‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เธอ…
‪ทำไมเธอถึงอยู่ที่นั่น
‪ไม่สิ
‪ทำไมฉันถึงอยู่ที่นั่น
‪คุณหมายถึงที่ไหนคะ
‪ในฝันร้าย
‪ยมทูตทุกตนต่างก็จดจำ ‪ชีวิตสุดท้ายของตัวเองได้
‪ฉันเองก็เหมือนกัน
‪ค่ะ ถึงฉันจะไม่อยากจำก็เถอะ
‪ความทรงจำในอดีตชาติของเธอ
‪มีฉันด้วยงั้นเหรอ
‪ไม่มีค่ะ
‪ชาติที่แล้วฉันก่อกรรมเอาไว้เยอะ
‪ไม่มีทางที่ชาตินั้นเราจะได้พบปะกัน
‪หรือเดินเฉียดกันอย่างแน่นอนค่ะ
‪มันก็แค่ฝันร้าย
‪อย่างที่คุณบอกค่ะ
‪นั่นสิ
‪มันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น
‪ฉันไม่น่าพูดถึงมันเลย
‪ลืมมันซะเถอะ
‪(จดหมายแนะนำตัวสุดอัศจรรย์ ‪วิธีการเขียนจดหมายแนะนำตัว)
‪(ตอน 9: สักวันหนึ่งเพราะเธอ)
‪ชเวจุนอุง ตื่นขึ้นมาได้แล้ว
‪นี่ไม่ใช่แค่สายตะวันโด่งนะ ‪พระอาทิตย์ทำท่าจะตกดินแล้วด้วย
‪ตื่นขึ้นมาเร็วเข้า
‪- แม่ครับ ขออีกห้านาที ‪- ยังไม่ตื่นอีก
‪- โธ่เอ๊ย ยังไม่ตื่นอีกเหรอ ‪- แม่ครับ
‪ทำไมมาบ่นผมแต่เช้าเลยเนี่ย
‪เฮ้อ
‪แม่เหรอ
‪อือ ว่าไง
‪เอ่อ…
‪- แม่จริงๆ เหรอ ‪- โธ่
‪แหงล่ะ ฉันคือแม่ของแกไง
‪นี่มันอะไรกัน
‪แล้วหัวหน้าทีมกับคุณผู้ช่วยล่ะ
‪อะไรเนี่ย คนว่างงานเรียกหาหัวหน้าทีม ‪กับผู้ช่วยงั้นเหรอ
‪สงสัยจะหางานเยอะจนเพี้ยนไปแล้ว
‪เดี๋ยวเถอะนะ ทำไมพูดแบบนี้กับพี่ล่ะ
‪หนูพูดอะไรผิดเหรอ
‪ก็เขาว่างงานอยู่จริงๆ นี่
‪แม่จ๋า
‪มินยอง
‪แม่ครับ มินยอง
‪แม่จ๋า
‪โธ่เอ๊ย
‪คุณจุนอุง คุณควรตื่นได้แล้วนะ
‪ไม่เอา ผมอยากนอนต่ออีกสักห้านาที
‪คุณจุนอุงครับ
‪โอ้ ไม่นะ
‪ไม่นะ ไม่จริง
‪คุณคงคุ้นเคยกับบริษัทแล้วสินะครับ
‪ถึงนอนหลับที่นี่ได้
‪แต่น่าเสียดายนะครับ
‪ถ้าไม่ตื่นก็คงได้เป็นพนักงานประจำแล้ว
‪โห
‪เกือบด่ายมทูตแล้วไงเรา
‪โอ้โฮ
‪(ปิดร้านชั่วคราว ‪เนื่องจากเหตุผลส่วนตัว)
‪มีอะไรหรือเปล่านะ
‪มีเรื่องอะไรเหรอ ถึงได้ปิดร้านน่ะ
‪คุณเป็นใครคะ
‪หือ
‪ฉันถามว่าคุณเป็นใครคะ
‪รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายขนาดไหน
‪คุณคือใครครับ
‪ฉันไง ไอ้เวร
‪อะไรเนี่ย
‪อ๋อ
‪เถ้าแก่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
‪ค่ะ เธอไม่ค่อยสบายค่ะ
‪- ตรงไหนครับ เป็นหนักไหม บาดเจ็บเหรอครับ ‪- คะ
‪เอ่อ
‪ผมกินต็อกบกกีได้เฉพาะของร้านนี้น่ะครับ
‪พอไม่ได้กินแล้วจะเหวี่ยงหน่อยๆ
‪- อ๋อ ค่ะ ‪- ครับ
‪ฮัลโหลค่ะ
‪ใช่แล้วค่ะ
‪อยู่ม.2 เหรอคะ
‪ได้สิคะ ฉันสอนได้ทุกวิชาเลยค่ะ
‪ค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันจะทักไปหานะคะ
‪ค่ะ
‪เธอจะปิดร้านไปสักพักค่ะ
‪คุณเป็นติวเตอร์ส่วนตัวเหรอครับ
‪ค่ะ ทำไมเหรอคะ
‪พอดีหลานผมเรียนอยู่ม.ต้นน่ะ
‪งั้นเหรอคะ ฉันเป็นติวเตอร์สอนเด็กม.ต้นค่ะ
‪ฉันดรอปเรียนอยู่ก็เลยมีเวลาค่อนข้างเยอะ
‪ถ้าคุณสนใจละก็
‪ค้นหาชื่อชเวมินยอง ‪ในแอป "ครูใกล้บ้าน" ได้เลยนะคะ
‪คุณดรอปเรียนอยู่นี่เอง
‪ค่ะ ฉันต้องหาเงินน่ะค่ะ
‪แต่นี่เป็นความลับ อย่าบอกแม่ฉันนะคะ
‪ครับ
‪เอ่อ คือ…
‪งั้นไว้ติดต่อมานะคะ
‪(ปิดร้านชั่วคราว ‪เนื่องจากเหตุผลส่วนตัว)
‪(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโซล)
‪จุนอุง จุนอุง
‪- เอาเครื่องกระตุ้นหัวใจมา ‪- ค่ะ
‪กรณีที่คุณเข้าใกล้ร่างจริง
‪จะทำให้เกิดความผิดพลาดระหว่าง ‪ห้วงเวลาของร่างชั่วคราวและร่างจริงครับ
‪นายอาจลืมใบหน้าของนายเองได้
‪ถ้าเป็นแบบนั้น นายก็จะเข้าร่างไม่ได้
‪พูดง่ายๆ ก็คือคุณจะตายครับ
‪มาถึงได้แค่ตรงนี้…
‪โธ่เอ๊ย บอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นอะไร
‪แม่กินยาแล้ว
‪โธ่ ทำไมขี้บ่นแบบนี้เนี่ย เข้าใจแล้ว แค่นี้นะ
‪สวัสดีครับ
‪อ๋อค่ะ
‪ใช่เถ้าแก่ร้านของว่างจองอิมหรือเปล่าครับ
‪ใช่ค่ะ
‪อ๋อ
‪นอกจากร้านเถ้าแก่แล้ว ‪ผมกินต็อกบกกีร้านอื่นไม่ได้เลยครับ
‪ตั้งแต่เกิด ผมกินต็อกบกกี ‪ร้านเถ้าแก่ร้านเดียวมาตลอดน่ะครับ
‪อ๋อ งั้นเหรอคะ ‪แต่ทำไมฉันถึงไม่คุ้นหน้าเลยล่ะ
‪แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่ได้เป็นลูกค้าขาประจำ
‪แค่นานๆ ไปที
‪พอดีช่วงนี้มีธุระเลยไม่ค่อยได้ไป
‪อ๋อ
‪ว่าแต่ทำไมมาที่นี่…
‪การเจอกันในโรงพยาบาล ‪มันไม่ใช่เรื่องดีซะด้วยสิ
‪เพื่อนผมอยู่ที่นี่น่ะครับ
‪อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‪ส่วนฉัน ลูกชายฉันอยู่ที่นี่น่ะค่ะ
‪จริงด้วยสิ ผมเห็นคุณปิดร้าน
‪อ๋อ
‪ช่วงนี้ฉันอ่อนแอปวกเปียก ‪จนลูกสาวบ่นไม่หยุดปาก
‪เลยปิดไปสักพักน่ะค่ะ
‪โอ้ คุณคงไปที่ร้านมาเสียเที่ยวสินะ
‪ไม่เลยครับ
‪อย่างน้อยก็ได้เจอที่นี่ ดีจังนะครับ
‪นั่นสิคะ สงสัยจะมีวาสนาต่อกัน
‪โอ้ๆ
‪เป็นไงบ้างครับ
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪ช่วงนี้พออายุมากขึ้น
‪ก็ทำให้ทรงตัวได้ลำบาก
‪ขอบคุณนะคะ
‪เอาไว้ทีหลังถ้าคุณไปที่ร้าน ‪ฉันจะแถมให้เยอะๆ เลยค่ะ
‪ฉันต้องไปเช็ดตัวให้ลูกชายก่อนค่ะ
‪เขาเป็นอะไรไปน่ะ
‪ผมก็ไม่รู้ครับ นั่งเป็นหมาหงอยทั้งวันเลย
‪ชเวจุนอุง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪ไม่มีครับ
‪ถ้าไม่มีอะไรก็ดึงสติกลับมาซะ
‪ครับ ผมจะดึงสติกลับมาครับ
‪โธ่เอ๊ย
‪บอกแล้วไงครับว่าผมจะดึงสติกลับมา
‪โอ๊ะ
‪นี่มันอะไรครับ
‪จนถึงตอนนี้ เคสที่มีพลังงานลบสูงที่สุด
‪คือนัมกุงแจซูที่ 98 เปอร์เซ็นต์ครับ
‪นี่เป็นเคสเสี่ยงสูงครับ
‪- โชคดีที่ติดตามตำแหน่งได้ครับ ‪- ไปเถอะ
‪เฮ้อ
‪โธ่ เรามาวาร์ปไปกันเถอะครับ
‪ตอนนี้ 99 เปอร์เซ็นต์แล้ว
‪มีกล้องวงจรปิดเพียบเลย
‪โอ๊ะ
‪- ชเวจุนอุง ‪- คุณจุนอุง
‪นี่ ชเวมินยอง
‪ชเวมินยอง จะบ้าหรือไง
‪นายนั่นแหละ บ้าแล้วเหรอ
‪- คือผมไม่ได้เอานามบัตรมา ‪- ครับ
‪เดี๋ยวผมจะทิ้งเบอร์ไว้ให้ในมือถือคุณครับ
‪เราจะออกค่าซ่อมรถ
‪รวมถึงจ่ายค่าทำขวัญ ‪สำหรับผลกระทบทางจิตใจด้วยครับ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
‪ค่ะ ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪แกโอเคไหม
‪ฉันเห็นมันอยู่แถวๆ บ้านที่ฉันไปสอนพิเศษ ‪ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้ว
‪พอดีเห็นมันอยู่บนถนนก็เลยไปช่วยมาน่ะค่ะ
‪คุณคือลูกค้าที่เจอตอนนั้นใช่ไหมคะ
‪เกือบเป็นเรื่องแล้วนะครับ ‪จู่ๆ ก็วิ่งไปแบบนั้นได้ยังไงกัน
‪คุณต้องห่วงตัวเองบ้างสิ
‪นั่นสินะคะ
‪แต่ทันทีที่เห็นมัน ‪ฉันก็คิดแค่ว่าจะต้องช่วยมันไว้น่ะค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ครับ
‪แต่ว่า…
‪ถึงฉันจะช่วยมันไว้ก็จริง ‪แต่ฉันไม่สามารถเอามันไปด้วยได้ค่ะ
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ
‪- เดี๋ยวเรารับไว้เองค่ะ ‪- เอ่อ เราเหรอครับ
‪เอ่อ งั้นขอฝากด้วยนะคะ
‪มันชื่อว่าเจ้าคงค่ะ
‪นี่ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ใครเหรอ นายทำเหมือนรู้จักเธอเลย
‪น้องสาวผมครับ
‪นิสัยชอบวิ่งพรวดพราดคงมาจากสายเลือดสินะ
‪ผมจัดการได้อย่าง…
‪เรียบร้อยดีแล้วครับ แต่ว่า…
‪คิดจะทำไงเหรอครับ ‪เราคงเอามันไปจูมาดึงไม่ได้ด้วยสิ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪มันคือเคสของเรา
‪- อะไรนะครับ ‪- นี่…
‪น้องหมาเนี่ยนะครับ
‪(ข้อมูล ‪พลังงานลบ 94 เปอร์เซ็นต์)
‪ผมคิดว่าแอปเรดไลต์จะมีแต่มนุษย์
‪มันไม่ได้จำกัดแค่เฉพาะมนุษย์เสมอไปครับ
‪แต่นี่เป็นเคสที่หาได้ยาก ‪ผมเลยคิดว่าเป็นความผิดพลาดของแอป
‪เพราะผมเองก็เพิ่งเคยเห็นสัตว์ ‪คิดฆ่าตัวตายครั้งแรก
‪มันก็เหมือนมนุษย์นั่นแหละ
‪และมันก็คงจะมีเหตุผลที่คิดฆ่าตัวตาย
‪ส่วนเราก็ต้องตามหาเหตุผลนั้น
‪และช่วยมันให้ได้
‪กับสัตว์ก็ไม่มีข้อยกเว้น
‪เจ้าของอาจจะกำลังตามหามันอยู่
‪ลองไปโรงพยาบาลสัตว์แถวนี้ก่อนเถอะ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪(โรงพยาบาลสัตว์)
‪โอ้
‪สวัสดีครับ
‪น้องชื่อเจ้าคงครับ ‪พอจะมีประวัติเจ้าของไหมครับ
‪(ชื่อสัตว์ป่วย: เจ้าคง)
‪ไม่มีสัตว์ที่ถูกบันทึกด้วยชื่อเจ้าคงเลยค่ะ
‪เอ่อ จริงเหรอครับ
‪- เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับ ‪- ค่ะ
‪ผมพอจะขอข้อมูลของสุนัข ‪ที่ชื่อเจ้าคงหน่อยได้ไหมครับ
‪ใช่เจ้าคงตัวนี้หรือเปล่าคะ
‪แค่ชื่อเหมือนสินะครับ
‪ขอบคุณครับ
‪(โรงพยาบาลสัตว์)
‪น้องไม่มีประวัติรักษาในโรงพยาบาลของเราค่ะ
‪ดูจากการที่มีปลอกคอ
‪แปลว่ามันเคยมีบ้านอยู่
‪เป็นไปได้ไหมครับว่าเจ้าของจะทำมันหาย
‪ถ้าทำหายก็ควรจะหายแถวๆ บ้านค่ะ
‪ปกติแล้ว น้องหมามักจะหาทางกลับเอง ‪จนถึงละแวกใกล้บ้านค่ะ
‪ฉันว่าคงไม่ใช่น้องหมาแถวนี้หรอกค่ะ
‪เดี๋ยวฉันจะตรวจร่างกายของเจ้าคงดูก่อนนะคะ
‪ค่ะ
‪มันเคยมีบ้าน แล้วทำไม…
‪แปลว่ามันอาจจะถูกทิ้งไงล่ะ
‪เจ้าคงได้กินน้ำและกำลังพักผ่อนอยู่ข้างในค่ะ
‪มันอายุประมาณ 13 ปีได้แล้วล่ะค่ะ
‪มันตัวเล็กเท่าเมล็ดถั่วเนี่ยนะครับ
‪- สิ่งที่เห็นไม่ใช่สิ่งที่เป็นเสมอไปนะคะ ‪- มันหลุดออกมานานหรือยังครับ
‪ดูจากการที่มีคราบน้ำตาบริเวณดวงตา
‪น่าจะหลุดออกมาได้ประมาณสามอาทิตย์แล้วค่ะ
‪แต่ดูเหมือนว่ามันจะได้รับการดูแลช่องปากอย่างดี
‪- แล้วสภาพร่างกายล่ะคะ ‪- คือว่า…
‪ค่อนข้างแย่เลยค่ะ
‪ทำไมครับ แย่แค่ไหนเหรอครับ
‪น่าจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้วล่ะค่ะ
‪มันอายุมากแล้วด้วย
‪สภาพมันเป็นแบบนี้ เจ้าของก็น่าจะรู้แล้วล่ะค่ะ
‪ทางที่ดีพวกคุณควรจะทำใจเอาไว้หน่อยนะคะ
‪ให้ตายเถอะ
‪ทิ้งหมาป่วยได้ยังไงครับ
‪น่าจับมาลงโทษ
‪เป็นอะไรของแกเนี่ย
‪อย่าเพิ่งด่วนสรุปเลยครับ
‪เพราะมันยังไม่มีอะไรที่แน่ชัด
‪(เจ้าคง ‪พลังงานลบ 94 เปอร์เซ็นต์)
‪จะลดเปอร์เซ็นต์ของเจ้าคงยังไงดีครับ
‪คงหาทางได้ยากเพราะไม่มีเบาะแสเลย
‪เราต้องตามหาตั้งแต่ตอนนี้
‪ชเวจุนอุง ไปหาทีมจัดการภาพที่จูมาดึงที
‪ทีมจัดการภาพเหรอครับ
‪ถ้าเจ้าคงเหลืออายุขัยอีกไม่มาก ‪ทางนั้นก็คงจะเตรียมภาพเอาไว้แล้ว
‪นายเคยทำงานที่นั่นก็น่าจะรู้นี่
‪(ทีมจัดการภาพ ‪ชเวจุนอุง)
‪โอ๊ะ
‪อ๋อ
‪ครับๆ ผมจะรีบไปครับ
‪สวัสดีครับ
‪- อ้าว ‪- สวัสดีครับ
‪ใครล่ะเนี่ย คุณจุนอุง ไม่เจอกันนานเลย
‪นั่นสิครับ
‪หัวหน้าทีมคูโทรมาบอกแล้วล่ะ
‪ว่าแต่คุณตัดต่อภาพความทรงจำ ‪ของสัตว์ด้วยเหรอครับ
‪มันก็แหงอยู่แล้ว
‪ทุกสิ่งที่มีชีวิตและตายได้
‪เพราะงั้นงานของเราก็เลยยุ่งและหนักมาก
‪- จริงสิ นี่น่ะ ‪- ครับ
‪เรากำลังตัดต่อภาพความทรงจำ ‪ของเจ้าคงอยู่พอดีเลย
‪อ๋อ ของเจ้าคงเหรอครับ
‪แปลว่ามันเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
‪เพราะงั้นการตัดต่อภาพความทรงจำจึงสำคัญ ‪เพราะเหมือนเป็นของขวัญชิ้นสุดท้าย
‪อยากให้มันมีแต่ความทรงจำที่ดีๆ จังนะครับ
‪ไม่รู้สิ ส่วนใหญ่ก็เป็นความทรงจำที่ดีนั่นแหละ
‪แต่ก่อนจะตายก็ย่อมมีเรื่องที่เสียดาย
‪เรื่องที่รู้สึกผิด เรื่องที่เสียใจ
‪ผสมปนเปกันไป
‪ครับ ก็จริงครับ
‪- ขอบคุณนะครับ ‪- อือ
‪- เหนื่อยหน่อยนะ ‪- ขอบคุณครับ
‪- โชคดีนะคะ ‪- ครับ
‪โอ้ ทำยังไงดี
‪- ลูกหมานี่ ‪- แม่ครับ
‪ฮัลโหลค่ะ
‪ค่ะ ที่นี่…
‪มีหมาหมดสติไปค่ะ
‪- แม่ครับ ลูกหมาตัวสั่นใหญ่เลย ‪- ค่ะ
‪แล้วเลือดก็ไหลเต็มไปหมดด้วยค่ะ
‪- น้องหมา แกเป็นไงบ้าง ‪- ที่นี่ถนนอิลซาน ซอย 285 ค่ะ
‪ค่ะ
‪เอ่อ นี่…
‪ทำไงดี
‪ทำไงดีครับ แม่
‪ตรงนี้อันตรายนะ รีบพามันออกไปก่อนเถอะ
‪มานี่นะ
‪ค่ะ ช่วยมาเร็วๆ หน่อยนะคะ
‪ค่ะ ถนนอิลซาน ซอย 285 ค่ะ
‪- แม่ครับ ‪- หือ
‪ผมคิดชื่อได้แล้ว
‪- อะไรเหรอ ‪- เจ้าคง
‪เจ้าคงเหรอ
‪- เพราะตามันเหมือนเมล็ดถั่ว ‪- ว้าว เข้าใจคิดชื่อนะ
‪โอ้ น่ารักจัง
‪จากวันนี้ไป แกชื่อว่าเจ้าคงนะ
‪คิมคง
‪มานี่สิ เจ้าคง
‪เอาล่ะ มานี่นะ
‪คิมฮุน คิมคง
‪เกือบได้แผลแล้วไง
‪เจ้าคง พี่ไม่เป็นไร
‪คิมฮุน
‪ทำให้ดีๆ หน่อย
‪เจ้าคง รีบกลับบ้านเถอะ
‪รีบไปเร็วเข้า
‪เจ้าคง รีบมาสิ
‪เจ้าคง ไม่นะ เจ้าคง
‪ทำไงดี แย่แล้วสิ
‪เจ้าหนู เป็นไงบ้าง
‪- นี่หนู ‪- เขาบาดเจ็บด้วย
‪ทำไงดีเนี่ย
‪เรียกรถพยาบาลทีครับ
‪เดี๋ยวผมโทรเรียกให้ครับ
‪เจ้าคง
‪เจ้าคงของพี่
‪เจ้าคงจ๋า ไปกันเถอะ
‪แต่นแต๊น
‪เป็นไง
‪นี่แหละที่เรียกว่ารอยแผลแห่งเกียรติยศ
‪พี่ไม่เป็นไรจริงๆ
‪ดูสิ ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมล่ะ
‪เจ้าคง โอ้
‪เจ้าคง ไปกันเถอะ
‪ไปกันเลย
‪อย่างนั้นล่ะ
‪วิ่งเก่งจังนะ เจ้าคง
‪กลับมาแล้วครับ
‪เจ้าคง มานี่เร็ว
‪เอาล่ะ
‪เจ้าคง
‪ดูนี่สิ พี่สักมาด้วย
‪เท่สุดๆ เลยใช่ไหมล่ะ
‪มานี่เร็ว เจ้าคงของพี่
‪มานี่สิ
‪อย่างนั้นล่ะ
‪เก่งมากเลย
‪"ขอหน่อยครับ"
‪"ขอหน่อยครับ ขอหน่อย ขอหน่อย"
‪เก่งมากเลย เก่งมากๆ
‪อากาศดีจัง
‪ทำไมเหรอ
‪แกดูจะชอบแถวนี้มากเลยนะ
‪ฉันก็ชอบเหมือนกัน
‪จากนี้ไป แกกับฉันจะอยู่บ้านนี้กันสองคน คิมคง
‪ถึงพี่จะเล่นด้วยไม่ได้บ่อยๆ ‪ก็เข้าใจพี่ด้วยนะ โอเคไหม
‪ไปเลยไหม
‪เอาล่ะ เจ้าคง ไปเลย
‪อย่างนั้นล่ะ
‪เจ้าคงเอ๊ย
‪ไปซะไป พี่ยังไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วย
‪อือ
‪เอาเลย เลิกก็เลิกสิ
‪เราเจอเนื้องอกที่ไตของเจ้าคง
‪แล้วมันก็กระจายไปยังอวัยวะส่วนอื่นๆ
‪ถึงจะผ่าตัด…
‪แต่มันก็อายุมากแล้ว ‪ผมคงจะรับประกันความปลอดภัยไม่ได้ครับ
‪ก็ใช่ไง มันป่วยเลยต้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้เลย
‪บ้าเอ๊ย จะให้ทำใจอะไรกัน
‪เขาทิ้งมันไปจริงๆ ครับ เลวชะมัด
‪ตอนแรกก็ดูแลอย่างดี ‪พอเวลาผ่านไปก็ค่อยๆ ละเลยมันครับ
‪ตอนนี้มันทั้งแก่และป่วย เขาเลยทิ้งมันครับ
‪ฉันจะฝากไว้ที่โรงพยาบาล ‪นายมาช่วยเฝ้าเจ้าคงเอาไว้ที
‪ครับ
‪(มอริเชียส บราวน์)
‪อ้าว
‪ผมลองดูจนทั่วแล้ว แถวนั้นไม่มีใบปลิว ‪ที่ประกาศตามหาเจ้าคงเลยครับ
‪มันน่าจะถูกทิ้งแล้วล่ะครับ
‪แกเลยอยากตายงั้นเหรอ
‪แต่แย่หน่อยนะ
‪ฉันเป็นยมทูตที่มีหน้าที่ช่วยชีวิต
‪เพราะงั้นมันจะไม่เป็นไปอย่างที่แกคิดแน่
‪(เจ้าคง)
‪เจ้าคง
‪เจ็บเหรอ
‪เจ็บมากไหม
‪ตัวเล็กน่ารักแบบนี้ยังทิ้งได้ลงคอ
‪ไอ้คนชั่ว
‪ใช่ เขาเป็นคนชั่วสุดๆ
‪แกป่วยเพราะอยากป่วยเหรอ ‪แก่เพราะอยากแก่หรือไง
‪แต่เขาดันทิ้งแกซะได้
‪เลวที่สุด
‪เดี๋ยวนะ
‪ดูจากการที่มีปลอกคอ ‪แปลว่ามันเคยมีบ้านอยู่
‪เป็นไปได้ไหมครับว่าเจ้าของจะทำมันหาย
‪ถ้าทำหายก็ควรจะหายแถวๆ บ้านค่ะ
‪ปกติแล้ว น้องหมามักจะหาทางกลับเอง ‪จนถึงละแวกใกล้บ้านค่ะ
‪นี่ อย่าบอกนะว่า…
‪หัวหน้าทีมครับ
‪ถ้าผมคิดไม่ผิดละก็ ‪เจ้าคงน่าจะหนีออกจากบ้านครับ
‪- หนีออกจากบ้านเหรอ ‪- ครับ
‪ลองหาในเว็บสัตว์เลี้ยงน่าจะเจอได้เร็วกว่าครับ
‪อีกอย่าง ที่แขนขวาของเจ้าของ ‪มีรอยสักทับรอยแผลเป็นอยู่ครับ
‪ผมบอกไว้เผื่อจะช่วยได้บ้างครับ
‪- เข้าใจแล้วล่ะ ‪- ครับ
‪คุณจุนอุงพูดถูกแล้วครับ
‪ผมลองหาโดยคำนวณจากวันที่ดู
‪เขาตามหาเจ้าคงตั้งแต่สามอาทิตย์ก่อนครับ
‪มีรอยสักตรงหลังมือด้วยครับ
‪แปลกชะมัดเลย
‪ถ้ามันไม่ได้ถูกทิ้ง ‪ทำไมเจ้าคงถึงหนีออกจากบ้านเองล่ะ
‪คุณซูฮยอน ภาพออกแบบที่ทางคาเฟ่สุนัขส่งมาล่ะ
‪เหลือแค่ให้คุณฮุนเก็บงานภาพประกอบ ‪ให้เรียบร้อยครับ
‪โอเค
‪คุณฮุน ภาพประกอบใกล้เสร็จหรือยังครับ
‪ครับ
‪คุณฮุน คุณร้องไห้เหรอครับ
‪มีเรื่องอะไรเหรอครับ
‪ร้องไห้เหรอ
‪นี่ นายโอเคไหม
‪ครับ ผมไม่เป็นไรครับ
‪- เพราะน้องหมาเหรอคะ ‪- หมาเหรอ
‪จู่ๆ หมาที่ฮุนเลี้ยงไว้ตั้งแต่เด็กก็หายไปน่ะ
‪เพราะงั้นพอมีใครโทรมาก็รีบวิ่งแจ้นออกไป
‪กับอีแค่หมาเนี่ยนะ
‪ก็นึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร
‪โอ๋ๆ อย่าร้องไห้เลยครับ
‪จะปลอบก็ปลอบให้ดีๆ หน่อยสิ
‪"กับอีแค่หมา" งั้นเหรอ
‪หมาก็คือหมา ไม่งั้นจะให้เรียกว่าอะไรล่ะครับ
‪ผมขอตัวสักครู่นะครับ
‪โอ้ แปลกคนดีนะครับ
‪นี่ เดี๋ยวเถอะ หุบปากซะ
‪ผมผิดตรงไหนเนี่ย
‪(ตามหาเจ้าคงครับ)
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪นี่มันกี่อาทิตย์แล้วนะ ‪ผ่านมาได้สามอาทิตย์แล้วหรือยัง
‪ถอดใจซะเถอะ
‪นายจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่
‪ว่ายังไง
‪นายทำเท่าที่ทำได้แล้ว พอเถอะนะ
‪ผมจะทำงั้นได้ไงครับ
‪ถามจริงเถอะ นายอยากให้ชีวิตจบเห่ ‪เพราะหมาตัวเดียวเหรอ
‪ถ้ามันตาย นายจะตายตามมันไปด้วยหรือไง
‪เฮ้ย
‪นี่ คิมฮุน
‪(ตามหาเจ้าคงครับ)
‪(ตามหาเจ้าคงครับ ‪ชื่อ: คิมคง)
‪เจ้าคง พี่ยุ่งอยู่
‪ไว้ค่อยเล่นกันทีหลังนะ
‪ครับๆ ผมกำลังจะไปแล้วครับ
‪เจ้าคง แกไปด้วยไม่ได้นะ
‪ขอโทษนะ เจ้าคง
‪พี่ขอโทษจริงๆ
‪(ผมเจอเจ้าคงแล้ว ช่วยติดต่อกลับทีครับ)
‪- ฮัลโหลครับ ‪- ฮัลโหล
‪ผมคือเจ้าของเจ้าคงครับ ‪ผมไปได้ตอนนี้เลยครับ คุณอยู่ไหน
‪- เดี๋ยวผมส่งลิงก์ที่อยู่ไปให้ครับ ‪- ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ
‪เจ้าคงล่ะครับ เจ้าคงอยู่ไหนครับ
‪ไม่ได้อยู่ที่นี่
‪ว่าไงนะครับ
‪พวกคุณสนุกกันมากเหรอ
‪ผมรู้แต่ผมก็มา
‪ทั้งที่รู้ว่ามันอาจจะไม่อยู่ ‪และผมอาจถูกหลอกแต่ผมก็มา
‪ผมมาด้วยความรู้สึกยังไงรู้ไหม
‪ใช่เจ้าคงไหม
‪ตอนนี้มันอยู่กับคนของเรา
‪แล้วทำไมถึงไม่พามันมาด้วยล่ะครับ
‪ฉันขอพูดตรงๆ เลยนะ
‪เจ้าคง…
‪คิดฆ่าตัวตาย
‪- อะไรนะครับ ‪- เจ้าคงวิ่งไปกลางถนน
‪และเราก็ได้เจอมันครับ
‪มันหมายความว่ายังไงครับ
‪พวกคุณเป็นใครกัน
‪รอยสักที่แขนนาย
‪นายสักเพื่อปกปิดแผลเป็น ‪ที่เกิดขึ้นจากการช่วยเจ้าคง
‪ตอนเป็นเด็กใช่ไหม
‪เรารู้มาจากเจ้าคงครับ
‪ขอโทษด้วย เราบอกคุณได้แค่นี้ครับ
‪ตอนนี้คนของเรากำลังดูแลเจ้าคงอยู่ ‪เพื่อไม่ให้มันคิดสั้นได้ครับ
‪โกหก มันเป็นไปไม่…
‪เรื่องที่เจ้าคงเหลือเวลาอีกไม่นาน ‪นายเองก็รู้ใช่ไหม
‪ถ้านายอยากได้เจ้าคงคืน นายต้องเชื่อเราก่อน
‪ตอนแรก ฉันคิดว่าเจ้าคงถูกทิ้ง ‪เพราะเป็นหมาป่วย
‪ทิ้งอะไรกันครับ
‪มันออกไปตอนที่ผมเปิดประตูทิ้งไว้แค่ไม่นาน
‪ผมผิดเองครับ
‪ผมไม่คิดว่ามันจะออกไป
‪ใช่แล้วล่ะ
‪ปรากฏว่ามันหนีออกจากบ้าน
‪เราเจอมันในจุดที่อยู่ห่างจากบ้านไปพอสมควร
‪ทำไมมันถึงทำแบบนั้นล่ะ
‪ทำไมมันถึงออกจากบ้านไปเอง
‪และทำไมถึงได้คิดจะตายเองแบบนั้น
‪เป็นไปไม่ได้ครับ ทำไมเจ้าคงถึง…
‪เขากำลังจะมาแล้ว
‪มาหาแก
‪แต่ฉัน…
‪พอจะเข้าใจอยู่สักหน่อยว่า ‪ทำไมแกถึงได้คิดหนีออกจากบ้าน
‪นั่นสิคะ สงสัยจะมีวาสนาต่อกัน
‪โอ้ๆ
‪เป็นไงบ้างครับ
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪ค่ะ ฉันต้องหาเงินน่ะค่ะ
‪แต่นี่เป็นความลับ อย่าบอกแม่ฉันนะคะ
‪กับครอบครัวของฉัน
‪ฉันเป็นแค่ลูกชายที่ป่วย
‪และเป็นพี่ชายที่ต้องใช้ค่ารักษาพยาบาล
‪เพราะฉันต้องอยู่แบบนี้ก็เลยลืมไปชั่วขณะ
‪ครอบครัวที่รักกำลังลำบากเพราะฉัน
‪แต่ไม่มีอะไรที่ฉันพอจะทำให้ได้ในตอนนี้
‪ขนาดฉันยังรู้สึกแบบนี้
‪แกคงรู้สึกแย่ยิ่งกว่า
‪เพราะงั้นแกคงไม่อยากเป็นภาระ
‪จนถึงขนาดที่คิดว่าขอตายซะยังดีกว่า
‪ใช่ไหมล่ะ
‪ใช่แล้ว มันอายุมากแล้วล่ะ ตอนนี้อายุ 15 ปีแล้ว
‪ต้องห่วงสิ ช่วงนี้มันป่วยหลายอย่าง
‪ก็ใช่ไง มันป่วยเลยต้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้เลย
‪บ้าเอ๊ย จะให้ทำใจอะไรกัน
‪นี่ นายอยู่เพราะรู้ว่าจะตายเหรอ
‪นายก็แค่อยู่ๆ ไป
‪ไม่ได้ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้าคง ‪ฉันไม่มั่นใจเลยว่าจะอยู่ได้
‪ถ้าเจ้าคงตายไปต่อหน้า ‪ฉันต้องอยู่อย่างคนเสียสติแน่
‪ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น
‪ตอนนั้นฉันก็จะตายไปพร้อมมัน
‪โอ้ น่ารักจัง
‪เจ้าของอยู่ไหนเหรอ
‪หลงกับเจ้าของเหรอ
‪ผมผิดเองครับ
‪เพราะสิ่งที่ผมพูดเลยทำให้เจ้าคง…
‪แต่เจ้าคงไม่ใช่แค่หมานะครับ ‪มันคือครอบครัวสำหรับผม
‪เพราะงั้นให้ผม…
‪เจอเจ้าคงหน่อยได้ไหมครับ
‪เลิกหัวรั้นสักทีได้ไหม
‪แกเองก็รู้นี่ แกเหลืออายุขัยอีกไม่มากแล้ว
‪การเลือกที่จะตายด้วยตัวเอง
‪มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
‪ฉันเองก็รู้
‪แกคงจะกลัวมากตอนอยู่ตามลำพัง
‪แกคงจะคิดถึงพี่และอยากเจอเขา
‪แกคงจะเป็นแบบนั้น
‪แต่ด้วยใจที่ไม่อยากให้เขาเห็นตอนแกตาย
‪แกเลยไม่สามารถกลับบ้านได้
‪แต่ว่า…
‪เรื่องที่คิมฮุนคอยตามหาแก ‪ด้วยความกระวนกระวายใจ
‪แกรู้บ้างไหม
‪เจ้าคงเลือกที่จะหนีออกจากบ้านเองนี่ครับ
‪ชเวจุนอุง
‪ถ้าให้คุณฮุนเจอมันเพราะเขาอยากเจอ ‪แล้วใจของเจ้าคงล่ะครับ
‪แล้วสิ่งที่มันเลือกล่ะ
‪ถ้าปล่อยไปแบบนี้
‪ความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องมันได้ ‪กับความคิดถึงจะทำให้คุณฮุน
‪ต้องอยู่ด้วยความเสียใจครับ
‪จะให้เขาจมอยู่กับความรู้สึกแบบนั้น ‪ไปตลอดชีวิตไม่ได้นะครับ
‪ชเวจุนอุง
‪การที่ต้องจากกันโดยไม่ได้ร่ำลาให้เรียบร้อย
‪มันเหมือนตกนรกแค่ไหนรู้ไหม
‪มันไม่ต่างอะไรจากการพยายาม ‪หนีความทรมานในตอนนี้
‪และหันไปเลือกที่จะตกนรกตลอดกาลแทน
‪คิมฮุนบอกว่าแกคือครอบครัวที่เขารัก
‪แล้วแกล่ะ แกเองก็คิดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
‪ฉันรู้ว่าแกกังวลเรื่องอะไร
‪ถ้าแกตายอยู่ข้างๆ พี่ ‪แกก็กลัวว่าพี่จะต้องเป็นทุกข์และเศร้า
‪แกเลยหนีออกมาเพราะไม่อยากให้เขา ‪ต้องเจ็บปวดแบบนั้น ฉันรู้ดี
‪แต่นั่นเป็นเรื่องของคนที่ต้องอยู่ต่อไป
‪การที่แกไม่ให้เขาต้องเจอเรื่องแบบนั้น ‪มันคือความเห็นแก่ตัว
‪ครอบครัวที่รักตายจากไป
‪เขาต้องรู้สึกแย่และเศร้าเป็นธรรมดา
‪แต่ว่า…
‪เขาต้องผ่านช่วงเวลานั้นไปให้ได้
‪เพื่อที่จะได้คิดถึงแกได้ตามที่ใจต้องการ
‪แรกๆ เขาอาจจะเจ็บปวดใจเวลาที่นึกถึงแก
‪แต่ความคิดถึง
‪เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ‪เพราะเคยมีความทรงจำที่แสนสุข
‪นี่เป็นโอกาสสุดท้าย ‪ที่แกจะสามารถใช้เวลาร่วมกับพี่ได้นะ
‪การบอกลาครั้งสุดท้าย
‪แกควรทำมันพร้อมรอยยิ้มนะ
‪ชเวจุนอุง
‪ไปใช้เวลาคิดทบทวนก่อนแล้วค่อยมา
‪ไปเถอะ เจ้าคง
‪เจ้าคง
‪พี่ผิดไปแล้ว
‪แต่แกไม่ควรทำแบบนี้นะ
‪ร่างกายไม่แข็งแรง ‪แล้วทำไมยังจะหนีออกจากบ้าน…
‪แล้วก็คิดที่จะตายด้วย
‪เพราะมันรู้สึกผิดครับ
‪อาจจะทั้งเรื่องที่ทำให้คุณมีแผลเป็นนั่น
‪และเรื่องที่มันป่วยหนักขึ้น
‪รวมถึงเรื่องที่ทำให้คุณฮุนต้องรู้สึกแย่ ‪เพราะเป็นห่วงมัน
‪มันคงรู้สึกผิดทุกเรื่องครับ
‪ทำไมถึงคิดอะไรโง่ๆ แบบนั้น
‪เพราะมันไม่อยากให้ครอบครัวที่รัก ‪ต้องเจ็บปวดและเศร้าเพราะมันครับ
‪เจ้าคง
‪ฉันต่างหากที่ต้องรู้สึกผิดกับแก
‪ฉันควรจะใส่ใจและใช้เวลากับแกให้มากกว่านี้
‪ฉันควรดูว่าแกเจ็บป่วยตรงไหน
‪แกทำอะไรอยู่ตัวเดียว ‪ในบ้านที่ว่างเปล่าและไม่มีฉัน
‪แกเหงาหรือเปล่า
‪ฉันอยากทำทุกอย่างที่แกต้องการจริงๆ นะ
‪เพราะว่า…
‪ฉันมีความสุขในทุกช่วงเวลา ‪ตั้งแต่ที่แกมาอยู่กับฉัน
‪เพราะมีแค่แกเท่านั้น ‪ที่มอบความรักให้ฉันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
‪แกช่วยปลอบใจฉันอยู่เสมอ
‪และเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด
‪ถ้าไม่มีแก ที่ผ่านมาพี่คงจะเหงาและโดดเดี่ยว
‪เพราะงั้นแกจะต้องรับผิดชอบพี่ ‪จนถึงเวลาสุดท้ายนะ เจ้าคง
‪ให้พี่ได้อยู่เคียงข้างแกจนถึงเวลาสุดท้าย
‪กลับบ้านกับพี่นะ
‪มาแล้วเหรอ
‪อ้าว สวัสดีครับ ‪ผมชื่อจางฮยอนจุนจากทีมนำทาง
‪เป็นยมทูตที่จัดการกับวิญญาณสัตว์ครับ
‪เอ่อ ครับ
‪เป็นอะไรไปครับ
‪ผมมาเพราะว่ามีสัตว์ที่ใกล้จะหมดอายุขัย
‪ผมมาผิดจังหวะเหรอครับ
‪ครับ กลับไปก่อนครับ
‪แต่มันถึงเวลาแล้ว
‪(คิมคง ‪ตายตามธรรมชาติ)
‪นั่นคือเจ้าคงสินะครับ
‪มาช้าสัก 30 นาทีเถอะนะครับ ‪เวลาแค่นั้นคงให้กันได้ใช่ไหม
‪ไม่สิ คิดดูแล้วมันสั้นเกินไป
‪อีกหนึ่งชั่วโมงครึ่งค่อยมาเถอะครับ
‪ไม่ได้ครับ เดี๋ยวผมถูกสั่งเขียนจดหมายขอโทษ
‪ทีมเรามีไฟล์จดหมายขอโทษเยอะเลย
‪ไว้ยืมไปลอกก็ได้ครับ
‪ไม่ครับ ไม่ได้ครับ
‪มีจำนวนการนำทางวิญญาณสัตว์ล่าช้า ‪เกินกว่าหมื่นครั้งเลยนี่ครับ
‪ช้าอีกสักครั้งก็ไม่น่าจะมีอะไรเปลี่ยนไปนะครับ
‪ชานมร้านนี้รสชาตินัวใช้ได้
‪ดื่มสองแก้วนี้ไปพลางๆ
‪และไปเดินเล่นแถวนี้สักสี่รอบครึ่ง ‪แล้วค่อยกลับมาเถอะนะครับ
‪จะเดินยังไงตั้งสี่รอบครึ่ง…
‪อีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง เดี๋ยวผมจะรีบมาครับ
‪ครับ
‪เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว นายรู้อยู่แล้วใช่ไหม
‪อายุขัยของเจ้าคง ‪เหลืออีกไม่มากแล้วจริงๆ เหรอครับ
‪อือ
‪ทำไมต้องเป็นตอนนี้…
‪ความตายก็แบบนี้แหละ
‪แต่อย่างน้อย ทั้งคู่ก็สามารถใช้เวลา ‪ในช่วงสุดท้ายร่วมกันได้นี่
‪นี่คือช่วงเวลาสุดท้ายแล้ว
‪อย่าได้พูดขอโทษกันและกันเลย
‪ไปใช้เวลาร่วมกันเถอะ
‪ครับ
‪เอ่อ…
‪เจ้าคงน่าจะหนาวมาก
‪เอานี่คลุมให้มันเถอะนะครับ
‪ส่วนคุณฮุนสวมนี่ไว้ครับ
‪เจ้าคง ไปเดินเล่นกับพี่หน่อยไหม
‪ไปกันเถอะ
‪(คิมคง 15 ปี ‪พลังงานลบ 30 เปอร์เซ็นต์)
‪เจ้าคงจำที่นี่ได้ไหม
‪วิ่งเก่งจังนะ เจ้าคง
‪นี่เป็นทางที่เราเคยมาเดินเล่นด้วยกัน
‪เจ้าคง
‪แกคงไม่รู้ว่าฉันน่ะ
‪ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงช่วงเวลาสุดท้ายของแก
‪ฉันคิดไม่ตกเลยว่าฉันควรจะทำยังไงดี
‪แต่ฉันก็ยังไม่รู้อยู่ดี
‪ฉันจะพยายามไม่เศร้าเกินไป
‪เพราะถ้าฉันเศร้า
‪เจ้าคง แกก็คงจะเศร้ายิ่งกว่า
‪โอเค โอเค
‪เก่งมากเลย
‪แกรักฉันถึงฉันจะยังดีไม่พอ
‪"ขอหน่อยครับ ขอหน่อย"
‪เก่งมากเลย เก่งมาก
‪และคอยเฝ้ามองฉันจากตรงนั้น ขอบใจมากนะ
‪ถึงแกจะหายไปจากชีวิตของฉัน
‪แต่ฉันก็จะตั้งใจทำงาน
‪และคิดถึงแกด้วยหัวใจที่เบิกบาน
‪เพราะงั้นช่วยรอฉันสักหน่อยนะ
‪ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง ‪เมื่อนั้นฉันจะเล่นกับแกทุกวันเลย ตอนนั้น…
‪ฉันจะไม่มีวันทำให้แกต้องเหงาอีก
‪เพราะงั้นในวันที่เราได้เจอกันอีกครั้ง…
‪เจ้าคง…
‪ไม่เป็นไรนะ
‪พี่อยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวนะ
‪เจ้าคง…
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ลาก่อน
‪ลาก่อนนะ เจ้าคงน้องรักของพี่
‪เจ้าคง…
‪คิมคง
‪อย่าทำหน้าหงอยนักเลย
‪พอไปที่นั่น แกจะได้เจอเพื่อนมากมายเลยล่ะ
‪ส่วนคุณฮุนเอง
‪เขาจะยังคงนึกถึงแกและอยู่ได้สบายดี ‪ไม่ต้องห่วงเขาหรอก
‪ไปก่อนนะครับ
‪น่าทึ่งจังนะครับ
‪แม้แต่ความสัมพันธ์ระหว่าง ‪พ่อแม่ลูกของมนุษย์ก็ยังสั่นคลอนได้
‪มีเพียงสัตว์เลี้ยงเท่านั้น
‪ที่ยังคงเฝ้ารอไม่มีเปลี่ยนแปลงครับ
‪เพราะใจที่บริสุทธิ์ไงล่ะ
‪จะมีคนที่ใจบริสุทธิ์ได้เท่าสัตว์ไหมครับ
‪ฉันว่าไม่มีหรอก
‪ถึงมีก็คงเป็นแค่ทารกเกิดใหม่
‪ไม่มีอะไร…
‪บริสุทธิ์ได้เท่าสัตว์อีกแล้ว
‪ไปส่งเจ้าคงเรียบร้อยแล้วเหรอครับ
‪ครับ
‪คราวก่อน ขอโทษด้วยนะครับ ‪ที่ผมบอกว่าคุณแปลกคน
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ผมควรแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว
‪ไม่หรอกครับ
‪เพราะว่าผมไม่เคยเลี้ยงสัตว์ ‪ผมเลยไม่เข้าใจคุณน่ะครับ
‪เอ่อ ผมไม่รู้ว่ามันจะช่วยปลอบใจคุณได้ไหม
‪แต่ผมได้ยินว่าเมื่อคนตายแล้วไปปรโลก
‪สัตว์เลี้ยงที่รอเราอยู่ก็จะวิ่งออกมาต้อนรับครับ
‪เพราะงั้นอย่าได้เศร้าเกินไปเลยนะครับ
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪มันเจอเจ้าของแล้วครับ
‪ถึงมันจะกลับดาวหมาแล้วก็เถอะ
‪แต่ค่อยยังชั่วที่มันไม่ได้ถูกทิ้งนะคะ
‪และได้พบครอบครัวด้วย
‪มันหนีออกจากบ้านครับ
‪อะไรนะคะ
‪ว่ากันว่าสัตว์เลี้ยงไม่อยากให้เจ้าของ ‪เห็นภาพตอนที่พวกมันจากไป
‪เลยหนีออกจากบ้าน ‪หรือไม่ก็ตายโดยที่ไม่ให้เจ้าของเห็นครับ
‪เพราะงั้นเจ้าคงเองก็เลย…
‪การที่ได้เห็นคนในครอบครัว ‪ต้องรู้สึกแย่หรือโศกเศร้า
‪มันคงจะทรมานยิ่งกว่าอาการเจ็บป่วยน่ะครับ
‪จะคนหรือสัตว์ก็เหมือนกันเลยนะคะ
‪เพราะคนที่รัก
‪ทำให้รู้สึกแย่
‪ทำให้มีพลัง
‪และทำให้ไม่สูญเสียความหวังด้วยค่ะ
‪พี่ชายของฉันเองก็ด้วย
‪ได้ยินว่าเขาโดดลงแม่น้ำฮันเพื่อช่วยคนค่ะ
‪พอเห็นคุณที่วิ่งเข้ามาช่วยฉัน
‪มันก็ทำให้ฉันคิดว่าพี่ชายของฉัน ‪ดูเท่ขึ้นนิดหน่อยด้วยค่ะ
‪วันนั้นสติฉันไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ‪เลยไม่ได้ขอบคุณอย่างเป็นทางการ
‪ฝากขอบคุณเพื่อนร่วมงานของคุณด้วยนะคะ
‪ครับ
‪ขอบคุณนะคะ
‪(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโซล)
‪คุณลูกค้าคะ
‪อ้าว สวัสดีครับ
‪ใช่จริงๆ ด้วย
‪กำลังมาเยี่ยมเพื่อนเหรอคะ
‪เอ่อ ใช่ครับ…
‪ร่างกายดีขึ้นหรือยังครับ
‪ลูกชายฉันเหรอ
‪กำลังดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ
‪หมายถึงเถ้าแก่ครับ
‪คุณคงเหนื่อยที่ต้องคอยดูแลเขา
‪แค่ฉันได้เห็นลูกชายก็ดีขึ้นทันตาแล้วล่ะ
‪จู่ๆ เขาอาจจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ ‪ฉันต้องแข็งแรงอยู่เสมอสิ
‪ถ้าฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นแม่ไม่สบาย ‪เขาคงจะเสียใจมากแน่
‪ฉันจะให้ลูกชายเป็นห่วงไม่ได้หรอก
‪นั่นสินะครับ
‪เดี๋ยวเขาก็ฟื้นครับ
‪แน่นอนค่ะ
‪แน่นอนอยู่แล้ว ฉันอยู่ได้ก็เพราะความหวังนั้น
‪ขอบคุณนะครับ
‪อะไรนะคะ
‪จู่ๆ ขอบคุณเรื่องอะไร
‪ขอให้แข็งแรงนะครับ
‪อะไรนะคะ
‪ผมอวยพรให้คุณแข็งแรงน่ะครับ
‪งั้นผมขอตัวก่อน
‪ค่ะ
‪ทุกท่านโปรดทราบ
‪วันนี้จะมีการจัดอบรมยมทูตใหม่
‪ที่ห้องประชุมหลักชั้นที่ 572
‪ขอให้หัวหน้าทีมทุกท่าน ‪ในแผนกจัดการวิญญาณมาเข้าร่วมด้วยนะครับ
‪- นี่ ‪- ตกใจหมด
‪คิดอะไรอยู่ถึงได้ดูสับสนวุ่นวายขนาดนั้น
‪ไม่มีอะไรครับ
‪มีอะไรเหรอ ไหนว่ามาสิ
‪พูดมา
‪ถ้าผมฟื้นในอีกหกเดือนตามที่ใบสัญญาบอก
‪ครอบครัวของผมจะมีความสุขได้อีกครั้งไหมครับ
‪นั่นมันหน้าที่ของนายแล้ว
‪เราไม่สามารถทำให้ครอบครัวใคร ‪มีความสุขได้หรอกนะ
‪ไม่ครับ
‪ผมจะต้องทำให้พวกเขามีความสุขให้ได้
‪ไม่ว่ายังไง ผมก็จะต้องได้บัตรผ่าน
‪และทำให้พวกเขาสบายครับ
‪ดีแล้วล่ะ
‪ครอบครัวกำลังลำบากเพราะผม
‪ผมต้องชดเชยให้พวกเขา
‪นั่นสินะ
‪การที่ทำอะไรไม่ได้ ‪และเฝ้ามองอยู่เฉยๆ มันไม่ใช่เรื่องง่าย
‪สรุปแล้ว เรื่องวันนั้นที่นายโดดลงแม่น้ำฮัน ‪เพื่อช่วยคนเร่ร่อน นายเสียใจไหม
‪ถึงจะไม่เสียใจก็เถอะ…
‪แต่พอเห็นครอบครัวของผมที่ต้องเป็นทุกข์
‪ก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าทำไมถึงทำแบบนั้น
‪เป็นแค่นายกับครอบครัวนายหรือไง
‪สำหรับมนุษย์แล้ว ความเศร้า ความโดดเดี่ยว ‪ความทุกข์ทรมานหรืออะไรก็แล้วแต่
‪ทุกคนต่างก็ต้องเผชิญกับช่วงเวลา ‪ที่ต้องอดทนนั้นอย่างเท่าเทียมกัน
‪และสำหรับผู้ที่อดทนผ่านมันไปได้ ‪ก็จะได้รับสิ่งตอบแทนในภายหลัง
‪ผมว่าระยะเวลาและการตอบแทน ‪ไม่น่าจะเท่าเทียมกันนะครับ
‪ทุกคน
‪ต่างคิดว่าช่วงเวลาที่ตัวเองต้องอดทนนั้นหนักหนา
‪และคิดว่าสิ่งที่ตอบแทนนั้นบางเบา
‪อดทนให้ได้
‪เพราะนาย…
‪มีบัตรผ่านในการใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน
‪ครับ
‪ว่าแต่ ถึงผมจะทำงานเพื่อบัตรผ่านก็เถอะ
‪แต่ทำไมหัวหน้าทีมกับคุณผู้ช่วย ‪ถึงได้ทำงานนี้ล่ะครับ
‪คงเพราะอยากคาบช้อนเงินช้อนทอง ‪ตอนเกิดใหม่ล่ะมั้ง
‪เกิดใหม่เหรอครับ
‪มันจะไม่สายเกินกว่าจะไปเกิดใหม่เหรอครับ
‪เท่าที่ผมรู้ หัวหน้าทีมกับคุณผู้ช่วย ‪อายุเยอะมากแล้วนะ
‪ผมได้ยินกับหูว่าทั้งคู่มีเป้าหมายอยู่นะ
‪ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ‪นายก็ไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ เลยสินะ
‪ก็จริงนั่นแหละ
‪เพราะงั้นทั้งคู่ถึงยังคงอยู่ที่นี่
‪เพราะพวกเขามีเรื่องเสียใจ
‪บาดแผลพวกนั้นที่พวกเขาคิดว่า ‪มันไม่สามารถสมานได้ด้วยตัวเอง
‪หลงเหลือไว้เพียงรอยแผลเป็นที่ฝังลึก
‪เพราะงั้นฉัน…
‪จึงอยากให้ความเสียใจนั้นจบลง
‪เพื่อที่ชีวิตของพวกเขาที่เหมือนฤดูหนาว
‪จะได้พบกับแสงอาทิตย์สักหน่อยก็ยังดี
‪เอาล่ะ ฉันขอพูดแค่นี้
‪ฉันไปส่งนมเปรี้ยวช้าแล้ว ไปนะ
‪ครับ โชคดีนะครับ
‪(บทส่งท้าย)
‪สบายดีงั้นเหรอ
‪แกมาอยู่ที่นี่ได้ 50 ปีแล้วสินะ
‪อ๋อ สนิทสนมกับเพื่อนๆ ดีเหรอ
‪จ้าๆ
‪แกเองก็ควรจะต้องเตรียมตัวไปเกิดใหม่ได้แล้ว
‪เพราะว่าแกเป็นเด็กดี ‪คราวนี้แกจะได้ไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์
‪แต่ก่อนหน้านั้น แกจะต้องเจอกับใครบางคน
‪คราวนี้มีสองเคส
‪ต้องตั้งสติให้ดีๆ
‪- ทำไมครับ ‪- เป็นคดีล่วงละเมิดทางเพศ
‪ไหนบอกให้ฉันไป…
‪ถ้าไม่อยากตายก็เดินไปเงียบๆ
‪ไว้ชีวิตฉันเถอะนะคะ
‪- ฉันผิดไปแล้ว ‪- อยากมีชีวิตอยู่เหรอ
‪- ฉันจะไม่ทำแล้วค่ะ ‪- ชายุนฮี ตั้งสติหน่อย
‪เขาเป็นนักศึกษาแพทย์ที่มีอนาคตไกล
‪สุดท้ายเลยถูกลดโทษครับ
‪ได้ยินว่านายยังหัวเราะคิกคัก ‪และใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪นายหัวเราะอยู่จริงๆ สินะ
‪คุณผู้ช่วย
‪ห้ามยมทูตทุกตนแทรกแซงเรื่องของมนุษย์ ‪คุณลืมไปแล้วเหรอครับ
‪- ถอยไปซะ ‪- คุณผู้ช่วย ขอร้องล่ะครับ
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง