Omiń radiowóz.
Dużo tam ludzi.
Hej. Gdzie się podziewaliście?
- Tędy? - Tak, chodźcie szybko!
- Co się stało? - Jakieś dupki pobiły dziewczynę.
Co tak długo? Szybko!
Przestań się gapić. Mamy robotę.
- Nie wiem, w czym problem. - To on?
Przeprosiliśmy już tego pedała, a on dalej płacze.
Co ty robisz? Trochę szacunku.
Spokojnie.
Co ty wyprawiasz?
- Hej. - Nie dotykaj mnie!
Jestem Marcus, ratownik. Pomogę ci.
- Znamy to. Nie musisz jej badać. - Krwawi. Opatrzę ją, dobrze?
- Pokaż mi twarz. - Okropni są.
Spokojnie. Mocno cię pobili, co?
Zobaczyłem tego faceta, przebranego za nie wiadomo co.
To byli oni? Zaraz wykopią tych skurwieli.
Może lekko zapiec, okej?
Okej.
- Wszystko gra? - Będzie grało.
Wiem.
Czego potrzebuje?
Tylko paru szwów.
Dam ci coś, co szybko ci pomoże.
To już ostatni, okej?
Pozwól, że tu zobaczę.
O tak.
Widzisz? I już po krzyku.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Właśnie że jest.
Niedaleko stąd jest klinika.
Chodźmy coś zjeść.
Jesteś głodna?
Niedaleko stąd jest klinika. Mogą jej tam założyć szwy.
Chcesz jechać, skarbie?
Jedźmy.
Potrzymaj to.
Naprawdę możemy szybko cię tam zawieźć.
- Pau! - W porządku?
Paula!
Kochanie, co się dzieje?
Paula, obudź się!
Muszę znać prawdę. Co wzięliście?
Nic! Piliśmy tylko alkohol.
Marcus, nie ma oddechu. Szybko!
- Skarbie. - Szybko!
Dobrze dałeś zastrzyk?
- Tak. - Nie w żyłę?
No jasne.
- Co jej dałeś? - Lidokainę. Mocno ją bolało.
Pytałeś o uczulenia?
Nie.
Zjebałem.
Jakieś uczulenia?
Nie wiem.
Możliwa reakcja alergiczna na lidokainę.
- Co? - Kurwa! Idiota ze mnie.
Co jej zrobiliście?
Otwórz mi.
- Wchodź. - Trzymaj.
Mamy protokół.
Wiem, Ramón.
Zjebałem. I to konkretnie.
Nie możemy tak dalej.
To znaczy jak?
Bez Marigaby?
Czy ze zjebem Marcusem?
Starałem się, Ramón.
Naprawdę. Ostro zapieprzałem.
Ale nie mogę. To nie dla mnie.
Nie dla mnie.
Nie dasz mi?
RODZINA Z KARETKI
NA BAZIE FILMU DOKUMENTALNEGO NOCNA RODZINKA
Nie. Daleko nie pojechałam. Ale dość daleko, żeby trochę pomyśleć.
Zawsze szukam odpowiedzi,
ale może już pora, żebym przestała zadawać tyle pytań?
Może dlatego nie mam czasu, by się zastanowić. Wy też tak macie?
Mary!
Chodź!
Idę!
Co się dzieje?
Zakochałaś się czy co?
Znowu śniła mi się ta pieprzona karetka.
Z Chango, Julito, moim tatą…
Ale teraz ich tu nie ma.
Możemy więc w spokoju zjeść śniadanie.
No co?
Świerzbi cię, żeby wrócić do roboty, nie?
Nie. Nie.
To też nie.
No co? Co się dzieje?
Dostaniemy wpierdol.
Wzięłam zaliczkę za najbardziej krwawe i obrzydliwe zdjęcia z karetki.
Te się nie nadają, ciołku.
Chwila, jak to „zaliczkę”?
Klienci zapłacili za to, czego nie dostaną.
- Hej! A wy dokąd? - Chcemy naszej kasy!
- Mamy przesrane! - Czemu nie zrobiłeś dobrych fotek?
Spokój.
Mieliście ich pilnować!
Durnie! Kurwa mać. Łapcie ich!
Jesteście do niczego. Ruchy!
Szybko! Pilnuj płotu.
Pośpiesz się.
Już, spokojnie.
Szybko.
Nie popędzaj mnie. Czekaj!
- No przechodź! - Chwila.
Ale jesteś szybki.
- Plecak! Szybko! - Biegnij!
Dobrze, że moje zdjęcie nie jest wśród zmarłych.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
O nic cię nie pytam.
Ale od tygodnia się nie odzywa.
Nic jej nie jest.
Teraz tylko to powinno cię obchodzić.
To mi nie wystarczy.
Muszę wiedzieć, czemu mi nie ufa.
Nie chodzi o ciebie.
Kiedy czujesz, że świat cię dusi, musisz zrobić sobie przerwę.
Kiedy twoja praca to ratowanie ludzi, nie możesz zrobić sobie przerwy.
Takie zniknięcie może zaszkodzić jej studiom.
Mówisz mi teraz, że tak ci zależy na jej studiach?
Kiedy to właśnie przez karetkę chcą ją wyrzucić?
Będzie wiedziała, co robić. Nie należy do ciebie. Ani nikogo innego.
Do was to zawsze jak do ściany.
To do nauki.
Bez Marigaby w karetce mamy przesrane.
Pamiętasz, że wyleciałem ze szkoły?
Ja też!
Potrzebujemy trzeciej osoby.
Szybkiej, skutecznej.
- Fachowej. - Imieniem María Gabriela?
Mówiłem wczoraj poważnie.
Zostawiam karetkę.
Przestań pieprzyć.
Może zadzwonimy do Meliala?
Jest ze starej szkoły, ale dobry.
Albo możemy rozważyć… Nie wiem.
Juana Carlosa. Albo Toño!
Chociaż on chyba pracuje dla Ambrizów.
Cris jest w ciąży.
Tak.
Gdybyś słuchał, to wiedziałbyś, że nie pieprzę.
Zostawiam karetkę.
Mówię do ciebie. Odłóż tę komórkę.
Do kogo, kurwa, dzwonisz?
Do twojej mamy.
Hej, pobudka.
Co to jest?
Nasz zysk, ciołku.
Dobra, chodźmy.
Dokąd?
Ja pierwsza!
Pokonam cię!
- Nie! - Tak!
- Nie! - Jeszcze raz.
Zawsze chciałem tu przyjść.
- Nie byłeś z rodzicami? - Nie.
Ja też nie.
Zawsze pracują.
- Nie. - Oszukiwałeś!
Jako dziecko myślałam, że to inny kraj.
Mówiłam ci, że też kiedyś uciekłam z domu?
Serio?
Tak.
Pewnego dnia obudziłam się i poczułam, że jestem zupełnie obca.
Z całego świata rozpoznawałam tylko twoją mamę.
Wzięłam więc Leticię,
parę toreb, spakowałam się i stąd wyjechałam.
Przynajmniej wzięłaś mamę.
Ona nas zostawiła.
Długo nie wiedzieliśmy, gdzie jest, czy jest cała i zdrowa.
Julito ciągle o nią pytał. Nie wiedziałam, co odpowiadać.
Ale poczułaś to.
Poczułaś ten ciężar,
jakby świat łapał cię za szyję i ciągnął.
Niektórzy sobie z tym radzą, inni nie.
Słuchaj, nie próbuję jej usprawiedliwiać.
Starała się, jak mogła. Ale twój tata jej tego nie ułatwiał.
Udusi was wszystkich, żeby zaspokoić swój głód adrenaliny.
Adrenaliny od wypadków.
To jego więzienie.
Lubię być ratowniczką.
Popatrz. Widzisz moje kury?
Ciągle znoszą jajka. To ich życie.
Gdybym otworzyła im furtkę, nie wiedziałyby, dokąd iść.
Wszystkie wróciłyby do kurnika.
Wolność to nie jest luksus.
Dziękuję.
Nasz plan to wziąć pieniądze wygrane w konkursie i wyjechać.
Wychować łobuziaka tam. Albo łobuziarę.
Zobaczymy, jak pójdzie. To nasze marzenie.
Ale co? Co jest waszym marzeniem?
Muzyka.
Nie umiecie nawet zmienić pieluszki.
Serio, Ramón?
Kto nauczył Julito stać na nogach?
Albo grać w nogę? Zajmowałem się nim więcej niż wy.
- A kto żywił rodzinę, co? No kto? - Przynajmniej tu byłem!
- Pomagałem mu w szkole. - Byłem w karetce!
Zajmowałem się nim. To twoja karetka!
To twoje marzenie. Nie moje.
- Marzenie? - Tak.
Moje marzenie to zarabiać, żebyście mogli jeść.
Żeby było nam fajnie.
Niespodzianka. Bez Marigaby nie jest.
A ja nie będę całe życie twoim szoferem.
Czyli spieprzyłem serce na nic?
Czego ty, kurwa, chcesz?
Żebym też umarł w tej karetce?
Marcus, tutaj przynajmniej masz nas, twoją rodzinę.
A tam co? Co tam masz?
Życie w Stanach nie jest łatwe.
Z całym szacunkiem, pani Lety,
dla takich jak ja życie tutaj nie jest łatwe.
W Stanach będziemy mieć chociaż kogoś, kto nam pomoże i…
pomoże nam się rozwinąć i coś osiągnąć.
Co mam robić w Meksyku?
Całe życie spędzić z dziećmi w domu?
Rozumie mnie pani.
Tak.
Pracowałem, żeby coś wam zostawić.
Nie boimy się zacząć od nowa.
Ja już to robiłam.
I jakoś poszło.
Wcześniej mogłam jeszcze poczekać z wyjazdem,
ale teraz jest inaczej, bo…
bo jeśli nie teraz, to kiedy?
Nie zostawię mojej rodziny.
- Ramón. - No co ty, Ramón.
No weź, człowieku.
Puść go, niech idzie.
Co jest?
Przypomniałem sobie Marigaby.
Jej ulubiony kolor to odblaskowy.
Odblaskowy to nie kolor.
Ale i tak.
Cholernie za nią tęsknię.
Nie żyje, prawda? Było dużo krwi, kiedy umarła, nie?
Głupia jesteś. Ona żyje.
Ale odeszła.
Tak jak mama.
Marcus też nas na pewno zostawi.
Mam nadzieję, że tata nie umrze ze smutku.
Będziesz wspaniałym tatą.
Róbcie to, co musicie. Pomożemy wam.
Dzięki.
Zawszę będę cię wspierać. Was oboje.
- Wiem, że trudno było… - Lety.
Odeszłaś.
To nie było fajne.
Przepraszam, że byłem dupkiem.
Sam nie wiem.
Źle robiłem.
Ale tak bywa.
Tak.
Proszę.
- Co to? - Kupiłem to za żetony.
Zostały mi dwa.
Bardzo ładny.
Dostałeś żetony za dobre oceny?
Zerwaliśmy się ze szkoły, ale mieliśmy dobry powód.
Co się dzieje, skarbie?
Nic. Po prostu tęsknię za Marigaby i resztą.
Każdy ma swoje sprawy, a ja…
Jesteś naszym klejem.
Jak to?
Takim supermocnym, nie?
Takim, który spaja rodzinę.
Bez względu na wszystko?
Dawno nie robiłam ołtarzyka.
Chcesz coś dla kogoś położyć?
Tak? Proszę.
- Dzięki. - Wybierz gdzie.
To dla przyjaciółki.
Miała na imię Nallely.
Była aktorką.
Co jej się stało?
Poznałam ją podczas trzęsienia i… ostatecznie…
nie chcę o tym mówić, ale…
Zginęła w trzęsieniu?
Nie.
Już potem, ale…
- Co się dzieje? - Znasz ich?
Tak, to Don Toño.
Ale co oni niosą?
Co się dzieje?
Doña Clara, przepraszam za najście. Lázaro upadł na budowie,
a słyszeliśmy, że twoja wnuczka jest lekarką.
- Pomogę. Ile jest nieprzytomny? - Trochę ponad dziesięć minut.
Wejdźcie, proszę.
Głowa tutaj. Nie ruszajcie go za dużo.
O tak. Ostrożnie.
Odsuńcie się.
Hej, słyszysz mnie?
Żyje?
Tak, ale musimy się śpieszyć.
- Wezwaliście karetkę? - Tak, ale trwa festiwal.
Nie wiem, czy dojadą.
Potrzebuję sprzętu i miejscowego doktora, dobrze?
Proszę o gazy, sól fizjologiczną, strzykawki, bandaże, wenflony.
Można je kupić w aptece.
Poproście doktora, żeby przyniósł swój sprzęt.
- Musimy go tu operować. - Dobrze.
Co masz tutaj?
- Czego potrzebujesz? - Poduszek.
W tamtym pokoju.
- Nożyczki? - Nożyczki, taśmę. Lampę też?
- Tak. - Jest tam.
- Przydadzą się fartuchy i garnki. - Już.
- I szmatki! - Już niosę.
Co za przypadek.
Tak. Od ciebie też nie odbiera?
Kurde, nie mówiłeś, że przyprowadzisz kolegę.
Znacie się?
Tak.
- Ale przyszedłem sam. - Jasne.
Wiesz coś o niej?
- O kim? - Twojej siostrze.
Jest na plaży. Nie mówiła wam?
Nie.
Oj, ta doktorka. Pojechała z tym, no…
Mistrzem!
Tak się nazywa.
Wszystko u niej dobrze?
Potrzebuje przestrzeni.
Powiesz jej, że jej szukałem?
Jasne.
I że jeśli będzie czegoś potrzebować, to może dzwonić.
Spoko.
Na razie, Raúl!
Przystojny, nie?
Ale ja jestem milszy.
- Za to on jest wyższy. - No racja.
Dzień dobry.
Co tu się dzieje?
To pacjent twojej córki.
Spokojnie, ziomuś.
Woli ciebie, wiesz?
Zaczekaj tu.
Hej, Ramón.
Przyda nam się pomoc, nie?
- Ruchy, ziomuś! - Już.
Dobra, ziomuś, nie spieprz tego. No i gadamy tu po meksykańsku.
Spoko. Tutaj?
Tak. Ostrożnie, to trzeci świat.
Hej!
Dobra, przerwa! Zmęczyłam się.
A to co?
Co tu robi to piwo?
Koniec imprezy. Ściągać te przebrania.
- Ale… - Ale nic! Ściągać je!
Hej! Co się tu dzieje?
Patrz. Piją piwo.
Nie, to moje piwo. Kupiłam je.
Nie ustaliliśmy w tym domu zasad?
Tak, i zawsze ich przestrzegamy.
Nasza religia zakazuje alkoholu.
Wpuściliśmy Jezusa i nie możemy hańbić naszego ciała!
Wiem, ale to piwo sąsiada…
Znasz moją przeszłość.
To na ołtarz. Nie martw się.
Zaraz je stąd zabiorę.
- Już. - Julio, bierz swoje słodycze.
No idź, Julio!
- Wezmę je. - Tak. Weź.
Słuchaj, Luke.
Jestem wdzięczna za wszystko, co robisz dla moich dzieci i Ramóna.
Ale…
nigdy więcej nie mów tak do Julia.
Młodzi myślą, że wszystko jest proste.
Ale życie się zmieni. Wszystko będzie kręcić się wokół dziecka.
Wszystko.
Twoje życie kręci się wokół tego szajsu.
Dzięki temu szajsowi,
dzięki tej karetce, miałeś co jeść.
Ta karetka to twoje dziecko?
- Nie. - Jej nigdy nie zawiodłeś.
Ja na ciebie czekałem w szkole godzinami.
- Z Marigaby było tak samo. - Przestań już.
A mama to co? Z Julito też tak będzie?
Kod 0-42 w starej fabryce na ulicy 57.
W starej fabryce papieru na 57.
Wskakuj.
Ma na imię Lázaro. To 24-letni mężczyzna.
Tętno 110.
Obfite poty, przyspieszony oddech.
Gotowe.
Jest przebity.
Musimy wezwać karetkę.
Oczywiście, już wezwaliśmy, ale minęło już 40 minut.
Jeśli chcemy go ocalić, musimy natychmiast operować.
Jest pani lekarką?
Ratowniczką i studentką drugiego roku medycyny.
Musimy zrobić to sami.
To dla pani.
- Dla pani. - Dziękuję.
Niech Bóg ma nas wszystkich w opiece.
Drukowali tam banknoty dla całego kraju.
Wygląda dość kijowo, nie?
Może to znowu jakaś pułapka? Ostatnio nieźle nas załatwili.
Chcecie wrócić?
Chodźmy.
Na pewno?
Już tu przyjechaliśmy.
- Boisz się, ziomuś? - W ogóle.
Nie, Ramón. Ty tu poczekaj. Żeby nie zwinęli nam karetki.
Co tam, kolego?
Gościu.
- On umiera. - Pokaż nam. Gdzie to?
Chodźmy.
Kurde, to tam?
Cholera.
Zaczynam.
W porządku?
Tak. Robiłam to tylko w szkole.
Kompresy.
Tak.
Potrzebuję teraz, żebyś zrobiła nacięcie
i trzymała skórę po bokach.
Dobrze.
Spokojnie.
Wszystkim to się zdarza.
Jest inaczej, kiedy ciało jest żywe.
Potrzymaj pręt.
Już.
Usunę go, kiedy znajdę to, co przebija.
Dobrze.
- Okej. - Już.
Już.
Oż kurwa.
Przebija wątrobę.
Nie możemy go usunąć.
Natychmiast by się wykrwawił.
Nie wiem, co robić.
O Boże.
Chodźmy.
- Halo. - Raúl?
Wszędzie cię szukałem. Gdzie jesteś?
Musisz mi pomóc. Proszę.
Jestem u babci. Zdarzył się wypadek.
Mamy tylko podstawowe materiały.
Robimy laparotomię zwiadowczą.
Pacjent to 24-letni mężczyzna.
Ma pręt wbity w jamę brzuszną. Prawy górny kwadrant.
Ma przebitą wątrobę. Proszę, pomóż mi przeprowadzić operację.
- To twój kolega? - Tak.
- Ja pierdolę. To Justice Bieber. - Hej.
- Znam go z TikToka. - Imię?
- Hiphopowiec… - Chimba.
…ratownik.
- Kolego. - Co brał?
Pił piwo.
Wolne, nieregularne tętno. Słabo oddycha.
- Palił skręty. - Bez kitu.
Wziął też trochę fenty.
Co to jest?
Takie modne gówno.
Masz nalokson? Musimy oczyścić go z opioidów.
- Wziąłeś apteczkę? - Nie.
- No nie. - Kolego, posłuchaj mnie.
- Ramón! - Kolego.
Dobra. Wyjęliście pręt?
Nie, bo ma krwotok.
Dobra. Słuchaj mnie uważnie i rób dokładnie to, co mówię.
- Okej? - Tak.
Potrzebny będzie głębnik Sengstakena-Blakemore’a.
- Nie. - Nie mamy go.
Rozumiem. Pomyślmy.
Będziemy improwizować.
Macie cewnik Foleya i dren typu Penrose?
Tak, cewnik mam w walizce.
- Może pani… - Ja potrzymam.
Oczywiście.
- Szybko. - Już.
Szybko, szybko.
- Jest. - Dziękuję. Tutaj.
Już.
Dobrze. Przetnij balonik Foleya
- i włóż do środka dren. - Dobrze.
Nie mamy drenu.
- No nie. - Nie mamy drenu.
Kurwa.
Daj mi pomyśleć.
W przedniej kieszeni plecaka
- mam kondom. - Już.
- Poszukaj, dobrze? - Już.
Bardzo dobrze!
Ramón.
Marcus! Znowu zapomniałeś o protokole!
Wiem.
- Dzięki. - Krążenie się zatrzymało.
Masz? Przymocuj go do cewnika.
Już.
Teraz przykryj balonik i mocno zawiąż końcówki.
Tylko nie zatkaj cewnika.
- Rozumiesz? - Tak.
- Już. - Dobrze.
Teraz wprowadź balonik do rany miąższowej
i wypełnij go wodą, aż krwawienie ustanie.
- Rozumiesz? - Tak.
Dobrze. Usuniemy pręt.
Pan go wyciągnie, a ja to włożę, dobrze?
- Tak. - Do dzieła.
Na trzy.
Raz, dwa, trzy. Wychodzi.
O tak. Proszę osuszyć i otworzyć mi skórę.
O tak. Wchodzi.
Wchodzi.
Dawaj, kurde.
Szybko, Justice Bieber.
- Do ciebie mówi. - Masz to czy nie?
To jest bardzo drogie.
- No weź. - Muszę mu to dać.
Pomóżcie mu w końcu!
Kolego. Marcus!
Dobra, trzymaj.
- Spokojnie. - Zepsuliście mi odlot!
- Joseph! - Zostaw mnie!
Zamknij się!
- Babciu, możesz potrzymać? - Tak.
Mocno krwawi.
Chwila!
Bardzo dobrze.
Jeszcze.
Trzymajcie jeszcze.
- Zaraz się wypełni. - I jak?
- Już. - Jak idzie?
Wszystko dobrze?
Działa.
Zadziałało!
Udało się.
Raúl, udało się! Dziękuję.
- Zajebiście! - Dziękuję.
Bardzo dobrze.
Raúl?
Słyszysz mnie?
Ale…
Dobra, kolego. Muszę cię zawieść do szpitala.
Nie.
Powiedzcie, ile wam wisimy i spierdalajcie.
Nie musicie płacić.
Przynieś kasę.
Wiemy, jak to jest zarabiać.
Jak się pan czuje?
Dobrze.
Proszę pani, mogę prosić o coś mocniejszego do picia?
Oczywiście.
Oby karetka wkrótce przyjechała.
Kupiliśmy mu tylko trochę czasu.
Nie bądź dla siebie taka surowa. Gdyby cię tu nie było,
gdybyś nie zadzwoniła do znajomego, ten chłopak by nie przeżył.
Nie wszystko jest w naszych rękach. Kto jak kto, ale ty to wiesz.
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dla ciebie, skarbie.
Dziękuję.
Wiesz, codziennie zadaję sobie pytanie, co ja tu, do cholery, robię.
Po co studiowałem medycynę?
Ale zaraz potem myślę sobie, że co tam.
Co nie?
Zawsze jest dobry dzień, żeby rzucić wszystko w cholerę.
Ale jeśli tego nie zrobiliśmy, to musi być jakiś powód.
Zdrowie.
- Zdrowie. - To tutaj.
Przeniosą go. Zróbcie miejsce, proszę.
Dobrze.
Potrzebuje wody i przykrycia. Nic mu nie będzie.
Tyle udało nam się zebrać.
Nie trzeba.
Zepsuliście mi odlot!
Chodźmy.
Jak się trzymasz?
Dobrze. A ty?
Jestem zmęczona.
Przepraszam. Czy jakiś krewny może z nami pojechać?
Nie jesteśmy rodziną.
Musimy zabrać go do miasta.
- Zaraz przyjdę. - Dziękuję.
„Zaraz przyjdę?”
Słuchaj…
mam wiele na głowie
i jestem mocno pogubiona.
Ale jednego jestem pewna.
Nic nie daje mi takiego szczęścia jak ratowanie ludzi.
Zauważyłam, skarbie.
Ale obiecaj mi,
że następnej operacji nie przeprowadzisz na moim stole.
Postaram się?
Nie smuć się.
No już. Nie spóźnij się.
- Dziękuję za wszystko. - Drobiazg.
Kocham cię, skarbie.
Zawsze jesteś tu mile widziana.
Marigaby!
Kochanie!
Wszystko gra?
- Tak. - Czyli żyjesz, doktorko.
Uświadomiłam sobie, że nie mogę ciągnąć karetki i szkoły.
Przepraszam.
Kiedy wyjechałeś, też wiele sobie uświadomiłem.
Cieszę się.
Bo mówiłem ci, że to nie dla mnie.
A ja zrozumiałam, że to dla mnie.
Ale muszę się wiele nauczyć.
Wiesz, co dziś się stało? Twój hiszpański chłopak nam pomógł.
Zdaliśmy sobie sprawę, że potrzebujemy kogoś więcej.
Ten twój Barney nie jest głupi.
- Mówiłam ci. - Ziomuś się zna.
Myślałem o waszej mamie i zrozumiałem, że jestem zbyt uparty.
No i się starzeję.
Chcesz zostawić swoją małą?
To wasza decyzja.
Jesteśmy zespołem.
Brakuje tylko jednej osoby.
Jak to zostawiacie karetkę?
Obiecaliście, że będę nią jeździł, kiedy dorosnę!
Że będziemy to robić razem.
To pojebane!
Nie przeklinaj. Jak myślisz, jak ja się czuję?
I ja.
Nawet ja się źle czuję.
Posłuchaj.
To tylko tymczasowe.
Poczekaj, aż skończę studia, dobrze?
Obiecuję, że kiedyś będziemy mieć całą flotę karetek, jasne? Serio.
Serio?
Tak. Całą flotę.
Słyszałeś siostrę.
Nasza własna flota karetek.
Zarąbiście.
Co myśleliście?
Że zostawimy miliony mieszkańców miasta
bez rodziny Tamayo?
Akurat.
Napisy: Marzena Falkowska