‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เจ้าจงเลือกเถอะ
‪ว่าเจ้าจะตายอย่างสมเกียรติ
‪หรือจะตายด้วยน้ำมือของผู้อื่น
‪หากเข้ามาอีกก้าว
‪ข้าจะฟันท่านเสีย
‪เชิญเลยเจ้าค่ะ
‪ไหนท่านบอกว่าแค่คนหน้าเหมือน ‪แต่เป็นคนละคนกันไม่ใช่เหรอคะ
‪แล้วทำไมพัคจุงกิล
‪ถึงจำฉันได้ล่ะคะ
‪เขาควรจะเป็นคนที่ไม่รู้จักฉันไม่ใช่เหรอคะ
‪เธอเลยกลัวงั้นเหรอ
‪เพราะเธอฆ่าคนที่เขาเคยรัก
‪เธอปฏิเสธไม่ได้สินะ
‪บางครั้ง คำพูดที่จริงแท้แน่นอนที่สุด
‪มักจะบาดลงไปลึกที่สุด
‪ทำไมถึงให้ฉัน
‪รับผิดชอบทีมจัดการวิกฤตเหรอคะ
‪เพื่อให้เธอได้ทำ
‪ในสิ่งที่ต้องการได้สำเร็จ
‪มันน่าสนุกดีน่ะ
‪เพราะฉันเพิ่งเคยเห็นคนที่กล้าหาญขนาดนั้น
‪(ตอน 10: ลมหายใจ)
‪อร่อยดีนี่
‪ผมสั่งอเมริกาโน่เย็นให้คุณผู้ช่วยแล้วครับ ‪ว่าแต่คุณไปไหนมาเหรอครับ
‪ชเวจุนอุง
‪ตั้งใจหน่อย
‪ครับ
‪พวกนายเห็นแล้วก็น่าจะรู้
‪คราวนี้มีสองเคส
‪ชายุนแจ ชายุนฮี
‪- เป็นพี่น้องแต่อายุเท่ากันนี่ครับ ‪- ฝาแฝดน่ะ
‪อย่างที่เห็นว่าชายุนฮี ‪แฝดผู้หญิงมีค่าพลังงานลบที่สูงมาก
‪ส่วนชายุนแจก็ถือว่าสูงเมื่อเทียบกับคนทั่วไป
‪- เครื่องดื่มได้แล้วค่ะ ‪- โอ๊ะ
‪ผู้ช่วยอิมไปเอามาที ‪ฉันจะให้เขาฝึกสมาธิสักหน่อย
‪- อะไรนะครับ ‪- ผมเหรอครับ ทำไมครับ
‪ไปเถอะ
‪จู่ๆ จะมาฝึกสมาธิอะไรผมครับ
‪ไม่มีไหวพริบซะเลย
‪ถ้าฉันจะฝึกสมาธินาย ‪ฉันจะมาฝึกในร้านกาแฟไหม
‪ฉันมีเรื่องจะบอกนายต่างหาก
‪เรื่องอะไรเหรอครับ
‪คือว่า…
‪โธ่เอ๊ย ผมชักจะกลัวแล้วนะ
‪รีบพูดมาสิครับ ผมทำอะไรผิดเหรอครับ
‪ฉันพูดเพราะกลัวนายจะทำพลาดนี่แหละ
‪คราวนี้นายจะต้องตั้งสติให้ดียิ่งกว่าครั้งไหนๆ
‪ทำไมครับ
‪คราวนี้เป็นเรื่องที่ผู้ช่วยอิมอ่อนไหวง่าย
‪เพราะงั้นช่วยดูแลผู้ช่วยอิมให้ดีๆ ด้วย
‪มันคือเรื่องอะไรเหรอครับ
‪คดีล่วงละเมิดทางเพศ
‪ไม่เข้าไปเหรอคะ
‪เอ่อ ไม่ล่ะครับ
‪นี่คือภาพจากกล้องวงจรปิด ‪ที่ถ่ายได้ในย่านยางฮยอนของโซลครับ
‪ชายคนหนึ่งได้ทำร้ายร่างกายผู้หญิงอยู่ข้างทาง
‪ทันทีที่ผู้หญิงพยายามจะหนี เขาก็ตามเธอไป…
‪ผู้หญิงที่อยู่ในภาพนี้
‪คือยุนฮี
‪คนร้ายถูกตัดสินจำคุกสองปี ‪ในการพิพากษาครั้งแรก
‪และได้รับการรอลงอาญา
‪โทษเบามากเลยนะครับ
‪พ่อแม่ของยุนฮียื่นอุทธรณ์แล้ว
‪เพราะงั้นเราจะต้องทำให้ ‪ค่าความหดหู่ของทั้งคู่ลดลงให้ได้
‪เพื่อที่จะได้อุทธรณ์กันได้
‪ชายุนฮีอาจจะอึดอัดได้ ‪เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องยุนฮีเอง
‪ส่วนพวกนายไปหาชายุนแจ
‪ตอนนี้เขากำลังประท้วงเดี่ยว
‪ครับ
‪(มอริเชียส บราวน์)
‪ผู้ช่วยอิมคงไม่ได้เป็นแบบนั้น ‪แค่เพราะเคสนี้ใช่ไหมครับ
‪หัวหน้าต้องบอกผมตามตรงสิครับ ‪ผมจะได้ไม่ทำอะไรผิดพลาด
‪ตอนที่ผู้ช่วยอิมยังเด็ก
‪หลังจากที่แม่ของเขาถูกรุมโทรม
‪เธอก็ตัดสินใจฆ่าตัวตาย
‪เรื่องคราวนี้
‪มันคงยากสำหรับผู้ช่วยอิมมาก
‪(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองชิน)
‪คุณชายุนฮี
‪ฉันเป็นอัยการที่ได้รับมอบหมาย ‪ให้ทำคดีในคราวนี้ ชื่อว่าคูรยอนค่ะ
‪(สำนักงานอัยการ ‪อัยการคูรยอน)
‪(ปฏิรูปการลงโทษ ‪นักโทษคดีล่วงละเมิดทางเพศซะ)
‪สวัสดีครับ คุณชายุนแจใช่ไหมครับ
‪ครับ
‪ผมเป็นนักข่าวหนังสือพิมพ์ ‪ท้องถิ่นเขตยอนฮา ชเวจุนอุง
‪นี่คือนักข่าวอิมรยุงกูครับ
‪ครับ
‪เราได้ยินเรื่องของคุณชายุนแจ ‪เลยอยากจะมาช่วยคุณน่ะครับ
‪(นักข่าวชเวจุนอุง)
‪อ๋อครับ ขอบคุณครับ
‪คุณคงรู้สึกแย่มากสินะครับ
‪ต้องแย่สิครับ
‪ทุกอย่างมันเป็นเพราะผม
‪เห็นนี่เป็นเกมเหรอ
‪หนูไม่สนหรอกว่าจะแพ้หรือชนะ พอสักทีเถอะ
‪ไม่คิดถึงหนูบ้างเหรอ
‪มันเป็นความผิดของหนูเอง พอสักที
‪หนูไม่อยากเจอใครทั้งนั้น ไม่ต้องมาหาด้วย
‪หนูจะไม่ขึ้นศาลอีกแล้ว รู้เอาไว้ด้วย
‪ได้ยินแล้วใช่ไหมคะ
‪กลับไปเถอะค่ะ
‪ไม่ล่ะ
‪ฉันอยากฟังอีก
‪ถ้ามีเรื่องที่อยากรู้ก็ไปหาในอินเทอร์เน็ตเถอะค่ะ
‪เพราะในนั้นมีทุกอย่าง
‪ฉันเห็นหมดแล้ว
‪พอเปลี่ยนตัวอัยการแล้ว ‪กฎหมายจะเปลี่ยนไปเหรอคะ
‪ฉันไม่สนเรื่องการอุทธรณ์หรอกค่ะ
‪แย่หน่อยนะ
‪ฉันสนใจคุณยุนฮีมากๆ เลยล่ะ
‪และฉันก็ชอบฟังเรื่องราวเองกับหู ‪แล้วค่อยตัดสินใจ
‪ฉันจะรออยู่ตรงนี้ คุณอยากพูดเมื่อไหร่ ‪ก็พูดได้ตามสบายเลยนะคะ
‪มันเป็นความผิดของผมครับ
‪ผมทำให้คนที่เคยสดใสอย่างเธอต้องเป็นแบบนั้น
‪รวมถึงทำให้เธอที่เคยรักสวยรักงาม
‪หันมาใส่แต่เสื้อผ้าผู้ชายตัวโคร่ง
‪ถ้าหากวันนั้นผม…
‪ไม่ปล่อยเธอกลับไปแบบนั้น
‪เรื่องแบบนั้นก็คงจะไม่เกิดขึ้น
‪อะไรเนี่ย
‪เธอจะบ้าไปแล้วเหรอ
‪นี่
‪ด่าผู้มีพระคุณว่า "บ้า" ได้ไง
‪ยังไม่ตื่นอีก ไม่ไปเรียนเหรอ
‪ถ้าวันนี้ขาดเรียนจะได้เอฟนี่
‪โธ่ ตื่นแล้วนี่ไง ให้ตายเถอะ
‪นี่ วันนี้ฉันมีนัดเลยจะกลับดึกนะ
‪อะไรเนี่ย ฉันเองก็มีนัด
‪โธ่เอ๊ย
‪บอกแล้วไงว่าอย่ามีนัดพร้อมกัน
‪ตั้งแต่เรามาอยู่กันเอง แม่ก็โทรเช็กทุกวัน
‪- นายคิดจะทำยังไง ‪- รู้แล้วน่า เดี๋ยวฉันจัดการเอง
‪รีบไสหัวไปเลย
‪จัดการให้เรียบร้อยล่ะ
‪ไอ้คนไม่มีหัวคิดเอ๊ย
‪ไอ้สมองกลวง
‪- เดี๋ยวเถอะนะ ‪- อะไรเล่า
‪ยัย…
‪มาดื่มกันเถอะ
‪- ชน ‪- ชน
‪ชีวิตมหาลัยฉันพังพินาศแล้ว
‪พังแค่นายนั่นแหละ
‪โธ่ ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วยเนี่ย
‪อย่าทำเป็นรู้จัก อย่ามาชวนคุย ‪อย่ามองฉันด้วย รู้ใช่ไหม
‪จำเอาไว้นะ
‪- ไปเถอะ ‪- ไปสิ
‪โธ่ ยัยตัวแสบ
‪โห ฝาแฝดดันชอบร้านเหล้าร้านเดียวกันซะได้
‪ว่าแต่ น้องสาวหน้าไม่คล้ายนายสักนิดเลยนะ
‪- ว่าไหมล่ะ ‪- นั่นน่ะสิ
‪คิดว่าเป็นฝาแฝดแล้วจะเหมือนกันซะอีก
‪ขอบใจที่ชมนะ นี่เป็นคำพูด ‪ที่ทำให้รู้สึกดีที่สุดในปีนี้เลย
‪เราเป็นแฝดไข่คนละใบ ‪ฉันเลยรู้สึกขอบคุณพ่อแม่มาตลอด
‪เฮ้อ เครียดเลย มาดื่มกันต่อเถอะ
‪ดื่มเร็วไปแล้วนะ
‪มาชนกัน
‪- เอาเลย ‪- ชน
‪ไปเลยไหม
‪จะไปไหน
‪นี่ ชายุนแจ
‪มีอะไร
‪ทำไมทำเป็นรู้จักผมล่ะครับ เมาแล้วเหรอครับ
‪เมื่อไหร่จะกลับบ้านเหรอ ฉันกำลังจะกลับแล้ว
‪กลับดีๆ นะ
‪ฉันกลัวน่ะ กลับบ้านไปด้วยกันได้ไหม
‪เธอกลัวเหรอ
‪หมายถึงกลัวตัวเองสินะ
‪ฉันก็กลัวเธอเหมือนกัน
‪ปากเหรอเนี่ย
‪ฉันจะไปต่อยกสอง นั่งแท็กซี่ไปสิ
‪จะไปต่อยกสองทำไม ‪จะกินเหล้าจนตายเลยหรือไง
‪กลับบ้านด้วยกันเถอะนะ
‪นะ นะ
‪อย่าทำเสียงแบบนั้น
‪ขนลุกซู่เลย สร่างเมาเลย
‪รีบกลับไปสักทีเถอะ
‪รู้แล้วน่า
‪กลับเข้าบ้านมาเงียบๆ ล่ะ
‪ยัยนี่…
‪เจ็บไหม
‪โธ่
‪นี่ ไปส่งเธอหน่อยสิ
‪เธอบอกว่ากลัวนี่
‪นี่ เมื่อกี้ไม่เห็นเหรอ
‪มันนั่นแหละตัวอันตราย
‪- มันดึกมากแล้วนะ ‪- ฉันจะอ้วกแล้ว
‪โอ้ อร่อยจัง
‪ยุนฮี เรียกแท็กซี่ได้หรือยัง
‪ยังไม่ได้เลยเดินไปอยู่ ‪ฉันว่าจะไปเรียกรถที่ถนนใหญ่น่ะ
‪ถึงบ้านแล้วก็โทรมานะ
‪ยุนฮี ถึงแล้วทักมาด้วยนะ
‪โอเคๆ
‪อะไรเนี่ย ชายุนแจ
‪นี่ ไหนบอกให้ฉันไป…
‪ถ้าไม่อยากตายก็เดินไปเงียบๆ
‪นังตัวดี
‪ช่วยด้วยค่ะ
‪ช่วยฉันด้วย
‪ถึงแล้วโทรมาด้วยนะ
‪ฮัลโหล
‪แม่ครับ
‪ถ้ากลัวก็โทรมา
‪นี่ หลับแล้วเหรอ
‪อะไรกัน ยังไม่กลับมาอีกเหรอ
‪ไหนบอกว่ากลัว ‪ไปนอนที่บ้านอึนกยองหรือเปล่านะ
‪ง่วงชะมัด ไม่รู้ด้วยแล้ว
‪อาบน้ำแล้วนอนดีกว่า
‪คุณพ่อ มาทำอะไรตอนนี้เหรอครับ
‪ไอ้ตัวดี แกมัวทำอะไรอยู่
‪ฉันถามว่าแกทำอะไรอยู่ ‪จนทำให้ยุนฮีต้องกลายเป็นแบบนั้น
‪ยุนฮีทำไมเหรอครับ
‪ยุนฮี…
‪ยุนแจ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ทำไมเธอเป็นแบบนี้
‪ใครทำเธอ…
‪มันเป็นใคร
‪ใครกัน บอกมาสิว่ามันเป็นใคร
‪พอได้แล้ว
‪เราต้องจับมันนะ
‪ไม่นะ ยุนแจ
‪แม่บอกว่าจะแจ้งตำรวจ ‪นายช่วยห้ามแม่ที ขอร้องล่ะ
‪นี่เธอพูดอะไรกัน…
‪จะปล่อยให้คนที่ทำเธอลอยนวลเหรอ
‪แล้วฉันล่ะ
‪ฉันไม่อยากป่าวประกาศให้ใครรู้
‪ฉันอยากปล่อยไปเงียบๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪เธอบ้าไปแล้วเหรอ
‪ถ้าเป็นข่าวขึ้นมา นายจะรับผิดชอบชีวิตฉันเหรอ
‪ฉันถึงได้บอกว่าให้เที่ยวแค่พอประมาณ ‪แล้วรีบกลับบ้านไง
‪แต่เธอก็ยังจะใจกล้า ร่อนไปทั่ว
‪ว่าไงนะ
‪เธอผ่านไปที่นั่นทำไมในเวลาแบบนั้น
‪เพราะเธอไปที่เปลี่ยวคนเดียว ‪ไอ้เวรนั่นเลยเดินตามเธอไง
‪เป็นเพราะนายต่างหาก
‪มันเป็นเพราะนาย
‪ฉันชวนนายกลับด้วยกันแล้วเพราะฉันกลัว
‪ถ้าตอนนั้นนายกลับกับฉัน ‪ฉันก็คงไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้
‪มันเป็นเพราะนาย
‪เป็นเพราะนาย
‪ช่วยตั้งสติหน่อยเถอะ
‪ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ
‪ไว้ชีวิตฉันเถอะนะคะ
‪ไว้ชีวิตฉัน…
‪ถ้าฉันไว้ชีวิตเธอ
‪เธอจะตอบแทนฉันยังไงเหรอ
‪ปล่อยฉันไปเถอะ
‪อย่าทำอะไรฉันเลยค่ะ
‪ฉันผิดไปแล้วค่ะ ไว้ชีวิตฉันเถอะนะคะ
‪ฉันผิดไปแล้ว
‪อยากมีชีวิตอยู่เหรอ
‪ค่ะ
‪งั้นก็ทำตามที่ฉันสั่ง
‪อย่าส่งเสียงดัง
‪แล้วก็อย่าลืมตาด้วย
‪พอฉันออกไปก็ให้เธอนับหนึ่งถึงพันแล้วค่อยออกไป
‪- เข้าใจไหม ‪- ค่ะ
‪บัตรประชาชนของเธออยู่ที่ฉัน
‪ถ้าเธอแจ้งความ ฉันจะไปหาเธอ
‪ฉันจะไม่แจ้งค่ะ
‪ได้โปรดไว้ชีวิตฉันเถอะนะคะ
‪หนึ่ง สอง…
‪สาม สี่…
‪(ห้องน้ำหญิง ‪โปรดช่วยกันรักษาความสะอาด)
‪หกร้อยแปดสิบ
‪(ห้องน้ำชาย ‪โปรดช่วยกันรักษาความสะอาด)
‪หกร้อยแปดสิบเอ็ด
‪หกร้อยแปดสิบสอง
‪หกร้อยแปดสิบสาม
‪ฉันบอกให้เธอหลับตาและนับให้ถึงพันไง
‪ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ
‪ฉันผิดไปแล้วค่ะ ฉันผิดไปแล้ว ‪ไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะนะคะ
‪ฉันผิดไปแล้วค่ะ
‪ฉันผิดไปแล้วค่ะ ได้โปรดไว้ชีวิตฉันเถอะนะคะ
‪ฉันจะไม่ทำแล้วค่ะ ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ
‪ฉันผิดไปแล้วค่ะ
‪ตอนที่จำเลยวางมือลงบนไหล่ของพยาน
‪ทำไมคุณถึงเดินไปกับเขา ‪เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นล่ะครับ
‪ฉันคิดว่าเขาคือพี่ชายของฉันค่ะ
‪นี่ ไหนบอกให้ฉันไป…
‪ฉันคิดว่าพี่ชายที่อยู่ที่ร้านเหล้า ‪กำลังเดินตามมาและแกล้งฉันอยู่ค่ะ
‪(พยาน)
‪ถ้างั้นตอนที่คุณรู้ว่าเขาไม่ใช่พี่ชาย
‪ทำไมคุณถึงไม่ผลักเขาออกครับ
‪พอรู้ว่าเขาไม่ใช่พี่ชาย ฉันก็พยายามจะขัดขืน
‪ถ้าไม่อยากตายก็เดินไปเงียบๆ
‪แต่เขาขู่ฉันว่าถ้าส่งเสียง เขาจะฆ่าฉัน
‪ฉันเลยทำได้แค่เดินตามไปค่ะ
‪แต่คุณก็ไม่ได้แสดงท่าทีขัดขืน ‪อย่างชัดเจนใช่ไหมครับ
‪ถูกต้องไหมครับ
‪นังตัวดี
‪ฉันขัดขืนแล้วค่ะ
‪ในเวลานั้น มีร้านค้าแถวนั้นที่ยังเปิดอยู่ครับ
‪ถ้าคุณแสดงท่าทีขัดขืนอย่างชัดเจน ‪ก็คงจะมีใครได้ยินบ้างนะครับ
‪ฉันทำแล้วค่ะ
‪ห้องน้ำของศูนย์การค้าที่จำเลยลากคุณไป
‪อุปกรณ์ล็อกประตูมันพังอยู่ครับ
‪บัตรประชาชนของเธออยู่ที่ฉัน
‪ถ้าเธอแจ้งความ ฉันจะไปหาเธอ
‪- ฉันจะไม่แจ้งค่ะ ‪- ประตูมันเปิดอยู่
‪คุณก็น่าจะหนีไปได้นี่ครับ
‪ขณะที่กางเกงยีนถูกถอดออกทั้งที่ถอดได้ยาก
‪พยานทำอะไรอยู่ครับ
‪ถ้าคุณใช้แรงที่มีตะโกนให้สุดเสียง ‪ก็คงจะมีใครสักคนได้ยินสิครับ
‪แต่นี่กลับไม่มีใครได้ยินเลยครับ
‪คุณไม่กระตือรือร้นที่จะขัดขืน ‪ไม่ดิ้นรนต่อสู้และไม่หนีด้วยครับ
‪ฉัน…
‪ตอบมาสิครับ
‪- คือว่าฉัน… ‪- ถ้าคุณไม่ต้องการจริงๆ
‪คุณก็ควรจะขัดขืนสิครับ
‪ต่อให้คุณเป็นผู้หญิง
‪แต่ถ้าคุณขัดขืนจริงๆ ‪เขาก็บังคับคุณไม่ได้หรอกครับ
‪ไม่ใช่ว่าคุณเองก็สมยอม ‪กับการกระทำของจำเลยหรอกเหรอครับ
‪ศาลที่เคารพ ฉันขอคัดค้านค่ะ
‪ตอนนี้ทนายกำลังใช้คำพูด ‪ที่ไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่งกับพยานค่ะ
‪ผมเห็นด้วยครับ
‪ขอจบเพียงเท่านี้ครับ
‪ได้ยินว่าไอ้ชั่วนั่นได้รับโทษแค่สองปี
‪เพราะมันเมาจนขาดสติ
‪และอายุยังน้อย
‪เพราะมันประพฤติดีในมหาลัย ‪และมีเพื่อนมากมาย
‪มันเป็นนักศึกษาแพทย์ที่มีอนาคตไกล
‪ไหนจะจดหมายขอโทษและงานอาสาสมัคร
‪มันถูกปกป้องด้วยเหตุผลมากมาย ‪สุดท้ายเลยถูกลดโทษครับ
‪มันถูกสั่งจำคุกสองปีและรอลงอาญา
‪อีกทั้งยังไม่ถูกคุมขัง ‪จนกว่าศาลจะตัดสินรอบที่สอง
‪แปลว่าตอนนี้มันยังบริสุทธิ์อยู่ครับ
‪เพราะงั้นคุณก็เลยมาประท้วงเดี่ยวเหรอครับ
‪ผมหวังว่ามันน่าจะช่วย ‪ต่อการอุทธรณ์สักหน่อยก็ยังดีครับ
‪พ่อแม่ของไอ้สารเลวนั่น
‪สั่งให้มันย้ายบ้านเพื่อที่มันจะได้ไม่หดหู่
‪เป็นออฟฟิศเทลสุดหรู ‪ที่มองเห็นมหาวิทยาลัยครับ
‪มันยังไปออกกำลังกาย ‪ที่ฟิตเนสชั้นใต้ดินทุกเช้าด้วยครับ
‪แล้วก็ไปติวหนังสือที่คาเฟ่ใกล้ๆ
‪- เร็วเข้าสิ ‪- มาขวางนี่ไว้ที
‪- จับไว้นะ มันตายแน่ ‪- เอาเลย
‪แถมยังไปร้านเกมกับเพื่อนๆ
‪ตกดึกก็ไปดื่มเหล้า
‪มันสั่งอาหารมากิน ‪และนั่งเล่นโทรศัพท์จนหลับไปครับ
‪มันเพิ่งเข้าชมรมรักการอ่านเมื่อหลายวันก่อนด้วย
‪นั่นคือ…
‪สิ่งที่ยุนฮีเคยอยากจะทำครับ
‪ยุนฮีไม่สามารถทำอะไรได้ ‪และอยู่แต่ในโรงพยาบาล
‪แต่มันกลับได้ใช้ชีวิตและยิ้มทั้งวันครับ
‪ทำไมกัน
‪ผมไม่รู้เลยว่าทำไมมันยังยิ้มได้
‪ผมจะช่วยยุนฮีครับ
‪ผมจะทำให้มันได้ชดใช้ในสิ่งที่ทำ
‪นั่นเป็นทางเดียวที่ผม ‪จะขอให้ยุนฮีให้อภัยผมได้ครับ
‪ไว้ชีวิตฉันเถอะนะคะ ฉันจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ
‪- ฉันจะไม่ทำแล้วค่ะ ‪- ชายุนฮี
‪ตั้งสติหน่อย
‪ชายุนฮี
‪อย่ามายุ่งกับฉัน
‪บอกแล้วไงว่ามันเป็นความผิดของฉัน ฉันผิดเอง
‪ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะฉัน
‪ถ้าวันนั้นฉันไม่ดื่มเหล้า
‪ถ้าฉันไม่ผ่านไปที่นั่นตอนดึกดื่น
‪ถ้าฉันไม่แต่งตัวแบบนั้น…
‪ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเอง
‪(ค้นหา: ย่านยางฮยอน)
‪(ปัญหาอยู่ที่ผู้หญิงออกไปเที่ยว ‪ในเวลานั้นไม่ใช่เหรอ)
‪ภาพวงจรปิดคดีล่วงละเมิดทางเพศ ‪ที่ย่านยางฮยอนแบบไม่เซนเซอร์…
‪พอเห็นภาพวงจรปิดแล้ว ฉันเข้าใจผู้ชายนะ
‪แม่สาวย่านยางฮยอนดังซะแล้ว ‪มีภาพเธอเต็มเลย
‪เมื่อวานฉันเดินอยู่ริมทาง ‪แล้วก็เจอแม่สาวย่านยางฮยอนด้วย
‪นี่ไม่น่าจะใช่การล่วงละเมิดแต่สมยอม…
‪อยากดื่มจนเมาปลิ้นเองนี่
‪ก็แล้วใครใช้ให้นางดื่มเหล้า ‪และใส่เสื้อผ้ารัดติ้วแบบนั้นล่ะ
‪คิดอะไรอยู่ถึงได้ไปเที่ยวร่อนในเวลาแบบนั้น
‪เธอเลยทำร้ายร่างกายตัวเองเหรอ
‪เพราะเธอคิดว่ามันคือความผิดของเธอ ‪เลยคิดทำโทษตัวเองเหรอ
‪ไม่ใช่
‪เพื่อที่จะได้หลุดพ้น
‪เพราะไม่ว่าฉันจะพยายามคิดเรื่องอื่นแค่ไหน
‪ฉันก็วนกลับไปคิดถึงความทรงจำนั้นอยู่ดี
‪ความน่ากลัวนั้นทำให้ฉัน
‪กัดเล็บจนเนื้อหลุดลุ่ย ‪จนความทรงจำนั้นหยุดลง
‪เพราะความเจ็บทำให้ฉัน ‪ลืมความน่ากลัวนั้นไปได้ชั่วขณะ
‪หลังจากนั้นฉันก็ต้องเจ็บถึงจะอยู่ได้
‪เพราะนั่นเป็นทางเดียว
‪ที่ฉันจะสามารถหนีความทรงจำนั้น ‪และความเป็นจริงที่เกิดขึ้นได้
‪บาดแผลแต่ละจุดที่เกิดขึ้นตั้งแต่นั้น ‪ได้ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้
‪ถึงใครๆ จะบอกว่ารอยแผลเป็นนี้ ‪มันน่าเกลียดน่ากลัว
‪แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ฉันเจอแล้ว
‪มันไม่เท่าไรหรอก
‪แต่คุณรู้ไหมคะ
‪สิ่งที่คุณทำตอนนี้ก็เป็นบาดแผลสำหรับฉัน
‪เพราะงั้นขอร้องล่ะ
‪ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะค่ะ
‪ให้ฉันตายซะยังดีกว่า แค่นี้ฉันก็ทนมามากพอแล้ว
‪แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ‪แล้วปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ
‪มันไม่ใช่แค่นี้หรอกนะ
‪เธออดทนมาได้อย่างดี
‪และเรื่องนั้น
‪ก็ไม่ใช่ความผิดเธอ
‪เธอไม่ได้ทำผิดอะไร
‪เธอ…
‪คือเหยื่อผู้รอดชีวิต
‪ที่กัดฟันทนผ่านช่วงเวลา ‪ที่เจ็บปวดนั้นและรอดมาได้
‪ยังไงซะ โลกนี้…
‪ก็ยังคงอยู่ข้างเหยื่อ
‪แน่นอนว่ารวมถึงฉันด้วย
‪ฉันอยากให้เธอรู้เอาไว้
‪ไว้ฉันจะมาใหม่นะ
‪- โทษนะคะ ‪- คะ
‪ช่วยพันแผลที่ข้อมือ ‪ของผู้ป่วยชายุนฮีให้ใหม่ด้วยนะคะ
‪มันมีเลือดซึมออกมาค่ะ
‪ค่ะ ทราบแล้วค่ะ
‪สภาพเธอดูแย่กว่าที่คิดไว้
‪เธอปฏิเสธทุกอย่างและโทษตัวเองอย่างหนัก
‪ฉันว่าสิ่งที่สำคัญที่สุด ‪คือทำให้เธอหลุดพ้นจากความคิดนั้น
‪แล้วยุนแจล่ะ
‪คุณยุนแจก็เหมือนกันครับ
‪โดยเฉพาะเรื่องที่เขาพูดแรงๆ ใส่คุณยุนฮี ‪ที่โรงพยาบาล ทำให้เขารู้สึกผิดมากครับ
‪คดีก็ส่วนคดี ‪แต่ทั้งคู่ก็ทำร้ายจิตใจกันไม่น้อย
‪แค่เรื่องที่เกิดขึ้นก็หนักหนามากพออยู่แล้ว
‪ยังพอมีเวลาจนกว่าจะเริ่มอุทธรณ์ ‪เราคงต้องลองดูสักตั้ง
‪คุณยุนแจเตรียมอะไรไว้มากมาย ‪เพื่อการอุทธรณ์ครับ
‪ทั้งเรื่องที่เขาไปประท้วงเดี่ยว
‪รวมถึงการจับตาดูความเคลื่อนไหว ‪ของผู้ที่กระทำความผิดด้วยครับ
‪ถึงปัญหาจะอยู่ที่คนเลว ‪ยังอยู่สุขสบายก็เถอะ
‪ผู้ช่วยอิมล่ะ เขาโอเคไหม
‪ครับ ยังโอเคอยู่ครับ
‪ยังไงซะ
‪โลกนี้ก็ยังคงอยู่ข้างเหยื่อ
‪แน่นอนว่ารวมถึงฉันด้วย
‪ไว้ฉันจะมาใหม่นะ
‪เพราะเหตุการณ์ในย่านยางฮยอน
‪ทำให้เกาหลีวุ่นวายมากเลยครับ
‪จากนั้นก็มีคนตั้งคำถามว่า ‪ผู้หญิงพูดความจริงหรือไม่
‪เพราะผู้ชายเป็นถึงนักศึกษาแพทย์
‪เขาไม่ดีพอตรงไหนถึงต้องไปลากผู้หญิง ‪ที่เดินอยู่ข้างทางมากระทำชำเรา
‪ดูเหมือนว่าเรื่องจะค่อยๆ เงียบแล้ว
‪แต่ยังคงเห็นพี่ชายฝาแฝดของเธอ ‪ออกมาประท้วงเดี่ยวอย่างไม่ละความพยายาม
‪อยู่ที่หน้ารัฐสภา…
‪ที่สำคัญคือเขาเป็นนักศึกษาแพทย์ ‪แปลว่าเขาต้องหัวดีมากๆ
‪เขาสามารถไปสอบใหม่ที่ไหนก็ได้
‪และสอบเข้าคณะแพทย์ได้ด้วย
‪เพราะงั้นพี่ชายฝาแฝดของเธอ ‪ถึงได้ออกไปประท้วงเดี่ยวหน้ารัฐสภาทุกวัน
‪เพื่อเรียกร้องให้ขัดขวางเรื่องนี้ไงล่ะ
‪(ชายุนฮี 23 ปี ‪พลังงานลบ 95 เปอร์เซ็นต์)
‪หัวหน้าทีมครับ คุณยุนฮี…
‪ฉันจะไปหายุนฮี ส่วนนายไปหายุนแจ ‪พาผู้ช่วยอิมไปด้วยนะ
‪ครับ
‪(ชายุนฮี 23 ปี ‪พลังงานลบ 97 เปอร์เซ็นต์)
‪เธอมานี่ทำไม
‪ทำไมแขนถึงเป็นแบบนั้นล่ะ
‪ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย
‪นายต่างหากที่ทำบ้าอะไรอยู่
‪อยากอวดใครๆ ว่าน้องสาว ‪เป็นเหยื่อถูกล่วงละเมิดเหรอ
‪มันไม่ใช่แบบนั้นนะ
‪จะปล่อยหมอนั่นไปได้ยังไง ‪ต้องทำอะไรสักอย่างสิ
‪ฉันบอกแล้วไงว่าไม่จำเป็น ‪บอกแล้วไงว่าให้พอสักที
‪เข้าใจแล้ว ใจเย็นๆ นะ ‪ตอนนี้เธอเลือดออกแล้ว
‪แค่นี้น่ะเหรอ
‪ใจฉันถูกฉีกเป็นพันเป็นหมื่นครั้งแล้ว
‪พอใกล้จะลืม นายก็มาตอกย้ำซ้ำเติมมันอีก
‪ต้องให้เห็นกับตาถึงจะรู้ว่าฉันเจ็บสินะ
‪นายคงต้องเห็นฉันตายก่อนถึงจะหยุดใช่ไหม
‪- มันไม่ใช่แบบนั้น ‪- นายกับไอ้เวรนั่นต่างกันตรงไหน
‪ไม่สิ นายเลวยิ่งกว่าไอ้หมอนั่นอีก
‪ขอร้องล่ะ อย่ามาให้ฉันเห็นอีกเลย
‪ตายไปพร้อมกันเลยก็ดี
‪ฉันรู้แล้ว ฉันขอโทษ
‪ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ
‪เพราะงั้นเธอรีบกลับไปโรงพยาบาลเถอะ
‪เลือดไหลเต็มเลย
‪เธอไม่อยู่ที่ห้อง
‪ยุนแจล่ะ
‪ที่นี่ก็ไม่มีครับ
‪เขาไปไหนกันนะ
‪ที่ที่ไปได้ก็มีแค่บ้าน
‪ไปที่บ้านก่อนเถอะ
‪(ชายุนฮี 23 ปี ‪พลังงานลบ 99 เปอร์เซ็นต์)
‪เร็วเข้า
‪ทำอะไรน่ะ วางมีดลงนะ
‪อย่าเข้ามานะ ฉันกรีดแน่
‪ใจเย็นๆ นะ
‪เราจะหาทางช่วยคุณเองครับ
‪คุณจะช่วยฉันยังไง
‪ทำเป็นจะยื่นอุทธรณ์และประท้วงเพื่อฉัน
‪มันเพื่อฉันตรงไหนเหรอ
‪ทำไมจะต้องแฉเรื่องฉันให้ใครต่อใครรู้ด้วย
‪พ่อแม่และยุนแจทำแบบนั้นก็เพื่อที่จะช่วยเธอนะ
‪ตลกชะมัด
‪คนกลุ่มแรกสุดที่โทษฉันก็คือครอบครัว
‪ดึกแล้วก็ยังจะเที่ยวไปเดินโชว์ตัวอยู่ได้ ‪ไม่รู้จักโตซะบ้าง
‪พ่อคะ
‪ทำงามหน้าแล้วยังจะร้องไห้อีก ‪ร้องไห้แล้วเรื่องนี้จะจบหรือไง
‪แม่คะ
‪ทุกคนต่างก็โทษฉัน
‪รวมถึงยุนแจซึ่งเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดและเป็นพี่ชาย
‪ฉันถึงได้บอกว่าให้เที่ยวแค่พอประมาณ ‪แล้วรีบกลับบ้านไง
‪แต่เธอก็ยังจะใจกล้า ร่อนไปทั่ว
‪นั่นไม่ใช่คำพูดที่ฉันอยากฟังเลย
‪ที่สุดท้ายที่ฉันพอจะพึ่งพิงได้มันหายไปแล้ว
‪นั่นคือบาดแผลที่ใหญ่ที่สุด
‪แต่จะบอกว่านั่นคือสิ่งที่ทำเพื่อฉันเหรอ
‪จะให้ฉันเข้าใจมันได้ยังไง ‪แล้วทำไมฉันจะต้องเข้าใจมันด้วย
‪ไปซะ ถ้าเข้ามาใกล้ ฉันจะกรีดจริงๆ นะ
‪(ชายุนแจ 23 ปี ‪พลังงานลบ 94 เปอร์เซ็นต์)
‪หัวหน้าทีมครับ
‪คุณยุนแจก็ดูจะเสี่ยงเหมือนกันครับ
‪ไปตามหายุนแจเถอะ
‪เดี๋ยวฉันจัดการตรงนี้เอง
‪ขอร้องล่ะ ใจเย็นก่อน
‪ไม่
‪เรื่องนี้จะจบลงได้ก็ต่อเมื่อฉันตาย
‪การประท้วงเดี่ยวและการขึ้นศาลบ้าบอนั่น ‪มันแก้ไขอะไรไม่ได้หรอก
‪ฉันอดทนเท่าที่จะทนได้แล้ว
‪เพราะงั้นช่วยปล่อยฉันไปสักทีเถอะ
‪ชายุนฮี
‪กรีดแค่นั้นมีแต่จะทำให้เจ็บเปล่าๆ ‪คนไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอก
‪ทั้งที่คุณไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเอง ‪อย่ามาทำเป็นรู้หน่อยเลยค่ะ
‪ใช่แล้ว
‪ฉันไม่เข้าใจเรื่องที่เธอเคยเจอ
‪แต่ว่า…
‪ฉันรู้สิ่งที่เธอทำตอนนี้ดี
‪ถ้าเธอกรีดข้อมือด้วยใจที่อยากจะตายจริงๆ
‪รู้ไหมว่ามันจะเป็นยังไง
‪เลือดอุ่นๆ จะไหลไปตามบาดแผล
‪และรู้สึกได้เลยว่าหัวใจเต้นเร็วจนแทบบ้า
‪ราวกับว่าหัวใจอยู่ที่ข้อมือ
‪ทั้งที่ลงมีด
‪เพราะไม่อาลัยอาวรณ์อะไรในโลกนี้แล้ว
‪แต่กลับถูกบ่วงมากมาย
‪ที่ซ่อนอยู่หลังความเจ็บปวดรั้งไว้
‪ฉันคิดว่าทุกอย่างเป็นความผิดของฉัน
‪และมันไม่ถูกต้องที่ฉันยังมีชีวิตอยู่
‪รยอน
‪เหตุใดเจ้าจึงได้เลือกทำเช่นนี้เล่า
‪เจ้าจากไปเช่นนี้แล้วจะให้พ่อทำเช่นไรกัน
‪หลังจากวันนั้น
‪ฉันก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเสียใจมาโดยตลอด
‪มันเป็นเวลาที่ยาวนานมากๆ
‪เพราะงั้นเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น
‪อย่าทำให้มันเป็นความผิดเธอ
‪เธอคือเหยื่อ
‪ไม่ใช่คนทำผิด
‪ไอ้สารเลวคนนั้น
‪มันทำร้ายเธออยู่ฝ่ายเดียว
‪ใครหน้าไหนก็ไม่สามารถโทษเธอได้ ‪และไม่ควรจะโทษเธอด้วย
‪แม้ว่านั่น
‪จะเป็นตัวเธอเองก็ตาม
‪ฉัน…
‪ที่มีรอยแผลเป็นน่าเกลียดแบบนี้
‪จะใช้ชีวิตตามปกติได้เหรอคะ
‪มันไม่ได้น่าเกลียดเลย
‪เพราะมันคือร่องรอยของ…
‪ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะมีชีวิตอยู่
‪เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่
‪เพราะเธออยากมีชีวิตอยู่
‪เพราะงั้นอยู่ต่อเถอะนะ ยุนฮี
‪ฉันอยากอยู่ค่ะ
‪ฉันอยากมีชีวิตอยู่
‪คราวก่อนที่เจ้าหน้าที่ของเราไปเจอกับยุนแจ
‪เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้
‪ดูเหมือนเขาจะโทษว่า ‪ทุกอย่างเป็นความผิดของเขา
‪เธอและยุนแจ
‪ต่างก็คิดถึงกันและกันยิ่งกว่าใครๆ
‪แต่กลับทำอะไรที่สวนทางกันก็แค่นั้น
‪นายกับไอ้เวรนั่นต่างกันตรงไหน
‪ไม่สิ นายเลวยิ่งกว่าไอ้หมอนั่นอีก
‪ขอร้องล่ะ อย่ามาให้ฉันเห็นอีกเลย
‪ตายไปพร้อมกันเลยก็ดี
‪คุณอัยการ ทำไงดีคะ
‪ยุนแจ…
‪ช่วยตามหายุนแจหน่อยสิคะ
‪หมายความว่าไง
‪ฉัน…
‪ฉันบอกให้ยุนแจไปตายค่ะ
‪ฉันบอกว่าเขาไม่ต่างจากไอ้หมอนั่น
‪และบอกว่าอย่ามาให้ฉันเห็นอีก
‪ฉันโมโหเลยพูดไปแบบนั้น
‪ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นเลย ทำไงดีคะ
‪คุณผู้ช่วย กำลังจะไปไหนเหรอครับ
‪บ้านทักนัมอิลครับ
‪เราไม่ได้จะไปตามหาคุณยุนแจเหรอครับ
‪ถ้าผมเป็นคุณยุนแจ ผมคงจะฆ่าไอ้เวรนั่นก่อนครับ
‪ในนี้มันเขียนเอาไว้ว่าตึก 105 แต่ที่นี่ตึก 104
‪เราต้องไปตามหาคุณยุนแจ…
‪ซวยแล้ว
‪(ปฏิรูปการลงโทษ ‪นักโทษคดีล่วงละเมิดทางเพศซะ)
‪น่าขำชะมัดเลย
‪หัวเราะอยู่จริงๆ ด้วย
‪ได้ยินว่านายยังหัวเราะคิกคัก ‪และใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪นายหัวเราะอยู่จริงๆ สินะ
‪อะไรวะ นายเป็นใคร
‪นายเข้ามาได้ยังไง
‪โธ่เว้ย
‪มาแล้วเหรอครับ
‪อ๋อ
‪ฉันพอจะรู้แล้วว่านายคือใคร
‪พี่ชายของนังผู้หญิงที่ถูกฉันฟัน ‪จ้างนายมาสินะ ใช่ไหม
‪ไอ้คนเสียสติ
‪ไม่จำเป็นหรอก
‪อย่าแปดเปื้อนเลือดของมันเลย
‪เพราะเดี๋ยวฉันจะฆ่าไอ้นรกนั่นเอง
‪แม่เจ้าโว้ย
‪ทำไม นายเองก็อยากกลายเป็นคนดังในข่าว ‪เหมือนน้องสาวมันหรือไง
‪(โนเบิล ออฟฟิศเทล)
‪คุณ…
‪คุณผู้ช่วยครับ
‪เดี๋ยวสิครับ คุณผู้ช่วยครับ
‪ให้ตายเถอะ
‪- คุณทำอะไรอยู่ถึงไม่ห้ามเขาครับ ‪- ห้ามทำไมครับ
‪มันสมควรตายแล้ว
‪คุณชายุนแจ
‪นี่ไม่ใช่เวลาที่คุณจะมาทำแบบนี้
‪ผมรู้ครับ
‪ว่าผมเองก็สมควรตาย ‪และผมก็ไม่ต่างอะไรจากไอ้เวรนั่น
‪คุณจะเหมือนกับไอ้คนพรรค์นั้นได้ยังไง
‪ผมเข้าใจที่คุณอยากจะฆ่าเขา
‪แต่นั่นไม่ใช่วิธีแก้ปัญหานะครับ
‪- คุณเองก็รู้นี่ครับ ‪- ผิดแล้ว
‪มันต้องตาย เรื่องถึงจะจบ
‪ผมกับยุนฮีถึงจะมีความสุขได้
‪งั้นเหรอ
‪งั้นก็ฆ่าเขาซะ แล้วคุณก็…
‪ตายตามไปด้วยเลย
‪นั่นไม่ใช่แผนคุณแต่แรกเหรอ
‪แต่ว่า…
‪ถ้าหากว่าผมคือคุณ
‪ผมจะไม่ทำแบบนั้น
‪ผมคงจะไปหาคุณยุนฮี
‪ผมไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น
‪เพราะทุกอย่างมันเป็นเพราะผม
‪ถ้ามันเป็นเพราะนาย…
‪ถ้าเป็นเพราะนายก็ไปบอกเธอว่านายผิดไปแล้ว
‪ต่อให้เธอผลักไส
‪ถึงเธอจะไม่รับฟัง ‪นายก็ควรไปบอกเธอว่านายผิดไปแล้ว
‪แค่นายหายไป ทุกอย่างจะได้รับการแก้ไขเหรอ
‪แล้วคนที่ยังอยู่ล่ะ
‪ใครกันที่ทุกข์ทรมานที่สุดในตอนนี้
‪ที่ผ่านมาคุณยุนฮีคงจะรู้สึกแย่มากๆ
‪จะเป็นการประท้วงเดี่ยว
‪หรือแก้แค้น
‪แทนที่จะทำเรื่องพวกนั้น
‪คุณควรอยู่กับเธอมากกว่า
‪ไปบอกกับเธอ
‪ว่าขอบคุณที่เธอยังคงมีชีวิตอยู่และอดทนมาได้
‪ขอร้องล่ะ
‪ผม…
‪เพื่อน้องสาวที่ล้ำค่าของผม
‪ถ้าผมตายแทนได้ ผมก็พร้อม
‪แต่ผมกลัวครับ
‪ผมกลัวว่าเธอจะเกลียดผม
‪กลัวว่าเธอจะโกรธแค้นผม ผมเลย…
‪เพราะงั้นรีบไปอยู่เคียงข้างเธอเถอะครับ ‪ไปเดี๋ยวนี้เลย
‪คุณผู้ช่วยอิม
‪ห้ามยมทูตทุกตนแทรกแซงเรื่องของมนุษย์
‪- คุณลืมไปแล้วเหรอครับ ‪- ถอยไปซะ
‪- คุณผู้ช่วย ขอร้องล่ะครับ ‪- พอได้แล้ว
‪ทำไมครับ
‪ทั้งคุณยุนฮีและคุณยุนแจ
‪ไม่มีใครปกป้องทั้งคู่เลยครับ
‪มันไม่ใช่หน้าที่ของนาย
‪พวกนายเป็นใคร
‪เป็นใครกันถึงได้มาเถียงเรื่องฉัน
‪คิดว่าทำแบบนี้แล้ว ‪จะได้เป็นผู้ผดุงความยุติธรรมงั้นเหรอ
‪สนุกกับการสวมบทเป็นฮีโร่สินะ
‪เชิญสนุกกันให้เต็มที่
‪แล้วคอยดูว่าฉันจะตายก่อน ‪หรือนังแพศยานั่นจะตายโหงไปก่อน
‪คุณผู้ช่วย
‪ตั้งสติหน่อย ผู้ช่วยอิม นายจะทำแบบนี้ไม่ได้
‪เราต้องจับไอ้สัตว์นรกนี่ไปขึ้นศาล
‪และให้มันได้รับโทษอย่างสาสม
‪ผมขอโทษครับ
‪น่าตลกชะมัด
‪ที่นางแต่งตัวแบบนั้นไปดื่มเหล้า
‪ก็เพื่อไปทำระริกระรี้อ่อยผู้ชายนี่
‪นางเป็นคนกระตุ้นให้อยากก่อน
‪- แล้วจู่ๆ ทำไมมาโทษคนอื่น… ‪- ว่าไงนะ
‪ว่าแต่…
‪คุณเองก็สวยนะ
‪สวยพอๆ กับนังนั่นเลย
‪ไอ้เวรนี่…
‪นายมันเกินเยียวยาจริงๆ
‪ในเมื่อยังไงก็ต้องลบความทรงจำ
‪งั้นโดนสักหน่อยเถอะ
‪(ศาล)
‪คดีล่วงละเมิดทางเพศ
‪เป็นคดีเดียวที่มีการกล่าวอ้างว่า ‪เหยื่อก็มีส่วนผิดด้วยค่ะ
‪เพราะอะไรกัน
‪ทำไมถึงคิดว่าผู้ที่กระทำความผิด ‪สามารถทำแบบนั้นได้คะ
‪เพราะเธอแต่งกายล่อแหลมเหรอ ‪หรือเพราะเป็นตอนกลางคืน
‪เพราะเธอไปที่เปลี่ยว ‪หรือเพราะเธอดื่มเหล้างั้นเหรอ
‪เช่นนั้นแล้ว พวกคุณทุกคนที่อยู่ที่นี่ ‪ก็คงจะตกเป็นเป้าหมายของอาชญากรรม
‪และคดีนั้นก็จะกลายเป็นเรื่องที่ชอบธรรม
‪จะด้วยสาเหตุใดก็ตาม ไม่มีทาง ‪ที่อาชญากรรมจะกลายเป็นเรื่องชอบธรรมได้ค่ะ
‪แม้ว่าเขา…
‪จะเป็นหนุ่มวัย 20 ปีที่มีอนาคตสดใส
‪และต่อให้เป็นนักศึกษาแพทย์ที่มีอนาคตไกลก็ตาม
‪ผิดพลาดแค่ชั่วขณะเหรอ
‪ถ้าลูกๆ ของพวกคุณโดนบ้าง ‪ยังจะคิดแบบนั้นไหม
‪- มันก็จริงนะ ‪- นั่นสิ
‪การล่วงละเมิดทางเพศ
‪คือการฆาตกรรมจิตวิญญาณค่ะ
‪จากนี้ไป ไม่ว่าผู้กระทำความผิด ‪จะก่อเหตุเพราะอะไรก็ตาม
‪แต่ในฐานะที่เป็นอาชญากร ‪เขาก็สมควรได้รับการลงโทษค่ะ
‪ฉะนั้นแล้ว
‪ฉันขอเสนอบทลงโทษดังนี้ค่ะ
‪อายุขัยโดยเฉลี่ยของชาวเกาหลีอยู่ที่ 83,3 ปี
‪เมื่อหักอายุของเหยื่อที่ 23 ปี ก็จะเหลือ 60 ปี
‪มีคลิปที่เกี่ยวข้องทั้งหมด 138 คลิป ‪กับความคิดเห็นที่เกี่ยวข้อง 9,826 ความเห็น
‪แปลงหน่วยให้เป็นปี
‪ฉันขอให้จำเลยทักนัมอิลซึ่งเป็นฆาตกร
‪ถูกจำคุก 10,024 ปีค่ะ
‪นั่นแหละ
‪เงียบ
‪กรุณาอยู่ในความสงบ
‪ขอบใจนะ ยุนแจ
‪ที่เกลี้ยกล่อมให้ฉันมาขึ้นศาล
‪ความจริงแล้ว คุณอัยการขอให้ฉันมาช่วยพูดน่ะ
‪งั้นเหรอ
‪ยังไงก็ขอบคุณนะ
‪คิดไม่ผิดเลยที่มา
‪ขอบใจที่เธอยังอยู่รอดและอดทนมาได้นะ ยุนฮี
‪ฉันควรจะเริ่มพูดแบบนี้ก่อน
‪แต่ฉันกลับพูดจาทำร้ายจิตใจเธอ
‪ตอนนั้นเราต่างก็ตำหนิตัวเอง มันช่วยไม่ได้นี่
‪บาดแผลที่เกิดขึ้นกับฉันมันสาหัสมาก ‪ฉันก็เลยพาลไปถึงนาย
‪ทั้งที่มันไม่ใช่ความผิดของนาย
‪ฉันขอโทษนะ
‪ฉันก็ขอโทษเหมือนกัน
‪จากนี้ไปอย่าเลี่ยงมันอีกเลย
‪แล้วก็อย่าหนี อย่าเอาแต่หลบๆ ซ่อนๆ ด้วย
‪ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างเธอเอง
‪อือ
‪ค่อยยังชั่วหน่อยเรื่องคุณยุนฮีกับคุณยุนแจ
‪ถึงมันจะไม่ง่าย
‪แต่ทั้งคู่จะพึ่งพาอาศัยกันและผ่านมันไปได้แน่
‪คุณผู้ช่วยคงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪เขาต้องไม่เป็นไรสิ
‪ผมเพิ่งเคยเห็นคุณผู้ช่วยเป็นแบบนั้น
‪ไหนๆ ก็พูดถึงแล้ว โทรหาหน่อยดีกว่า
‪เขาเป็นผู้ใหญ่นะ เดี๋ยวเขาก็ผ่านมันไปได้
‪อย่าเป็นห่วงเขานักเลย
‪น่าขำสิ้นดี
‪สิบห้าปีเหรอ ไอ้พวกบ้าเอ๊ย
‪เฮ้ย รู้ไหมว่าฉันคือใคร
‪คิดว่าพ่อฉันจะปล่อยพวกแกไปเหรอ
‪ฉันจะอุทธรณ์แล้วจะเอาคืนพวกแกให้หมด
‪- เงียบๆ หน่อย ‪- แกด้วย ฉันไม่ปล่อยแกแน่ แกชื่ออะไร
‪ไอ้ผู้คุม แกชื่ออะไรน่ะ ตอบฉันสิวะ ไอ้เวร
‪มองหาอะไร ยังไม่ตอบฉันอีก ‪บอกชื่อของแกมาซะ
‪ผู้คุมชั้นต่ำ บอกชื่อมาเดี๋ยวนี้
‪ขับรถหมาๆ แล้วยังจะกล้ามาสั่งสอนฉันอีก
‪เปิดประตูที
‪โธ่เว้ย
‪อะไรน่ะ
‪เมื่อกี้มีคนอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪ไม่ใช่ว่าพลัดตกสะพานไปแล้วเหรอ
‪รีบไปตามหาเร็วเข้า
‪มัวทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ให้ตายเถอะ สูบเงินภาษีไปเต็มเม็ดเต็มหน่วย ‪แต่สภาพรถกลับห่วยแตกสิ้นดี
‪คุณเป็นใครเนี่ย
‪ใครก็เข้ามาได้งั้นเหรอ
‪ทักนัมอิล เกิดวันที่ 27 กันยายน 1997 ‪เวลา 03:44 นาฬิกา
‪ฉันจะมารับชีวิตนั้นไป
‪อะไรอีกวะเนี่ย
‪นายจะหัวใจวายตายในอีกสิบนาที
‪ถึงฉันจะเปลี่ยนชะตาให้นายไม่ได้
‪แต่ขอเปลี่ยนวิธีการสักหน่อยคงไม่เป็นไร
‪เพราะมันน่าเสียดายที่จะปล่อยให้ ‪คนอย่างนายตายง่ายๆ แบบนั้น
‪ไฟไหม้ ไฟ…
‪ผู้คุม ไฟไหม้
‪ผู้คุม บนรถมีไฟไหม้
‪แหกปากไปเถอะ
‪ยังไงพวกเขาก็ไม่ได้ยินหรอก
‪เปิดประตูให้หน่อยสิ
‪ช่วยผมด้วยครับ
‪ดับไฟให้หน่อย
‪เปิดประตูที เปิดสิวะ
‪เปิดประตูหน่อย ได้โปรด
‪ช่วยฉันเถอะนะ
‪ขาที่นายใช้วิ่งไล่ตามเด็กคนนั้น
‪แขนที่นายใช้กดเธอ
‪ปากที่เผยอยิ้ม ตาที่มองเธอ
‪แขนและขาของนายจะถูกโอบล้อมไปด้วยไฟนรก
‪มันคงจะทรมานไม่น้อย
‪ฉันผิดไปแล้ว
‪ฉันผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะ
‪(กระทรวงยุติธรรม ‪สำหรับส่งตัวด่วน)
‪นี่
‪- นี่มันใช่ภาพวาดเหรอ ‪- หาเรื่องกันอีกแล้วนะ
‪อ่านหนังสือไปเลย
‪รู้แล้วน่า
‪มีอะไรหรือ
‪ท่านแม่
‪ยองชิกกับชางบกเอาแต่ล้อลูกอยู่เรื่อยเลยขอรับ
‪พวกเขาล้อเจ้าว่าเช่นไรกัน ‪ถึงได้ร้องไห้สะอื้นเพียงนี้
‪พวกเขาบอกว่าชื่อของลูกมันแปลก ‪และล้อกันไม่หยุดปากเลยขอรับ
‪พวกเขาบอกว่าเหมือนชื่อหมา
‪พวกเขาช่างไม่รู้อะไรกันเสียเลย
‪ชื่อของลูกแม่เพราะจะตายไป
‪จริงหรือขอรับ
‪จริงสิ
‪พระผู้เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมเป็นผู้ตั้งชื่อให้เจ้านะ
‪มานี่สิ
‪รยุงที่แปลว่า "สูง"
‪กูที่แปลว่า "ช่วยเหลือ"
‪แปลว่าเจ้าคือผู้ที่คอยช่วยเหลือเรื่องต่างๆ ‪จากที่สูงอย่างไรเล่า
‪ท่านแม่ก็รู้หนังสือหรือขอรับ
‪ถึงแม่จะไม่รู้เสียทั้งหมด ‪แต่ก็พอเอามาสอนลูกแม่ได้นะ
‪ท่านแม่รู้อะไรตั้งเยอะแยะ ‪และไม่มีอะไรที่ทำไม่เป็นเลยนะขอรับ
‪งั้นหรือ เจ้าคิดเช่นนั้นจริงๆ หรือ
‪ขอรับ
‪คุณผู้ช่วยอิมน่ะ
‪ได้ยินว่าเขาฆ่าคนตอนอยู่โลกมนุษย์
‪รู้ไหมครับว่าตอนนี้ในบริษัทมีข่าวลืออะไร
‪มันเป็นเรื่องจริง
‪เพราะรยุงกูฆ่าคนตาย ฉันถึงได้พาเขามา
‪หัวหน้าทีมช่วยเล่าให้ฟังหน่อยสิครับ ‪เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ทำไมเขาถึงได้เป็นทุกข์ขนาดนั้น
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ กึมฮง
‪ข้ามิใช่นางโลมอีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ
‪ผ้าที่แปดเปื้อนไปแล้วครั้งหนึ่ง
‪ต่อให้ซักเพียงใด ‪รอยเปื้อนก็ไม่หายไปหรอกนะ
‪ในฐานะหญิงผู้หนึ่ง ข้าไม่อยากให้ตนเอง ‪ต้องด่างพร้อยไปมากกว่านี้เจ้าค่ะ
‪นังกึมฮงคงจะลืมกำพืดของตนเองไปเสียแล้ว
‪หากเจ้าพวกนั้นไม่ทำเรื่องที่ชั่วร้ายเช่นนั้น
‪ทั้งเจ้าและยูฮวา…
‪เรื่องชั่วร้ายหรือขอรับ
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง