się, misiaku.
Będę za wami tęsknić. Tyle lat pracowaliśmy razem.
Tata naprawdę powinien zaprosić cię na randkę.
Jest dość powolny.
Rzucam mu kość, ale jej nie łapie.
- Oj. - Dobra.
- Kurde, Ramón! - To już serio koniec?
O co ci chodzi, kochana? Muszę o siebie dbać.
Zawsze będziecie moimi ulubieńcami.
Będę bardzo za wami tęsknić.
Żeby to udowodnić, dam wam pierwsze wezwanie.
Wypadek w strefie Tepeyac.
Nie zgłosiłam go, więc się pośpieszcie.
- Dobra. - Jedziemy.
Dzięki za wszystko, Carmenko.
Dzięki, Ramón.
- Za wszystko. - Dzięki, Carmenko.
PRZYJADĘ TROCHĘ PÓŹNIEJ, CRIS
ŚPISZ?
NIEDŁUGO PRZYJADĘ
Oż kurde.
Nie odchodź, młody, dobra?
Dobry wieczór. Co się stało?
Kogoś przejechali. Dwóch rannych.
Możliwe obrażenia wewnętrzne. Potrzebna pomoc.
- Teren zabezpieczony? - Tak.
Ale co on tu robi? To nie miejsce dla dziecka.
To mój syn, członek ekipy.
Tylko nie mówcie nikomu, że go wpuściłam.
Potrzebujemy dwóch noszy.
Dobra, doktorko.
Bierzemy nosze i kołnierze.
Kurwa.
Hej, rodzinka!
Miała być tylko rodzina.
Kto go zaprosił?
- Ten dupek nas śledzi? - Spokojnie.
- Dobra. - Chodźmy.
Idziemy. Przykryj się, Julito.
Co za przypadek, nie?
Co ty tu robisz?
Trenuję drużynę piłkarską. Żelazne byki.
Sport to dobry sposób, żeby ściągnąć ich z ulicy.
Gramy przeciwko Wulkanom.
To lokalna drużyna. Przyszło wielu kibiców.
Zrobiło się gorąco,
w pewnym momencie ktoś wziął auto,
mocno przyspieszył,
wjechał na boisko i bum!
Przejechał Manuela.
- Bramkarza? - Przygniotło mu nogę.
O cholera.
Drugi jest tam. Uwięziony między siedzeniami.
- Nie możemy go wyciągnąć. - To jedyni ranni?
Tak. No i wszyscy, którzy się tam biją.
Zacznijmy od najbardziej rannych.
Najpierw ten, potem ten w aucie.
Jest nieprzytomny.
Ma słabe tętno.
Zawiązałem kurtkę, żeby zatrzymać krwawienie.
Brawo, Luke.
Teraz trzeba to z niego ściągnąć.
Musimy go wyjąć.
Będziemy pracować w parach.
Chodź, Marcus. Podaj mu sól i unieruchom od pasa w dół.
- Dobra. - Jak idzie, tato?
Jest przytomny, ale ciężko go będzie wyjąć.
- Strażacy już jadą? - Tak.
Pomóż mi, Julio. Trzymaj to mocno.
Muszę jechać do Cristiny.
Trudno. Powiedz mi, co mam robić.
Wsuniemy nosze pod spód. Podaj mi kołnierze.
Gdy podniosą z przodu, wyciągniemy go.
Jest uwięziony między panelami. Musimy wykluczyć obrażenia wewnętrzne.
Jak idzie, Marcus?
Zakładam opaskę do wyciągnięcia.
Potrzebne są wyciągarki.
Strażacy powinni już tu być.
Podnieś mnie, tato.
Raz, dwa, trzy, już.
Hej, słyszysz mnie? Jestem ratowniczką. Pomogę ci.
Sprawdzę tętno. Pamiętasz, co się stało? Trzymaj mnie, tato.
Musimy podnieść auto, żeby go wyciągnąć.
Leć po nich, Julio. Jest źle.
Spokojnie.
Marcus dał Manuela do karetki. Potrzebujesz czegoś jeszcze?
- Nie. - Pojadę na wszelki wypadek.
Nie trzeba.
Szybko. Jest źle. Możliwy krwotok wewnętrzny.
Nosze. Pośpieszcie się.
Musimy wykluczyć obrażenia wewnętrzne.
Oddychaj głęboko. O tak.
Mam nogi.
Wychodzi. Jeszcze, jeszcze.
Gotowe? Szybko, tam.
CRIS: ZOSTANĘ DZIŚ W SZPITALU
MARCUS: ZARAZ BĘDĘ
Cholera, Marcus.
Skup się. Zawieziemy cię tam, tylko go uratujemy.
Cholera, nawet nie powinno mnie tu być.
Marcus, pomóż.
Spokojnie. Pomogę ci, dobrze?
Czasem nie rozumiem, za czym będziemy tęsknić.
- Doktorko. - Tak?
Może mieć krwotok wewnętrzny?
- Tato, musimy się spieszyć. - Jadę najszybciej, jak mogę.
Nie wiem. Czuję, że jesteśmy częścią czegoś większego.
Czegoś, co ma znaczenie.
Czasem bywamy dysfunkcyjni,
ale wszyscy mamy swoją pracę i swoje miejsce.
Nawet jeśli wszystko się zmieni, tworzymy dobry zespół.
Kurwa, Cristina.
Ja pierdolę.
To Cris?
Nie odbiera telefonu.
Jedz szybciej, młody.
Czeka na mnie.
Na pewno podali jej coś, żeby zasnęła.
- Będzie dobrze. - Ale mogłaby odebrać.
Zadzwoń do Maria.
Idzie tata.
Gość z auta zmarł. Krwotok wewnętrzny.
Bramkarz jest stabilny, ale amputowali mu nogę.
Za tym nie będę tęsknić.
Te tragedie to jak kop w jaja.
- Mówisz tak, bo masz zły humor. - No jedz.
- Chodźmy. - Dzięki.
Serio.
Kurwa, Cris.
Temu kibicowi wyszło w końcu na dobre, nie?
Jak to na dobre?
Umarł, bo był agresywny.
Tak, ale robiąc to, co kocha.
Co ty pieprzysz?
Inaczej niż my. Myślałem, że zestarzejemy się w tej karetce.
A jutro nie będziemy jej już nawet mieć.
Niespodzianka. Ramón już się starzeje.
Nieprawda.
No odbierz.
Halo.
Crisis? Kochanie, czemu nie odbierasz?
Jak się czujesz? Dobrze?
Tak, dobrze.
Wybacz. Julito zaczął narzekać i zmusił mnie, żebym jechał z nimi.
Ale obiecuję, że zaraz będę.
Nie, nie.
Choć raz w życiu weź odpowiedzialność za swoje czyny.
Julito to dzieciak. Do niczego cię nie zmusił.
Przepraszam. Wiesz, że potrzebują kogoś silnego.
Ale zaraz będę. Myślałem, że śpisz, kochanie.
Mówiłam ci, że się boję i nie chcę być sama. Miałeś to w dupie.
Posłuchaj. Wiem, że spieprzyłem. Co mam teraz zrobić?
Przecież nic takiego się nie stało.
Nie szkodzi. Serio. Mamy po prostu inne priorytety.
Co, kurwa? Co to w ogóle znaczy? Przestań. Zaraz tam będę.
- Proszę. - Nie.
Zaraz mnie wypiszą i wychodzę.
A potem wyjeżdżam, jak mówiłam.
Przecież zaplanowaliśmy, że jedziemy razem.
Nie rób tego.
- Słuchaj... - Nie...
Nie jedziemy razem, Marcus. Jadę sama.
Crisis, nie rób tego. Cristina.
- Kurwa, jedź szybciej. - Spokojnie.
- Jedź szybciej. Nie jest z nią dobrze. - Jadę. Uspokój się!
Nie krzycz na niego.
Nie krzyczę, ale co ja tu, kurwa, robię?
Karetka K42.
- Potrzebny sprzęt. - To pilne?
Tak.
Wzywam wszystkie karetki. Wywróciło się metro.
...między stacją Tezonco i Oli...
Potrzebna pomoc.
Potrzebujemy więcej karetek.
- Słyszycie? - Tezonco i Olivos.
W metrze są poważnie ranni.
Jadą tam ekipy ratunkowe, karetki i strażacy...
Ramón, słyszysz?
Wiem, że to twoja ostatnia noc, ale mam nadzieję, że możesz pojechać.
Napisy: Marzena Falkowska