‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 5: ต้นไม้ 2)
‪เหตุใดท่านจึงทำหน้าเช่นนั้นเจ้าคะ
‪หรือท่านไม่ต้องการที่จะสมรสกับข้าเจ้าคะ
‪มิใช่เช่นนั้นขอรับ
‪แล้วเพราะเหตุใด…
‪ข้าเสียใจกับการตัดสินใจที่ผ่านมาขอรับ
‪อะไรนะเจ้าคะ
‪ข้าเป็นทหารจึงต้องเที่ยวร่อนเร่ ‪ไปตามเขตชายแดน
‪ข้าจะทิ้งท่านไปได้เช่นไร
‪ความมุ่งมั่นนั้น ‪ทำให้ข้าตกหลุมรักท่านเจ้าค่ะ
‪สีสันช่างงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ
‪ท่านทำอะไรน่ะ
‪ข้าอยากรู้ว่าพอทาสีแดงลงบนเปลือกตาแล้ว ‪มันจะเป็นเช่นไรน่ะขอรับ
‪รีบลบให้ข้าเถอะเจ้าค่ะ
‪ท่านเหมาะกับสีแดงมากเลยนะขอรับ
‪เหตุใดท่านจึงได้มองข้า ‪ด้วยสายตาเช่นนั้นกันเจ้าคะ
‪ข้ารักท่านขอรับ
‪(สองครอบครัวเกี่ยวดอง มีสุขนับหมื่น)
‪เอาล่ะ เริ่มเลยนะคะ
‪คิดได้ตามสบาย
‪อยากพูดเมื่อไหร่ก็พูดนะคะ
‪- เอาล่ะ ‪- มาแล้วเหรอ
‪ได้ดินมาแล้วครับ
‪ค่อยๆ ดึงน้องออกมานะ
‪เอาล่ะนะ
‪(สุขสันต์วันเกิด)
‪โอเค
‪อีกรอบก็พอ
‪โอเค เรียบร้อย
‪กดลงไป
‪- โอเค ‪- เสร็จแล้ว
‪(อูจิน สุขสันต์วันเกิดจากใจ)
‪(ฉันรักนาย จากนายอง)
‪โตไวๆ นะ
‪โตเป็นต้นไม้ใหญ่เลยนะ ลูกพ่อ
‪อย่าเพิ่งแอบดูนะครับ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪แต่นแต๊น
‪ชิ้นนี้สุกแล้ว
‪- ร้อนไหม ‪- อร่อยมากเลย
‪ดีจัง
‪อือ
‪มาชนกัน
‪ชน
‪คงเจ็บแย่เลย
‪นี่เหรอ
‪ไม่เจ็บเลย
‪ฉันรวบรวมได้เยอะเลย
‪นี่แน่ะ
‪ไปกันเถอะ
‪- ชน ‪- ชน
‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส ‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส
‪- ทำไมเหรอ ‪- หิมะตกนี่
‪จริงด้วย
‪- สวยจัง ‪- สวยมากเลย
‪- อูจิน ‪- หือ
‪ในละครที่ฉันชอบมีคำพูดแบบนี้อยู่ด้วยล่ะ
‪เมื่อถึงช่วงอายุ 30
‪คนจะกลายเป็นต้นไม้
‪- ต้นไม้เหรอ ‪- อือ ต้นไม้
‪สิ่งสำคัญคือจะมีคนทำให้ดอกของต้นไม้นั้นผลิบาน
‪แปลว่าชีวิตสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ‪ขึ้นอยู่กับว่าเราได้เจอกับใครไงล่ะ
‪มันหมายความว่าไงเหรอ
‪จู่ๆ ทำอะไรเนี่ย
‪เพราะงั้น…
‪ที่ฉันจะพูดคือ…
‪ดอกไม้บนต้นไม้ของนาย ‪ฉันขอเป็นคนทำให้มันผลิบานจะได้ไหม
‪ฉันจะให้น้ำอย่างดี ให้แสงแดดอย่างพอเหมาะ
‪ฉันมั่นใจว่าฉันสามารถเลี้ยงดูและทำให้มันผลิดอก
‪ที่แสนงดงามได้
‪ฉันน่ะ
‪จะไม่มีวันหวั่นไหว
‪- รอเดี๋ยวนะ ‪- หือ
‪อะไรกัน
‪อะไรเนี่ย เพราะมากเลย
‪คำตอบของฉัน
‪ขอบใจนะ นายอง
‪ฉันสิต้องขอบคุณ
‪บอกแล้วไงว่าฉันขับรถเองได้
‪ไม่ต้องเลย
‪นายไม่ได้นอนเพราะต้องเขียนเพลงยันเช้านี่
‪พักสายตาสักหน่อยเร็วเข้า
‪พอตื่นแล้ว
‪นายก็จะได้เห็นทะเลอยู่ตรงหน้าไง
‪ถ้าเพลงเสร็จเมื่อไหร่ ‪ฉันจะให้เธอฟังคนแรกเลย
‪จริงนะ สัญญาสิ
‪- สัญญา ‪- สัญญาแล้วนะ
‪หมดเวลาแล้วใช่ไหมครับ
‪คุณคังอูจิน
‪ทิ้งของที่อยู่ในกระเป๋าด้วยค่ะ
‪คุณพูดอะไรครับ
‪คิดว่าทำแบบนี้แล้ว ‪คุณจะได้เจอคนที่ตายไปเหรอคะ
‪คุณจะไปรู้อะไร
‪แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง
‪ให้ผมสู้เหรอ
‪ผมต้องอยู่อย่างมีความสุข ‪แล้วนายองจะไม่เศร้างั้นเหรอ
‪เหลวไหลทั้งเพ
‪คุณคังอูจิน
‪คุณไม่รู้หรอก
‪ว่าความเจ็บปวดนี้มันเป็นยังไง
‪คุณคงไม่สามารถจินตนาการได้ด้วย
‪ช่างเถอะครับ
‪ยังมีอีกหลายวิธีที่ผมจะตายได้
‪เอาเถอะ
‪จะอยู่หรือตาย มันเป็นเรื่องที่คุณ ‪ต้องตัดสินใจเองทีหลัง
‪ใช่แล้วค่ะ
‪ฉันไม่เคยผ่านมันมาก่อน จะรู้ได้ยังไง
‪ทุกคนก็แค่แกล้งทำเป็นเข้าใจ
‪ทำเป็นพูดว่าคุณคงจะรู้สึกแย่ คงจะเจ็บปวดมาก
‪แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากรู้
‪คุณมีสาเหตุอื่นใช่ไหมคะ สาเหตุที่ทำให้ ‪ใจของคุณคังอูจินแตกสลายแบบนี้
‪เพราะผมเป็นคนฆ่าเธอ
‪ผมเป็นคนฆ่านายองครับ
‪ผมบอกว่าผมเป็นคนฆ่าเธอ
‪(จิตแพทย์ คูรยอน)
‪(คังอูจิน 29 ปี ‪พลังงานลบ 96 เปอร์เซ็นต์)
‪เรื่องคังอูจินคงไม่ง่ายแล้วล่ะ
‪ฮอนายองล่ะ เจอเธอหรือยัง
‪ครับ ผมอยู่กับเธอที่บ้านของคังอูจินครับ
‪เฝ้าเธอไว้ เดี๋ยวฉันจะไปที่นั่น
‪ได้โปรดช่วยฉันเถอะนะคะ
‪ฉันขอร้องล่ะค่ะ
‪หัวหน้าไม่มีหัวใจหรือความรู้สึกเลยเหรอครับ
‪สามีของเธอกำลังจะฆ่าตัวตาย ‪แล้วเธอจะยอมจากไปเหรอครับ
‪เป็นผมก็ไปไม่ได้ครับ หัวหน้าทีม
‪คุณจุนอุง
‪ตอนนี้คุณไม่ควรยุ่งครับ
‪ฉันช่วยอูจินได้ค่ะ
‪ให้ฉันช่วยเขาเถอะนะคะ
‪เธอจะรับผิดชอบคำพูดนั้นได้เหรอ
‪- ค่ะ ‪- ถ้าพลาดขึ้นมา
‪คังอูจินตายแน่
‪ฉันทำได้ค่ะ
‪พอเขาเจอเธอ เรื่องอาจเลวร้ายขึ้นก็ได้
‪ไม่มีทางค่ะ
‪คังอูจินบอกว่าเขาเป็นคนฆ่าเธอ
‪ที่คังอูจินเป็นแบบนั้น ‪น่าจะเป็นเพราะเหตุผลอื่น
‪คุณนายอง คุณน่าจะต้อง ‪เล่าให้ละเอียดสักหน่อยแล้วล่ะครับ
‪ผมว่ามันน่าจะเป็นประโยชน์ ‪ในการช่วยคุณอูจิน
‪หัวหน้าทีม มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาครับ
‪แหมๆ
‪ใครน่ะ
‪ดูสิ เห็นไหม
‪ฉันบอกแล้วไงว่าที่นี่มันแปลกๆ
‪เฮ้ย นั่นน่ะ ส่งวิญญาณที่หลบหนีมา ‪แล้วทุ่มเทกับงานของตัวเองเถอะ
‪ยุ่งๆ กันทั้งนั้น
‪"เฮ้ย นั่นน่ะ" เหรอ
‪ในนี้มีใครคือ "เฮ้ย" กับ "นั่นน่ะ" ด้วยเหรอ
‪- ผู้ช่วยอิม ‪- ครับ
‪- ขวางได้ใช่ไหม ‪- แน่นอนครับ
‪ทำไมครับ จะสู้กันเหรอ คุยกันเถอะนะ
‪คุณจุนอุงถอยไปครับ
‪หัวหน้าทีมก็รีบไปเถอะครับ
‪- จะไม่เป็นไรแน่นะคะ ‪- อย่าห่วงเลย
‪แล้วเจอกันนะ
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ รยุงกู ‪ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอนายในที่แบบนี้
‪รยุงกูอะไรครับ
‪ผมเป็นผู้ช่วย ‪ส่วนคุณซังยอบเป็นแค่เจ้าหน้าที่นะ
‪มีหางเสียงหน่อยครับ ผมไม่สบอารมณ์เลย
‪เราเข้ามาทำงานพร้อมกันนะ ให้ตายเถอะ
‪- จับเขาซะ ‪- ถ้าทำแบบนั้นจะเดือดร้อนเอานะครับ
‪เดือดร้อนอะไร
‪คุณคงลืมแล้วสินะครับ
‪ว่าผมเคยอยู่ทีมจัดการรายชื่อ
‪เมื่อประมาณ 80 ปีก่อนได้ไหมนะ
‪มีคำสั่งให้ไปรับวิญญาณฝ่ายนิยมญี่ปุ่น
‪แต่คุณกลับพาวิญญาณกองทัพเอกราช ‪มาปรโลกแทน
‪ถึงทุกอย่างจะกลับสู่สภาพเดิม ‪เพราะผมแอบช่วยไว้
‪แต่มันคือความผิดพลาดอันใหญ่หลวง
‪ไอ้…
‪(แควก)
‪โธ่เว้ย
‪เอาไปที
‪รยุงกู
‪เราโดนสวดแทบแย่เพราะไม่เจอวิญญาณที่หนีไป
‪ไม่สงสารเราบ้างเหรอ
‪- ไม่สักนิด ‪- ไม่สักนิดเหรอ
‪นี่
‪รุมมันเลย
‪โอ๊ย หูฉัน
‪(โอ๊ย)
‪(พลั่ก)
‪(กรอด)
‪(ผลัวะ)
‪น็อกเอาต์
‪รีบขึ้นรถเร็วเข้า
‪ขึ้นรถก่อนเถอะครับ
‪เร็วเข้า ขอบคุณนะครับ
‪จู่ๆ รถมาจากไหนครับ
‪รถบริษัทน่ะ
‪ฉันขอไป
‪เพราะแหวนนี่
‪ถ้าเหนื่อย ผมจะขับเองครับ
‪ไม่มีเวลาแล้ว ฉันขอถามเลยแล้วกัน
‪ทำไมคังอูจินถึงคิดว่าเขาฆ่าเธอเหรอ
‪วันที่อูจินเกิด
‪คือวันตายของแม่ของเขาค่ะ
‪(สุขสันต์วันเกิด คังอูจิน)
‪วันเกิดที่ทำให้แม่ตาย
‪มันมีอะไรให้น่ายินดีงั้นเหรอ
‪(สุขสันต์วันเกิด คังอูจิน ห้องแสงอาทิตย์)
‪บ้าเอ๊ย
‪ถ้าไม่ใช่เพราะแก ‪จียอนคงไม่ต้องจากไปแบบนั้น
‪พ่อครับ
‪แกเป็นคนฆ่า
‪แกนั่นแหละ
‪ที่รัก
‪จียอน
‪(ผู้วายชนม์ คังจงซอก)
‪ฆ่าตัวตายใช่ไหม
‪ได้ยินว่าแบบนั้น
‪แม่ตายตอนคลอด ส่วนพ่อก็ปลิดชีพตัวเอง
‪น่าเวทนาจริงๆ
‪แล้วเด็กจะถูกส่งไปสถานสงเคราะห์หรือเปล่า
‪ขอโทษที่มาช้านะ นี่ลุงเอง อูจิน
‪เอาล่ะ ให้ลุงเป็นคนจัดการที่นี่เถอะ
‪ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ไปกินข้าวกับป้าเถอะนะ
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪ต่อไปนี้มาอยู่กับลุงเถอะ ดีไหม
‪นี่คือห้องของนาย
‪กินเยอะๆ นะ
‪กินเยอะๆ เลย
‪อย่างนั้นล่ะ
‪- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู ‪- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪- อูจินที่รัก ‪- อูจินที่รัก
‪- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู ‪- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪อธิษฐานสิ
‪เก่งมากเลย
‪เรามาถ่ายรูปกันหน่อยไหม
‪- ครับ ‪- เอาสิ
‪- ดีเลย ‪- เอาล่ะนะ
‪มาถ่ายด้วยกัน
‪หนึ่ง สอง สาม
‪แม่ครับ
‪พ่อครับ
‪พี่ครับ
‪คุณอูจินคงจะทรมานมากเลยนะครับ
‪เขาอดทนผ่านมันมาได้ยังไงกันนะ
‪เป็นเพราะฉันเอง
‪เพราะฉัน
‪เป็นเพราะฉันเอง
‪มันเป็นเพราะฉัน
‪อย่าได้ตามหาหนทางที่จะมีชีวิตอยู่เลยครับ
‪ช่วงเวลาที่เหมาะกับหนทางนั้นจะมาหาคุณเอง
‪คุณ 3328 ส่งมาว่า ‪"แม้แต่ที่ที่ว่างเปล่าก็ยังมีแสงแดดส่องถึง"
‪ส่วนคุณ 2142
‪บอกว่า "สิ่งที่สำคัญจากนี้ไปคือการรักตัวเอง
‪ให้มากกว่าที่คนคนนั้นรักฉัน"
‪ตอนนี้ยังคงมีผู้ฟังมากมาย ‪ส่งข้อความถึงคุณ 0514 ครับ
‪คุณยังฟังอยู่ใช่ไหมครับ
‪ถ้างั้นแทนที่ผมจะพูดเป็นคำพูด
‪ผมขอใช้เพลงช่วยละลายจิตใจอันหนาวเหน็บ
‪เพื่อคุณ 0514 โดยเฉพาะครับ
‪คุณหงอยเหงาและโดดเดี่ยวหรือเปล่า
‪น้ำตาของคุณกำลังไหลอยู่หรือเปล่า
‪เมื่อนั้น ขอให้คุณหลับตาลง
‪แล้วคุณจะเห็นท้องฟ้าสีครามนั้น
‪คุณหลงทางอยู่หรือเปล่า
‪คุณรู้สึกหวาดกลัวความมืดมิดหรือเปล่า
‪เมื่อนั้น ขอให้คุณหลับตาทั้งสองข้างลง
‪จับมือ
‪ของผมเอาไว้
‪เขาบอกว่าเพลงที่ดังออกมาจากวิทยุ
‪ทำให้เขารู้สึกเหมือนมันกำลังห้ามเขาอยู่ค่ะ
‪โทษนะครับ
‪ไม่ทราบว่า
‪ผมจะขอเรียนกีตาร์หน่อยได้ไหมครับ
‪ดนตรีเป็นเพียงความหวังเดียวของอูจิน
‪แต่มือเขากลับบาดเจ็บแบบนั้น
‪ตอนนี้อูจินไม่เหลืออะไรสักอย่างค่ะ
‪พวกคุณจัดงานแต่งงานกันเมื่อไหร่ครับ
‪เรายัง…
‪ไม่ได้จัดงานแต่งกันค่ะ
‪พ่อคะ พ่อเคยอยากเจออูจินนี่
‪เป็นไงบ้าง
‪รูปร่างหน้าตาดีและดูสะอาดสะอ้านดีนะ
‪ได้ยินว่าเล่นดนตรีเหรอ
‪- ครับ ‪- อ้อ
‪ตอนฉันยังหนุ่มๆ ฉันก็เคยตีกลองนะ
‪พอมาทำธุรกิจก็เลยลืมหมดแล้ว
‪จริงเหรอคะ
‪แล้วทำไมถึงเลิกเล่นล่ะ
‪ถ้าเล่นดนตรีแล้วจะเอาอะไรให้ลูกเมียกิน
‪นั่นมันเอาไว้เล่นตอนที่ยังไม่รู้เดียงสา
‪หรือว่าไม่จริง
‪ครับ
‪ดนตรีน่ะ
‪เล่นเป็นงานอดิเรกก็พอ
‪พ่อคะ
‪พ่อพูดแบบนั้นออกมาได้ไง
‪ตอนนี้แกอาจจะมีความสุข ‪แต่มันแค่ประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น
‪มันต่างจากความเป็นจริงนะ
‪แม่เรียกเขามาเพราะอยากเห็นหน้า ‪แต่ไม่ได้ก็คือไม่ได้
‪น่าอายชะมัด
‪นักร้องที่ไม่มีชื่อเสียงเหรอ
‪คิดว่าฉันส่งแกเต้นบัลเลต์ ‪เพื่อให้คบคนแบบนั้นเหรอ
‪แม่คะ
‪ทำไมไม่รับโทรศัพท์เลย
‪ฉันหนีออกจากบ้านมา
‪ฉันจะอยู่กับนาย
‪หัดโตเป็นผู้ใหญ่สักที
‪เธอจะมาอยู่กับฉันได้ยังไง
‪ว่าไงนะ
‪ถ้าเธออยู่กับฉันต้องอาภัพแน่ ‪เพราะมันเป็นแบบนั้นมาตลอด
‪นายพูดอะไรน่ะ
‪นายจะบอกเลิกฉันเหรอ
‪- ใช่แล้ว ‪- อูจิน ทำไมเป็นแบบนี้
‪อูจิน ฉันไม่เลิกหรอกนะ
‪ฉันขาดนายไม่ได้ นายเป็นอะไรไปเนี่ย
‪- ไปซะ ‪- อูจิน ทำไมทำแบบนี้
‪ขอร้องล่ะ ไปเถอะนะ
‪นายจงใจทำแบบนี้ใช่ไหม
‪อูจิน
‪อูจิน เปิดประตูหน่อยสิ นายเป็นอะไรไปกันแน่
‪อูจิน
‪เธอมายืนอยู่แบบนี้ทำไม
‪อูจิน ฉันทำไม่ได้หรอกนะ
‪ฉันไม่มีนายไม่ได้
‪ฉันถามว่าเธอมาทำอะไรตรงนี้
‪นายอย่าคิดอะไรเลยนะ
‪แค่บอกว่านายอยากอยู่ข้างๆ ฉันไม่ได้เหรอ
‪ทำแบบนั้นไม่ได้เลยเหรอ
‪ฉันอยู่โดยไม่มีนายไม่ได้หรอกนะ
‪ฉันทำไม่ได้จริงๆ อูจิน
‪ขอโทษนะ นายอง
‪ฉันโกหก
‪ฉันผิดไปแล้ว
‪ฉันขอโทษนะ
‪(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยยอนฮวา)
‪(ห้อง 7)
‪(สถานะผู้ป่วย ‪คัง * จิน ชาย 29 ปี)
‪อูจินไม่อยู่ค่ะ
‪ถ้าเขาคิดอะไรแย่ๆ ขึ้นมาจะทำยังไงคะ
‪คุณนายอง เขาคงไม่เป็นไรหรอกครับ
‪ไปลองตามหาดูเถอะ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪คุณนายอง ไปเร็วครับ
‪ไม่เห็นฮอนายองเลย
‪โอ๊ะ อะไรเนี่ย เธอหายไปไหนแล้ว
‪เมื่อกี้ยังอยู่นะ
‪ไปตามหาเถอะ
‪ไว้ชีวิตฉันเถอะนะคะ
‪คนที่ตายไปแล้วจะมาร้องขอชีวิตจากฉันทำไม
‪เวลาบนโลกของเธอหมดแล้ว
‪ได้โปรด
‪ขอร้องล่ะค่ะ
‪ฉันจะนำทางเธอ
‪ไปยังปรโลกเอง
‪ขอโทษที่มาช้าครับ
‪ถอยไปซะ
‪ยังไม่ได้ครับ ขอโทษด้วยครับ
‪รยอนพานายมาจูมาดึงใช่ไหม
‪เธอบอกว่านายมีความสามารถโดดเด่น
‪ตอนนั้นฉันไม่ได้คัดค้านเธอ
‪ทว่า ไม่นึกว่าจะมีวันที่นายทำตัวโอหังล้ำเส้น
‪ผมจะถ่วงเวลาไว้ครับ
‪ในเมื่อยังไงก็ต้องได้รับโทษ ‪งั้นก็ควรทำให้ผลลัพธ์ออกมาดีไม่ใช่เหรอครับ
‪(สถานที่จัดพิธีศพ)
‪คุณฮอนายองครับ
‪คุณจุนอุงคะ
‪โธ่ คุณนายองหายไปไหนมาครับ ‪ผมตามหาคุณแทบแย่เลย
‪เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ คุณผู้ช่วยอิม…
‪เขาอยู่ไหนครับ
‪ทางโน้นค่ะ
‪โธ่เว้ย
‪(สถานที่จัดพิธีศพ)
‪ถ้านายคิดว่าแค่นี้คือสิ่งที่ต้องชดใช้
‪เมื่อแย่งดวงวิญญาณที่หลบหนีไป ‪นายคิดผิดแล้วล่ะ
‪ว่าไหมครับ
‪หัวหน้าทีมคู
‪ปล่อยเขาไปค่ะ
‪อย่างที่เห็นว่าฉันเป็นหัวหน้าทีมที่ไม่มีพลัง
‪เขาก็เลยแค่ทำตามที่ฉันสั่งเท่านั้นค่ะ
‪คุณผู้ช่วยครับ คุณผู้ช่วย ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪พอทนไหวครับ
‪จากนี้ไป ทีมจัดการวิกฤต ‪จะดูแลฮอนายองผู้วายชนม์เองค่ะ
‪- ไม่ได้ครับ ‪- ไม่ค่ะ
‪ถ้าคุณเอาเธอไป ฉันจะร้องเรียนว่า ‪คุณขวางการทำงานของทีมจัดการวิกฤตค่ะ
‪ขวางการทำงานเหรอ
‪ใครกันแน่ที่เข้ามาขวาง
‪โทษของการช่วยวิญญาณที่หลบหนี ‪มันหนักแค่ไหน คุณไม่รู้เหรอครับ
‪การประกันความรับผิดชอบของยมทูต
‪แค่นั้นพอไหมคะ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪เพื่อช่วยคนที่พยายามจะฆ่าตัวตายแค่คนเดียว ‪เธอจะประกันความรับผิดชอบของยมทูตเหรอ
‪แลกกับเงื่อนไขที่ไม่ให้เธอ ‪ออกไปนอกโรงพยาบาลเป็นเวลาครึ่งวันค่ะ
‪ไม่ได้ครับ แค่สองชั่วโมงเท่านั้น
‪ได้ค่ะ
‪ถ้านั่นคือความต้องการของหัวหน้าทีมคู ‪ผมก็จะยอมรับครับ
‪ไม่ได้นะครับ หัวหน้าทีม
‪ทำไมครับ อะไรเหรอ
‪การประกันความรับผิดชอบของยมทูต ‪คืออะไรครับ
‪สัญญาที่ระบุว่ายมทูตที่ได้รับความช่วยเหลือ
‪จะยอมทำตามที่ยมทูต ‪ที่ให้ความช่วยเหลือต้องการครับ
‪ไม่สามารถปฏิเสธได้
‪และหนีไม่ได้ด้วยครับ
‪หวังว่าจะคุ้มค่านะ
‪(การประกันความรับผิดชอบของยมทูต)
‪(คูรยอน พัคจุงกิล)
‪หัวหน้า การประกันความรับผิดชอบของยมทูต ‪จะไม่ได้รับการคุ้มครองจากบริษัทนะครับ
‪แม้แต่พลังของท่านประธานอ๊กฮวัง ‪ก็ไม่สามารถทำลายมันได้
‪ทำไมหัวหน้าถึงทำแบบนั้นครับ
‪รู้เหรอว่าหัวหน้าทีมพัคจะให้ทำอะไร
‪อะไรกัน เมื่อกี้ยังบอกว่าฉันไม่มีหัวใจอยู่เลย ‪นายขอให้ฉันช่วยฮอนายองไม่ใช่เหรอ
‪ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยครับ
‪เพราะเราต้องช่วยคังอูจิน
‪ถึงงั้นก็เถอะ…
‪ผู้ช่วยอิม ไหนนายบอกว่าอยากให้ ‪ทีมจัดการวิกฤตของเรายังคงอยู่ต่อไปไง
‪ชเวจุนอุง งานของทีมเราคืออะไร
‪การช่วยคนที่คิดจะฆ่าตัวตายครับ
‪ใช่แล้ว เพราะงั้นไปตามหาคังอูจินกันเถอะ
‪ครับ
‪(ไข้หวัดใหญ่ จงเอาชนะมันด้วยวัคซีนป้องกัน)
‪- โทษนะครับ เคยเห็นคนหน้าตาแบบนี้ไหมครับ ‪- ไม่ครับ
‪- ไม่เห็นเหรอครับ ‪- ครับ
‪ผมจะไปทางนี้นะครับ
‪ขอโทษครับ
‪(คังอูจิน 29 ปี ‪พลังงานลบ 97 เปอร์เซ็นต์)
‪ขอโทษนะครับ เคยเห็นคนหน้าตาแบบนี้ไหมครับ
‪ไม่ครับ
‪ไม่เห็นเหรอครับ
‪โธ่ ทำไงดีเนี่ย
‪อูจิน
‪นายอง
‪นายอง นายองลูกแม่
‪นี่
‪ยังกล้ามาที่นี่อีกเหรอ
‪นายอง ลูกทิ้งแม่ไปได้ยังไง
‪ให้ผมได้บอกลาเธอเถอะครับ
‪นายเป็นคนฆ่าเธอใช่ไหม
‪นายองลูกฉัน
‪นายฆ่าลูกสาวของฉันนี่
‪นายฆ่าลูกสาวของฉันใช่ไหม
‪ตอบมาสิ
‪ทำไมต้องเป็นลูกฉันด้วย
‪ทิ้งแม่ไปได้ยังไง
‪นาย ห้ามลืมเด็ดขาด
‪นายเป็นคนฆ่านายอง
‪นายทำให้นายองต้องตาย
‪ใช่แล้วครับ
‪ผมฆ่าเธอเองครับ
‪ไอ้คนสารเลวเอ๊ย
‪- เอาลูกสาวฉันคืนมา ‪- ผมฆ่าเธอเอง
‪ผม…
‪ผมฆ่าเธอครับ
‪ผมฆ่าเธอเอง
‪โธ่ ไปไหนของเขาเนี่ย
‪(คังอูจิน 29 ปี ‪พลังงานลบ 98 เปอร์เซ็นต์)
‪ถ้าไม่ใช่เพราะแก ‪จียอนคงไม่ต้องจากไปแบบนั้น
‪พ่อครับ
‪แกเป็นคนฆ่า
‪แกนั่นแหละ
‪ฆ่าตัวตายใช่ไหม
‪ได้ยินว่าแบบนั้น
‪แม่ตายตอนคลอด ส่วนพ่อก็ปลิดชีพตัวเอง
‪เพราะฉัน
‪เป็นเพราะฉันเอง
‪มันเป็นเพราะฉัน
‪(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยยอนฮวา)
‪(เราสร้างโรงพยาบาลเพื่อสุขภาพ ‪ปราศจากความรุนแรง)
‪นายเป็นคนฆ่าเธอใช่ไหม นายองลูกฉัน
‪นายฆ่าลูกสาวของฉันนี่
‪ไอ้คนสารเลวเอ๊ย
‪ไอ้คนชั้นต่ำไร้ค่า
‪บอกแล้วไงว่าฉันขับรถเองได้
‪คังอูจิน
‪ฉันบอกแล้วไง
‪ถึงคุณจะตายไปแบบนั้น…
‪คุณจะไปรู้อะไร
‪รู้ไหมว่าการมีลมหายใจอยู่แบบนี้ ‪มันเหมือนอยู่ในนรกขนาดไหน
‪คุณรู้เหรอว่าความรู้สึก ‪ที่ต้องสูญเสียทุกอย่างมันเป็นยังไง
‪ฉันรู้
‪(สองครอบครัวเกี่ยวดอง มีสุขนับหมื่น)
‪ทั้งการที่หัวใจแตกสลายไม่มีชิ้นดี
‪จนไม่มีที่ให้มันฉีกขาดได้อีกแล้ว
‪ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน
‪ก็ไม่มีวันลืมมันได้ มิหนำซ้ำยังชัดเจนขึ้นอีก
‪อูจิน
‪คนที่จากไปก็เจ็บปวดไม่ต่างกันหรอกนะ
‪เพราะงั้นตั้งสติได้แล้ว คังอูจิน
‪ถ้าคุณตายไปแบบนี้
‪ต่อให้เวลาผ่านไปชั่วกัปชั่วกัลป์ ‪คุณก็ไม่มีวันได้พบกับฮอนายองอีก
‪- ไม่มีวัน ‪- หุบปากซะ
‪ฮอนายองตายไปแล้ว ส่วนนายยังอยู่
‪- ยอมรับซะเถอะ ‪- ทำไมกัน
‪ทำไมผมจะต้องยอมรับมันด้วย ทำไม
‪ผมเป็นคนฆ่านายอง
‪ผมรู้สึก…
‪เกลียดตัวเองมาก
‪ผมมันเป็นลูกมาร ‪ผมไม่ควรจะเกิดมาตั้งแต่แรก
‪แล้วทำไมผมจะต้องยอมรับด้วย
‪เพราะนายรอดมาได้
‪เพราะว่าฮอนายองช่วยนายเอาไว้
‪อูจิน…
‪คนเรามักจะหันพวงมาลัย ‪ไปทางฝั่งตัวเองตามสัญชาตญาณ
‪แต่ฮอนายองหักพวงมาลัยไปทางฝั่งนาย ‪เพื่อให้นายรอด
‪ทำไม…
‪ฉันเป็นใครกัน
‪คนอย่างฉันมีค่าตรงไหน ทำไมกัน
‪เพราะนายคือคนที่มีค่าสำหรับเธอ
‪เพราะเธอเห็นว่านายมีค่ายิ่งกว่าเธอ
‪เธอถึงได้ช่วยนายไว้
‪นายอง
‪อูจิน
‪ไม่นะ
‪ปล่อยผม
‪ปล่อยผมเถอะ ขอร้อง
‪ปล่อยให้ผมตายเถอะ
‪อูจิน ไม่ได้นะ
‪ขืนปล่อยไว้แบบนี้ คังอูจินตายแน่
‪รักษาคำพูดที่เธอพูดไว้เมื่อกี้ด้วย
‪ค่ะ
‪ช่วยเขาซะ
‪ฉันจะให้เธอเจอกับเขา
‪ค่ะ
‪- นายอง ‪- อูจิน
‪วันนั้น
‪ฉันน่าจะขับรถเอง
‪ฉันไม่น่าปล่อยเธอไปแบบนั้นเลย
‪ทุกอย่างมันเป็นเพราะฉัน ถ้าไม่มีฉัน…
‪ทำยังไงดี
‪เจ็บมากเลยใช่ไหม
‪เราไม่ควรเจอกันเลย
‪ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน
‪ไม่เลย
‪อูจิน
‪ในชีวิตของฉัน
‪ช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขที่สุด ‪ทั้งหมดเกิดขึ้นหลังจากที่ได้เจอนาย
‪ถ้าฉันไม่เจอนาย ฉันคงไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว
‪วันนั้นนายเป็นคนช่วยฉันนะ
‪คราวนี้ฉันจะช่วยนายเอง
‪เพราะงั้นช่วยอยู่ต่อเถอะนะ
‪ให้ฉันได้จากไปอย่างวางใจเถอะนะ ได้ไหม
‪ฉัน…
‪ฉันจะอยู่คนเดียวได้ยังไง
‪นายไม่ได้อยู่คนเดียว
‪เราจะรอด้วยกัน
‪ไม่เอา
‪ฉันไม่ต้องการ นายอง ขอร้องล่ะ
‪อูจิน มองฉันสิ
‪เราไม่มีเวลาแล้วนะ
‪นายรอฉันอยู่ที่นั่น ส่วนฉันจะรอนายอยู่ตรงนี้
‪แล้วเมื่อไหร่ที่เราได้เจอกัน
‪ดอกไม้ที่งดงามที่สุดบนต้นไม้ของนาย
‪เอามันมาให้ฉันนะ
‪นายทำได้ใช่ไหม
‪ได้
‪อย่าร้องไห้ขนาดนั้นสิ
‪เรามาเฝ้ารอกันอย่างหนักแน่นเถอะ เข้าใจไหม
‪ถึงมันจะเป็นการเฝ้ารอที่ยาวนาน
‪ฉันก็จะรักแค่เธอคนเดียว
‪อือ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ตั้งใจใช้ชีวิตแทนฉันด้วยนะ
‪ได้สิ
‪ฉันจะตั้งใจ…
‪ใช้ชีวิตในส่วนของเธอด้วย
‪เก่งมากเลย สามีของฉัน
‪(คังอูจิน 29 ปี ‪พลังงานลบ 10 เปอร์เซ็นต์)
‪หัวหน้าทีมครับ
‪หัวหน้าทีม
‪หัวหน้าทีมครับ หัวหน้าทีม
‪ถ้าไม่ได้ทีมจัดการวิกฤตคงแย่แน่
‪พวกคุณได้ช่วยเอาไว้ทั้งฉันและอูจินค่ะ
‪ไม่หรอกครับ
‪ฉันน่าจะไปได้อย่างวางใจ ‪เพราะได้พวกคุณช่วยไว้ค่ะ
‪ขอให้โชคดีนะครับ
‪ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪เหมือนมีอะไรเข้าตาเลยแฮะ
‪ทั้งคู่จะได้เจอกันอีกครั้งครับ
‪คุณร้องไห้เหรอครับ
‪เปล่าครับ
‪- ร้องไห้นี่นา ‪- บอกว่าไม่ได้ร้องไงครับ
‪งั้นก็ช่างเถอะ
‪เธอมาหาฉันโดยไม่พูดอะไร
‪เธอร้องไห้อยู่พักใหญ่แล้วจึงพูดออกมา
‪ว่า "ลาก่อน"
‪"ขอให้เราจบกันแค่นี้"
‪ฉันมองเหม่อและหวนคิดถึงอดีต
‪วาดภาพของเราในวันวาน
‪แต่พอมองกลับมาอีกครั้ง
‪เธอก็จากไปและไม่อยู่แล้ว
‪ช่วยบอกทีว่ามันไม่จริง
‪บอกทีว่าเธอจะกลับมา
‪ฉันหวังมาตลอด
‪ว่าเราที่เคยเปล่งประกาย
‪จะกลายเป็นดอกไม้ที่ไม่มีวันร่วงโรย
‪ฉันได้รับรายงานแล้ว
‪ได้ยินว่าทีมนายกระทบกระทั่งกับทีมของรยอน
‪ทีมเธอขัดขวางการทำงานของทีมนำทางครับ
‪ถึงการปฏิบัติตามกฎจะเป็นเรื่องสำคัญ
‪แต่นายก็ควรจะมีความยืดหยุ่นหน่อยไม่ใช่เหรอ
‪มีวิญญาณมากมายที่มีเรื่องราวของตัวเอง
‪ทำไมถึงต้องช่วยแค่พวกนั้นครับ
‪มันเป็นงานที่หัวหน้าทีมพัค ‪ไม่เห็นจะต้องไปทำด้วยตัวเอง
‪นายไปด้วยเหตุผลอะไรกันนะ
‪ผมอยากเฝ้ามองมนุษย์ ‪ที่ทีมนั้นพยายามจะช่วยครับ
‪งั้นเหรอ
‪เห็นแล้วเป็นยังไง
‪มันยิ่งทำให้ผมเกลียดชังพวกเขาครับ
‪ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ
‪ทั้งที่ได้ยินคำพูดเพียงไม่กี่คำ ‪ก็ทำให้มีแรงอยู่ต่อได้
‪แต่ทำไมถึงคิดจะตายอย่างง่ายดาย
‪ผมไม่เข้าใจเลยครับ
‪คิดว่าจิตใจของคนพวกนั้นจะเป็นยังไง ‪ที่ต้องเลือกความตาย
‪เพราะไม่เคยได้ยินคำพูดที่แสนเรียบง่ายนั้น
‪ฉันรับประกันได้เลย
‪ว่าไม่มีใครที่ไหนหรอก ‪ที่เลือกความตายได้อย่างง่ายดาย
‪ท่านประธานฮาแดซูจากนรก ‪ได้ส่งคำร้องเรียนมาอีกแล้ว
‪เขาขอให้เราช่วยลดจำนวนวิญญาณของผู้วายชนม์
‪ลำพังแค่ปรโลกก็แทบจะแตกแล้ว ‪ดันลามไปถึงนรกเสียได้
‪เพราะงั้นฉันมีแผนการ ‪ที่คิดเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว
‪เราไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า
‪วิญญาณที่ฆ่าตัวตายต้องตกนรกไปไม่ใช่น้อยๆ
‪ฉันเลยคิดว่าเราควรจะขัดขวางการฆ่าตัวตาย ‪เพื่อลดจำนวนเหล่านั้นนะ
‪ไม่ได้ครับ พวกเขาเป็นผู้ที่ ‪ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปครับ
‪แต่ท่านกลับจะมอบโอกาส ‪ให้พวกเขาได้มีชีวิตอยู่อีกครั้งเหรอครับ
‪มันเป็นการหยุดความตายของพวกเขา
‪และให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างที่ควรเป็นต่างหาก
‪ถ้าทำแบบนั้น ทั้งปรโลกและนรก
‪ก็น่าจะสมดุลกันมากขึ้นไม่ใช่เหรอ
‪ทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ
‪เอาล่ะ ก่อนอื่นฉันจะตั้งชื่อทีมว่า ‪"ทีมจัดการวิกฤต"
‪และจะสั่งย้ายยมทูตสักสองสามตน
‪ถ้าได้ผลก็ค่อยเพิ่มจำนวนสมาชิกขึ้นเรื่อยๆ
‪แต่ถ้าไม่ได้ผล เราก็ค่อยสั่งยุบทีม
‪ตามที่พวกนายต้องการ
‪ท่านคิดจะมอบหมายให้ใครทำเหรอครับ
‪มีผู้ที่ฉันคิดเอาไว้ตั้งนานแล้วว่า ‪จะแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าทีม
‪ได้ยินว่ามียมทูตตนหนึ่ง
‪ที่นำทางวิญญาณผู้กระทำผิด ‪จากโลกมนุษย์โดยเฉพาะ
‪เธอทำงานได้เป็นอย่างดีในทีมนำทางใช่ไหม
‪หรือว่า…
‪ใช่แล้ว
‪คูรยอน
‪ยังไม่ลืมเรื่องสัญญาใช่ไหม
‪คุณจะเติมลงไปว่าอะไรคะ
‪ฉันสามารถเขียนทุกสิ่งที่ต้องการได้
‪เธอจะรับมือไหวไหมนะ
‪ทำอะไรอยู่เหรอครับ
‪มาก็ดีแล้ว
‪ฉันจะเขียนจดหมายขอโทษ ‪นายมาช่วยฝนหมึกอยู่ข้างๆ ฉันที
‪โอ้โฮ นี่ไม่ใช่ยุคโชซอนสักหน่อย
‪มีใครเขียนจดหมายขอโทษด้วยพู่กันกันบ้างครับ
‪เพราะท่านประธานใหญ่เป็นคนหัวโบราณน่ะ
‪ท่านบอกว่าถ้าไม่เขียนเอง ‪ก็จะไม่เห็นถึงความจริงใจ
‪(ฉันรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง)
‪หัวหน้าทีมครับ
‪ว่าไง
‪ผมมีเรื่องสงสัยครับ
‪ชาติก่อนคุณคังอูจินทำกรรมอะไรเอาไว้
‪ถึงต้องสูญเสียคนสำคัญไปมากมายแบบนี้ครับ
‪ความตายของคนไม่เกี่ยวกับกรรมในอดีตชาติ
‪งั้นเป็นเพราะโชคชะตาเหรอครับ
‪(ฉันรู้สึกสำนึกผิดจากก้นบึ้งของหัวใจ)
‪ไม่ใช่เพราะโชคชะตาด้วย
‪อายุขัยของมนุษย์จะถูกกำหนดไว้ ‪ให้สิ้นสุดไปตามธรรมชาติ
‪ถึงโชคชะตาจะมีจริงก็เถอะ
‪แต่มันก็เกี่ยวพันกับ ‪ความสัมพันธ์อันซับซ้อนของมนุษย์
‪ทำให้เกิดการตัดสินใจมากมาย ‪และนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ตามมาด้วย
‪(ฉันจะก้าวไปข้างหน้า ‪ด้วยจิตใจที่ใสสะอาดและบริสุทธิ์)
‪แม้แต่คนขับรถบรรทุกที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุ
‪ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญานรก ‪ที่บีบให้เขาทำงานตลอด 24 ชั่วโมง
‪กดดันเขา และทำให้เขาต้องขับรถ ‪แบบหามรุ่งหามค่ำติดต่อกันหลายวัน
‪เขาก็คงจะไม่หลับใน
‪แล้วคุณฮอนายองก็คงจะสามารถอยู่ได้ ‪จนครบอายุขัยของเธอ
‪เพราะงั้นสาเหตุหลักของการตาย ‪ที่นอกเหนือจากการตายตามธรรมชาติ
‪มาจากปัจจัยภายนอกมากมาย ‪เช่น อุบัติเหตุหรืออาชญากรรม
‪ไม่ใช่เพราะกรรมในอดีตหรือโชคชะตาหรอกนะ
‪ถ้างั้นคุณคังอูจิน…
‪(และคงไว้ซึ่งความบริสุทธิ์ที่เพิ่งค้นพบ)
‪ก็แค่เหตุบังเอิญที่เกิดขึ้นพร้อมกัน
‪แต่ที่ค่อยยังชั่วคือ…
‪แม้ทั้งคู่จะต้องเกิดใหม่อีกกี่ครั้ง
‪สุดท้ายก็จะได้กลับมาพบกันอีกครั้งอยู่ดี
‪นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าบุพเพสันนิวาสใช่ไหมครับ
‪คนที่มีบุพเพสันนิวาสต่อกัน ‪จะถูกเชื่อมกันด้วยด้ายสีแดง
‪ที่สามารถข้ามผ่านพรมแดนระหว่างวิญญาณได้
‪ตราบใดที่ทั้งคู่ยังไม่ตัดด้ายนั้นด้วยตัวเอง
‪แม้จะต้องเกิดใหม่อีกกี่ครั้ง ‪ก็จะได้กลับมาเจอกันอีก
‪การตัดด้ายด้วยตัวเอง
‪คือการฆ่าตัวตายเหรอครับ
‪ใช่แล้ว
‪ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง ‪รวมถึงความสัมพันธ์ทั้งหมด
‪จะถูกตัดขาดและต้องรับโทษ
‪โหดร้ายมากเลยนะครับ
‪ที่ต้องถูกตัดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมด ‪และเมื่อถึงชาติหน้า
‪ก็ไม่สามารถพบเจอกันได้อีก
‪นายเองก็คงรู้เพราะได้เห็นแล้ว
‪คนที่โศกเศร้าไม่ใช่แค่คนที่ยังอยู่
‪คนที่จากไปก็ไม่ต่างกันหรอกนะ
‪(ในหน้าที่ที่ฉันได้รับมอบหมาย)
‪เพราะงั้น…
‪ฉันคิดว่าตลอดระยะเวลาอันสั้น ‪ที่ได้อยู่บนโลกมนุษย์
‪การมอบความรัก ‪และทะนุถนอมคนที่อยู่ข้างกาย
‪คือสิ่งที่คนที่จะได้อยู่ต่อในวันพรุ่งนี้ควรทำ
‪(คูรยอน)
‪ผมว่าที่ผ่านมาผมคิดอะไรง่ายเกินไปครับ
‪พวกคุณยังสามารถทำงานนี้ต่อไปได้ยังไงครับ
‪ขนาดคิดว่าเป็นเรื่องของคนอื่น ‪ก็ยังทำให้ผมเจ็บปวดขนาดนี้
‪คุณชินกับมันแล้วเหรอครับ
‪ไม่เลย
‪การที่ต้องเห็นผู้คนเจ็บปวดและโศกเศร้า ‪เพราะต้องจากกันด้วยความตาย
‪แม้จะผ่านไปกี่ร้อยปี
‪ฉันก็ยังคงเกลียดมันอยู่ดี
‪(บทส่งท้าย)
‪ฉันยังคงวาดภาพของเธออยู่ในหัว
‪แววตาของเธอที่มองมาที่ฉัน
‪แม้ฉันพยายามจะลบมันเพียงใด
‪มันก็ยิ่งฝังลึกมากขึ้นทุกที
‪ตอนที่เธอร้องไห้พร้อมกับจากฉันไป
‪ฉันก็รู้ว่าฤดูร้อนนี้ได้จบลงแล้ว
‪เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ
‪ว่าฉันรู้สึกเช่นไร
‪ช่วยบอกทีว่ามันไม่จริง
‪บอกทีว่าเธอจะกลับมา
‪ฉันหวังมาตลอด
‪ว่าเราที่เคยเปล่งประกาย
‪จะกลายเป็นดอกไม้ที่ไม่มีวันร่วงโรย
‪ช่วยบอกทีว่ามันไม่จริง
‪บอกทีว่าเธอจะกลับมา
‪ฉันหวังมาตลอด
‪ว่าเราที่เคยเจิดจรัส
‪จะกลายเป็นดอกไม้ที่ไม่มีวันร่วงโรย
‪บอกฉันที
‪บอกกับฉันที
‪ณ ที่แห่งนั้น
‪ฉันกำลังเฝ้ารอเธออยู่
‪ไม่ว่าจะนานเท่าไร
‪ฉันยังคงเฝ้ารอเธอ
‪อยู่คนเดียวภายในบ้าน
‪ในเวลานั้น ณ ที่แห่งนั้น
‪ฉันกำลังเฝ้ารอเธออยู่
‪ฉันยังคงเฝ้ารอเธอ
‪อยู่คนเดียวภายในบ้าน
‪ขอบคุณครับ
‪อียองชอน อายุ 91 ปี ‪เป็นชายชราที่อาศัยอยู่คนเดียว
‪คุณคือยมทูตจริงๆ เหรอครับ
‪หนึ่งวันสุดท้ายที่เหลืออยู่ ‪คุณไม่อยากจะใช้มันอย่างมีคุณค่าหน่อยเหรอคะ
‪ทำแค่สิ่งที่ทำได้ก็พอ
‪อย่ายึดติดกับสิ่งที่ทำไม่ได้เลย
‪ผมเอาแต่เสียใจกับสิ่งที่ผมเลือกในวันนั้นครับ
‪เมื่อความตายมาอยู่ตรงหน้า ‪ไม่มีใครที่พิเศษและไม่ควรจะพิเศษด้วย
‪อย่ามาให้ฉันเห็นอีกนะ
‪เขากำลังทรมานขนาดนั้น ‪จะให้ผมดูเฉยๆ เหรอครับ
‪ทั้งที่นายไม่กล้าเผชิญหน้ากับช่วงเวลาสุดท้าย
‪นายจะทำอะไรได้
‪ขอร้องล่ะครับ
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง