‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่เถรตรงจริงๆ
‪เพราะเราให้อะไรไป
‪ก็จะได้ผลลัพธ์แบบนั้น
‪พอเจอแสงแดด ดอกไม้ก็ผลิบาน
‪พอไม่เจอก็เฉา
‪ว่าไหมล่ะ รยอน
‪ท่านคงไม่ได้เรียกให้ฉันมาดูดอกไม้
‪ผู้ที่คาดว่าจะฆ่าตัวตายคราวนี้น่ะ
‪อียองชอน อายุ 91 ปี ‪เป็นชายชราที่อาศัยอยู่คนเดียว
‪ทำไมเหรอคะ
‪คราวนี้เธอคงต้องร่วมมือกับทีมนำทางแล้วล่ะ
‪อายุขัยของเขาจะหมดลงในวันพรุ่งนี้
‪- อะไรนะคะ ‪- ปกติแล้ว
‪ยิ่งอายุมากขึ้นก็ยิ่งหวังจะได้อยู่นานขึ้นสักหน่อย
‪แต่ทำไมการตัดสินใจครั้งสุดท้ายในชีวิตของเขา
‪กลับเป็นการฆ่าตัวตายได้นะ
‪แม้จะอยู่มานาน
‪แต่ก็คงยังมีบาดแผลฝังลึกที่ไม่สมาน
‪หรือความเสียใจก็ได้ค่ะ
‪นั่นสิ
‪ถึงฉันจะไม่รู้ว่าบาดแผลที่เธอพูดถึงคืออะไร
‪แต่เราก็ควรจะให้เขาได้อยู่ครบ ‪ตามอายุขัยของตัวเองนะ
‪ท่านจะให้ฉันรักษาบาดแผล ‪ที่เขาไม่เคยเอาชนะมันได้ตลอดหลายสิบปี
‪ภายในวันเดียวเหรอ
‪อย่างน้อยชีวิตของเขาก็มีความหมาย
‪เราควรจะทำให้เขารู้สึกแบบนี้ไม่ใช่เหรอ
‪(ตอน 6: วิญญาณกลายเป็นดวงดาว)
‪หัวหน้าทีมมาช้าจัง
‪ถ้าเธอไปขอให้ท่านประธาน ‪ช่วยหาสมาชิกมาเพิ่มในทีมก็คงจะดี
‪- ทำไมครับ ‪- ไม่มีใครมาหรอกครับ ที่นี่น่ะ
‪ก็จริงนะ งานที่นี่มันลำบาก
‪แล้วก็รู้สึกเหมือนว่าเป็นแกะดำในจูมาดึงด้วย
‪ทุกคนคงอยากจะใส่สูทสุดเนี้ยบ
‪เดินเท่ๆ แบบทีมนำทาง ใช่ไหมล่ะครับ
‪ว่าแต่คุณผู้ช่วยทำงานที่จูมาดึง ‪ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ
‪- ยุคโชซอนครับ ‪- ยุคโชซอนเหรอครับ
‪ส่วนหัวหน้าทีมอยู่นานกว่าคุณผู้ช่วย ‪งั้นเธอก็อยู่ตั้งแต่สมัยของ
‪แม่ทัพอีซุนชินหรือพระเจ้าเซจงน่ะสิครับ
‪ฉันดูแก่ขนาดนั้นเลย
‪งั้นตั้งแต่เมื่อไหร่…
‪ช่วงแมนจูรุกรานโชซอน
‪แมนจูรุกรานโชซอน…
‪เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ฉันมีเรื่องจะคุย
‪(อียองชอน 91 ปี ‪พลังงานลบ 85 เปอร์เซ็นต์)
‪ถ้าเขาจะเสียพรุ่งนี้แล้ว
‪การทำให้เขาได้พบความหมายของชีวิต ‪มันจะไปมีประโยชน์อะไรครับ
‪เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ‪เพราะที่แน่ๆ คือเวลาไม่พอครับ
‪ปัญหาไม่น่าจะอยู่ที่ ‪การห้ามไม่ให้เขาฆ่าตัวตายหนึ่งวัน
‪ผู้ช่วยอิมพูดถูก
‪ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ ไม่มีเวลาแล้ว
‪เฮ้อ
‪เดี๋ยวนะ แถวนี้ยังมีคนอาศัยอยู่อีกเหรอครับ
‪คนน่าจะออกไปกันหมดแล้ว ‪เพราะเป็นเขตพัฒนาใหม่
‪อีกไกลไหม
‪บ้านหลังโน้นครับ
‪ดึงผมไปทีครับ ใครก็ได้
‪ดึงผมหน่อยครับ
‪ฉันหวังอะไรเนี่ย โธ่
‪(เลขที่ 290 คึมจาโร)
‪ไม่น่าจะมีคนอยู่เลยนะครับ ที่นี่
‪กริ่งก็ไม่ดังด้วย
‪มีใครอยู่ไหมครับ
‪ผมเองก็…
‪ดีใจด้วย อิจฉาจัง
‪ซื่อบื้อถึงขนาดที่คิดว่ามีพลังเลยเหรอ
‪ฉันรู้สึกวาบๆ ที่ปลายนิ้วอยู่นะ
‪ไม่ได้คิดไปเองแน่
‪เรามาทำความสะอาดกันก่อนเถอะ ‪แล้วค่อยตามหากัน
‪ทำความสะอาดเหรอครับ
‪แค่ได้เห็นที่ที่สะอาดสะอ้าน ‪ก็ทำให้สภาพจิตใจมั่นคงขึ้นได้ครับ
‪โดยเฉพาะที่ที่ใช้อยู่อาศัย
‪จะทำความสะอาดได้ ‪ก็คงต้องซื้ออุปกรณ์ทำความสะอาดก่อน
‪แถวนี้ไม่น่าจะมีร้านไหนขาย
‪อาจจะต้องไปละแวกใกล้เคียงแทนครับ
‪การให้คนคนเดียวไปแทนที่จะต้องไปกันหมด
‪น่าจะทำให้งานมีประสิทธิภาพมากกว่านะ
‪งั้นก็ไปแค่หนึ่งคน
‪เราจะเลือกหนึ่งคนนั้นกันยังไงดีครับ
‪- กลุ้มใจจัง ‪- กลุ้มเลยครับ
‪ผมไปเองครับ
‪ขอบคุณนะครับ
‪โธ่เอ๊ย
‪ให้ตายเถอะ จะใช้ก็ใช้เลยสิ
‪มาพูดกดดันกันอยู่ได้
‪- แม่ฮะ ‪- หือ
‪ทำไมคุณตาคนนั้นถึงเก็บขยะไปล่ะ
‪เพราะเขาไม่ตั้งใจเรียนไงล่ะ
‪ถ้าไม่อยากเป็นเหมือนคุณตาคนนั้น ‪ลูกต้องตั้งใจเรียนนะ เข้าใจไหม
‪ทำไมต้องพูดกันขนาดนั้นด้วย
‪คุณตาครับ
‪คุณตา
‪จะไปไหนเหรอครับ เดี๋ยวผมช่วยครับ
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไร
‪- สักครู่นะครับ ‪- อะไรครับ
‪(อียองชอน 91 ปี ‪พลังงานลบ 85 เปอร์เซ็นต์)
‪คุณอียองชอนเหรอ
‪หือ
‪แค่งานที่เขตก็คงจะยุ่งพอแล้วนะ
‪โธ่ ไม่เลยครับ ไม่ยุ่งเลยสักนิด
‪อีกอย่างผมก็อยากออกแรงอยู่พอดีครับ
‪แต่ฉันรู้สึกผิดน่ะสิ ทำไงดีล่ะเนี่ย
‪ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกครับ
‪เห็นแบบนี้ กล้ามผมก็ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ
‪งั้นเหรอ
‪ว่าแต่แถวนี้ดูวังเวงจังเลยนะครับ
‪ก่อนหน้านี้เคยมีคนอยู่กันเต็มไปหมด ‪แต่ตอนนี้ย้ายออกไปหมดแล้ว
‪ทำไมคุณตาไม่ย้ายครับ
‪ฉันเหรอ
‪เอ่อ จริงๆ ก็มีคนมาเสนอเงินค่าชดเชยนิดหน่อย
‪แล้วบอกให้ฉันย้ายออกไป
‪แต่เงินนั้นไม่พอให้ฉันย้ายไปอยู่ที่อื่นได้
‪และฉันก็อาศัยอยู่ที่ละแวกนี้มาตลอดชีวิต
‪อีกอย่าง ฉันคงจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้วด้วย
‪อะไรน่ะ
‪อยู่นี่เอง
‪นี่ตา
‪ผมตามหาตั้งนานแน่ะ
‪ตามีความสามารถพิเศษ ‪ในการทำให้คนต้องเพลียไปตามๆ กันสินะ
‪จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ เดินมาถึงนี่เลยเหรอ
‪ผมบอกให้เอาแรงนั้นย้ายไปอยู่ที่อื่น
‪ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้างเลย
‪โทษนะครับ ผมว่าคุณพูดแรงเกินไป…
‪อย่าทำแบบนี้เลย
‪ใครอีกล่ะเนี่ย วันนี้พกหลานชายมาด้วยเหรอ
‪นี่ ช่วยพาเขาไปอยู่ที่อื่นเถอะ
‪เราต้องเสียหายตั้งเท่าไร ‪เพราะคุณตาของนายเนี่ย
‪เอ่อ พ่อหนุ่มคนนี้แค่อาสามาช่วยฉันเฉยๆ
‪ฉันเข้าใจแล้ว วันนี้กลับไปก่อนเถอะ
‪ตา
‪- เดี๋ยวเถอะ ‪- ไม่เป็นไร
‪นี่ ตาต้องย้ายไปก่อน เราถึงจะกลับกันได้นะ
‪แล้วนั่นอะไรน่ะ
‪โห
‪ไม่เอาน่า
‪คนที่กอบกู้ประเทศเอาไว้ได้จากสงคราม
‪ทำไมถึงได้มาขัดขวางการพัฒนาประเทศแบบนี้ล่ะ
‪เราต้องทำความสะอาดย่านที่สกปรกนี้
‪ราคาบ้านจะได้แพงขึ้น ‪และดูเป็นระเบียบ ดีจะตายไป
‪เพราะงั้นช่วยย้ายไปสักทีเถอะน่า ขอล่ะ
‪- ไม่เป็นไร ‪- เวรเอ๊ย
‪จะเก็บของพวกนี้มาทำซากอะไรวะ
‪ทั้งที่ตอนหนุ่มก็ออกจะน่านับถือ
‪ไม่เอาน่า
‪ทำไมพออายุมากแล้วถึงได้ทำตัวเกะกะแบบนี้
‪ขอโทษครับ
‪อย่านะ
‪ลูกพี่
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ไม่เป็นไรครับ
‪- มีเรื่องกับใครมาเหรอ ‪- ถูกอัดฝ่ายเดียวเหรอครับ
‪คือเขามาช่วยก็เลย…
‪นักเลงไม่ใช่แค่คนสองคน ผมจะชนะได้ไงครับ
‪งั้นนายก็ไม่ควรไปหาเรื่องพวกเขาสิ
‪พวกมันทำอะไรกับคุณตาบ้าง ‪เห็นแบบนั้นแล้วใครจะทนไหว
‪ถูกอัดมาแล้วยังจะขึ้นเสียงใส่อีก
‪ว่าแต่พวกคุณเป็นใครกัน
‪เป็นเจ้าหน้าที่จากสำนักงานเขตเดียวกันเหรอ
‪คุณอียองชอนใช่ไหมครับ
‪ครับ ใช่แล้วครับ
‪เราเป็นยมทูตครับ
‪เอ่อ…
‪ผมไม่ใช่ครับ ผมยังไม่ใช่ยมทูต ‪ผมยังเป็นแค่ครึ่งๆ ครับ
‪คุณอียองชอน
‪คุณจะตายพรุ่งนี้ครับ
‪ตกลงจะออกตัวกันแบบนี้เลยเหรอครับ
‪จะเปิดเผยว่าเป็นยมทูตเลยเหรอครับ
‪อายุขัยของคุณอียองชอนเหลือน้อยแล้วนี่ครับ
‪เอ่อ ถึงงั้นก็เถอะ…
‪แต่เขายังดูกระฉับกระเฉงเกินอายุนะ
‪อายุขัยที่ถูกกำหนดไว้ก็งี้แหละครับ
‪พอจะรู้ไหมครับว่าคุณตาจะเสียยังไง
‪ทีมนำทางบอกว่าน่าจะเสีย ‪เพราะล้มป่วยเฉียบพลันน่ะครับ
‪คุณตาเป็นทหารผ่านศึกในสงครามเกาหลีด้วยครับ
‪คุณรู้ได้ยังไงครับ
‪ผมเห็นเขาสวมหมวก ‪ผู้มีคุณูปการต่อประเทศชาติครับ
‪แต่ทำไมมาอยู่คนเดียวในที่แบบนี้
‪ในแอปเรดไลต์ไม่ปรากฏข้อมูลครอบครัวครับ
‪คุณคือ…
‪ยมทูตจริงๆ เหรอครับ
‪ค่ะ
‪ใช่ค่ะ ฉันคือยมทูต
‪เพราะว่าผมใกล้จะตายแล้วหรือเปล่า ‪ถึงได้รู้สึกถึง
‪พลังที่ไม่ธรรมดาเลย
‪พวกคุณคงเป็นยมทูต
‪จริงๆ นั่นแหละครับ
‪เรา…
‪มาเพื่อช่วยชีวิตคุณค่ะ
‪อะไรนะครับ
‪ได้ยินว่าคุณกำลังเตรียมตัวฆ่าตัวตาย
‪แต่คุณเหลืออายุขัยอีกแค่วันเดียวเท่านั้นค่ะ
‪ถ้าคุณต้องการอะไร อยากทำอะไร
‪หรืออยากจะเห็นอะไร
‪เราสามารถทำให้คุณได้ทุกอย่างค่ะ
‪หลายสัปดาห์ก่อน
‪ผมได้ยินข่าวว่า
‪มีเพื่อนบ้านคนหนึ่งถูกพบเป็นศพ ‪และตายอย่างโดดเดี่ยวครับ
‪ศพถูกทิ้งจนเน่าเฟะยังไม่พอ ‪ยังเหลือแต่โครงกระดูกด้วยครับ
‪พอผมได้ยินข่าวนั้น
‪ผมก็ได้คิดอะไรมากมายเลยครับ
‪ผมเองก็…
‪คงจะต้องกลายเป็นแบบนั้นเหมือนกัน
‪การที่ต้องเฝ้ารอทั้งที่ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่
‪มันเป็นเรื่องที่น่าหวาดกลัวครับ
‪เพราะงั้น…
‪ผมก็เลย…
‪กำลังตามหาวิธีไปจากโลกนี้อย่างเงียบๆ
‪หนึ่งวันสุดท้ายที่เหลืออยู่ ‪คุณไม่อยากจะใช้มันอย่างมีคุณค่าหน่อยเหรอคะ
‪ยังไงเสีย
‪ผมก็คิดเอาไว้แล้วว่าจะตาย ‪หลังจากทำงานที่คั่งค้างจนเสร็จ
‪ผมเลยอยากจะใช้ชีวิตในหนึ่งวันนั้น ‪อย่างที่ผมเคยอยู่มาครับ
‪จะไปไหนเหรอคะ
‪ผมจะไปเก็บกระดาษเพิ่ม
‪และเอาไปขายที่ร้านรับซื้อของเก่า ‪ก่อนพระอาทิตย์จะตกดินครับ
‪อยู่คนเดียวคงจะโดดเดี่ยว
‪พรุ่งนี้วันสุดท้ายของคุณ
‪เราจะอยู่กับคุณค่ะ
‪คุณตาครับ
‪ถ้าวันนี้จะไม่พักอยู่ที่บ้านก็ควรไปที่ดีๆ สิครับ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪นี่เป็นวันสุดท้ายแล้ว ‪ฉันก็ควรจะเก็บทุกอย่างที่เจอสิ
‪วันนี้
‪ไม่น่าจะมีโชคสักเท่าไร
‪ดูเหมือนว่าของจะถูกเก็บไปหมดแล้ว
‪การแข่งขันดุเดือดมากสินะครับ
‪แต่ตรงโน้นน่ะ ถ้าไปตรงซอยนั้น ‪ก็น่าจะพอมีให้เก็บบ้างนะ
‪โอเค
‪เดี๋ยวสิ
‪เขาดูแรงเยอะชะมัดเลย
‪ปัญหาคือชอบกระตือรือร้นเกินเหตุค่ะ
‪งั้นเหรอ
‪โธ่ ดูเข้าสิ
‪โอ้ ลุงครับ
‪คุณลุงครับ โอ๊ย
‪คุณลุงครับ เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป
‪เอ่อ ลุงครับ
‪เดี๋ยวสิ
‪ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ
‪แถมมีรถขับด้วย ทำไมกันล่ะ
‪สมัยนี้มีคนมากมายที่อยู่บ้านแล้วอึดอัด
‪ก็เลยมาเก็บของแทนการออกกำลังกายน่ะ
‪ทำแทนการออกกำลังกายเหรอครับ
‪สำหรับคนแก่แบบฉัน ‪นี่ถือว่าเป็นปัญหาต่อการดำรงชีวิตเลยนะ
‪ฉันผิดเองแหละที่แก่
‪อ้าว
‪ตรงนี้มีอยู่เยอะเลย
‪คนอื่นคงจะพลาดจุดนี้ไปน่ะ
‪แต่ว่ากลิ่นมัน…
‪มันคือขยะนี่ครับ
‪ขยะอะไรกันครับ
‪มันคือของที่มีค่ากับผมมากๆ
‪ถึงวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของผมก็เถอะ ‪แต่ก็ถือว่าโชคดีมากๆ เลยครับ
‪วางไว้เถอะค่ะ เดี๋ยวเราเก็บเอง
‪ไม่นะ
‪ไม่เป็นไรครับ จะให้มือของท่านยมทูต ‪เปื้อนของสกปรกได้ยังไงกัน
‪มันสกปรกตรงไหนคะ
‪มีมนุษย์ตั้งมากมายที่สกปรกยิ่งกว่าของพวกนี้อีก
‪ถึงงั้นก็เถอะ…
‪จริงด้วยครับ จะเก็บอะไรก็บอกนะครับ ‪เดี๋ยวเราเก็บให้เอง
‪ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร โธ่
‪ท่านยมทูตทั้งหลาย ขอบคุณนะครับ
‪ส่งมาให้ผมเถอะครับ
‪อ้าว คุณตา
‪- วันนี้เอามาเยอะเลยนะครับ ‪- อือ
‪- วันนี้คงจะโชคดีสินะ ‪- ใช่แล้ว
‪ว่าแต่พวกเขาคือใครเหรอครับ
‪พวกเขามาช่วยฉันน่ะ
‪เพราะงั้นก็เลยขนมาเยอะแบบนี้สินะ
‪ต้องขอบคุณพวกเขาล่ะ
‪จริงสิ
‪ได้ยินว่านายใกล้จะปิด ‪ร้านรับซื้อของเก่าแล้วเหรอ
‪ครับ
‪ผมพยายามจะฝืนอยู่เท่าที่จะฝืนได้
‪แต่นักเลงพวกนั้นทำผมกลัวมากเลยครับ
‪ก็จริงนะ
‪ฉันเองก็ใกล้จะไปแล้วล่ะ
‪จะย้ายบ้านเหรอครับ
‪บ้านสมัยนี้ค่อนข้างแพง ‪ไม่น่าจะมีที่ที่เหมาะสมนะครับ
‪ไม่ต้องห่วงหรอกนะ
‪ฉันจะไปที่ดีๆ แน่นอน
‪งั้นก็ค่อยยังชั่วครับ
‪ผมไม่เคยให้ราคาสูงๆ ได้เลย ‪ขอโทษด้วยนะครับ
‪- เดี๋ยวนะ แค่นี้เหรอครับ ‪- เราเก็บมาตั้งเยอะ
‪ลองคิดเงินใหม่ซิ ไม่ได้คิดผิดแน่นะ
‪ผมขอโทษครับ
‪ทำไมนายจะต้องขอโทษอยู่เรื่อยเลย
‪ต่างคนต่างก็รู้สถานการณ์ของกันและกัน
‪วันนี้นายเก็บค่าซื้อของเก่าไปเถอะนะ
‪แล้วฉันก็มีเงินที่ออมไว้ทีละนิด
‪ถึงจะมีไม่เท่าไร
‪แต่นายเอามันไปซื้อของอร่อย ‪ให้ลูกๆ ที่อยู่ที่บ้านกินเถอะนะ
‪คุณตา พูดอะไรครับเนี่ย
‪ผมจะรับเงินจากคุณตาได้ยังไงครับ
‪ผมรู้ดีว่าคุณตาหาเงินมาได้ยังไง
‪รับไว้เถอะ
‪เวลาคนแก่ให้อะไร ‪ก็ควรจะขอบคุณและรับเอาไว้นะ
‪เอ้า ฉันคิดว่าจะให้ตั้งหลายครั้งแล้ว
‪แต่เพราะฉันก็หาเช้ากินค่ำ เลยไม่ได้ให้สักที
‪เอาไว้คราวหน้าผมจะหามื้อเย็น ‪แสนอร่อยไปให้ทานนะครับ
‪ที่ผ่านมา
‪ขอบใจนะ
‪ผมเองก็ขอบคุณนะครับ คุณตา
‪คุณตาครับ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ
‪นายเองก็ด้วยนะ
‪เดี๋ยวผมทำเองครับ
‪ลาก่อนนะครับ
‪อาจเพราะว่านี่คือแสงอัสดงสุดท้ายในชีวิตของผม
‪ทำให้ความรู้สึกในวันนี้แตกต่างออกไปครับ
‪เหมือนวันเวลามากมายที่ผ่านพ้นไป ‪หลั่งไหลเข้ามาในหัว
‪ยังมีเรื่องที่คาใจไหมคะ
‪อาจเพราะนี่เป็นวันสุดท้าย
‪ถึงผมพยายามจะไม่คิดถึง
‪แต่ผมก็เอาแต่มองย้อนกลับไป ‪ในชีวิตของผมเองครับ
‪ผมเอาแต่เสียใจ
‪กับสิ่งที่ผมเลือกในวันนั้นครับ
‪ถ้ารู้ว่าชีวิตของผมจะยากลำบากแบบนี้
‪ผมก็อาจจะเลือกหนทางอื่นก็เป็นได้
‪คุณอาสาเข้าร่วมสงครามเหรอครับ
‪ครับ
‪ใช่แล้วครับ
‪(ขณะเกิดสงครามเกาหลีในปี 1950)
‪(ภาษาเกาหลีขั้นสูง)
‪คุณแม่ ผมไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับครับ
‪ไม่ต้องให้ของขนาดนี้หรอกครับ
‪แม่ให้ได้แค่นี้แหละ ขอโทษด้วยนะ
‪อย่าปล่อยให้ท้องหิวล่ะ
‪ขอโทษครับ คุณแม่
‪ทั้งที่แกไม่เคยทะเลาะกับเพื่อนๆ เลยสักครั้ง
‪คิดจะไปถือปืนและต่อสู้แบบนั้นได้ยังไงกัน
‪อย่าไปเลยนะ ยองชอน
‪คนที่เด็กกว่าผมยังไปเป็นทหาร ‪เพื่อปกป้องประเทศ
‪จะให้ผมมองดูอย่างเดียวได้ยังไงครับ
‪ไม่นะ
‪แล้วผมจะรีบกลับมาครับ
‪โธ่เอ๊ย
‪คุณแม่
‪รับการคำนับด้วยครับ
‪ยองชอนเอ๊ย ลูกแม่
‪รักษาตัวด้วยนะ
‪สนามรบน่าสยดสยองกว่าที่ผมคิดเอาไว้ครับ
‪เพราะไม่ว่าจะไปไหน ‪ผมก็ได้กลิ่นความตาย
‪ยองชอน
‪ยองชอน ตั้งสติหน่อย อยากตายนักหรือไง
‪ขอโทษครับ
‪- นายต้องรอด ไว้เราไปกินมื้อเย็นด้วยกัน ‪- ครับ
‪เพราะเห็นคนตายไปต่อหน้าแบบนั้น
‪ผมจึงไม่สามารถทำใจให้ผูกพันกับใครได้อีกครับ
‪สหายร่วมรบเพียงคนเดียวที่ผมยอมเปิดใจให้
‪ก็คือเจ้าดงชิล
‪ดงชิล
‪อร่อยไหม
‪ครับ อร่อยมากเลยครับ
‪สิบตรีไม่ทานเหรอครับ
‪นายกินให้เยอะๆ เถอะ
‪ฉันจะกลับไปกินอาหารร้อนๆ ที่แม่ทำไว้รอฉัน
‪ผมคิดถึงแม่จัง
‪เราจะได้เจอพวกท่านอีกครั้งไหมครับ
‪แน่นอนอยู่แล้ว เราจะรอด ‪และได้กลับไปเจอพวกท่านอีก
‪อย่างแน่นอน
‪ผมบอกให้แม่กินข้าวเยอะๆ ‪แล้วเราจะเจอกันตอนที่ผมตัวสูงขึ้น
‪บ้าเอ๊ย อยากถูกยิงหัวปลิวหรือไง
‪ขอโทษครับ
‪ใส่หมวกเกราะให้ดีๆ
‪- ครับ ‪- แขนและขานี่
‪นายควรจะไปเจอแม่แบบครบ 32
‪ถูกต้องไหม
‪ครับ
‪กินเถอะ
‪ทุกคน หลบเร็วเข้า
‪ดงชิล
‪ดงชิล ตั้งสติไว้นะ
‪ตั้งสติเอาไว้ คิมดงชิล
‪แพทย์ครับ แพทย์
‪ทำใจดีๆ ไว้นะ ดงชิล
‪แพทย์อยู่ไหน
‪แพทย์อยู่ไหนครับ
‪ช่วยด้วย
‪ดงชิล
‪ดงชิล ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ฉันเอง
‪สิบตรีอียองชอน
‪เพราะแกคนเดียว
‪ทำไมจะต้องมาช่วยฉันด้วย
‪ปล่อยให้ฉันตายไปซะยังดีกว่า
‪ดงชิล ตั้งสติไว้นะ
‪เป็นเพราะแก
‪เพราะแกเลย
‪แทนที่จะต้องอยู่แบบนี้ ฉันยอมตายดีกว่า
‪ไสหัวไปซะ
‪อย่ามาให้ฉันเห็นอีกนะ
‪ดงชิลโกรธแค้นที่ผมตัดสินใจ
‪ช่วยชีวิตเขาไว้ครับ
‪รอสักครู่นะครับ
‪คุณแม่
‪พอสงครามที่น่าเข็ดขยาดนั่นสิ้นสุดลง
‪ผมก็รีบตรงกลับไปยังหมู่บ้านที่บ้านเกิด
‪แต่แม่ของผมไม่อยู่แล้วครับ
‪ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมอาสาไปรบ
‪เวลาผ่านไปมากแล้วนะครับ
‪ผมพูดมากไปหน่อยใช่ไหมครับ
‪ขอโทษด้วยครับ
‪ไม่เลยครับ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ถ้ามีอะไรที่อยากจะพูดอีก ‪ก็พูดมาได้ทุกอย่างเลยค่ะ
‪นานมากแล้วที่ผมไม่ได้มานั่ง
‪พูดคุยและระบายกับใครสักคนแบบนี้
‪รู้สึกดีจังครับ
‪สุดท้ายนี้
‪ผมอยากดื่มสักหน่อยครับ
‪- เดี๋ยวฉันเทให้ ‪- ขอบคุณครับ
‪มักกอลลีควรต้องกินคู่กับพาจอนนะครับ ‪แต่เราดันไม่มีพาจอน
‪สักครู่นะครับ รอแป๊บ
‪ชเวจุนอุง
‪ลืมไปแล้วเหรอครับ
‪ไก่ทอด
‪รสชาติห่วยแตกชะมัด
‪ห่วยจนทำเอาน้ำตาไหลเลย
‪ไก่ทอด…
‪ครับ
‪ทำได้อร่อยเลย
‪- อร่อยจริงๆ ‪- ทานเยอะๆ เลยนะครับ
‪ท่านยมทูตเองก็ทานด้วยกันสิครับ
‪- ครับ ‪- จะทานเลยนะครับ
‪ผมนึกว่า
‪จะต้องตายอย่างโดดเดี่ยวซะแล้ว
‪พวกคุณทำให้ผมไม่ต้องเป็นแบบนั้น ‪ขอบคุณนะครับ
‪- ดื่มเถอะค่ะ ‪- ครับ
‪นี่ครับ
‪พอได้เห็นหน้าของนายที่ไม่มีริ้วรอยสักเส้น
‪การเป็นคนหนุ่มมันดีอย่างนี้นี่เองสินะ
‪ตอนนี้คุณตาก็ยังหล่อเฟี้ยวอยู่เลยครับ
‪งั้นเหรอ
‪ขอบใจนะ
‪ว่าแต่คุณตาครับ
‪พอสงครามจบลงแล้ว คุณตาอยู่ยังไงครับ
‪การมาฟังเรื่องราวจากคนแก่หงำเหงือก ‪มันน่าสนุกตรงไหนเหรอ
‪ช่วงที่สงครามจบลง มันก็เป็นช่วงที่ผมเกิดพอดี
‪ผมเลยอยากรู้ว่าอยู่มายังไงครับ
‪ฉันนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ‪เพื่อเรียนในสิ่งที่ฉันได้หยุดไป
‪ไม่นะ ไม่
‪ไม่
‪หลังผ่านสนามรบที่เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวน
‪การจะกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ ‪ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
‪โอ้ คุณอี เป็นอะไรไป
‪คุณอี ตั้งสติดีๆ ครับ มีอะไร
‪- คุณอี ‪- เป็นอะไรครับ
‪แล้วฉันก็ได้ใช้ชีวิตแบบหาเช้ากินค่ำไปโดยปริยาย
‪มีงานไหนเข้ามา
‪ฉันก็ทำโดยไม่เกี่ยงเลย
‪ราคาไม่ใช่ถูกๆ
‪นายทำอะไรของนายเนี่ย
‪ขอโทษครับ
‪เอาของที่แตกกลับไปเลยนะคะ
‪ฉันจ่ายให้ไม่ได้หรอก
‪ไม่รู้ไปจ้างคนปัญญาอ่อนแบบนี้มาจากไหน
‪เมื่อทั้งสภาพร่างกายและจิตใจไม่มั่นคง
‪ฉันก็เลยไม่เคยคิดเรื่องแต่งงาน
‪พออายุมากขึ้น ฉันก็ไม่สามารถทำงานหนักได้อีก
‪เลยต้องมาเก็บกระดาษตามริมถนน
‪ถึงวันนี้
‪ฉันจะได้ทำเป็นวันสุดท้ายแล้วก็เถอะ
‪จะไปไหนเหรอครับ
‪ไม่สิ
‪นั่งต่อเถอะครับ ขอตัวสักครู่
‪หรือผมไม่ควรถามเขากันนะ
‪พอเกิดสงคราม พวกยมทูตเองก็ลำบากครับ
‪เวลาที่ต้องนำทางวิญญาณนับหมื่นนับพันดวง ‪ก็จะเกิดบาดแผลในใจ
‪คุณผู้ช่วยไม่ได้อยู่ทีมนำทางนี่ครับ
‪เวลาเกิดเหตุการณ์อันตราย ‪ที่ทำให้มีคนตายมากมายเช่นสงคราม
‪พวกยมทูตจากแผนกอื่น ‪จะถูกส่งไปอยู่ทีมนำทางครับ
‪ทุกคนคงจะลำบากกันนะครับ
‪โอ๊ะ
‪โอ้
‪ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะคะ
‪คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอคะ
‪พอเห็นพ่อหนุ่มคนนั้น
‪ผมก็รู้สึกอิจฉาน่ะครับ
‪ถ้าผมได้เกิดมาในยุคสมัยนี้เหมือนกับเขา
‪ถ้าเป็นแบบนั้น
‪ผมก็คิดว่าชีวิตผม
‪อาจจะดีกว่านี้ก็ได้น่ะครับ
‪พอเห็นสภาพความเป็นจริงของผมที่แก่ลง ‪ทั้งที่ยังไม่เคยทำอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอัน
‪สุดท้าย ผมก็ทำได้แค่มานั่งเสียใจครับ
‪มันเป็นชีวิตที่ไม่สลักสำคัญ
‪และกระจอกงอกง่อยมากเลยครับ
‪ชีวิตที่ไม่สำคัญนั้น
‪ฉันมีอะไรอยากจะให้ดูค่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪ที่นี่…
‪จากตรงนี้
‪คุณจะมองเห็นโซลได้ทั้งหมดค่ะ
‪พอได้เห็นแบบนี้
‪มันดูต่างออกไปเลยครับ
‪โลกมันเปลี่ยนไป…
‪ถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪งดงามเหลือเกินครับ
‪ถ้าคุณไม่ตัดสินใจแบบนั้น ‪โลกนี้ก็คงจะไม่มีอยู่จริงค่ะ
‪ถ้าไม่ได้คุณ
‪วันนี้ที่ผู้คนได้อยู่อาศัยในยุคสมัยนี้
‪ก็คงจะไม่เกิดขึ้นค่ะ
‪ชีวิตของคุณไม่ได้กระจอก
‪หรือไม่สำคัญเลยสักนิดค่ะ
‪ดูให้เต็มสองตาเถอะค่ะ
‪เพราะนี่คือประเทศที่คุณปกป้องเอาไว้
‪ความภาคภูมิใจที่ได้ปกป้องประเทศ ‪มันพังทลายลงไปนานแล้ว
‪ตั้งแต่ตอนที่ผมได้รู้ว่า ‪ผมสูญเสียชีวิตของตัวเองไป
‪ขอบคุณนะครับ ที่พูดกับผมแบบนี้
‪คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ
‪เพราะฉันก็แค่พูดไปตามความเป็นจริง
‪คุณตาครับ
‪คุณตาอยู่ไหนครับ คุณตา
‪คุณตาอยู่นี่เอง
‪คุณตาครับ ผมหาคุณตาดงชิลเจอแล้วครับ
‪ว่าไงนะ
‪ดงชิล
‪เห็นไหมครับ ผมลองลงเรื่องราว ‪ของคุณตาในโซเชียล
‪คนคงมาช่วยกันเยอะ ‪เลยมีการแชร์ออกไปเยอะเลยครับ
‪เมื่อกี้หลานชายของคุณตาดงชิลติดต่อมา
‪ตอนนี้เขาอยู่ที่ปูซานและแข็งแรงดีครับ ดูสิครับ
‪อะไรกัน
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ขอบคุณที่ยังอยู่อย่างสุขสบายดีนะ ดงชิล
‪เขาบอกว่าเขากล้าที่จะอยู่ต่อก็เพราะคุณตาครับ
‪ตายจริง
‪เพราะแกคนเดียว
‪เป็นเพราะแก
‪ทำไมจะต้องมาช่วยฉันด้วย
‪ปล่อยให้ฉันตายไปซะยังดีกว่า
‪ไหนบอกว่าอยากกลับบ้าน
‪นายอยากเจอแม่ตอนตัวสูงขึ้นไม่ใช่เหรอ
‪เรามาต่อสู้เพื่ออะไร
‪คิดว่าสิ่งที่แม่นายอยากเห็นคืออะไร
‪มันไม่ใช่ศพของนาย
‪แต่เป็นนายที่ยังมีชีวิตอยู่
‪ช่วยผมด้วยครับ
‪ฉันพูดแบบนั้นเหรอ
‪เห็นเลขตรงหัวใจไหมครับ
‪มีคนช่วยเยอะมากขนาดนี้เลยนะครับ
‪มีคนช่วยมากมายขนาดนี้ได้ยังไง…
‪มันสื่อถึงความเคารพ
‪ต่อความกล้าที่พร้อมสละชีวิตและออกไปต่อสู้
‪ผมไม่ได้ทำแบบนั้น ‪เพราะหวังจะได้รับรางวัลใหญ่โตเลยนะ
‪ผมก็แค่อยากให้ผู้คนยังคงจดจำผมได้
‪เพราะงั้นผมถึงได้ยังคงสวมหมวกนี่เอาไว้
‪- มองทำไมครับ ‪- เพราะฉันตกใจที่นายมีประโยชน์
‪งั้นก็ควรจะชื่นชมกันด้วยคำพูดที่ฟังดูอบอุ่นหน่อยสิ
‪อากาศหนาวนะ รีบพาคุณตาเข้าบ้านเถอะ
‪- หัวหน้าทีมล่ะครับ ‪- ฉันมีที่ที่ต้องไปก่อน
‪เข้าบ้านเถอะนะคะ
‪ครับ
‪- ไปเถอะครับ ‪- อือ
‪ระวังนะครับ
‪ใครจะเป็นผู้นำทางคุณอียองชอนคะ
‪แล้วทำไมฉันจะต้องบอกหัวหน้าทีมคูด้วย
‪ฉันอยากให้หัวหน้าทีม
‪เป็นผู้นำทางเขาด้วยตัวเองค่ะ
‪นี่เธอคิดจะมาควบคุมทีมนำทางด้วยเหรอ
‪ทำแค่สิ่งที่ทำได้ก็พอ
‪อย่ายึดติดกับสิ่งที่ทำไม่ได้เลย
‪ฉันขอร้องล่ะค่ะ
‪ฉันอยากให้คุณนำทางคุณอียองชอน
‪ด้วยการให้เกียรติอย่างสูงสุดค่ะ
‪ให้คุณอียองชอนได้พบกับวาระสุดท้าย ‪อย่างสงบสุขเถอะนะคะ
‪ฉันไม่สามารถทนเห็น ‪และปล่อยให้เขาจากไปอย่างเจ็บปวดได้ค่ะ
‪พวกเธอรู้เห็นกันเหรอ
‪- อะไรนะคะ ‪- เมื่อกี้หัวหน้าทีมพัคมาหาฉัน
‪ทั้งที่โลกนี้ไม่มีอะไรเหมือนกันสักอย่าง
‪แต่ฉันเห็นภาพเดียวกัน รู้สึกเหมือนกัน
‪ช่างน่าทึ่งนัก
‪แต่ว่าเมื่อความตายมาอยู่ตรงหน้า ‪ไม่มีใครที่พิเศษและไม่ควรจะพิเศษด้วย
‪อย่างน้อยก็ขอแค่ให้เขาไม่ต้องเดินทาง ‪ครั้งสุดท้ายอย่างโดดเดี่ยวค่ะ
‪เธอหวังอะไรมากเกินไปแล้วนะ
‪ฉันก็แค่อยากจะให้เกียรติเขาสักหน่อยค่ะ
‪การตัดสินชีวิตมนุษย์ ‪ไม่ใช่หน้าที่ของยมทูตอย่างพวกเธอ
‪- ท่านประธานคะ ‪- พอเถอะ
‪ฉันจะอดทนถึงแค่ตรงนี้
‪ชีวิตของคุณอียองชอนจะถูกตัดสินอย่างยุติธรรม
‪เพราะงั้นไปได้แล้ว
‪อย่างยุติธรรมเหรอคะ
‪ทำไมฉันถึงได้ยินเป็นว่า ‪เราจะไม่ทำในสิ่งที่เราทำได้ล่ะคะ
‪บ้านนี้ควรจะถูกปล่อยว่าง ‪ทำไมถึงยังมีคนอยู่อีกล่ะ
‪อยากจะลองดีสักครั้งใช่ไหม
‪ช่วยกลับไปเถอะครับ ไปเถอะ
‪นายอยากโดนอัดอีกเหรอ
‪เข้าไปข้างในเถอะครับ
‪อย่าทำให้วุ่นวายเลย มาคุยกันเถอะครับ
‪ไอ้หมอนี่ใครอีกเนี่ย
‪ถ้าฉันไม่คุยแล้วจะทำไม
‪- ฉันถามว่าจะทำไม ‪- อย่าทำแบบนี้เลยนะ
‪นายจะทำแบบนี้กับพวกเขาไม่ได้นะ
‪บ้าเอ๊ย
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ‪- อือ ฉันไม่เป็นไร
‪คุณพระ เห็นตาแก่จ้องตาเขม็ง ‪เลยคิดว่าเขาจะกลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้ง
‪เกือบกลัวจนหัวหดแล้วเนี่ย
‪ให้ตายเถอะ
‪พวกนายเองสินะ
‪ที่อัดน้องเล็กของเรา
‪แล้วนี่ใครอีก
‪โผล่หัวมาไม่หยุดเลย
‪เข้าบ้านไปก่อนเถอะ
‪- ฉันจะรีบตามไป ‪- ครับ
‪เข้าบ้านเถอะครับ
‪เป็นหลานเขาหรือไง
‪หลานๆ พวกนี้ใจกล้าชะมัดเลยนะ
‪แม่หนู
‪อายุเท่าไรเนี่ย
‪อายุ 420 ปี
‪ว่าไงนะ 20 ปีเหรอ
‪หูหนวกเหรอ
‪ก็บอกว่า 420 ปีไง
‪คุณตาไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪ใช่ ฉันไม่เป็นไร
‪ว่าแต่ปล่อยให้เธออยู่ตามลำพัง
‪จะดีเหรอ
‪ไม่ต้องห่วงหรอกครับ
‪เธอไม่เป็นไรแน่นอนครับ
‪ลูกพี่
‪โอย
‪อะไรเนี่ย
‪แม้จะแค่หนึ่งวินาทีก็มีค่าสำหรับเขา
‪เศษสวะอย่างพวกนายไม่ควรไปก่อกวนเขา
‪ไสหัวไปซะ
‪(อันตราย)
‪ลูกพี่
‪คุณตาครับ
‪อย่าพูดเลยครับ หายใจเข้าลึกๆ
‪คุณตาครับ เราไปโรงพยาบาลกันเถอะนะครับ
‪ไม่สิ ต้องเรียกรถฉุกเฉินมาก่อน
‪คุณชเวจุนอุง ไม่มีประโยชน์หรอกครับ ‪หยุดเถอะครับ
‪ถ้าเขาได้รับการปฐมพยาบาลก็อาจจะรอดนี่ครับ
‪- คุณชเวจุนอุง ‪- เราควรจะต้องทำอะไรสักอย่างสิครับ
‪ไม่ครับ
‪อายุขัยที่ถูกกำหนดแล้วจะไม่มีวันเปลี่ยน
‪มันถูกกำหนดไว้แล้วครับ
‪คุณตาครับ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ไม่เป็นไร
‪เรา…
‪ต่างก็รู้กันอยู่แล้วนี่
‪ตั้งแต่ตอนที่ได้เจอกัน
‪จะไปไหน
‪ผมทนดูไม่ได้ครับ
‪เขากำลังทรมานขนาดนั้น ‪จะให้ผมดูเฉยๆ เหรอครับ
‪คุณอียองชอนหมดอายุขัยแล้ว
‪ผมรู้ครับ
‪ผมรู้
‪ผมเองก็รู้แต่ว่า…
‪แต่ผมทำใจไม่ได้ จะให้ทำไงครับ
‪เอาเถอะ
‪งั้นนายก็อยู่ตรงนี้ไป
‪แต่นาย…
‪มั่นใจไหมว่าจะไม่เสียใจที่เลือกแบบนี้
‪ทำใจได้เมื่อไหร่ ก็เข้ามาเถอะ
‪อย่าให้สายเกินไป
‪ทีมนำทาง
‪คุณทำอะไรคะ
‪ถอยไปค่ะ
‪ให้เวลาเขาอีกสักหน่อยไม่ได้เหรอครับ
‪ขอร้องล่ะครับ
‪ถอยไป
‪ผมขอร้องล่ะครับ หัวหน้าทีม
‪ตอนนี้ไม่มีอะไรที่นายทำได้แล้ว
‪ทั้งที่นายไม่กล้าเผชิญหน้ากับช่วงเวลาสุดท้าย
‪นายจะทำอะไรได้
‪เตรียมตัวรอตรงนี้
‪คุณคือใคร…
‪ผมยังจำแผ่นหลังของคุณที่ผมเห็นครั้งสุดท้ายได้
‪มันเป็นค่ำคืนที่ยาวนานมากๆ
‪ถ้าคืนนี้เรายังคงมีชีวิตรอด
‪เราจะได้กลับบ้านกัน
‪ทุกคน
‪มุ่งหน้าจู่โจม
‪ผมจะขอแสดงความเคารพต่อความกล้าหาญ ‪ในการปกป้องประเทศชาติของคุณ
‪เพราะงั้นเราทุกคนจึงมารวมตัวกัน ‪ในวาระสุดท้ายของคุณ
‪ขอบคุณครับ
‪เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ
‪รยอนที่ฉันรู้จัก
‪แทบจะทนไม่ได้ที่ต้องคอยมองดู ‪ช่วงเวลาสุดท้ายของผู้วายชนม์
‪เธอถึงได้นำทางเฉพาะวิญญาณของผู้กระทำผิด
‪ฉันก็แค่ด้านชาขึ้นนิดหน่อย
‪แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ง่ายเลยค่ะ
‪มันจะง่ายสำหรับใครบ้าง
‪แต่นั่นคืองานของยมทูต
‪การเฝ้ามองกระทั่งลมหายใจสุดท้าย
‪ทีมนำทาง
‪ว่าแต่ทำไมถึงได้มากันเยอะขนาดนั้นเลยล่ะครับ
‪การนำทางคราวนี้เป็นกรณีพิเศษค่ะ
‪ท่านประธานคงจะอนุญาตสินะครับ
‪ใช่ค่ะ ฉันเองก็เพิ่งเคยเจอแบบนี้ครั้งแรกค่ะ
‪ขออภัยด้วยค่ะ
‪ไว้ค่อยคุยกัน อาการเขาล่ะ
‪ไม่ได้สติเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว
‪ทำได้แค่เพียงหายใจรวยรินค่ะ
‪อีกไม่นานแล้วสินะ
‪ใบหน้ามักแสดงออกถึงชีวิตที่ผ่านมาของคนคนนั้น
‪หน้าตาช่างสุภาพ
‪เขาได้ใช้ชีวิตมาอย่างดี
‪ทุกช่วงเวลาในชีวิตของมนุษย์ ‪มักจะต้องมีเรื่องที่ต้องตัดสินใจอยู่เสมอ
‪และการตัดสินใจที่มากมายนั้น ‪จะหลอมรวมกันจนกลายเป็นชีวิต
‪ขอโทษครับ คุณแม่
‪การตัดสินใจเมื่อตอนที่ ‪อายุยังน้อยของเจ้านั้นช่างสูงส่ง
‪แม้จะต้องสูญเสียอะไรไปมากมาย
‪ทุกคน มุ่งหน้าจู่โจม
‪แต่เจ้าได้ปกป้องผู้คนมากมาย
‪ทำให้มีทุกวันนี้
‪ขอบคุณที่ช่วยปกป้องชีวิตของผู้คนนับไม่ถ้วน
‪ขอโทษด้วย
‪สิ่งที่ข้าทำได้ตอนนี้
‪คือการให้เจ้าได้ผ่านมันไปอย่างสบาย ‪และพบกับความตายอย่างสงบสุข
‪อียองชอน
‪วิญญาณของเจ้า
‪จะได้รับพรยิ่งกว่าคุณค่าของชีวิตของเจ้า
‪ที่เจ้าเคยใช้มันมา
‪เจ้าต้องมีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก
‪ข้าขอชื่นชมเจ้า
‪ผมตายแค่คนเดียว
‪ทำไมถึงมาต้อนรับกันมากมายขนาดนี้
‪ถ้าไม่ได้เจ้า
‪ก็คงจะไม่มีจูมาดึง
‪ผมขอเวลาสักครู่…
‪แม้การตัดสินใจในวันนั้นของผม
‪จะทำให้ผมต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความเสียใจ ‪ตลอดเวลาอันยาวนาน
‪แต่การต่อสู้เพื่อประเทศชาติ
‪มันคือการตัดสินใจ ‪ที่แสนประเสริฐที่สุดในชีวิตของผม
‪และเป็นเรื่องที่ทรงคุณค่ามากๆ ครับ
‪ถ้าผมได้ย้อนกลับไปตอนนั้นอีกครั้ง
‪ผมก็คงจะเลือกสวมชุดทหารเช่นเคย
‪พวกคุณอุตส่าห์มาร่วมใช้เวลา ‪ในวันพรุ่งนี้ครั้งสุดท้ายกับผม
‪ต้องขอบคุณจริงๆ ครับ
‪ฉันบอกแล้วไงคะ
‪ว่านั่นคืองานของฉัน ไม่สิ
‪มันเป็นงานของเรา
‪ที่ผ่านมาคุณทำได้ดีมากเลยครับ
‪ทำไมนายถึงเอาแต่ยืนร้องไห้ล่ะ
‪ฉันจะได้ไปยังที่ดีๆ นายจะร้องไห้ทำไมกัน
‪คุณตาครับ
‪ขอบใจมากนะ
‪สิบตรีอียองชอน
‪ขอบคุณครับ
‪ยมทูตทุกตน
‪จงสงบนิ่งและไว้อาลัยให้แก่ผู้ที่เสียสละเพื่อชาติ
‪และปกป้องบ้านเมือง
‪คุณแม่
‪โอ้ พระเจ้า
‪ไหนดูซิ
‪ยองชอนลูกแม่ สบายดีหรือเปล่า
‪ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม
‪- คุณแม่ ‪- อือ
‪ผมขอโทษครับ
‪ผมมาช้าไปมาก
‪ไม่เลย ในเมื่อตอนนี้ลูกมาแล้ว แม่ก็พอใจแล้ว
‪โธ่ คงจะเหนื่อยกับชีวิตมากเลยสินะ
‪คุณแม่
‪จ้ะลูก
‪แม่
‪กินข้าวกันเถอะ ลูกแม่
‪แม่ทำอาหารร้อนๆ เอาไว้ให้แล้ว ‪รีบเข้าไปกินกันเถอะนะ
‪ยังไม่รู้สึกดีขึ้นอีกเหรอ
‪ครับ
‪เขาต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากในโลกมนุษย์
‪และเพิ่งได้รับการปฏิบัติอย่างมีเกียรติตอนตาย
‪มันน่าเศร้าและเปล่าประโยชน์ครับ
‪ท่านประธานเองก็ไม่สามารถ ‪ช่วยเขาได้เลยเหรอครับ
‪ฉันแค่เกี่ยวข้องกับความเป็นและความตาย
‪รวมถึงการกระทำความผิดและการลงโทษ
‪เรื่องของโลกมนุษย์…
‪ขี้ขลาดชะมัด ไม่ยุติธรรมเลยครับ
‪โลกที่ทำให้คนที่จิตใจดี ซื่อสัตย์ ‪และตั้งใจใช้ชีวิตต้องกลายเป็นคนโง่
‪ทำไมถึงมองเฉยๆ ล่ะครับ ท่านก็มีพลังนี่ครับ
‪ฉัน…
‪ไม่มีความยุติธรรมและไม่สามารถยุติธรรมได้
‪สิ่งที่ฉันทำได้มีเพียง
‪ตัดสินโทษที่เหมาะสมแก่ผู้ที่กระทำความผิด
‪เพราะงั้นฉันถึงทำได้แค่ต้องพึ่งทีมพวกนายไงล่ะ
‪เพราะพวกนายคือยมทูตกลุ่มแรก ‪ที่สามารถช่วยเหลือผู้คนที่ทุกข์ทรมานได้
‪ผมได้ช่วยบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกันครับ
‪ตอนแรกผมคิดว่าแค่อดทนสักหน่อย
‪ก็จะสามารถกลับเข้าร่างเดิมได้
‪แต่ว่า…
‪พอผมต้องมาเห็นผู้คน ‪ที่ต้องเผชิญหน้ากับวิกฤตจริงๆ
‪มันเหมือนอุโมงค์
‪ที่ไม่มีจุดสิ้นสุด
‪ฉันไม่สามารถหลุดพ้นจากมันได้หรอกค่ะ
‪ไม่มีทีท่าว่าจะจบลงเลย
‪ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนขยะไร้ค่า
‪ทำไมฉันถึงทำไม่สำเร็จสักที
‪ปล่อยผมเถอะ ขอร้อง
‪ผมคิดว่ามันง่ายเกินไปหรือเปล่า
‪งานนี้ทั้งยาก
‪แล้วก็หนักหนาด้วยครับ
‪ใช่แล้วล่ะ
‪การจะเปลี่ยนใจผู้คนที่ถูกต้อนไปอยู่ริมหน้าผา
‪จนคิดฆ่าตัวตายนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
‪แต่ว่า ถ้าต่างฝ่ายต่างเติมเต็ม ‪ในสิ่งที่ขาดหายไปของกันและกัน…
‪งั้นขอนี่ให้ผมด้วยสิครับ
‪แบบที่หัวหน้าทีมกับคุณผู้ช่วยก็มีน่ะครับ
‪ทำไมถึงไม่ให้ผมบ้างครับ
‪- ไม่ได้ ‪- ทำไมครับ
‪ตายก่อนแล้วค่อยมา แล้วฉันจะลองคิดดู
‪เอ่อ…
‪ตอนนั้นที่ผมพลัดตกลงสะพานดงจัก
‪ผมก็ตายไปครึ่งหนึ่งแล้วนะครับ
‪(บทส่งท้าย)
‪(ทินไทป์ สตูดิโอ)
‪อย่าเลยนะ ไม่มีใครมาดูรูปถ่ายของฉันหรอก
‪ไม่เลยครับ เพราะผมอยากเก็บมันไว้
‪มาถึงนี่แล้ว ถ่ายหน่อยเถอะนะครับ
‪ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…
‪ไม่ต้องปฏิเสธแล้วครับ ไปกันเถอะ
‪สวัสดีครับ
‪ช่วยยืดหลังสักหน่อยนะครับ
‪สักครู่นะครับ
‪เปิดขึ้นสักหน่อย
‪ยิ้มด้วยครับ คุณตา
‪ครับ ดีเลยครับ
‪คุณตาเป็นผู้มีคุณูปการต่อประเทศชาติครับ
‪โอ้ เป็นคนที่น่าเคารพมาก ‪ผมจะถ่ายให้สวยๆ เลยครับ
‪ขอบคุณครับ
‪เอาล่ะ ผู้กล้าหาญของเรา ลืมตากว้างๆ
‪ยิ้มเท่ๆ ด้วย เอาล่ะ จะถ่ายแล้วนะครับ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪(แกลเลอรีภาพถ่ายบุคคล)
‪การจะตามหาผู้เผชิญวิกฤตกันแค่สองคน ‪มันเป็นไปไม่ได้ค่ะ
‪เธอเองก็เห็นนี่
‪ตอนนี้สถานการณ์ในจูมาดึงกำลังตึงเครียด
‪ว่ากันว่าช่วงเวลาวิกฤต ‪มักจะเป็นโอกาสของใครบางคน
‪ถ้าปลอมตำแหน่งได้ยาก ‪ก็เป็นเด็กพาร์ตไทม์แทนพนักงานประจำสิครับ
‪ผมจะลองหาคนที่เกิดเดือนเมษายนดูครับ
‪- จองโบรัม ‪- หยุดกินสักที
‪คิมยงจุน
‪ขอโทษครับ
‪ชินเยนา
‪อีดงจา
‪บอกแล้วไงว่าเป็นผู้หญิงที่มีลูกแล้วไม่ได้
‪รวมเป็นสี่คนครับ
‪เราจะเจอก่อนจะแก้ไขได้หรือเปล่าครับ
‪คงต้องตามหาดูครับ
‪ถ้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ‪บางทีอาจจะเป็นวันนี้ก็ได้
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง