‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เริ่มต้นวันใหม่ไปพร้อมกับ ‪สหายในปรโลกของคุณ จูมาดึง
‪วันนี้ผมกินมื้อเที่ยงเยอะไปไหมนะ
‪นานๆ ทีจะว่างนะครับ
‪อย่าพูดอะไรแบบนั้น
‪ห้ามพูดว่าว่างเด็ดขาดครับ
‪ทำไมครับ
‪คุณจุนอุงอาจจะไม่รู้
‪แต่ถ้าคุณพูดแบบนั้นในบริษัท ‪งานจะยุ่งขึ้นแน่นอนครับ
‪แบบปากพาซวยเหรอครับ
‪ใครจะไปเชื่อเรื่องพวกนั้นกันครับ
‪โอ้ นี่มัน…
‪(ระบบขัดข้อง)
‪อาจเพราะโหลดกราฟิก ‪จากโลกมนุษย์ผิดพลาด
‪ทำให้ไวรัสกระจายไปทั่วระบบของจูมาดึงค่ะ
‪ตอนนี้ทางเราก็กำลังตรวจสอบอยู่…
‪จะกลับมาเป็นปกติเมื่อไหร่คะ
‪ฉันยังเหลืองานอีกบานเลยนะ
‪ไว้จะติดต่อกลับไปนะคะ
‪ถ้ามันยังเป็นแบบนี้อยู่
‪คงต้องใช้เวลาสองถึงสามวันค่ะ
‪สองวันเหรอคะ
‪โธ่ ไม่ได้นะ
‪ด้วยปัญหาอินทราเน็ต
‪ทำให้ภายในบริษัทเกิดความวุ่นวาย
‪กรุณาหยุดกิจกรรมทั้งหมด ‪เพื่อป้องกันการเกิดอุบัติเหตุ
‪และรอฟังคำแนะนำจากยมทูตผู้ดูแลครับ
‪จากนี้ไป พวกคุณทั้งหมดจะต้องเขียนชื่อลงไป
‪ในบัญชีรายชื่อ
‪โดยจะต้องเขียนชื่อ ‪วันเดือนปีและเวลาเกิดที่แม่นยำลงไปค่ะ
‪รอฟังคำแนะนำจากยมทูตผู้ดูแลครับ ขอบคุณครับ
‪ทำไมไม่รับสายเนี่ย
‪(รายชื่อวิญญาณเข้าออก)
‪(ระบบขัดข้อง)
‪ผมไม่เข้าใจเลยครับ
‪ที่ปรโลกก็มีไวรัสด้วยเหรอครับ
‪เพราะว่าปรโลกเหมือนกระจก ‪ที่สะท้อนโลกมนุษย์ไงล่ะ
‪ข้อมูลที่เหลืออยู่ตอนนี้คือ ‪เหยื่ออยู่ทีมการตลาด บริษัทเอสพีบิวตี้
‪และเกิดเดือนเมษายนครับ
‪อย่างน้อยก็ยังพอรู้อะไรบ้าง
‪- ไปเถอะ ‪- ครับ
‪(เอสพีบิวตี้ โซล)
‪มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‪ค่ะ
‪เอ่อ…
‪เป้าหมายคือหนึ่งในบรรดาผู้คน…
‪พวกนี้เหรอครับ
‪บริษัทใหญ่กว่าที่คิดอีกนะครับ
‪(เอสพีบิวตี้)
‪(ระบบขัดข้อง)
‪ใช้เวลาซ่อมสองถึงสามวันเลยเหรอ
‪ครับ
‪การจะให้ฉันกับสมาชิกทั้งสอง ‪ไปตามหาผู้เผชิญวิกฤต มันเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ
‪ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ปัญหาของทีมจัดการวิกฤตนะ
‪เธอเองก็เห็นนี่
‪เพราะไวรัสอะไรนั่นเลยทำให้สถานการณ์ ‪ในจูมาดึงทั้งหมดกำลังตึงเครียด
‪แล้วจะให้ฉันทำยังไงคะ
‪ว่ากันว่าช่วงเวลาวิกฤต ‪มักจะเป็นโอกาสของใครบางคน
‪หัวหน้าทีมพัคจุงกิลบอกฉันว่า
‪เขาไม่เข้าใจว่าทำไม ‪ทั้งที่ผู้คนได้ยินคำพูดเพียงไม่กี่คำ
‪ก็ทำให้มีแรงอยู่ต่อได้ ‪แต่กลับคิดจะตายอย่างง่ายดาย
‪เพราะงั้นเธอควรทำให้เขาเห็นนะ รยอน
‪ว่าสิ่งที่สามารถช่วยผู้คนได้ไม่ใช่พลังวิเศษ
‪แต่เป็นน้ำหนักของคำพูด
‪(ตอน 7: คุกที่ไร้ลูกกรง)
‪การไม่ได้รับการสนับสนุนจากจูมาดึง
‪แปลว่าเราไม่สามารถปลอมตัว ‪แฮ็กข้อมูลหรือใช้พลังวิเศษได้นะครับ
‪มันเสี่ยงเกินกว่าจะบุ่มบ่ามได้ครับ
‪เอ่อ คือว่า…
‪ถ้าปลอมตำแหน่งได้ยาก ‪ก็เป็นเด็กพาร์ตไทม์แทนพนักงานประจำสิครับ
‪ในเว็บอัลบาจีอกมีประกาศรับสมัคร ‪พนักงานพาร์ตไทม์ทีมการตลาด
‪บริษัทเอสพีบิวตี้อยู่พอดีเลยครับ
‪(อัลบาจีอก ‪รับสมัครคนช่วยงานทีมการตลาด)
‪คุณชเวจุนอุง
‪นั่นเป็นบริษัทที่ใครๆ อยากเข้าก็เข้าได้เหรอครับ
‪ถึงจะเป็นพาร์ตไทม์แต่คนที่สมัคร ‪มีแต่คุณสมบัติสูงๆ นะครับ
‪ขอแค่คุณสามารถเคลียร์ทุกอย่าง ‪ได้อย่างหมดจดหลังเสร็จงาน
‪ผมก็สร้างคุณสมบัติทิพย์ที่ใครๆ ก็ใฝ่ฝันได้
‪แต่ปัญหาคือการสัมภาษณ์งานครับ
‪ถ้าเป็นฉันก็น่าจะผ่านฉลุยนะ
‪อะไรนะครับ
‪มันทั้งกดดัน ต้องตอบโต้กัน
‪มีทั้งแบบเจาะลึก แบบพักค้างแรม ‪แบบกลางวงเหล้า
‪แล้วไหนจะมีทั้งคำพูดแบบไม่คิด ‪คำพูดประชดและการบูลลี่
‪หัวหน้าทีมกับคุณผู้ช่วยน่ะเหรอครับ
‪ผมว่าผ่านยากครับ
‪เห็นผมแบบนี้
‪ผมก็เอาชนะคู่แข่งนับพัน ‪จนเข้ามาทำงานในจูมาดึงได้นะครับ
‪งั้นคุณผู้ช่วยก็น่าจะผ่านได้ง่ายกว่านิดหน่อยนะครับ
‪คุณผู้ช่วยน่ะ
‪ถ้าจะให้ผมอธิบายง่ายๆ เลยนะ
‪ที่ที่เราจะสามารถพูดอวยตัวเอง ‪ได้แบบโนสนโนแคร์ต่อหน้าคนอื่น
‪และยิ้มร่าได้อย่างหน้าด้านๆ ‪แบบถูกต้องตามกฎหมาย
‪ก็คือที่สอบสัมภาษณ์นี่ล่ะครับ
‪ผมคือตั๊กแตนครับ
‪ผมไม่เหมือนมดที่ใช้เวลาตลอดหน้าร้อน ‪ตุนเสบียงสำหรับหน้าหนาว
‪แต่เป็นตั๊กแตนที่เอาแต่ร้องเพลง ‪ตลอดหน้าร้อนครับ
‪ผมคิดว่าผู้ที่มีความสามารถนั้น ‪ไม่ใช่มดที่แค่ขยัน
‪แต่เป็นตั๊กแตนที่มีความคิดสร้างสรรค์ ‪และรักความท้าทายครับ
‪ผมคือตั๊กแตนที่สร้างสรรค์และท้าทาย ‪ชเวจุนอุงครับ
‪พูดจาน่าจับตั๊กแตนมาทอดกินซะจริงๆ
‪เราต้องการพนักงานพาร์ตไทม์นะ ‪คิดว่าตั๊กแตนหรือมดที่ขยันดีกว่ากัน
‪คุณอิมรยุงกู
‪ครับ ผมเองครับ
‪คุณคิดว่าอะไรคือปัญหาของสินค้า ‪ของบริษัทเราเหรอ
‪ครับ
‪นี่คือสีโทนเย็น ‪มันถูกแยกออกจากโทนสีอุ่นอย่างชัดเจน
‪ปัญหาก็คือการหลอกผู้บริโภค ‪ด้วยการตลาดที่ว่า
‪ผิวโทนเย็นก็สามารถใช้สีโทนอุ่นได้
‪มันเป็นไปไม่ได้ที่โทนเย็นกับโทนอุ่น ‪จะใช้สีร่วมกันได้ครับ
‪ฟังดูมีเหตุผล มีอะไรอีก
‪เรื่องการจัดโปรโมชั่น ‪โดยคำนึงถึงแค่ฐานลูกค้าที่มีอยู่
‪และการจัดกิจกรรมที่ทันสมัยซึ่งทำได้ดี
‪แต่ปัญหาคือการไม่มีช่องทางโฆษณาครับ
‪อะไรอีก
‪- อีกเหรอครับ ‪- ไม่มีแล้วเหรอ มีแค่นี้เหรอ
‪มีครับ แต่มันอาจทำให้คุณหัวเสียก็ได้
‪ผมเป็นคนเปิดกว้างนะ
‪คุณผลิตเครื่องสำอาง ‪สำหรับผู้หญิงวัยรุ่นในช่วงวัย 20 ปี
‪แต่ผมกลับต้องมานั่งสัมภาษณ์งาน
‪กับคุณลุงที่ใกล้จะเข้าสู่วัยไม้ใกล้ฝั่ง ‪ซึ่งห่างไกลวัย 20 ปีอย่างคุณ
‪ผมว่านั่นคือปัญหาที่ใหญ่ที่สุด…
‪เดี๋ยวก่อน
‪คุณอิมรยุงกู
‪ผมขอแนะนำอะไรสักอย่าง ‪ในฐานะที่อาบน้ำร้อนมาก่อน
‪มันอาจทำให้คุณหัวเสียได้…
‪ผมไม่ฟังครับ คุณบอกว่ามัน ‪อาจทำให้ผมหัวเสียนี่ครับ
‪ผมไม่มั่นใจว่าจะห้ามไม่ให้ตัวเองหัวเสียได้ ‪เพราะงั้นผมขอไม่ฟังดีกว่าครับ
‪นี่ นาย…
‪ก่อนอื่นเลย
‪นายสองคนไม่ผ่าน
‪คุณคูรยอน
‪คุณคูรยอนมีส่วนสูงและน้ำหนักเท่าไรเหรอ
‪อะไรนะคะ
‪อย่าเข้าใจผิดนะครับ เนื่องจากบริษัทของเรา ‪เป็นบริษัทที่ดูแลความสวยความงามของผู้หญิง
‪การพิจารณาใบหน้าและรูปร่างของลูกทีม
‪ก็คือหนึ่งในงานของผม
‪ต่อจากนี้ไป คุณควรกรอกใบประวัติว่า ‪มีใบหน้าแสนสวยเป็นวิชาเอก ส่วนวิชาโท
‪คือรูปร่างที่เย้ายวนใจดีไหม
‪ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ
‪ผมคิดว่าคุณน่าจะตื่นเต้นก็เลยพูดขำๆ น่ะ
‪เนอะ
‪คุณคูรยอนผ่านแค่คนเดียว
‪เชิญคุณคูรยอนไปทำงานตอนนี้เลย
‪ส่วนอีกสองคนมาทางไหนก็ไปทางนั้น
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪คุณดันเหยียบลูกกอล์ฟจนลื่นล้มซะได้
‪- ทำไงดีน้า ‪- ทำไงดีน้า
‪หัวหน้าทีมครับ เขาน่าจะหมดสติไปครับ
‪จะไม่ปลุกหน่อยเหรอครับ
‪ตรงนี้เลย
‪- โอเคไหมครับ ‪- หือ
‪เรื่องไหวพริบและการรับมือกับสถานการณ์ ‪ฉันว่าเขาสองคนน่าจะทำได้ดีกว่าฉันนะ
‪งั้นเหรอ คิดงั้นเหรอ
‪ฉันเชื่อว่าคุณจะรับคน ‪ที่มีความสามารถแบบนี้เอาไว้นะคะ
‪(เอสพีบิวตี้ โซล)
‪อ้าว ผู้ช่วยชิน มาก็ดีเลย
‪นี่คือสุดยอดฝีมือในทีมของเรา ผู้ช่วยชินเยนา
‪ส่วนนี่คือพนักงานพาร์ตไทม์ ‪ที่จะมาช่วยงานเปิดสาขาที่ 100
‪- ช่วยแนะนำพวกเขาที ‪- ได้ค่ะ
‪ถ้าทุกคนทำงานได้เท่าคุณเยนา ‪ผมก็คงไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วครับ
‪หัวหน้าครับ นี่ครับ
‪บ้าเอ๊ย
‪ฉันส่งข้อความไปเป็นชาติแล้ว ทำไมเพิ่งมา
‪ผมติดประชุมน่ะครับ
‪ทางนั้นมาก่อนหรือฉันมาก่อน
‪นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
‪ขอโทษครับ
‪ถ้ามีใครถามหาฉันก็บอกว่าฉันไปคุยกับลูกค้านะ
‪ครับ
‪เฮ้อ
‪ชีวิตในบริษัทมันไม่ง่ายเลยสินะ
‪คุณจองโบรัมคะ
‪ค่ะ คุณผู้ช่วย
‪ตอนนี้ฉันต้องเตรียมประชุม
‪ขอโทษทีนะ คุณโบรัมช่วยอธิบาย ‪เรื่องงานแทนฉันหน่อยได้ไหมคะ
‪- ขอฝากตัวด้วยนะครับ ‪- ได้ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อจองโบรัมค่ะ
‪แค่งานง่ายๆ ฉันจะเริ่มอธิบายเลยนะคะ
‪ให้ใช้อุปกรณ์ปากกาตัดเส้นรอบๆ ผลิตภัณฑ์แบบนี้
‪แล้วก็แยกภาพผลิตภัณฑ์กับพื้นหลัง ‪เอาไว้คนละเลเยอร์ก็พอค่ะ
‪ตอนนี้ทำแค่นี้ก็พอค่ะ
‪งั้นก็เชิญกลับไปที่โต๊ะว่างของแต่ละคน ‪แล้วเริ่มงานได้เลยค่ะ
‪ขอฝากด้วยนะคะ
‪พรุ่งนี้จะเป็นวันจัดงาน ‪แกรนด์โอเพนนิงของสาขาที่ 100 ค่ะ
‪ส่วนกิจกรรมจะจัดขึ้นปลายเดือนนี้ค่ะ
‪เตรียมของสมนาคุณให้เรียบร้อย ‪และอย่าให้เกิดความผิดพลาดนะคะ
‪คุณโบรัม
‪ฉันลองโทรไปถามที่โรงงานแล้ว
‪ทางนั้นบอกว่าน่าจะจัดการ ‪ได้ทันเวลาที่เราแจ้งไว้ค่ะ
‪บอกให้ทางนั้นรักษาเวลาด้วยนะคะ
‪ทันทีที่เสร็จแล้วก็เช็กด้วยว่าทางร้าน
‪- ได้ของหรือยัง ‪- ค่ะ
‪- คุณยงจุน ‪- ครับ
‪เราจะเจอก่อนจะแก้ไขได้หรือเปล่าครับ
‪คงต้องตามหาดูครับ
‪ดูภายนอกก็ปกติดีทุกคนนะ
‪บริษัทมีอินทราเน็ตอยู่นี่ครับ
‪ผมจะลองหาคนที่เกิดเดือนเมษายนดูครับ
‪ระวังอย่าให้ถูกจับได้ล่ะ
‪โอเค สู้ๆ
‪สู้ๆ นะ…
‪(หัวหน้าทีม ฮัมมันชิก)
‪โธ่เอ๊ย
‪(เอสพีบิวตี้ ฮัมมันชิก)
‪ไหนดูซิ
‪เยส
‪ให้ตายเถอะ
‪เกิดเดือนเมษายน…
‪เฮ้อ
‪บ้าเอ๊ย ฉันไปทีไร สนามกอล์ฟจำลองปิดทุกที
‪คงรวยแล้วสิท่า
‪โอ๊ย โอยๆ
‪ฉันคงต้องเปลี่ยนที่เล่นกอล์ฟใหม่แล้วล่ะ
‪หัวหน้าครับ จะทำไงกับผู้ช่วยดี
‪ฟังให้ดีนะ
‪- ถ้าถูกจับได้ เราจะทิ้งผู้ช่วยอิมซะ ‪- อะไรนะครับ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪ต้องทิ้งเขา เราถึงจะรอด
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
‪ฉันคงเผลอกินอะไรผิดเข้าไป ‪อาหารเลยไม่ย่อยน่ะค่ะ
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪คุณรยอนออกกำลังกายยังไงเหรอคะ ‪หรือว่าคุณไดเอตอยู่
‪ปกติฉันไม่ใช่คนที่อ้วนง่ายน่ะค่ะ
‪อย่างนี้นี่เอง
‪อิจฉาจังเลยค่ะ
‪ดูจากหุ่นของคุณผู้ช่วยแล้ว ‪ก็ไม่เห็นจะต้องอิจฉาใครเลยนี่คะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณผู้ช่วยรอดแล้วเหรอครับ
‪ทำดีมาก ถึงจะเสี่ยงไปนิดก็เถอะ
‪ผมเกือบจะถูกจับได้แล้วครับ
‪คุณเกือบจะถูกทิ้งด้วยนะครับ
‪- นี่ ‪- ครับ
‪อะไรนะครับ
‪หัวหน้าคิดจะทิ้งผมเหรอครับ
‪ผมแค่อยู่ข้องเดียวกับปลาเน่า
‪ไม่ได้แปลว่าผมจะเน่าไปด้วยนี่ครับ
‪ผู้ช่วยอิม คิดว่าฉันจะทำแบบนั้นได้ลงคอเหรอ
‪ผู้ช่วยอิมกับฉันรู้จักกันมาเกินร้อยปีแล้วนะ
‪เป็นไงบ้าง คนเกิดเดือนเมษาน่ะ
‪ผู้ช่วยอิม
‪จองโบรัม
‪คิมยงจุน
‪ชินเยนา
‪พรุ่งนี้จะเป็นวันจัดงาน…
‪อีดงจา
‪รวมเป็นสี่คนครับ
‪เอ่อ เดี๋ยวครับ อีดงจาคือใครนะครับ
‪เดี๋ยวก่อน
‪ผู้ช่วยอี เพิ่งมาเอาป่านนี้เหรอ
‪ทำไมไม่พักให้เต็มอิ่มแล้วมาพรุ่งนี้เลยล่ะ
‪ขอโทษค่ะ
‪แต่หัวหน้าคะ ฉันแจ้งลาครึ่งเช้าไปแล้วนะคะ
‪ใช่เรื่องน่าภูมิใจเหรอ
‪คุณนี่ดีแต่พูด "ขอโทษค่ะ"
‪ทำอย่างกับเป็นหุ่นยนต์พูดขอโทษไปได้
‪เพราะงั้นผมถึงบอกไงล่ะว่า ‪เราไม่ควรรับผู้หญิงที่มีลูกแล้ว
‪ในเมื่อมีลูกแล้วก็ควรพักอยู่บ้าน ‪แล้วก็ตั้งใจเลี้ยงลูกไปสิ
‪ทำแค่อย่างเดียวพอ
‪ทำไมต้องสร้างความเดือดร้อนให้บริษัทด้วย
‪ขอโทษค่ะ
‪นั่นใคร…
‪- พาร์ตไทม์ค่ะ ‪- พาร์ตไทม์ครับ
‪พนักงานพาร์ตไทม์ครับ
‪ค่ะ ฉันชื่ออีดงจาค่ะ
‪อือ เยวอน มีอะไร
‪ไม่ได้ อยู่ที่นั่นไปก่อน
‪พ่อคงใกล้ถึงแล้วล่ะ
‪แค่นี้นะ
‪(เยวอนลูกแม่)
‪อือ เยวอน ว่าไง
‪ฉันจะไปเอง
‪เยวอน บอกแล้วไงว่าอย่าโทรมาบ่อยๆ
‪แม่คะ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่
‪อือ ตอนนี้คุณอยู่ไหนเหรอ
‪ไหนว่าจะมาไง คุณจะมาเมื่อไหร่
‪อะไรนะ ประชุมเหรอ
‪ตอนนี้ฉันก็ต้องเข้าประชุมเหมือนกัน
‪ฉันบอกให้คุณลางานล่วงหน้าเพราะวันนี้ ‪เป็นวันครบรอบก่อตั้งโรงเรียนเยวอน
‪ยังจะปฏิเสธอีก คนเลี้ยงลูกก็มีแต่ฉันนี่แหละ
‪ทำไมเหรอ
‪พ่อไม่มาเหรอ
‪เปล่าหรอก
‪พ่อบอกจะมาช้าหน่อย
‪เพราะงั้น…
‪ไม่เอา หนูไม่อยากอยู่คนเดียว
‪ให้ตายเถอะ อยากจะบ้าตายจริงๆ
‪(คาเฟ่เด็ก)
‪ฉันคิดว่าเป็นร้านกาแฟ
‪เป็นคาเฟ่เด็กซะงั้น
‪ค่ะ
‪ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ
‪ตอนนี้แม่ต้องไปประชุมก่อนแล้ว
‪หนูไม่อยากอยู่คนเดียว
‪เดี๋ยวฉันอยู่กับแกเองค่ะ
‪อะไรนะคะ
‪อยู่กับน้าจนกว่าแม่จะมาเถอะนะ
‪แต่ว่า…
‪เดี๋ยวไปประชุมสายนะคะ
‪เยวอน เดี๋ยวแม่จะรีบมานะ
‪เล่นที่นี่กับน้าไปก่อน เข้าใจไหม
‪ขอโทษนะคะ ขอฝากด้วยค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ผมเข้าใจแล้วว่าทำไม ‪คนรอบข้างถึงได้ด่าบริษัทนัก
‪แค่นั่งอยู่เฉยๆ ก็หายใจไม่ออกแล้ว
‪มันคือการทำงานที่คุณโหยหาไม่ใช่เหรอครับ
‪นั่นสิครับ
‪ขอคนที่พอมีแรงหน่อยครับ ไปโกดังกับผมสักครู่
‪เดี๋ยวก่อนครับ
‪แค่มองก็รู้ว่าเรื่องพละกำลังต้องเป็นผม
‪สิ่งที่เห็นไม่ใช่ทุกอย่างครับ
‪เพราะปกติผมไม่ค่อยมีไขมันเท่าไร
‪หรือในทางกลับกัน
‪แปลว่าทั้งตัวผมมีแต่กล้ามเนื้อครับ
‪เอ่อ คือ…
‪ถึงผมจะไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง ‪แต่ผมเกิดมาพร้อมกล้ามเป็นมัดๆ
‪แค่ออกกำลังนิดหน่อย กล้ามเนื้อก็ขึ้นมาเป็นแผงๆ
‪แค่เดินนานขึ้นสักหน่อย
‪กล้ามเนื้อน่องก็ผุดขึ้นมาดังเปรี๊ยะๆ ‪ประมาณนั้นเลยครับ
‪เราจะใช้แรงส่วนแขนกับไหล่…
‪สักครู่ครับ
‪มางัดข้อกันครับ
‪ถ้าแขนหักขึ้นมา อย่ามาโทษกันนะครับ
‪คุณตั้งท่าเตรียมได้นานเกินจำเป็นดีนะครับ
‪ผมควรจะเตรียมตัวให้ดีสิครับ
‪เตรียมตัวแพ้น่ะเหรอ
‪คุณผู้ช่วยพูดมากกว่าปกตินะครับ
‪เหมือนมือของคุณจุนอุง ‪ที่เหงื่อออกเยอะกว่าปกติน่ะเหรอ
‪- เริ่มเลยเถอะครับ ‪- ครับ
‪หนึ่ง
‪สอง
‪- สาม ‪- หัวหน้าครับ
‪ทำไมมาแล้วล่ะครับ หัวหน้ามือ
‪ไปเถอะครับ
‪- ตามมาเลยครับ ‪- ครับ
‪เช็ดมือแล้วจะรีบตามไปครับ
‪จับตาดูทั้งคุณจองโบรัม ‪กับคุณชินเยนาเอาไว้ด้วยนะครับ
‪ชุ่มเชียว
‪เยวอนจ๊ะ
‪พักกันสักหน่อยเถอะ
‪(เอสพีบิวตี้)
‪ก็เล่นฟาดแหลกแบบนั้นถึงได้อ้วนไง
‪อือ นั่นล่ะแฟนนาย
‪พูดอะไรเนี่ย
‪ไอ้เด็กพวกนี้ปากแจ๋วชะมัด
‪เห็นน่องเธอแล้วแทบสลบแน่ะ
‪- ฉันเพิ่งเคยเห็นคนแบบนั้น ‪- ขอโทษนะคะ
‪ขอช็อกโกแลตชิปเพิ่มได้ไหมคะ
‪นางขอเพิ่มด้วย
‪เลิกกินช็อกโกแลตเลยนะ ‪ถ้าไม่อยากเป็นเหมือนเธอ
‪เหมือนนายจะเหมาะกับเธอดีนะ
‪หุบปากไปเลย
‪(ทีมการตลาด เอสพีบิวตี้ เกิดเดือนเมษายน ‪พลังงานลบ 88 เปอร์เซ็นต์)
‪(เอสพีบิวตี้ โซล)
‪- ทานให้อร่อยนะคะ ‪- จะทานเลยนะคะ
‪ขอคุยโทรศัพท์สักครู่นะคะ
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪ทำไมเธอถึงได้ผอมแบบนั้น
‪ดูเหมือนช่วงนี้จะผอมกว่าแต่ก่อนด้วย
‪ใส่เสื้อผ้าอะไรก็สวย แถมยังทำงานเก่งอีก
‪- อิจฉาสุดๆ เลย ‪- นั่นสิ
‪ผมว่าเธอผอมแห้งเกินไปนะครับ
‪- เรียกว่าผอมแต่สวยค่ะ ‪- ถูกเผงเลยค่ะ
‪ผอมก็คือผอมสิครับ ผอมแต่สวยมีที่ไหนกันครับ
‪ว่าไหมครับ
‪เวลากินไม่ควรพูดเรื่องรูปร่างนะคะ
‪เราต้องให้เกียรติอาหารหน่อยสิคะ
‪ชอบการให้เกียรติเหลือเกินนะ
‪คุณโบรัม
‪หยุดกินสักที
‪หัวหน้าคะ ฉันไม่ได้รู้สึกไม่พอใจ ‪ในรูปร่างตัวเองสักหน่อย ทำไมถึง…
‪อะไรนะ ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจเหรอ
‪คุณโบรัม แบบนั้นมันไม่ถูกนะ
‪พนักงานคือภาพลักษณ์ของบริษัทเรา
‪นี่บริษัทอาหารเหรอ บริษัทเครื่องสำอางต่างหาก
‪หัวหน้าคะ
‪นี่คือการคุกคามทางเพศนะคะ
‪ว่าไงนะ
‪คุณโบรัม คุกคามทางเพศเหรอ
‪นี่มันเป็นการคุกคามทางเพศตรงไหน
‪ผมแตะต้องร่างกายคุณหรือไง ‪หรือผมได้ทำอะไรคุณงั้นเหรอ
‪โธ่
‪ที่ผมพูดก็เพราะว่าผมเป็นห่วงนะครับ
‪อ้วนตุ๊บขนาดนี้ ‪จะมีผู้ชายเกาหลีคนไหนชอบคุณบ้าง
‪ผมกำลังบอกให้คุณดูแลตัวเองยังไงล่ะ
‪เพราะว่าผมเป็นห่วงคุณ
‪การดูแลตัวเองไม่ใช่การควบคุมน้ำหนักนี่ครับ
‪ว่าไงนะ
‪เมื่อกี้นายพูดว่าไงนะ
‪ผมบอกว่าการดูแลตัวเอง ‪ไม่ใช่การควบคุมน้ำหนักครับ
‪คนที่ไม่เคยดูแลตัวเองได้เลย
‪มักจะใช้การดูแลตัวเองเป็นข้ออ้าง ‪ในการจับผิดคนอื่นตลอด
‪ให้ตายเถอะ
‪กล้ามาสั่งสอนฉันเหรอ
‪นายมันก็แค่เด็กพาร์ตไทม์
‪ให้ตายเถอะ เด็กสมัยนี้เนี่ยนะ
‪ไม่มีมารยาทเอาซะเลย
‪สมัยฉันนะ แค่หัวหน้าอ้าปาก
‪"ได้ครับพี่ ดีครับนาย" อ่อนน้อมอยู่ตลอด
‪ถึงยมทูตทุกตนในจูมาดึง
‪ถึงเวลาเลิกงานแล้วครับ
‪วันนี้ก็ทำได้ดีมากๆ ครับ
‪ผมอยากทำแบบนั้นบ้าง
‪เลิกงาน
‪โธ่เอ๊ย
‪ให้ตายเถอะ
‪ทำไมผมต้องนั่งคลิกๆ ตลอดการทำงานด้วย
‪ปวดหลังจัง
‪เอาล่ะ
‪- มาทำงานกันเถอะ ‪- ครับ งาน
‪คิมยงจุนเป็นไงบ้าง
‪ชะตากรรมของลูกจ้างชั่วคราว
‪ถึงใครๆ จะบอกว่าในเมื่อจะเป็นทาส ‪ก็ควรเป็นทาสในเรือนใต้เท้าใหญ่
‪แต่ถึงทำงานบริษัทใหญ่เหมือนกัน
‪ก็ใช่จะมีชะตากรรมเดียวกัน
‪แต่ถ้าคุณลองพยายามดู
‪ก็น่าจะเห็นแสงสว่างนะครับ
‪ค่าเช่าบ้าน ค่าใช้จ่ายรายวัน ‪กับหนี้ที่ไปกู้มาเรียน
‪เงินที่เหลือจากนั้น
‪แค่สั่งอาหารกินวันเสาร์อาทิตย์ก็หมดแล้วครับ
‪ความพยายามยังเป็นสิ่งจำเป็นอีกเหรอครับ
‪หลบหนี
‪อะไรนะครับ
‪ผมเคยเตรียมจะทำธุรกิจ ‪กับเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาลัย
‪และไม่นานมานี้ก็มีคนมาช่วยลงทุนครับ
‪ผมก็ว่าจะไปร่วมด้วยครับ
‪ถึงตอนนี้อาจจะต้องเหนื่อยสักหน่อย ‪แต่อีกหน่อยอาจจะปังก็ได้
‪เหมือนคริปโตที่พุ่งสูง ‪ทั้งที่ใครๆ ก็เคยเมินมาก่อน
‪กับเราก็ไม่แน่นะครับ
‪ครับ
‪เขากำลังคิดถึงอนาคตอยู่ครับ
‪ดูไม่เหมือนจะเป็นคนที่คิดฆ่าตัวตายเลยครับ
‪แล้วคุณอีดงจาล่ะครับ
‪- เมื่อไหร่แม่เธอจะมาเหรอ ‪- ไม่รู้ค่ะ
‪เพราะแม่ยุ่งตลอดเลยค่ะ
‪- งั้นเหรอ ‪- แต่ถึงอย่างนั้น แม่หนูก็เท่สุดๆ เลยค่ะ
‪ทำไมเหรอ
‪แม่ของหนูเป็นคนที่ทำให้ผู้คนดูดีขึ้นค่ะ
‪แม่บอกว่าพอหนูโตขึ้น ‪หนูก็จะได้ใช้ของที่ดีขึ้นไปอีก
‪แม่ก็เลยกำลังตั้งใจทำมันอย่างเต็มที่ค่ะ
‪อย่างนี้นี่เอง
‪เยวอนจ๊ะ
‪เยวอน แม่ขอโทษนะ
‪โอ้ ลูกแม่ แม่ขอโทษนะ
‪เล่นสนุกไหมเอ่ย
‪ขอโทษนะ ลูกแม่
‪ฉันมาช้าไปใช่ไหมคะ ขอโทษค่ะ
‪หยุดขอโทษได้แล้วค่ะ
‪อะไรนะคะ
‪- คุณโดดประชุมเหรอคะ ‪- เปล่าค่ะ
‪หรือว่าคุณไปสายคะ
‪ไม่ค่ะ
‪- หรือว่าคุณไม่เคยสร้างผลงานเลยคะ ‪- ไม่ค่ะ ฉันไม่เคยทำแบบนั้นเลยค่ะ
‪นั่นสิคะ ทั้งที่คุณไม่เคยทำ ‪แล้วทำไมถึงทำเหมือนเป็นแบบนั้นคะ
‪มันจะทำให้คุณถูกเข้าใจผิดได้นะคะ
‪ทั้งบริษัทและลูกของคุณ
‪จะคิดว่าคุณดงจาทำอะไรผิดค่ะ
‪ตอนนี้คุณก็ทำได้ดีอยู่นี่คะ
‪ใช่ไหม แม่กำลังทำได้ดีอยู่ใช่ไหม
‪อือ
‪ถึงจะเหนื่อยเพราะเป็นแม่ที่ทำงานไปด้วย
‪แต่เธอดูเป็นผู้หญิงที่รักทั้งงานและลูก
‪ผมคิดว่าน่าจะเป็นคุณชินโบรัมครับ
‪- จองโบรัมครับ ‪- น่าจะเป็นคุณจองโบรัมครับ
‪ฟาดแหลกแบบนั้นถึงได้อ้วนไง
‪เลิกกินช็อกโกแลตชิปเลยนะ ‪ถ้าไม่อยากเป็นเหมือนเธอ
‪อือ นั่นล่ะแฟนนาย
‪ค่าความหดหู่เพิ่มขึ้นต่อหน้าต่อตาผม
‪ผมว่าน่าจะเป็นเพราะปากปีจอ ‪ของหัวหน้าฮัมนั่นแหละครับ
‪ชินเยนาล่ะ
‪ความเป็นไปได้ที่จะเป็นคุณชินเยนา…
‪พรุ่งนี้จะเป็นวันจัดงาน ‪แกรนด์โอเพนนิงของสาขาที่ 100 ค่ะ
‪ส่วนกิจกรรมจะจัดขึ้นปลายเดือนนี้ค่ะ
‪ใครๆ ต่างก็อิจฉาเธอนะครับ
‪เธอได้เลื่อนขั้นอย่างรวดเร็ว
‪ผมฟันธงเลยว่าเป็น…
‪- คุณชินโบรัมครับ ‪- จองโบรัมครับ
‪คุณจองโบรัมครับ
‪ยังเร็วเกินไปที่จะฟันธง
‪(ทีมการตลาด เอสพีบิวตี้ เกิดเดือนเมษายน ‪พลังงานลบ 90 เปอร์เซ็นต์)
‪(คุณ "ยมทูต" เชิญคุณ "คุกที่ไร้ลูกกรง" ‪เข้าห้องสนทนา)
‪(ฉันอยากอยู่ในโลกที่ไม่มีใครคอยจ้องมองฉัน)
‪(ตายได้โดยไม่เจ็บปวดจริงๆ เหรอคะ)
‪(มันถูกพัฒนาให้ช่วยจบชีวิตลงได้ ‪โดยไม่เจ็บปวดแน่นอน)
‪เดี๋ยวเราจะแก้ไขให้ครับ ครับๆ
‪บริษัทเอสพีบิวตี้ค่ะ
‪อะไรนะคะ
‪มีอะไรเหรอครับ
‪สาขาที่ 100 ยังไม่ได้ของสมนาคุณเลยครับ
‪คุณจองโบรัมบอกให้ส่งไปตอนบ่ายสาม ‪แต่โรงงานเข้าใจผิดเป็นห้าโมงครับ
‪ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ
‪นี่ เรื่องนี้มันแก้ไขได้ด้วยคำขอโทษเหรอ
‪เป็นไปได้เหรอที่งานเปิดตัวสาขาที่ 100
‪ไม่มีของสมนาคุณเลยสักชิ้น
‪ลูกค้าที่เห็นข้อความเชิญชวน
‪คงจะแห่มากันเต็มร้านแล้ว
‪วันๆ เอาแต่กินไม่หยุดปาก
‪ฉันคิดแล้วเชียวว่าหล่อนต้องเป็นแบบนี้
‪กะแล้วว่าหล่อนต้องเป็นแบบนี้
‪คุณโบรัม สรุปว่าตอนนี้ ‪ถึงไหนแล้วคะ ได้แพ็กของหรือยัง
‪ตอนนี้กำลังตรวจสอบคุณภาพอยู่ค่ะ
‪งั้นของก็น่าจะพร้อมประมาณสี่โมงนะคะ
‪- อีกประมาณหนึ่งชั่วโมง ‪- ค่ะ
‪ทางนั้นบอกว่าต่อให้เรียกคนงานมาทั้งหมด
‪ก็ไม่น่าจะแพ็กของได้เสร็จทันภายในสี่โมงค่ะ
‪เวรกรรม เราคงได้แจกของสมนาคุณ ‪แบบเปล่าเปลือย
‪โดยไม่มีกล่องบรรจุภัณฑ์แน่ๆ
‪โธ่เอ๊ย
‪เดี๋ยวฉันจะไปช่วยแพ็กของที่โรงงานค่ะ
‪ฉันจะไปด้วยค่ะ
‪เราก็จะไปด้วยครับ
‪ผมด้วยครับ
‪พวกคุณจะไปทำไม
‪ถ้าอยากให้เสร็จทันเวลา ‪ก็น่าจะต้องการคนเพิ่มนะคะ
‪ใช่ครับ เรามาก็เพื่องานนี้นี่ครับ
‪นั่นสิคะ ยิ่งมีลูกมือเพิ่มขึ้นก็ยิ่งดี
‪ระวังนะครับ
‪(เอสพีบิวตี้ โซล ‪เวลาแห่งการแต่งหน้า)
‪ทำไงดีคะ
‪ฉันได้แจ้งกับทางลูกค้าไปแล้วว่า
‪กิจกรรมแจกของสมนาคุณล่าช้าไปหนึ่งชั่วโมง
‪แต่นางแบบบอกว่าเธอติดคิวงานต่อไป
‪และกลับไปแล้วค่ะ
‪เราหาช่างสอนแต่งหน้ามาได้ ‪อย่างยากลำบากด้วยสิ
‪ฉันรอต่อไปไม่ได้แล้ว
‪จะทำไงดี
‪งั้นเดี๋ยวฉันเป็นให้ค่ะ
‪ไม่ได้นะคะ
‪นี่เป็นงานนางแบบเครื่องสำอางนะ
‪คนนั้นดูไม่เลวนี่
‪คุณรยอนช่วยหน่อยได้ไหมคะ
‪ขอร้องล่ะค่ะ
‪ฉันไม่ชอบทำอะไรฟรีๆ ‪เดี๋ยวคุณเลี้ยงข้าวฉันด้วยนะคะ
‪ค่ะ ได้เลยค่ะ
‪ค่ะ เราจะมาใช้ไฮไลต์ของเอสพีบิวตี้
‪ซึ่งเป็นสินค้าที่ได้รับความนิยมที่สุด ‪ในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน
‪เพื่อทำให้ใบหน้าสว่างขึ้นค่ะ
‪แค่ปัดลงตรงบริเวณทีโซน โหนกแก้ม
‪ก็จะทำให้ใบหน้าดูผ่องขึ้น ‪และดูมีมิติขึ้นด้วยนะคะ
‪จากนั้นก็ไปต่อกันที่แก้ม
‪ฉันจะใช้สีคอรัลปัดลงบนแก้ม
‪ซึ่งเป็นสีที่น่าจะได้รับความนิยม ‪ในฤดูใบไม้ผลิที่จะมาถึงนี้ค่ะ
‪ฉันจะปัดแบบไม่หนักจนเกินไป ‪ทำให้ดูเป็นธรรมชาติค่ะ
‪เรื่องนางแบบเมื่อกี้คุณคงตกใจสินะคะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ฉันก็แค่อยากจะช่วยเฉยๆ
‪อย่าใส่ใจเลยนะคะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันไม่ได้กินสเต๊กมานานมากแล้วค่ะ
‪อร่อยไหมคะ
‪ครับ อร่อยดีครับ
‪โอ้ มีเห็ดด้วยเหรอ
‪อร่อยจังนะคะ
‪ลองชิมนี่ดูสิคะ
‪ขอบคุณครับ
‪เป็นไงคะ
‪ผมยังไม่ได้กินเลยครับ
‪ไม่อร่อยเหรอคะ
‪น่าจะอร่อยนะครับ
‪ฉันขอเข้าห้องน้ำสักครู่ค่ะ
‪คุณชินเยนาเหรอครับ
‪อือ
‪ฉันว่าคนที่คิดจะฆ่าตัวตายคราวนี้ ‪น่าจะเป็นชินเยนา
‪คุณจองโบรัมล่ะครับ
‪ไม่ใช่จองโบรัมหรอก
‪เธอดูเป็นคนที่อ่อนโยน ‪และเชื่อมั่นในตัวเองสูงด้วย
‪ร้านสเต๊กอย่างเด็ดเลยค่ะ
‪เนื้อข้างนอกเกรียม ข้างในเป็นสีชมพู
‪แต่เนื้อกลับนุ่มอย่างกับชีส ‪กรอบนอกนุ่มในของแท้
‪คราวหน้าไปกินด้วยกันนะคะ
‪ตอนที่ถูกหัวหน้าฮัมต่อว่า ‪ผมเห็นเธอทำหน้าหงอยๆ นะ
‪นั่นเป็นเรื่องปกติของคนทั่วไป ‪ไม่เกี่ยวกับความเชื่อมั่นหรอกนะ
‪มีใครบ้างที่ไม่เจ็บเวลาที่ถูกมีดเฉือน
‪ทุกคนต่างก็รู้สึกเจ็บปวด ‪และมีรอยแผลเป็นกันทั้งนั้น
‪แต่ผมไม่เห็นเหตุผลอะไร ‪ที่จะชี้ขาดได้ว่าเป็นคุณชินเยนานะครับ
‪ไม่รู้สึกถึงมุมที่แปลกๆ ของชินเยนาเหรอ
‪นอกจากเรื่องที่พูดมากไปหน่อยก็ไม่…
‪เธอไม่ได้กินเลยสักนิด
‪เธอหั่นอาหารเป็นชิ้นเล็กๆ ‪แล้วก็เอาแต่พูดไม่หยุด
‪ฉันไม่ได้กินสเต๊กมานานมากแล้วค่ะ อร่อยไหมคะ
‪โอ้ มีเห็ดด้วยเหรอ
‪ซอสอร่อยมากเลยนะคะ
‪แล้วก็เอาแต่ถามคำถามที่ไร้สาระ
‪เป็นไงคะ อร่อยไหมคะ
‪ผมยังไม่ได้กินเลยครับ
‪เธอเอาแต่พูดว่าอร่อยทั้งที่ไม่ได้กิน
‪ฉันก็ว่าอร่อยเหมือนกันค่ะ
‪แล้วก็วางส้อมที่กำลังจะเข้าปาก
‪สิ่งที่เธอกินจริงๆ
‪มีแค่เศษเห็ดเล็กๆ ชิ้นเดียว
‪ผมไม่รู้เลยครับ ผมคิดว่าเธอกินไปเยอะมาก
‪ดูจากหุ่นของคุณผู้ช่วยแล้ว ‪ก็ไม่เห็นจะต้องอิจฉาใครเลยนี่คะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ความจริง ฉันแอบสงสัยอยู่ว่า ‪ทำไมที่มือของชินเยนา
‪ถึงมีแผลอยู่
‪ทั้งที่เธอกินเห็ดชิ้นเล็กๆ แค่ชิ้นเดียว
‪เธอกลับใช้นิ้วล้วงคอให้อาเจียนออกมา
‪เธอคงไม่ได้เพิ่งเคยทำ
‪เพราะงั้นที่มือของเธอก็เลยเป็นแผล
‪หัวหน้าเลยขอให้คุณชินเยนาเลี้ยงข้าวสินะครับ
‪เธอคลั่งผอมงั้นเหรอ
‪ทำไมล่ะครับ
‪ไม่รู้สิ
‪คงมีแค่ชินเยนาที่รู้คำตอบ
‪พระบิดาที่สถิตในสวรรค์
‪โปรดช่วยนำทางให้ลูกรอดพ้น ‪จากสิ่งยั่วยุและปีศาจร้ายด้วยเถิด
‪ได้โปรดช่วยลูกด้วย
‪ได้โปรด
‪(เอสพีบิวตี้ โซล)
‪วันนี้ทุกคนมีเวลาไหม ไปกินเลี้ยงหลังเลิกงานกัน
‪อย่าคิดเผ่นกลับบ้านไปก่อนล่ะ
‪ลำไยไม่มีใครเกิน
‪ดูก็รู้ว่าอยากกินเหล้าด้วยเงินของบริษัท
‪คุณโบรัม ขออะไรหวานๆ หน่อยสิ
‪นี่ค่ะ เชิญทานได้ตามต้องการเลยค่ะ
‪ยอดเลย ขอบใจนะ ฉันเอาอันนั้น
‪โห จองโบรัม
‪โอ้ หยุดกินของพวกนี้สักทีเถอะ โธ่
‪นี่ เดี๋ยวหมูก็มาขอเป็นเพื่อนหรอก
‪พอเลยค่ะ ต่อให้หัวหน้าจะพูดยังไง
‪ฉันก็เลือกที่จะเป็นหมูที่แข็งแรงค่ะ
‪เอาเถอะ
‪- นี่ เสมียนอู ‪- ครับ
‪รู้ใช่ไหมว่าวันนี้มีกินเลี้ยง
‪ต้องอยู่ตลอดงานนะ
‪คุณผู้ช่วยทานหน่อยสิคะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪คุณยุ่งมากเพราะต้องเตรียมงานเปิดสาขานี่คะ
‪ช่วงนี้เหมือนคุณไม่ค่อยทานอะไรเลย ‪ฉันเป็นห่วงน่ะค่ะ
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪คิดซะว่าเติมน้ำตาลให้ร่างกาย
‪ทานสักหน่อยนะคะ
‪คุณโบรัม คุณไม่อายกับรูปร่างแบบนั้นเลยเหรอคะ
‪คุณไม่อยากถูกหัวหน้าฮัมตำหนินี่คะ ‪แค่คุณตั้งใจจริงก็พอ
‪- คุณผู้ช่วย ‪- เพราะอะไรกัน
‪ทำไม…
‪คุณถึงได้ยัดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยากกิน ‪เข้าปากแบบนั้นคะ
‪หักห้ามใจไม่เป็นเหรอคะ มันเพราะอะไรกัน
‪ขอโทษนะคะ ฉันยุ่งวุ่นวายเกินไปสินะคะ
‪ช่วงนี้คุณคงจะเครียดมากใช่ไหมคะ
‪ขอโทษค่ะ คุณโบรัม
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪พักผ่อนเถอะนะคะ
‪ผอมมากเลย
‪อิจฉาชะมัด
‪ฉันเองก็อยากลองมีหุ่นแบบนั้นดูสักวันจัง
‪- แต่ชาตินี้คงได้แค่ฝัน ‪- ฉันก็ได้แค่ฝัน
‪นี่
‪ผอมจนน่าขยะแขยง
‪- เตะสักหน่อยกระดูกคงหัก ‪- ลองเตะดูไหม
‪พูดอะไรบ้าๆ
‪- ฉันเกลียดคนผอมแบบนั้น ‪- เหมือนกัน
‪ฉันได้ยินนะ ได้ยินทุกอย่าง
‪ขอร้องล่ะ หยุดสักที
‪น่าขยะแขยง
‪คุณชินเยนาดูน่าเป็นห่วงมากครับ
‪ค่ายังสูงขึ้นเรื่อยๆ ครับ
‪ถ้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับชินเยนา
‪บางทีอาจจะเป็นวันนี้ก็ได้
‪เอาล่ะ
‪เรื่องงานเปิดสาขาที่ 100 ‪ถือว่าทุกคนทำได้ดีมากๆ
‪มาดื่มเพื่อเอสพีบิวตี้กัน
‪เอสพี
‪- บิว… ‪- ทำดีมากเลยค่ะ
‪ทำดีมากเลยค่ะ
‪โธ่ อะไรกัน ผู้ช่วยชิน
‪ถ้าจะไม่ดื่มเหล้าแล้วมาที่นี่ทำไม
‪ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย…
‪เพราะงี้ถึงได้ผอมแห้งแบบนั้นไง
‪ถ้าผู้หญิงผอมแห้งเกินไปจะทำให้ดูไม่มีราศีนะ
‪หยุดกินสักทีเถอะ
‪คนนี้ก็หุ่นอ้วนบึ้บบั้บเกินมาตรฐาน
‪ส่วนนี่ก็ดีแต่ผอมลงพรวดๆ
‪ทั้งคู่ควรจะทำอะไรให้พอดี ‪แบบค่อยๆ พรวด ค่อยๆ บึ้บบั้บ…
‪อะไรเนี่ย
‪ทานให้อร่อยนะครับ
‪คุณพระ สงสัยจะมีกระดูกด้วย
‪กระดูก…
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪เถ้าแก่ครับ ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอครับ
‪ทางโน้นครับ
‪- เวรกรรมแท้ ‪- สมน้ำหน้า
‪นี่ ระวังกระดูกด้วยนะ
‪คุณผู้ช่วยคะ
‪คุณโอเคไหมคะ
‪สีหน้าคุณดูไม่ดีเลยค่ะ
‪นั่นสิคะ
‪สงสัยช่วงนี้จะเหนื่อย
‪คุณดูผอมลงกว่าเดิมอีกนะคะ
‪พอสักที
‪น่าจะเพิ่มน้ำหนักสักหน่อยนะ ทานเถอะค่ะ
‪ทำไมทุกคนจะต้องสั่งให้ฉันทำนั่นทำนี่ด้วย
‪ผอมจนหนังติดกระดูกแต่ลงพุงซะงั้น
‪เนื้อตรงเอวปลิ้นเป็นแหนมเชียว
‪ผอมจนน่าขยะแขยง
‪คุณต้องเพิ่มน้ำหนักสักหน่อยแล้วล่ะ
‪แต่ก่อนเธอคงจะอ้วนมากสินะ
‪พอเถอะ ได้โปรดพอสักที
‪ผู้ช่วยครับ
‪คุณผู้ช่วย
‪โธ่เอ๊ย
‪หัวหน้าทีมครับ ข้อมูลกลับมาแล้วครับ ‪แต่ค่าพลังงานลบ…
‪- แยกย้ายกันไปตามหาเถอะ ‪- ครับ
‪คุณผู้ช่วยครับ
‪ไม่นะ
‪ห้องที่…
‪หนึ่ง…
‪หนึ่งหก…
‪(ชินเยนา ผู้ช่วย ‪พลังงานลบ 98 เปอร์เซ็นต์)
‪(ไนโตรเจน)
‪คุณผู้ช่วย
‪ผู้ช่วยครับ
‪คุณผู้ช่วย
‪(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองอิน)
‪รู้สึกดีขึ้นหรือยังครับ
‪คุณช่วยฉันไว้ทำไมคะ
‪ทำไมคุณถึงคิดจะตายล่ะครับ
‪อะไรที่ทำให้คุณผู้ช่วยรู้สึกแย่ขนาดนั้น
‪ฉันไม่รู้เลยค่ะ
‪ว่าทำไมจะต้องมีชีวิตอยู่แบบนี้
‪และฉันมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร
‪ทำไมคุณถึงหมกมุ่น ‪กับการมีรูปร่างที่ผอมขนาดนั้นครับ
‪หมกมุ่นเหรอคะ
‪ถ้าผมทำให้คุณไม่พอใจก็ขอโทษครับ
‪ได้ยินว่าคุณจะอ้วกทันทีหลังกินอาหาร
‪คนปกติทั่วไป
‪คงไม่มีทางเข้าใจหรอกค่ะ
‪คุณผู้ช่วยผอมกว่ามาตรฐานไปมากเลย
‪ตอนเด็กฉันอ้วนมากค่ะ
‪จนกระทั่งเรียนม.ปลาย
‪(ชินเยนา)
‪บ้าเอ๊ย นายมาฉีดยาฆ่าเชื้อใส่ฉันทำไม
‪- นี่ ยัยอหิวาต์ เฮ้ยๆ ‪- ทำอะไรเนี่ย
‪ฉันฆ่าเชื้อให้นางอยู่ไง
‪ช่วงนี้โรคอหิวาต์ระบาดในหมู
‪ตอนม.ปลาย ฉันถูกเรียกว่ายัยอหิวาต์ ‪มาตลอดสามปีค่ะ
‪เพราะช่วงนั้นโรคอหิวาต์ระบาดหนักในหมู
‪- เอามานี่หน่อย ‪- อี๋ กลิ่นสาบหมู
‪- ฉีดขวา ฉีดซ้าย ฉีดบน ‪- เอาไปทำหมูต้มได้แล้วมั้ง
‪- นี่ นั่นแฟนนายนี่ ‪- พูดอะไรเนี่ย
‪- ไปสารภาพรักกับเธอซะสิ ‪- เหมาะสมกับนายดีนะ
‪- แหวะ เหม็นชะมัด ‪- เหมาะสมกับผีน่ะสิ
‪- ทงคัตสึเหรอ ‪- ฉันได้กลิ่นทงคัตสึนะ
‪เย็นนี้กินทงคัตสึไหม
‪ฉันอยากกินโพซัมนะ
‪- โพซัมก็ไม่เลวเหมือนกันนะ ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪แต่คุณรู้ไหมคะ
‪หมูจะไม่ได้เห็นท้องฟ้าเลยตลอดชีวิต
‪พวกสุกรจะถูกขังอยู่ในแทงก์และถูกฝังค่ะ
‪สุกรกว่า 1,300 ตัว…
‪ฉันเลยคิดว่าฉันควรจะตายไปซะ
‪ถ้าจะต้องอยู่โดยไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน
‪นั่นจึงทำให้ฉันคิดว่าถ้าฉันอ้วน ‪ฉันก็จะไม่สามารถตายได้ตามที่ใจต้องการ
‪มันเริ่มตั้งแต่ตอนนั้นค่ะ
‪ที่ฉันล้วงคอให้อ้วก
‪ฉันอดอาหารโดยไม่กลัวตายค่ะ
‪ฉันกินเพื่อแค่ให้ฉันยังพอมีชีวิตอยู่ได้
‪ถ้าอิ่ม ฉันก็จะอ้วกทันทีค่ะ
‪พอลดน้ำหนักได้ คนรอบข้างก็ถามถึงเคล็ดลับ
‪แล้วก็พูดชื่นชมไปต่างๆ นานาค่ะ
‪ใส่เสื้อผ้าอะไรก็สวย แถมยังทำงานเก่งอีก
‪- อิจฉาสุดๆ เลย ‪- ฉันรู้สึกดีมากค่ะ
‪แล้วก็ภูมิใจในตัวเองด้วย
‪และฉันก็ตั้งใจทำงานมากๆ
‪จนได้รับการยอมรับค่ะ
‪แล้วทำไมคุณถึงเป็นทุกข์ขนาดนั้นครับ
‪ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันสามารถหลุดพ้น ‪จากสายตาของคนอื่นได้แล้ว
‪พออ้วนขึ้นก็ถูกทักว่าอ้วน
‪พอผอมก็ถูกทักว่าผอม ‪ฉันถูกวิจารณ์แบบไม่จบไม่สิ้นค่ะ
‪- ผอมมากเลย ‪- อิจฉาชะมัด
‪ฉันก็อยากลองมีหุ่นแบบนั้นดูสักวันจัง
‪นี่ ผอมจนน่าขยะแขยง
‪เตะสักหน่อยกระดูกคงหัก
‪ฉันเกลียดคนผอมแบบนั้น
‪ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน
‪พอฉันคิดจะเพิ่มน้ำหนักเลยกินอะไรสักหน่อย
‪ฉันก็คิดถึงอดีต
‪เลยอาเจียนออกมาทันทีค่ะ
‪มันเหมือนฉันถูกขังอยู่ในคุก ‪ที่หนีออกไปไหนไม่ได้ตลอดชีวิตค่ะ
‪ตอนนี้ฉัน…
‪เกลียดตัวเองมากๆ ค่ะ
‪ทำไงดีครับ ให้เรียกมาไหมครับ
‪ผมมาแล้วครับ
‪ผมไปที่บ้านของคุณชินเยนา ‪แล้วก็พาเธอมาที่นี่ครับ
‪ทำดีมาก
‪ครับ รีบเข้าไปเถอะครับ เธอรู้สึกแย่มากครับ
‪ไม่ล่ะ ชเวจุนอุง
‪นายนั่นแหละเข้าไป
‪อะไรนะครับ
‪เพราะนายเป็นคนพาชินเยนามาที่นี่
‪นายลองจัดการด้วยตัวเองดู
‪หัวหน้าทีมครับ
‪ทำไมล่ะ ได้เวลาที่เรา ‪ควรจะมอบหมายงานให้เขาได้ทำบ้างแล้วนี่
‪ผมจะทำได้เหรอครับ
‪ลองทำในแบบของนายดูเถอะ
‪ครับ
‪ในแบบของฉัน
‪ในแบบของฉันคือยังไงเหรอ
‪น้องสาวผมก็เคยเป็นเหมือนกันครับ
‪น้องสาวของผมก็เคยรู้สึกแย่ ‪กับเรื่องที่คล้ายกับคุณผู้ช่วยครับ
‪เธอเคยน้ำหนักขึ้นเกินสิบกิโล ‪เพราะต้องเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย
‪แต่เธอเป็นเด็กที่ร่าเริงมาก ‪ผมเลยคิดว่าเธอคงไม่แคร์อะไร
‪มาแล้วเหรอ
‪เอ่อ…
‪มันเป็นอะไรน่ะ
‪น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นทำให้เธอเลิกกับแฟนที่คบอยู่
‪และเธอก็หดหู่อย่างรวดเร็วครับ
‪คือว่า…
‪ตัวนี้เท่าไรเหรอคะ
‪โธ่ น้องใส่ไม่ได้หรอก
‪โทษนะครับ
‪เธอไม่ได้ขอลองใส่สักหน่อย ‪เธอถามราคาต่างหากครับ
‪ช่างเถอะ
‪ตอนแรกผมคิดว่าเดี๋ยวเธอก็คงจะดีขึ้น
‪แต่ไม่ใช่เลยครับ
‪สายตาของผู้คนคงจะเสียดแทง ‪จนเกินที่จะทนได้น่ะครับ
‪ออกมานะ ยังไม่ออกมาอีก
‪อย่าเพิ่งมายุ่งกับหนูจะได้ไหม
‪ไม่ได้ เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย
‪มีอะไรเนี่ย
‪ทำไมถึงไม่กินข้าวที่แม่ทำไว้ให้ ‪แล้วมาเก็บตัวอยู่แบบนี้
‪- ออกมากินข้าวเดี๋ยวนี้เลย ‪- ไม่เอา หนูไม่กิน
‪โธ่ ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ
‪แกโง่หรือไง
‪- แม่คะ ‪- ตอบมาสิ ฉันถามว่าแกโง่เหรอ
‪แกไม่ได้โง่สักหน่อย
‪แล้วทำไมจะต้องหูเบา ‪และเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อคนอื่นด้วย
‪คนที่ชอบตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกน่ะ ‪ต่อให้ลูกเพอร์เฟกต์แค่ไหน
‪คนพวกนั้นก็คงจะขุดคุ้ยหาข้อเสีย ‪และวิจารณ์ลูกอยู่ดี
‪ลูกจะปรับไปถึงเมื่อไหร่กัน
‪ชีวิตมันเป็นของลูกหรือของคนอื่นกันแน่
‪ต่อให้ใครจะว่ายังไง ‪ลูกก็ควรจะเข้าข้างตัวเองนะ
‪ลูกสวยจะตาย
‪แม่ตั้งใจเลี้ยงลูกแทบตายกว่าจะโตมาสวยแบบนี้
‪ผมว่าน้องสาวของผมในตอนนั้น ‪น่าจะคล้ายกับคุณผู้ช่วยเลยนะครับ
‪คุณจะโทษว่าเป็นเพราะฉันเหรอคะ
‪ถึงน้องของคุณจุนอุงจะเจอมันแค่ไม่นาน
‪แต่ฉันถูกคนอื่นตัดสินมาทั้งชีวิตค่ะ
‪ด้วยเหตุผลที่ว่าฉันอ้วน
‪ทำให้ฉันถูกขังอยู่ในคุกที่คนอื่นสร้างขึ้นมา ‪และไม่สามารถออกไปได้ค่ะ
‪ใช่ครับ ผมไม่เคยเจอเองกับตัว ‪เลยไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไร
‪มันก็จริงอยู่ว่าคนที่สร้างคุกนั้นขึ้นมา ‪และคนที่ขังคุณผู้ช่วยเอาไว้
‪อาจเป็นคนที่ทำให้คุณเจ็บปวดมาตลอดก็ได้ครับ
‪แต่ว่า…
‪ไม่ใช่คุณผู้ช่วยหรอกเหรอครับ
‪ที่เป็นคนล็อกประตูนั้น ‪จนคุณไม่สามารถออกมาได้
‪อย่าพยายามที่จะ…
‪สร้างรูปร่างที่คุณไม่ต้องการ ‪และรักษามันไว้เลยนะครับ
‪ร่างกายของคุณผู้ช่วย ‪ไม่ใช่ของใครแต่เป็นของคุณเอง
‪คุณผู้ช่วยควรหวงแหนและรักตัวเองนะครับ
‪ฉันอยากพาเธอออกมา
‪ฉันอยากช่วยเธอออกมา
‪แต่ฉันไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง
‪มันอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่…
‪กุญแจอยู่ในมือของฉันมาตั้งแต่แรก
‪(ชินเยนา ผู้ช่วย ‪พลังงานลบ 35 เปอร์เซ็นต์)
‪ปกติคุณจุนอุงพูดเก่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ
‪เพราะงั้นเธอควรทำให้เขาเห็นนะ รยอน
‪ว่าสิ่งที่สามารถช่วยผู้คนได้ไม่ใช่พลังวิเศษ
‪แต่เป็นน้ำหนักของคำพูด
‪เพราะเขาจริงใจไงล่ะ
‪ทิ้งประวัติปลอมซะ ‪และจัดการเรื่องลาออกด้วย
‪- จะไปไหนเหรอครับ ‪- ไปเคลียร์งานให้เรียบร้อย
‪เห็นคุณไปไม่ลา ผมเลยแอบน้อยใจอยู่
‪แต่คุณรยอนกลับนัดผมมาในที่แบบนี้
‪ทำเอาผมใจเต้นตึกตักสุดๆ เลย
‪เอ่อ จะว่าไป ‪ผมมีเรื่องสงสัยตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว
‪ถามมาได้เลยค่ะ
‪ขาของคุณรยอนเรียวสวยขนาดนี้
‪ทำไมถึงได้ใส่กางเกงปิดบังมันเอาไว้ล่ะ
‪กระโปรงทรงดินสอ ‪เหมาะกับรูปร่างแบบนี้ของคุณมากๆ นะ
‪ฉันอยากจะให้บทเรียนกับคนอย่างนายสักหน่อย
‪คุณรยอน คุณเป็นนักเลงเหรอ
‪คุณเป็นอะไรไป
‪อย่าพูดห้วนสิ ฉันอายุเยอะกว่าทวดของนายอีก
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪ก้น
‪- เอว ‪- ยัย…
‪หน้าอก
‪มันคือจุดที่นายเคยคุกคามทางเพศ
‪ถ้าฉันตอบโต้ด้วยคำพูดเหมือนกัน ‪ฉันก็กลัวว่านายจะไม่เข้าใจ
‪เธอบ้าไปแล้วเหรอ
‪นายต่างหากที่บ้า
‪ถ้าถูกสั่งสอนผ่านร่างกาย ‪นายคงจะเข้าใจได้อย่างถ่องแท้
‪จากนี้ไป ทุกครั้งที่นายทำให้คนอื่นเจ็บปวด
‪ลำไส้ของนายจะบิด
‪และต้องเข้าห้องน้ำแบบไม่มีหยุดพัก
‪กรรมที่ก่อด้วยปาก จงชดใช้ด้วยร่างกาย
‪ส่วนโทษอื่นๆ ที่เหลือ
‪อดใจรอตอนตายแล้วกัน
‪นี่
‪เฮ้ย
‪เดี๋ยวเถอะนะ ฉันอุตส่าห์เอ็นดูเธอ
‪นี่
‪มานี่เลย หยุดนะ
‪(มอริเชียส บราวน์)
‪เวลาที่คุณโบรัมได้ยินใครพูดจาเสียมารยาทกับคุณ
‪คุณเอาชนะมันยังไง ‪ถึงได้กลับมายิ้มได้อย่างรวดเร็วคะ
‪ฉันทำเป็นหูทวนลมไม่ได้เลยค่ะ
‪ความจริงฉันเองก็ไม่สบอารมณ์ ‪เวลาได้ยินคำพูดแบบนั้นค่ะ
‪แต่ฉันพอใจกับรูปร่างของฉันจริงๆ ค่ะ
‪เพราะงั้นมันเลยน่าจะทำให้ฉันลืมได้เร็วค่ะ
‪คุณอาจจะนึกภาพไม่ออก
‪แต่ตอนเด็ก ตัวฉันมีแต่กระดูกค่ะ
‪เพราะฉันไม่ค่อยสบายค่ะ
‪แต่ฉันก็แข็งแรงขึ้นราวกับมีปาฏิหาริย์ค่ะ
‪ไหนๆ ชีวิตก็มีแค่หนเดียว
‪ต่อให้ใครจะพูดยังไงก็ช่าง
‪ฉันตัดสินใจจะกินอาหารที่อยากกิน ‪และใช้ชีวิตอย่างสนุกค่ะ
‪แน่นอนว่าดูแลสุขภาพไปพร้อมกันด้วยค่ะ
‪สิ่งที่กำหนดความพึงพอใจของฉัน
‪คือตัวของฉันเองค่ะ
‪ขอบคุณสำหรับคำพูดดีๆ นะคะ คุณโบรัม
‪อร่อยมากเลยค่ะ
‪อร่อยจัง
‪(ทีมจัดการวิกฤต ‪พนักงาน ชเวจุนอุง)
‪ยังไม่กลับอีกเหรอ
‪ทำไม
‪ผมแค่กังวลน่ะครับ
‪ผมจะทำยังไงถ้าต่อไป ‪ผมต้องเจอกับคนที่ผมจับทางไม่ได้
‪จะทำยังไงได้ล่ะ
‪ต่อให้เป็นแบบนั้น ‪แต่การช่วยพวกเขาก็คืองานของเรา
‪การที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์นั้นได้
‪ก็อยู่ที่ตัวของพวกเขา
‪แทนที่เราจะเสนอวิธีแก้ไขปัญหา
‪เราควรปลอบใจ ‪เข้าอกเข้าใจและให้กำลังใจพวกเขา
‪เพราะโลกนี้มันโหดร้าย ‪จนยากที่จะได้ยินคำพูดพวกนั้น
‪อีกอย่าง…
‪นายไม่ได้อยู่คนเดียวมาตั้งแต่แรก
‪จะมัวกังวลอะไรกับเรื่องที่ยังไม่เกิด
‪โธ่
‪เข้าใจแล้วครับ
‪แต่หัวหน้าทีมครับ
‪มีอะไรอีก
‪ตอนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินน่ะครับ
‪ทำไมถึงให้ผมจัดการล่ะครับ
‪ฉันก็แค่คิดว่างานนี้น่าจะเหมาะกับนายน่ะ
‪วัดจากอะไรครับ
‪เรียกว่าเป็นเซนส์ของคนแก่ก็คงได้มั้ง
‪รีบกลับไปได้แล้ว
‪ครับ
‪เฮ้อ
‪งั้นผมเลิกงานก่อนนะครับ
‪อย่าอยู่ดึกเกินไปนะครับ
‪(บทส่งท้าย)
‪ปวดแขนเป็นบ้าเลย
‪เข้ามาได้
‪อะไรเนี่ย ยังมีอีกเหรอ
‪นี่เป็นบัญชีรายชื่อที่เขียนด้วยมือครับ
‪ให้ตายเถอะ เพราะเจ้าไวรัสตัวร้ายแท้ๆ ‪ทำเอาจูมาดึงชุลมุนวุ่นวายไปหมด
‪ทำดีมาก ทีมนำทางคงจะเหนื่อยที่สุดเลย
‪เราไม่เป็นไรครับ
‪ถึงสมัยนี้อะไรๆ ก็สะดวก ‪แต่ก็ใช่ว่าจะดีไปซะหมด
‪ยิ่งสะดวกสบายมากเท่าไร
‪แต่ถ้าไม่เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า ‪เราคงได้เจอกับสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านี้แน่
‪ผมว่าเราควรจะมีเครือข่ายสำรอง ‪หรือติดตั้งระบบแบ็กอัปเอาไว้นะครับ
‪ใช่แล้ว
‪เพราะงั้น…
‪เข้ามาได้
‪นี่คือเอกสารเรื่องการตรวจสอบระบบ
‪การจัดการเครือข่ายที่ต้องอนุมัติครับ
‪ทีมจัดการระบบได้ฝากให้ผมเอามาให้ท่านครับ
‪เดี๋ยวเถอะ
‪มีใครบางคนส่งข้อความส่วนตัวมาหาฉันค่ะ
‪ผมเจอกลุ่มคนที่เอาการฆ่าตัวตาย ‪มาใช้เป็นช่องทางหาเงินครับ
‪หยุดเลย อย่าทำอะไรไร้สาระ
‪ฉันจะจับแก๊งต้มตุ๋นพวกนั้นเอง
‪ไอดีคือ "ยมทูต" งั้นเหรอ
‪ผมเองก็ขอร่วมด้วยครับ
‪แต่เราตกลงกันแล้วว่าจะมาตายด้วยกันนี่ครับ
‪หมอนั่นมาแล้วครับ
‪เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ครับ
‪ฉันตายไปแล้วหนึ่งครั้ง ไม่มีอะไรที่ฉันกลัวอีกแล้ว
‪เขาคงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪เราต้องจับคนคนนั้นให้ได้นะครับ
‪ชเวจุนอุง
‪งานที่เราทำคืออะไร
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง