Słyszycie?
W metrze są poważnie ranni.
4.38 RANO
Jadą tam ekipy ratunkowe, karetki i strażacy.
Załamała się belka na górze 12. linii i dwa wagony spadły.
Jadą tam wszystkie ekipy ratunkowe i policja.
Ramón, słyszysz?
Wiem, że to twoja ostatnia noc, ale musisz...
Potrzebują dużo pomocy.
Nie można traktować śmierci jako ostatecznej, bracia.
Bo taka nie jest.
Mówi tak nauka.
Wykazali to nasi naukowcy.
Materia
tylko się przekształca.
Nic tak naprawdę nie przestaje istnieć.
Nasze ciała się zmieniają. Z dnia na dzień, miesiąca na miesiąc.
Ale jest coś,
co pozostaje
niezmienne.
To samo życie.
Ono zwycięża śmierć.
Jak promień światła unoszący się nad ciemnością,
oświetlając wszystko dookoła.
Jeśli jesteśmy w zgodzie z Bogiem,
przekształcimy się
w te światła,
a Bóg weźmie je do siebie.
Na całą wieczność.
RODZINA Z KARETKI
NA BAZIE FILMU DOKUMENTALNEGO NOCNA RODZINKA
7.49 RANO
- Dzień dobry. - Dobry.
Możesz tu podpisać, proszę? To twój wypis.
Wiesz coś o Tamayach?
Nie, a co?
W metrze był okropny wypadek, pewnie...
- Tam są. - Tak.
A Marcus tu był?
Mam mu coś przekazać?
Nie, nie trzeba. Dzięki.
- To wszystko? - Tak.
- Dziękuję. Na razie. - Trzymaj się.
Kiedy życie na ziemi się kończy, to nie problem.
Będziemy bliżej Pana!
Będziemy o wiele mniej cierpieć.
Ewangelia św. Mateusza 4:20...
Nie płaczmy za tymi, którzy w pokoju odeszli do Pana
i do swoich bliskich, których mieli przy swym boku.
Musimy się modlić.
Modlić!
Żeby wciąż zbliżać się
do naszego stwórcy.
Złapmy się za ręce, wszyscy.
Pomyślmy o świetle.
Prosimy Cię, Panie,
o spokój dla zmarłych.
I dla tych...
którzy pozostali,
czekając na Twoje wezwanie,
by trafić w Twoje objęcia.
Chwalmy Pana!
- Alleluja! - Alleluja.
Bracia, siostry,
rodzeństwo, jak się teraz mówi,
idźcie z Bogiem
i w pokoju.
Miłego dnia. Dziękuję.
- Jak tam, bracie? - Dobrze.
Hej.
Wszystko gra?
Tak, wszystko gra.
Dzwonię ciągle do Ramóna i dzieci, ale nikt nie odbiera.
Rozumiem.
Panie pastorze, przepraszam.
Chciałabym o czymś porozmawiać.
Dobrze, zaraz przyjdę. Poczeka pani?
Dziękuję.
Sama nie wiem. Czuję, jakby coś uciskało mi klatkę piersiową.
Nie wiem, jak ci to wyjaśnić, ale...
Słuchaj, może już pójdziesz, a jak zaraz dołączę?
Dobrze. W razie czego dam znać.
Dobrze.
Nie martw się. Zaraz zadzwonią.
- Przepraszam, ma pan chwilę? - Oczywiście. W czym problem?
Chcieliśmy spytać o naszego bratanka...
...trochę smaku i ruchu
To wciąż się dzieje
Mocny chodnik, to wszystko dla dzielni
Będziemy jej wierni
...informacje o wypadku
- na stacji Olivos. - Dzień dobry.
Antonio.
...most się zawalił
i dwa wagony metra spadły na samochody...
Myślisz, że tam są?
Może teraz już nie, ale na pewno byli wcześniej.
A to nie była ich ostatnia noc?
- Tak. - No właśnie.
Pewnie wyciskają, co mogą, z ostatnich chwil, nie?
Nie, nie.
Jeśli Julito i Marigaby nie pójdą do szkoły, wywalą ich.
No tak.
Wiesz co? Zobaczę, czy Julito jest w szkole.
Chodźmy.
- Nie, ty nie musisz iść. - No weź.
Wiem, że jesteś na mnie zła, ale to nic.
- Nie. - Pogadamy o tym później.
Zajmij się lokalem.
- Mam coś wziąć? - Nie trzeba.
- Niedługo wrócę. - Dobrze.
- Na razie. - Miłego dnia.
To brzmi dobrze.
Wiesz, kto też świetnie nagrywa i ma ekstra brzmienie?
- Marín. - Marinas.
Co tam, Cris?
Hej, to Cris!
A ty dokąd?
- Wstaliście czy się kładziecie? - Jak tam?
Marcus znowu wybrał karetkę?
Nieważne.
- Dałaś mu nauczkę? - Wszystko gra.
- Dokąd idziecie? - Na cypher, zobaczyć, kto jest.
Jutro będziemy w studio, jeśli chcecie przyjść.
Przekaż Marcusowi, dobra?
Trzymaj się.
- Głowa do góry. - Spoko.
Trzymaj się, Cris.
- Pa. - Na razie.
- Była jakaś dziwna, nie? - Co z nią?
Ramón, Marcus, słyszycie?
Między Olivos i Tezonco. W metrze są poważnie ranni.
Potrzeba więcej jednostek. Potrzeba karetek. Słyszycie mnie?
Potrzeba wszystkich dostępnych karetek. Słyszycie?
Możesz potwierdzić? Ramón!
Ramón, słyszysz mnie?
Tato!
Bracie!
Jesteście tam?
Nie widzę waszego sygnału.
Ra...
Ramón, słyszysz?
Tato! Bracie, siostro!
Jak u was?
- Tato! - Julito!
Tato!
Tutaj!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Marigaby!
Skarbie, nic ci nie jest?
Możesz się ruszać?
Tak.
Żyje, prawda?
Sprawdź.
Żyje!
Marcus, nic ci nie jest?
- Co się stało? - Nie mów.
Cris...
Nie.
Nic nie mów. Spokojnie, synu.
Musimy stąd szybko wyjść.
Julio, uwolnij Marcusa.
Muszę iść do Cris.
Co się stało?
Raz, dwa, trzy.
Już.
Julito.
Sprawdź, co z Marigaby.
Dobrze.
Co z nią?
Jest nieprzytomna.
Sprawdź jej puls.
Marigaby!
Marigaby, odezwij się!
- I co? - Już!
- Marigaby! - Co z nią?
Żyje!
Krwawi.
Krwawi? Gdzie?
Z pleców. Ma ranę. Nie wiem.
Kochanie, co się dzieje?
Coś przebiło mi plecy, ale już wyszło.
Co mam robić?
Opatrunki.
Julio, powiedz, co jej jest!
- Opatrunki. - Nie wiem.
Nie wygląda dobrze.
Poważny wypadek na linii 12...
- Jedźmy do Ramóna. - ...metra.
- Nie wierzę. - Zapadła się konstrukcja...
Jedźmy.
Co się stało?
Nic. Nie przyszedł do szkoły.
Dzwonili do jego koleżanki, ale też nic nie wie.
To bardzo dziwne.
W radiu ciągle mówią, że w mieście panuje chaos przez metro
i że jest mnóstwo rannych.
Popatrz na mnie, skarbie. Myślisz, że przegapiliby taką szansę?
Ale mówili, że to ostatni raz. A ja im uwierzyłam.
Ale twoja rodzina jest uzależniona od adrenaliny, skarbie.
W życiu nie zostawią tej karetki.
Powinnaś to już wiedzieć, więc nie martw się tyle
- i może okaże się... - Nie. Ramón obiecał.
A co robią uzależnieni, skarbie?
Co robią?
Składają obietnice, których nie mogą spełnić.
Ja to wiem i ty też. Sam byłem uzależniony.
Dzięki Bogu to rzuciłem.
Mów, co chcesz, ale to moja rodzina.
Jasne. Nie zaprzeczam.
Ale wiem też, że potrzebują pomocy.
I muszą po nią sięgnąć sami.
Gdyby pojechali na stację metra, powiedzieliby mi.
Jestem pewna, że coś się stało. Rozumiesz?
Jasne, że coś się stało.
Ulegli swojemu nałogowi, kochanie, i tyle.
I tak właśnie będzie, wiesz?
Dopóki tego nie rozwiążą.
Już raz ich opuściłam
i więcej tego nie zrobię.
Słuchaj...
Odeszłaś, bo nie czułaś się tam dobrze,
- potrzebowałaś zmiany i chciałaś... - Nie musisz mi przypominać.
- Kochana. Bardzo się martwię. - Jedźmy.
Nie wiem, gdzie są dzieci. Wiesz coś?
Musimy stąd wyjść, Ramón.
Musimy stąd...
- Spokojnie. - Pomóż mi.
Spokojnie.
Nie uda się nam.
Masz w drodze dziecko.
Uda się nam.
Siostra!
Doktorko!
Jak tam z tyłu?
Musimy wezwać karetkę!
Spokojnie, skarbie. Nie krzycz.
Bądź spokojna.
Jak się czujesz?
- Coś cię boli? - Co?
Twoja głowa.
To nic, nie martw się.
Nie ruszaj mnie.
Możesz pogorszyć sprawę.
Julito...
Wyjdziemy z tego, wiesz?
Bywało już gorzej.
Gorzej niż teraz nigdy.
Mój telefon.
Poszukaj go.
Poszukaj.
Tu jest.
Proszę, oby tam była.
Carmenko, tu Julio Tamayo. Potrzebujemy karetki. Rozbiliśmy się.
Gdzie jesteście?
Gdzie jesteśmy?
Nie wiem.
Hej, z przodu! Gdzie jesteśmy?
Jechaliśmy nad główną ulicą.
- Wyślij lokalizację. - Już.
Ale boli.
Nad główną ulicą. Wysyłam ci lokalizację.
Halo?
Cholera jasna!
Nie wiem, czy się wysłało.
Nie ma ich. To jasne, że ich nie ma.
Ta karetka.
Ta cholerna karetka.
Pamiętam, kiedy stąd odeszłam.
Nie mogłam nawet jasno myśleć.
Czułam się, jakbym tonęła.
Byłam przytłoczona.
Bałam się, że zmienię się w okropną osobę.
Tamtego dnia dzieci wyszły do szkoły,
a Ramón zabrał karetkę do mechanika,
więc byłam sama.
Znowu.
Nie zastanawiając się zbyt długo,
wrzuciłam do plecaka parę bluzek i wyszłam,
nikomu nic nie mówiąc.
Potem poznałam ciebie
i pomogłeś mi w najtrudniejszym okresie życia.
Ty też mi bardzo pomogłaś, kochanie.
Ale teraz jest zupełnie inaczej.
Nie jestem już sama. Jestem ja i moja rodzina.
W tym Ramón.
Wiem, że ci się to nie podoba, ale tak jest.
Choć chciałabym, żebyśmy wszyscy się ze sobą dogadywali.
Poznałem tylko ciebie, Lety.
I tak, dla mnie jest to szok.
Próbowałem
nadrabiać miną
i udawać, że wszystko gra.
Ale okropnie widzieć cię taką.
Widzę, że się o nich martwisz i to dobrze,
że często ich widujesz, ale...
Jestem samotnikiem. Wiesz o tym.
Wcześniej nie miałem w domu nikogo,
- i nagle tyle ludzi... - Jesteśmy teraz wszyscy.
I jeśli chcesz być ze mną,
musisz to przemyśleć.
Bardzo cię kocham, Lety.
Ja też cię kocham.
Bardzo.
Ale jeśli każesz mi wybierać,
zostanę z moimi dziećmi.
Choćby były uzależnione.
Kochana?
Co? Gdzie?
Co z nimi?
Dobrze.
Już tam jadę.
- Mieli wypadek. - Kurwa!
Nie wie, co z nimi.
Cholera!
Cholera.
Co się dzieje, Marigaby? Co jest nie tak?
Nie zasypiaj. Marigaby, nie zasypiaj.
Nie zasypiaj.
- Obudź się. - Nie zasypiaj.
- Doktorko! - Marigaby!
Nie zasypiaj.
Nic mi nie będzie.
Spokojnie.
Nic mi nie będzie.
- Wiem, tylko nie zasypiaj. - Wiesz?
Marigaby!
Pomocy!
Wyciągnijcie nas stąd!
Wyciągnijcie nas!
Moja siostra jest poważnie ranna!
Przepraszam.
- Już was badali, prawda? - Tak.
- Mogę sprawdzić? - Proszę.
Wygląda dobrze. Mogę zerknąć na bandaże? To nie będzie bolało.
Wszystko w porządku.
Zobaczmy...
Idealnie!
Zaraz ktoś was wpuści.
- Dziękuję. - Przepraszam.
Czwórka pacjentów z wypadku w metrze.
Wszyscy w stanie ciężkim.
Panie doktorze.
Proszą pana na salę. Kolejna operacja brzucha.
Uszkodzenie organów.
Dobrze, już idę.
Moja córka była ze mną w metrze. Gdzie jest?
Miała niebieskie spodnie.
Tam jest karetka.
- O Boże! - Lety!
Boże mój.
- Lety! - Nie wolno!
- Dokąd pani idzie? - Dajcie mi przejść.
Jest ze mną.
- Rodzina? - Tak.
- To moja rodzina! - Lety, skarbie.
Uspokój się, Lety.
- Dokąd ich zabrali? - Gdzie są?
- Nie ma ich tu? - Nie wiemy.
Zabrały ich różne karetki.
Dwoje było w złym stanie. Proszę stąd iść.
Już idziemy.
Skarbie, spokojnie.
- No już, uspokój się. - Gdzie Julio i reszta?
- Muszę ich znaleźć. - Wiem. Znajdziemy ich. Spokojnie.
Spokojnie.
Jeśli zemdleję, zapamiętaj.
Rana drążąca zaotrzewnowa po lewej stronie.
Przebicie przedmiotem.
Poważny uraz. Możliwe uszkodzenie nerki.
Spokojnie.
Utrata około 0,5 litra krwi.
- Brak uczuleń i leków... - Dobrze.
Potrzebuję krwi i sali operacyjnej.
Grupa krwi A+.
- Jak się czujesz? - Dobrze, kurde.
- Zostaw mnie! - Spokojnie.
Potrzebuję ładowarki!
Najbliższa klinika to Pilar.
Jest 15 minut stąd.
- Dobrze? 15 do 20 minut. - Kochana.
Tak.
W szpi... Tak, jesteśmy blisko!
Szpital Główny.
- Dobrze. - Szpital Główny.
- Tak, w porządku. - Szpital... Główny.
- Dobrze. Dziękuję, kochana. - W porządku.
Dobrze, no to...
Marcus i Ramón są w Szpitalu Głównym.
Świetnie. To 20 minut stąd.
Dowie się, gdzie są Marigaby i Julito.
Dobrze. Sprawdzę trasę i...
- Mamo. - Julito! Skarbie.
- Mamo... - Tak?
- Jesteśmy w klinice Almendros. - W Almendros.
Co z wami, kochanie?
- Radzimy sobie. - Dobrze. Naprawdę?
Tak, mamo.
Świetnie.
- Bateria pada... - Już jadę, dobrze?
- Może mi przerwać. - Spokojnie.
Już tam jadę, skarbie.
Dokąd jedziemy najpierw?
- Do Marigaby i Julito. - Dobrze.
- Jedziemy. - Tak.
Już, już.
To prawdziwe szczęście,
że nie został przebity żaden organ niezbędny do życia.
A to znaczy, że zabieg nie jest pilny.
Na pewno?
Na razie poprosiliśmy o krew do transfuzji.
Chirurg już tu jedzie, żeby oczyścić ranę.
Kiedy przyjedzie?
- Jak się czujesz? - Dobrze. Tylko trochę boli mnie szyja.
Niczego nie widzę.
Ale i tak zrobię ci prześwietlenie.
- Dla pewności. - Dobrze.
Zaraz wracam.
- Ten gość nic nie wie. - Wiem.
Telefon.
- Dziękuję. - Jest naładowany.
To Tamayowie.
Wypadek samochodowy!
Zajmiemy się tobą, Ramón.
Pacjent z pęknięciem czaszki i historią chorób układu krążenia.
- Drugi z pęknięciem żuchwy... - A moje dzieci?
- Raz, dwa, trzy. - Dowiemy się.
Zaraz zbada cię lekarz główny.
- Nie zabierajcie go. - Idziemy!
Idzie ze mną. Muszę zadzwonić do Cris.
Idziemy.
Okropnie wyglądasz.
Lepiej nic nie mów. Nic mi nie jest.
Spokojnie.
- Co się stało? - Przyjmijcie Tamayów!
Muszę zadzwonić do Cris!
- Odbiera? - Odbierz.
Wyślę mu wiadomość.
Szybko.
Proszę.
Raúl...
miałam wypadek.
Jestem w klinice Almendros.
Mam ranę drążącą zaotrzewnową po lewej stronie.
Raczej nie doszło do przebicia organu.
Ale te barany nawet nie wiedzą, gdzie jest chirurg.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Pomóż mi, proszę.
Proszę.
Boję się.
Już.
- Proszę zbadać mojego syna. - Już.
Zobaczmy.
Dobrze.
To boli?
A to?
Kiedy mówisz?
To wygląda na pęknięcie żuchwy.
Trzeba poczekać na chirurga szczękowego. Zaraz ktoś zabierze cię na rentgen.
To prosty zabieg. Nie martw się.
- Doktorze? - Tak?
- Będę miał bliznę? - Co?
Bliznę.
Zabieg wykonuje się w środku jamy ustnej. Spokojnie.
Chyba żartujesz, Marcus.
Najbardziej przejmujesz się blizną.
Ale jasne, masz rację.
Jesteśmy przystojni. Musimy o siebie dbać.
Przestań, Ramón.
Sandra, nawet nie wiem, jak ci za to wszystko dziękować.
Nie musisz. Wiesz, że zawsze będziesz mieć tu dom.
Dziękuję.
Uważaj na siebie, kochana.
Nie zadawaj się już z tym gościem.
Nie zamierzam.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
- Z Bogiem! - Na razie, Rosy.
Pa, kochani. Dziękuję za wszystko. Trzymajcie się ciepło.
- Pa. Dziękuję. - Powodzenia, Cris.
Dobra, rozejrzymy się.
Zobaczmy. Tu nie. Tu też nie.
- Marigaby? - Sprawdzę tutaj.
Marigaby?
- Marigaby, Julito? - Zasnął.
O Boże.
Julito.
O Boże, synku!
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Kochanie, jestem tu.
- Bardzo mnie boli. - Wiem.
Zostanę tu, a ty jedź do Marcusa i Ramóna.
Zrób to dla mnie. Muszę wiedzieć, co u nich.
- Dobrze. Już jadę. - Dziękuję.
Lety, w razie czego dzwoń.
Dobrze, dziękuję.
Odbierz, Cristina.
Kurwa.
Nie martw się. Wyjdziemy stąd i ją znajdziesz.
Nie wiem, czemu nie odbiera.
Muszę jej powiedzieć o wypadku.
Przestań się oglądać.
Lekarz powiedział, że nie zostanie blizna.
Najważniejsze, że nic ci nie będzie.
W końcu was znalazłem!
- Co u was? - Co tu robisz?
Gdzie jest Lety?
Jest z Marigaby i Julito. Wszystko w porządku.
Marigaby leżała.
- Może coś złamała, ale... - Proszę wyjść.
- Co jej jest? - Jestem rodziną.
- To musi pan podpisać. - Gdzie Marigaby?
Dobrze. Już.
- Są w Almendros. - Pieprzone Almendros!
- Podpiszę i wrócę. - A Cris?
- Widziałeś ją? - Chodźmy.
Musimy ich przenieść.
Musisz przynieść mi coś przeciwbólowego.
Co mam robić?
Idź do...
Idź do magazynu
i przynieś jakikolwiek opioid.
Fentanyl
albo oksykodon,
morfinę albo hydromorfon, dobrze?
Pośpiesz się.
Julio!
Dokąd idziesz?
Kochanie.
Oddychaj, skarbie.
- Mamo? - Tak?
Karetka jest rozwalona, prawda?
Ta pieprzona karetka się teraz nie liczy, rozumiesz?
Pielęgniarka powiedziała, że lekarz już jedzie. Zaraz tu będzie.
- Za chwilę. - Nie jedzie.
Nie przyjedzie tu.
Proszę pani, to pilne.
Ma pani może morfinę, fentanyl, oksykodon, hydromorfon?
Przepraszam, a ty to kto?
Wysłał mnie lekarz. Inaczej skąd bym wiedział?
Nic z tego nie mamy.
Co to ma być za klinika? To dla mojej siostry, Marigaby.
Hej!
- Znasz Marigaby? - Tak. Jestem jej bratem.
- Julito? - Bernie?
- Co się dzieje? - Chodź. Pisałem do ciebie.
Jest na izbie przyjęć.
Miło cię widzieć, Bernie.
W tej klinice nic nie ma.
- Pójdę po kogoś. - Nie.
Nie marnuj czasu.
Mama rozmawiała już z wszystkimi i nikt nie wie, gdzie jest chirurg.
Musicie mnie przenieść.
To Raúl.
Daj mi to.
- Mamo? - Halo?
Raúl, jestem z Marigaby w klinice Almendros.
Mogę ją przewieźć. Tu jej nikt nie pomoże.
Nie, nie ruszaj jej!
Możesz załatwić karetkę?
Dobrze.
Proszę się odsunąć.
Hej.
Załadujcie nosze.
I kolejne.
Kolego, potrzebuję karetki dla pacjentki.
Nie możemy. Wypadek w metrze...
To dla Tamayo.
- Dla kogo? - Tamayo! Pomożesz czy nie?
- Zmiana planów. - Chodźmy!
Hej.
Zaraz wyjeżdżam.
Nie wiem, czemu miałam nadzieję,
że przyjedziesz.
Myślę, że tak będzie lepiej.
Naprawdę mamy inne priorytety, no i...
nie chcę, żeby moje dziecko miało mamę, która...
nie walczy o to, czego pragnie.
Nie chcę, żebyś myślał, że mi na tobie nie zależy, bo...
kocham cię.
Bardzo cię kocham, Marcus.
Planowaliśmy to razem. Nie mogę już na ciebie czekać.
Uważaj na siebie, dobrze?
Kocham cię.
Twój telefon...
No weź, Cristina.
Co się dzieje?
Co ty robisz?
Oszalałeś?
Cris nagrała mi wiadomość.
Wyjeżdża.
Przepraszam, że nie jestem taki, jak byś chciał.
Karetka nie jest dla mnie.
Muzyka jest.
No i Cris.
Muszę być z nimi.
Pożegnaj się za mnie z resztą.
Ramón, muszę iść.
Dbaj o nich.
Kocham cię, synu.
Dziękuję, tato.
Uważaj na siebie.
Proszę tu podpisać jako krewny.
Marcus!
Dokąd idziesz?
Luke, nie teraz.
Dbaj o moją rodzinę, dobra?
- A on dokąd? - Taxi!
Zaraz to wyjaśnię.
- Proszę? - Proszę posłuchać...
Muszę stąd wyjść.
Wyjść? Na litość boską, dopiero cię przyjęli.
Masz coś nie tak z głową. To pewnie coś genetycznego.
Powinieneś się zbadać. Może to jakiś chromosom, ale...
To nienormalne.
- Nienormalne. - Tak.
Dziękuję, że przyjechałeś.
Wiem, że Lety cię prosiła, ale...
Tak, ale sam też chciałem tu być.
Posłuchaj mnie.
Dziękuję, że jesteś dla niej dobry.
Dobrze, że przy niej jesteś.
Ja nigdy nie byłem.
Wiesz, kiedy...
kiedy usłyszała o wypadku,
akurat ze mną zrywała.
Witaj w klubie.
Uwierzyłeś w to?
- Tak? - Serio?
Uwierzyłeś.
Robię cię w konia, stary!
Żeby trochę poprawić ci humor.
Cholerny księżulek-pajac.
Wiesz, o kogo się martwię?
O Julito.
Nie martw się. U niego i Marigaby wszystko gra.
Całą resztę straciłem, ale...
Ale Julito...
Lubi karetkę i ulice tak samo jak ja.
Nie chcę, żeby został sam.
Jest tylko dzieckiem.
Wszystko dobrze?
Nagle zabrakło mi oddechu.
Wszystko dobrze? Ramón?
Ramón, poczekaj.
Pani doktor?
- Musi pani ze mną pójść. - Idę do innego pacjenta.
Nie, to jest pilniejsze!
Tamayo, Ramón. Ma trudności z oddychaniem.
Akurat z nim rozmawiałem.
Zajmiesz się tym?
Proszę ze mną iść. Nie może oddychać.
Rozmawialiśmy o jego synu,
o jego życiu i nagle
złapał się za pierś, co mnie zaskoczyło.
- Kurwa! Ramón? - Potrzebuję pomocy!
- Proszę mi pomóc podnieść głowę. - Głowę?
Ramón. Może to zawał? Miał już jeden dwa miesiące temu.
Trzeba go zabrać na salę.
Zobaczmy.
Aż tak źle wyglądam?
Wyglądasz ślicznie, jak zawsze.
Dobrze. Czekają na nas w moim szpitalu.
Zrobimy tam badania, żeby wykluczyć poważne obrażenia.
Jeśli będzie dobrze, umyjemy cię i zszyjemy.
- Karetka już jest. - Ból w skali od 1 do 10?
Dwadzieścia.
- Masz coś? - Tak.
Daj rękę.
- Co to? - Morfina.
Dobrze, już.
- Julito. - Gotowe.
- Nie ufam ci. - Tak.
Wiem, że ukrywasz jakiś duży sekret.
Nie wiem jaki, ale na pewno tak jest.
Skoro tak twierdzisz. Ale gadasz od rzeczy.
Jeśli coś mi się stanie, zajmiesz się moją rodziną?
Niby co? Jesteś pod opieką.
Rozumiesz?
Mówię poważnie, ty dupku!
Przysięgnij.
Przysięgnij na Boga.
Tak? Przysięgam na mój święty kościół.
Ale nic ci się nie stanie. Nie wiem...
- Crisis? - Hej.
Hej, kochanie.
Crisis?
Cristina, powiedz coś.
Mieliśmy wypadek i dlatego nie przyjechałem.
Nie bądź taka, powiedz coś.
Nie martw się. Kiedy tylko będę mogła, to się odezwę.
Proszę cię, Cristina. Mówię prawdę!
Będziesz widywał swoje dziecko, kiedy będziesz chciał. Obiecuję.
Wierzę ci. Ale ty też mi uwierz.
Cris, jestem na dworcu. Powiedz tylko gdzie i przyjadę.
Wybacz, że tak wyjeżdżam, Marcus...
Bardzo cię kocham.
Wszystko będzie dobrze.
Prawie mnie nie boli. To naprawdę działa.
Ostrożnie.
- Jedziemy z nią. - Ty z przodu, ja z tyłu.
Nie zmieścimy się.
Kiedyś mój tata zmieścił siedem osób.
Wsiadaj.
Powiadom salę, że jedziemy
i przygotuj dwa worki z krwią A+ do transfuzji.
Bernie.
Jak się czujesz?
Szczerze? Głodna.
Ale śmiesznie, co?
Nie wiem, czy to dobre słowo.
Bardzo was kocham. Naprawdę.
Jesteście super.
- Julito. - Niedawno miał operację.
- Bierze dużo leków. - Jakich?
- Mogę sprawdzić. - Jakieś uczulenia?
- Nie wiem. - Zatrzymanie krążenia.
Tak?
- Proszę wyjść. - Zaczynam masaż serca.
- Nie może tu pan być. - Sto jeden...
- Proszę ze mną. - ...sto dwa.
- Idziemy. - Adrenalina.
- Dobrze. - Defibrylator.
Uczulenia.
Uczulenia i lekarstwa.
- Luke. - Lety, skarbie.
Ramón ma operację.
Matko Boska.
Co się stało?
Jego serce jest w złym stanie. Chyba to samo co ostatnio, ale nie wiem.
Jak z nim?
Powiedz prawdę, Luke.
Nie jest dobrze.
Proszę pana?
Nieprzytomny.
Brak tętna. Kod niebieski.
Zaczynam uciskać. Raz, dwa, trzy...
Uciskam dalej. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem...
Teraz już wiecie, co?
Może teraz, kiedy zobaczycie karetkę i przyjdzie wam do głowy,
że na pewno nikogo nie wiezie,
pomyślicie o historiach, które są w środku.
O historiach tych, którzy są na noszach,
i tych za kółkiem, tak samo skrzywdzonych
przez niespełnione obietnice, ludzi z nierozwiązanymi problemami
i być może przez kogoś o sercu pełnym wątpliwości.
Napisy: Marzena Falkowska