‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เริ่มต้นวันใหม่ไปพร้อมกับ ‪สหายในปรโลกของคุณ จูมาดึง
‪นี่มันอะไรกัน
‪เขาตั้งใจต่อยคนให้ถึงตายจริงเหรอ
‪ยอดเลย
‪แต่ฉันเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับผู้ช่วยอิมนะ
‪- เรื่องอะไรเหรอ ‪- คุณผู้ช่วยอิมน่ะ
‪ได้ยินว่าเขาฆ่าคนตอนอยู่โลกมนุษย์
‪จริงเหรอ
‪ใช่สิ ไม่ใช่แค่คนสองคนด้วยนะ
‪ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ
‪เป็นทีมที่ไม่น่าสุงสิงด้วยเลย
‪ไหนจะหัวหน้าทีมที่มาจากนรก ‪รวมถึงลูกทีมที่ฆ่าคนด้วย
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪โทษนะครับ
‪สนุกไหมครับ
‪คุณซูอิน เรื่องที่ชาติก่อนคุณผู้ช่วยอิมฆ่าคน
‪- คุณเห็นเองกับตาเหรอครับ ‪- มันก็ไม่ใช่แบบนั้น…
‪เรามาคุยกันแต่เรื่องที่ ‪เห็นเองกับตาเถอะนะครับ
‪นี่ ไปเถอะ
‪อย่าเสียเวลาไปยุ่งกับทีมจัดการวิกฤตเลย
‪แล้วพวกคุณไม่ไปเหรอครับ
‪ไปสิครับ
‪มันน่านัก
‪โธ่ ปวดใจชะมัด
‪(ประกาศบทลงโทษยมทูต)
‪ให้ตายสิ ไม่รู้อะไรก็ยังจะพูดกันอยู่ได้
‪คุณผู้ช่วยน่าจะต้องไปอธิบายเอง
‪รู้ไหมครับว่าตอนนี้ในบริษัทมีข่าวลืออะไร
‪พวกเขาพูดกันว่าชาติก่อนคุณผู้ช่วยฆ่าคน ‪ไม่ใช่แค่คนสองคนด้วย
‪จำนวนเป๊ะๆ คือสี่คน
‪อ๋อ ครับ
‪ปัดโธ่
‪ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นนะครับ
‪ฉันไม่ได้ล้อเล่น
‪แค่นี้ผมก็ว้าวุ่นจะแย่แล้ว ‪ทำไมหัวหน้าเป็นไปกับเขาด้วยล่ะครับ
‪ถึงผมจะรู้ว่าเขาทำแบบนั้นเพราะแม่
‪แต่เขากลับคุมตัวเองไม่อยู่ ‪ทั้งที่เป็นคนมีสติยั้งคิด
‪พอถามว่าทำไมถึงทำแบบนั้น ‪เขาก็ไม่พูดอะไรเลย
‪(กาแฟ ไวน์ เบเกอรี)
‪ยูฮวา
‪- ยูฮวา ‪- ยูฮวา มาแล้วเหรอ
‪- ไหนดูหน่อยซิ ‪- ขอบใจทุกคนมากนะ
‪"ฮีฮวีรังโย"
‪"แสงแดดยามเช้าสุกสว่างและเป็นประกาย"
‪เก่งมากจ้ะ
‪โอ้โฮ
‪ลูกแม่ช่างรูปงามเสียจริง
‪(ตอน 11: ท้องฟ้าทิศตะวันตก 1)
‪(คำร้องขอย้ายแผนก)
‪ผมรู้ดีว่าเรื่องที่ผมใช้ความรุนแรง ‪ทำให้หัวหน้าทีมและคุณจุนอุงถูกตำหนิไปด้วย
‪ขอโทษครับ
‪ที่ผมเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปนกับเรื่องงาน
‪รู้ตัวก็ดีแล้ว
‪เราไม่ได้เพิ่งถูกด่าแค่วันสองวัน
‪ฉันไม่สนเรื่องนั้นหรอก
‪นายไม่ต้องคอยอยู่ข้างเธอแล้วหรอกเหรอ
‪ครับ
‪น่าจะไม่เป็นไรหรอกครับ
‪ค่อยยังชั่วหน่อย
‪คุณผู้ช่วยครับ
‪คุณผู้ช่วยครับ จะไปจริงๆ เหรอครับ
‪ครับ
‪ทำไมล่ะครับ อย่าไปเลยนะครับ
‪คุณไม่ได้เกลียดผมหรอกเหรอครับ ‪นึกว่าคุณจะเกลียดผมซะอีก
‪ถึงจะใช่ก็เถอะ
‪แต่ถ้าคุณผู้ช่วยไปแล้ว ‪ใครจะเขียนหนังสือขอโทษมากมายนั่นล่ะครับ
‪ผมไปเพราะไม่อยากเขียนมันไงครับ
‪คุณถอดใจแล้วจริงๆ เหรอครับ
‪ผมเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นน่ะ
‪ขอตัวครับ
‪โธ่ จริงๆ เลย
‪หัวหน้าทีมครับ
‪จะปล่อยคุณผู้ช่วยอิมไปแบบนั้นเหรอครับ
‪ก็เขาต้องการแบบนั้น
‪ฉันไม่ห้ามคนที่คิดจะไปหรอก
‪ถึงงั้นก็เถอะครับ ‪หัวหน้าก็รู้นี่ครับว่าด้วยนิสัยแบบนั้น
‪เขาทำไปเพราะไม่อยากให้ทีมเดือดร้อน
‪- ช่างเขาเถอะ ‪- ช่างเหรอ
‪ไม่รู้ด้วยแล้ว ผมจะไปบอกท่านประธาน
‪ฉันเคยบอกแล้วนี่
‪ว่าแม่ของรยุงกูฆ่าตัวตายหลังจากถูกรุมโทรม
‪แม่ของรยุงกู…
‪รวมถึงรยุงกูด้วย
‪ยมทูตที่นำทางดวงวิญญาณของทั้งคู่ไปยังปรโลก
‪คือฉันเอง
‪อะไรนะครับ
‪ทีมที่ฉันเคยทำอยู่
‪คือหน่วยอาชญากรรม นายรู้อยู่แล้วใช่ไหม
‪ครับ แล้วทำไมคุณผู้ช่วยอิมถึง…
‪เพราะงั้นเรื่องนั้นมันเป็นเรื่องจริง
‪เพราะรยุงกูฆ่าคนตาย
‪ฉันถึงได้พาเขามา
‪แต่…
‪เขาไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องแบบนั้นได้นี่ครับ ‪เพราะอะไรกัน…
‪หัวหน้าทีมช่วยเล่าให้ฟังหน่อยสิครับ
‪เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ‪ทำไมเขาถึงได้เป็นทุกข์ขนาดนั้น
‪อาจมีอะไรที่ผมพอช่วยได้นี่ครับ
‪มีอะไรหรือ
‪ท่านแม่
‪ยองชิกกับชางบกเอาแต่ล้อลูกอยู่เรื่อยเลยขอรับ
‪พวกเขาล้อเจ้าว่าเช่นไรกัน ‪ถึงได้ร้องไห้สะอื้นเพียงนี้
‪พวกเขาบอกว่าชื่อของลูกมันแปลก ‪และล้อกันไม่หยุดปากเลยขอรับ
‪พวกเขาบอกว่าเหมือนชื่อหมา
‪พวกเขาช่างไม่รู้อะไรกันเสียเลย
‪ชื่อของลูกแม่เพราะจะตายไป
‪จริงหรือขอรับ
‪จริงสิ
‪พระผู้เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมเป็นผู้ตั้งชื่อให้เจ้านะ
‪มานี่สิ
‪รยุงที่แปลว่า "สูง"
‪กูที่แปลว่า "ช่วยเหลือ"
‪แปลว่าเจ้าคือผู้ที่คอยช่วยเหลือเรื่องต่างๆ ‪จากที่สูงอย่างไรเล่า
‪ท่านแม่ก็รู้หนังสือหรือขอรับ
‪ถึงแม่จะไม่รู้เสียทั้งหมด ‪แต่ก็พอเอามาสอนลูกแม่ได้นะ
‪ท่านแม่รู้อะไรตั้งเยอะแยะ ‪และไม่มีอะไรที่ทำไม่เป็นเลยนะขอรับ
‪งั้นหรือ เจ้าคิดเช่นนั้นจริงๆ หรือ
‪ขอรับ
‪อย่าโกหกหน่อยเลย
‪ชื่อเจ้าจะไปมีความหมายได้อย่างไรกัน
‪ไม่นะ แม่ของข้าเป็นคนบอกเอง
‪ท่านแม่บอกว่าพระผู้เปี่ยมไปด้วยคุณธรรม ‪เป็นผู้ตั้งชื่อให้กับข้า
‪แล้วท่านก็เขียนอักษรให้ข้าดูด้วย
‪โกหกชัดๆ
‪พ่อข้ายังไม่รู้หนังสือเลย ‪แม่เจ้าจะไปรู้ได้เช่นไร
‪ต่อให้เจ้าเรียนหนังสือ
‪ก็ไม่ได้สอบขุนนางอยู่ดี
‪ไม่รู้หรือว่าเรียนไปก็เปล่าประโยชน์
‪เราต่างก็เป็นคนเหมือนกัน ทำไมล่ะ
‪ลูกคนชั้นต่ำกับบุตรชนชั้นสูงเหมือนกันหรือ
‪ต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยล่ะ
‪โอ๊ะ
‪รยุงกู เจ้าจะไปไหนน่ะ
‪เจ้าคิดจะหนีงั้นหรือ
‪นี่ รยุงกู
‪อะไรน่ะ
‪นายน้อยขอรับ
‪นั่นรยุงกูหรือ
‪เหตุใดหน้าเจ้า…
‪ไปโดนอะไรมา
‪ใครทำเจ้า
‪อย่าบอกนะว่า…
‪ลูกเห็นนายน้อย ‪บ้านท่านรองเสนาบดีคิมเดินผ่านมา
‪ลูกเลยบอกเขาว่าอยากเรียนหนังสือ
‪แล้วลูกก็ถูกโบยขอรับ
‪ขออภัยด้วยขอรับ
‪ทั้งที่ลูกรับปากท่านแม่แล้วว่าจะไม่ทำเช่นนั้นอีก
‪โธ่ หากเจ้ารยุงกูหัวไม่ดี ‪เขาคงไม่คิดที่จะเรียนหนังสือหรอก
‪เขาพูดได้ไวกว่าเด็กรุ่นเดียวกันมิใช่หรือ
‪เจ้าค่ะ เขาเริ่มพูดได้ ‪ตอนอายุประมาณหนึ่งปีเจ้าค่ะ
‪เพราะเช่นนี้ไง การมีลูกฉลาด ‪ถึงเป็นปัญหาสำหรับไพร่อย่างเรา
‪จะไต่เต้าจนเป็นใหญ่เหมือนขุนนางก็ไม่ได้
‪หากมีทรัพย์สมบัติมากหน่อยก็ว่าไปอย่าง
‪สมัยนี้ ใครๆ ก็ซื้อขายตำแหน่งกันเป็นว่าเล่น
‪ท่านป้าเจ้าคะ
‪พูดเบาๆ หน่อยสิเจ้าคะ
‪มีเราอยู่แค่สองคน จะเป็นไรไปเล่า
‪ให้ตายเถอะ แม่รยุงกูขี้กลัวเสียเหลือเกิน
‪ท่านป้าเจ้าคะ
‪อย่างไรก็เถอะ แม่รยุงกู ‪อีกหน่อยเจ้าจะต้องแย่กว่านี้แน่
‪พอเป็นแม่คนแล้ว มันไม่มีอะไรที่โหดร้าย
‪เท่ากับการขัดแข้งขัดขาลูก
‪แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าก็ต้องทำนะ
‪เช่นนั้นเด็กจึงจะสุขสบาย
‪โอ้ ลืมไปเสียสนิทเลย
‪รยุงกู
‪ขอรับ ท่านแม่
‪เหตุใดเจ้าจึงชอบเขียนหนังสือ
‪เวลาพ่นคำพูดออกไป มันก็จะหายวับไปทันที
‪แต่หากเขียนเป็นตัวหนังสือ ‪มันจะอยู่เช่นนั้นไปอีกนานขอรับ
‪มันน่าอัศจรรย์ใจและดีมากเลยขอรับ
‪จากนี้ไป แม่จะสอนเจ้าเขียนหนังสือเอง
‪เจ้าอย่าได้ไปสร้างความรำคาญ ‪ให้กับบุตรของพวกขุนนางอีกเลย
‪จริงหรือขอรับ
‪ท่านแม่ดีที่สุดเลยขอรับ
‪ขอบพระคุณมากขอรับ ท่านแม่
‪"จีกวาพิลแก ทึกนึงมักมัง
‪เมื่อรู้ถึงจุดด้อย ก็ต้องปรับปรุงให้จงได้
‪หากแม้นปรับปรุงได้แล้ว ก็ไม่ควรลืมเลือนมัน"
‪"มังดัมพีดัน มีชีกีจาง
‪อย่ากล่าวถึงข้อบกพร่องของผู้อื่น
‪และอย่าได้ลืมข้อดีของตนเอง"
‪ท่านแม่
‪ต่อจากนี้ลูกไม่เข้าใจเลยขอรับ
‪งั้นหรือ
‪เดี๋ยวแม่จะท่องให้ฟัง ท่องตามแม่นะ
‪ขอรับ
‪รสชาติดีมากเลยขอรับ ท่านแม่
‪- เคี้ยวให้ละเอียดด้วยล่ะ ‪- ขอรับ
‪"ฮีฮวีรังโย"
‪ศรแห่งกาลเวลาเร่งรีบอยู่เป็นนิตย์
‪"ศรแห่งกาลเวลาเร่งรีบอยู่เป็นนิตย์"
‪แสงแดดยามเช้าสุกสว่างและเป็นประกาย
‪"แสงแดดยามเช้าสุกสว่างและเป็นประกาย"
‪เก่งมากจ้ะ
‪โอ้โฮ
‪ลูกแม่ช่างรูปงามเสียจริง
‪รูปงามเหมือนผู้ใดกันนะ
‪เหมือนท่านแม่ไงขอรับ
‪- งั้นหรือจ๊ะ ‪- ขอรับ
‪ทานให้อร่อยนะเจ้าคะ
‪ป้า ขอข้าวต้มสามถ้วย
‪จ้า
‪ชายเหล่านั้นเหมือนจะเป็นคนต่างถิ่น ‪แต่ช่วงนี้เห็นบ่อยนะเจ้าคะ
‪ก็เมื่อหลายเดือนก่อน ‪มีใต้เท้าหัวเมืองคนใหม่มาประจำในที่ว่าการไง
‪ได้ยินว่าเขาเลี้ยงเจ้าอันธพาลพวกนั้นไว้ล่ะ
‪อะไรนะเจ้าคะ
‪มันเป็นเรื่องธรรมดาของพวกขุนนางที่รับราชการ
‪เขาเลี้ยงเจ้าพวกนั้นไว้ ‪แทนที่จะจับเข้ากรงขังเสีย
‪คนที่เดือดร้อนก็มีแต่ราษฎร ‪ที่เป็นคนกลางอย่างเรานี่ล่ะ
‪พวกท่านเป็นใครเจ้าคะ
‪หญิงที่ท่านใต้เท้าเที่ยวตามหาจนทั่ว
‪ไม่นึกว่าจะได้เจอที่ร้านข้าวต้มซอมซ่อ
‪ทุกครั้งที่ท่านดื่มสุรา ‪ก็มักจะคิดถึงใบหน้าที่งดงามของเจ้าเสมอ
‪โอ้ ท่านหายไปไหนมาเจ้าคะ
‪เหตุใดจึงไม่แวะเวียนมาบ้าง
‪ว่าเช่นไร
‪วันนี้เจ้าพร้อมแล้วหรือไม่
‪นี่เข้าวันที่สามแล้วนะ
‪ท่านหมายถึงพร้อมอะไรหรือเจ้าคะ
‪โอหังสิ้นดี
‪เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน ‪จึงได้กล้าทำให้ข้าร้อนรุ่มใจเช่นนี้
‪ข้าก็แค่ทำตามคำสั่งของนายหญิง ‪ด้วยการรินเหล้าให้ท่านใต้เท้าเจ้าค่ะ
‪งั้นหรือ
‪เจ้าหมายความเช่นนั้นสินะ
‪เป็นแค่นางโลมกลับทำตัวเถรตรง
‪แต่ก็นะ ต้องเป็นเช่นนั้นจึงจะมีรสชาติ
‪เหตุใดจึงทำเช่นนี้เจ้าคะ
‪ท่านเมาแล้วนะเจ้าคะ
‪ข้ามิได้เมาสุรา
‪แต่เมารักเจ้าต่างหาก กึมฮง
‪นี่ก็เลยเที่ยงคืนมาแล้ว
‪การมาเรียกหาสตรีในเวลาดึกดื่นเช่นนี้
‪ต่อให้เป็นถึงใต้เท้าหัวเมือง ‪มันก็ไม่ถูกต้องเจ้าค่ะ
‪เป็นแค่โสเภณีชั้นต่ำ บังอาจนัก
‪ได้ยินว่าชื่อของเจ้าในหอนางโลมนั่น
‪คือกึมฮงใช่หรือไม่
‪ลูกของข้านอนหลับอยู่ข้างในเจ้าค่ะ
‪ข้าจะยอมตามไปแต่โดยดี ‪ช่วยเงียบเสียงด้วยเจ้าค่ะ
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ กึมฮง
‪มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่เองสินะ
‪นายหญิงที่หอนางโลมบอกว่า ‪ไล่เจ้าไปเพราะเจ้าติดโรค
‪แต่ข้าคิดว่าคงเป็นไปมิได้
‪เพราะเจ้าคือตัวเรียกเงินเรียกทอง
‪แต่เรื่องที่เจ้าแอบไปคลอดลูกก็ถือว่าเกินคาดอยู่
‪ดึกแล้ว ท่านเรียกหาข้าด้วยเหตุใดเจ้าคะ
‪พอเจ้าจากไป ‪ข้าก็ไม่เคยนอนหลับสนิทเลยเพราะคิดถึงเจ้า
‪ฉะนั้นตั้งแต่วันนี้ไป ‪จงมาปรนเปรอข้าก่อนนอนทุกวัน
‪ใต้เท้าเจ้าคะ
‪ข้ามิใช่นางโลมอีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ
‪เจ้าได้คืนสู่ฐานันดรบุตรสาว ‪ของขุนนางแล้วงั้นหรือ
‪ข้าสืบเรื่องเจ้ามาแล้ว
‪บุตรสาวของข้าราชการชั้นสูงที่สิ้นเนื้อประดาตัว
‪นายหญิงที่หอนางโลมบอกว่า ‪นางซื้อเจ้ามาจากพ่อของเจ้านี่
‪เพราะเขาติดการพนัน ‪จนผลาญสมบัติไปจนหมด
‪ท่านพ่อเจ้าคะ
‪ความจองหองของเจ้ามาจากศักดิ์ศรี ‪ของข้าราชการชั้นสูงแสนกระจอกนั่นหรือ
‪ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ
‪ข้าได้ยินว่าลูกชายของเจ้าฉลาดและไม่ธรรมดา
‪ทว่าเขาคงจะต้องใช้ชีวิตแบบคนชั้นต่ำ ‪ที่ถูกกดขี่ข่มเหงไปทั้งชีวิต
‪เมื่อกี้ท่านว่ากระไรนะเจ้าคะ
‪ข้าจะรับเขาเป็นบุตรบุญธรรมเอง
‪เจ้าคิดเช่นไร
‪เริ่มอยากจะมาเป็นนางบำเรอของข้าหรือยัง
‪"ยอนชีแมชเว ฮีฮวีรังโย
‪ศรแห่งกาลเวลาเร่งรีบอยู่เป็นนิตย์ ‪แสงแดดยามเช้าสุกสว่างและเป็นประกาย"
‪เพราะเช่นนี้ไง การมีลูกฉลาด ‪ถึงเป็นปัญหาสำหรับไพร่อย่างเรา
‪จะไต่เต้าจนเป็นใหญ่เหมือนขุนนางก็ไม่ได้
‪ข้าจะรับเขาเป็นบุตรบุญธรรมเอง
‪"ซอนกีฮยอนอัล ฮเวแบคฮวันโจ"
‪ท่านแม่
‪อือ ดีมาก
‪มันหมายความเช่นไร
‪"ซอนกีอ๊กฮยองถูกยึดไว้และหมุนไปมา
‪เมื่อถึงวันเดือนดับ ดวงจันทร์ที่ไร้แสง ‪จะส่องสว่างแค่เพียงเส้นรอบวง"
‪ซอนกีคือสิ่งใดงั้นหรือ
‪มันอยู่ในกลุ่มดาวกระบวยใหญ่ ‪ตั้งแต่ดาวดวงแรกจนถึงดาวดวงที่สี่
‪หรือก็คือดาวทั้งสี่ดวงตรงตำแหน่งของด้าม ‪ในกลุ่มดาวที่มีลักษณะเหมือนกระบวยขอรับ
‪ลูกแม่ช่างฉลาดเสียจริง
‪เพราะได้ท่านแม่ยังไงล่ะขอรับ
‪"จีกวาพิลแก ทึกนึงมักมัง
‪เมื่อรู้ถึงจุดด้อย ก็ต้องปรับปรุงให้จงได้
‪หากแม้นปรับปรุงได้แล้ว ก็ไม่ควรลืมเลือนมัน"
‪"มังดัมพีดัน มีชีกีจาง"
‪ท่านแม่
‪ท่านแม่ดีที่สุดเลยขอรับ
‪ลูกนับถือท่านแม่มากขอรับ
‪แม่จะปกป้องเจ้าเอง ลูกแม่
‪งั้นหรือ
‪เจ้าคิดเช่นนั้นจริงๆ หรือ
‪แม้ข้าจะเคยเป็นโสเภณีชั้นต่ำ
‪แต่ตอนนี้มิใช่แล้วเจ้าค่ะ
‪ในฐานะหญิงผู้หนึ่งและในฐานะที่เป็นแม่
‪ข้าไม่อยากให้ตนเอง ‪ต้องด่างพร้อยไปมากกว่านี้เจ้าค่ะ
‪เจ้าพูดจาได้น่าขันเสียจริง
‪ผ้าที่แปดเปื้อนไปแล้วครั้งหนึ่ง
‪ต่อให้ซักเพียงใด ‪รอยเปื้อนก็ไม่หายไปหรอกนะ
‪เจ้าคิดว่าจะได้เป็นแม่ศรีเรือนทั่วไปสินะ
‪ข้าขอความกรุณาจากท่านใต้เท้า ‪ปล่อยให้ข้าได้ใช้ชีวิตในฐานะแม่
‪ด้วยเถอะเจ้าค่ะ
‪ท้ายที่สุด ลูกชายของเจ้า ‪ก็จะต้องมีชีวิตอยู่เช่นเจ้า
‪ไม่สิ
‪อาจจะมีชีวิตที่อาภัพกว่าเจ้าก็เป็นได้
‪หากท่านแตะต้องลูกชายของข้าแม้แต่ปลายผม
‪ข้าจะไม่ยอมอยู่เฉยเป็นแน่
‪นังหญิงต่ำช้า
‪ดูชิกอยู่ข้างนอกหรือไม่
‪ขอรับ ใต้เท้า
‪นังกึมฮงคงจะลืมกำพืดของตนเองไปเสียแล้ว
‪จงไปรื้อฟื้นอดีต ‪ให้นางได้เห็นอย่างแจ่มแจ้งเสีย
‪ขอรับ
‪พวกเจ้ามีอะไรอีก
‪แม่ของเจ้าเป็นคนขี้โกหก
‪ท่านพ่อของข้าบอกเช่นนั้น
‪- ไม่ใช่นะ ‪- ไม่ใช่อะไรเล่า เจ้าเคยบอกพวกข้าว่าเช่นไร
‪เจ้าบอกว่าพ่อของเจ้า ‪ตายตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะเกิดใช่ไหม
‪ใช่ แล้วมันทำไม
‪เจ้าโง่เอ๊ย เจ้าไม่มีพ่อมาตั้งแต่แรกต่างหาก
‪เพราะแม่เจ้าเป็นโสเภณี ‪ที่แสนโสโครกอย่างไรเล่า
‪พวกเจ้าพูดพล่ามอะไรกัน
‪เหตุใดพวกลุงๆ จึงไปหาแม่เจ้ากลางดึกล่ะ
‪นั่นก็เพราะว่าป้าเป็นโสเภณีไงล่ะ
‪เพราะงั้นนางจึงเขียนหนังสือเป็น
‪ไม่ใช่นะ ท่านแม่บอกว่า ‪ท่านเรียนการเขียนหนังสือมาจากท่านตา
‪สตรีจะเรียนหนังสือแต่แรกได้เช่นไร
‪ขนาดแม่ข้ารู้อะไรมากมายแต่ก็ไม่รู้ตัวหนังสือ
‪นั่นสิ
‪ตอนนี้คนคงรู้กันทั้งบางแล้ว
‪ว่าแม่เจ้าคือโสเภณี
‪- นี่ ‪- เจ้าทำอะไรน่ะ
‪- หยุดนะ ‪- ปล่อยข้า
‪ท่านแม่ของข้ามิใช่โสเภณี
‪การมาเรียกหาสตรีในเวลาดึกดื่นเช่นนี้
‪ต่อให้เป็นถึงใต้เท้าหัวเมือง ‪มันก็ไม่ถูกต้องเจ้าค่ะ
‪เป็นแค่โสเภณีชั้นต่ำ บังอาจนัก
‪ได้ยินว่าชื่อของเจ้าในหอนางโลมนั่น
‪คือกึมฮงใช่หรือไม่
‪ท่านแม่ของข้ามิใช่โสเภณี
‪ไอ้คนปากพล่อย
‪นางมิได้เป็นเช่นนั้น
‪เขาเคยตัวเล็กถึงเพียงนี้เชียวหรือ
‪รยุงกูหรือ
‪กลับมาแล้วหรือลูก
‪แม่เห็นฝนตกเลยว่าจะไปตามเจ้าอยู่พอดี
‪นังกึมฮงคงจะเที่ยวอ่อยชายไปทั่วเลยนะขอรับ
‪ถึงว่าล่ะ ข้าเห็นนางเล่นหูเล่นตาใส่ข้า ‪ตอนอยู่ที่ร้านข้าวต้มด้วย
‪พออยู่ต่อหน้าใต้เท้ากลับทำเป็น ‪กระมิดกระเมี้ยนเหนียมอาย
‪แต่อย่างน้อยท่านก็ได้เสพสมกับนางนะขอรับ
‪ท่านพี่ชิงตัดหน้าใต้เท้าไปแล้ว
‪ที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ข้าอยู่ข้างนอก
‪ท่านเรียกชายมากหน้าหลายตา ‪มาที่เรือนหรือขอรับ
‪ช่วงหลายคืนมานี้ สาเหตุที่ท่านออกไปข้างนอก
‪ก็เพราะเช่นนั้นหรือขอรับ
‪หากข้าไม่ได้เกิดกับท่านแม่ ‪แต่เกิดกับแม่ที่มาจากครอบครัวขุนนาง
‪ข้าก็คงจะไม่ต้องโดน…
‪บุตรจากบ้านขุนนางทุบตี ‪และได้ไปเรียนที่สำนักอักษรอย่างผ่าเผย
‪และคงจะได้เรียนอ่านเขียนด้วยขอรับ
‪ข้าไม่ได้เกิดมาเพราะอยากเกิด
‪เหตุใดข้าจึงได้คนเช่นท่าน
‪มาเป็นแม่ของข้ากัน
‪ข้าทั้งรู้สึกอับอาย
‪ทั้งอัปยศอดสู
‪สะอิดสะเอียนยิ่งนัก
‪แม่ขอโทษ
‪เหตุใดท่านจึงไม่พูดอะไรเลยขอรับ
‪ทั้งที่ลูกพูดจาทำร้ายจิตใจเช่นนี้
‪เหตุใดท่านจึงไม่พูดอะไรเลยล่ะขอรับ
‪ได้โปรดพูดออกมาว่าไม่จริง
‪แค่เพียงคำเดียวก็พอขอรับ
‪ถามลูกว่าไปได้ยินคำพูดแปลกๆ จากที่ใด
‪จึงได้มาโหวกเหวกโวยวายเช่นนี้
‪ออกมาดุด่าลูกเถอะนะขอรับ
‪ท่านแม่
‪นี่
‪เฮ้ย
‪ขอข้าสูบสักบ้องได้หรือไม่
‪ข้าจะตายอยู่แล้ว
‪ข้าเสียเบี้ยให้กับที่แห่งนี้ไปตั้งเท่าไร
‪ขอร้องล่ะ
‪ไสหัวไปเสีย
‪เฮ้อ
‪หลังจากได้เจ้ามาคุมที่นี่ ‪พวกตัวน่ารำคาญก็หายไปเยอะทีเดียว
‪แค่ข้ามองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้ามีฝีมือ
‪เหตุใดพวกนั้นจึงได้เมายากันเช่นนั้นขอรับ
‪มันจะมีเหตุผลอันใดอีกเล่า
‪คงเพราะพวกเขา ‪อยากลืมความเป็นจริงอย่างไรเล่า
‪แม้เจ้าจะต้องพบเจอกับวัน ‪ที่ทำให้ชีวิตเจ้าพังทลาย
‪เจ้าก็อย่าได้ทำเรื่องเช่นนั้นเด็ดขาด
‪มันไม่สามารถหวนคืนได้ ‪ทันทีที่เจ้ายกมันจ่อปาก
‪แล้วเจ้าก็จะกลายเป็นคนตายแม้จะยังมีชีวิตอยู่
‪ให้ตายไปจริงๆ เสียยังดีกว่า
‪ข้าจะไม่มีวันทำเช่นนั้นแน่ขอรับ
‪หยุดก่อน
‪ท่านพี่เจ้าคะ
‪วันพรุ่งนี้ไปหาข้าที่ห้องนะเจ้าคะ
‪เดี๋ยวข้าจะเตรียมสำรับและสุราให้หนำใจ
‪ดีไหมเจ้าคะ
‪ช่างเถอะ
‪ห้ามยกยอดเด็ดขาด
‪โธ่ ก็ข้าไม่มีเบี้ยนี่
‪พรุ่งนี้จึงจะได้
‪เบี้ยที่ได้จากการขายตัวในหอนางโลมมานาน
‪เจ้ากลับเอาไปซื้อยาเสียหมด
‪พวกโสเภณีเป็นเช่นนี้กันหมดหรือ
‪อ้าว ใครหรือเจ้าคะ
‪นั่นรยุงกูหรือ
‪รยุงกูจริงๆ ด้วย
‪โธ่ ไม่เจอกันตั้งกี่ปีแล้วล่ะเนี่ย
‪เห็นเจ้าทำเหมือนจะไม่มีวันกลับมาที่นี่อีก
‪เหตุใดจึงกลับมาเล่า
‪ไม่ใช่เพราะหญิงผู้นั้นหรอกขอรับ
‪หญิงผู้นั้นหรือ
‪ถึงใครๆ จะว่าเช่นไรก็ช่าง ‪แต่เจ้าไม่ควรพูดเช่นนั้นนะ รยุงกู
‪หญิงที่ทำเรื่องฉาวโฉ่ ‪จนถูกลูกชายจับได้จึงแขวนคอตาย
‪ข้ามิได้นับนางเป็นแม่มานานแล้วขอรับ
‪ถอนคำพูดเสีย
‪แม่ของเจ้าคอยเลี้ยงดูฟูมฟักเจ้ามาตั้งเท่าไร
‪ลาก่อนขอรับ
‪เวรกรรมแท้ๆ หากเจ้าพวกนั้น ‪ไม่ทำเรื่องที่ชั่วร้ายเช่นนั้น
‪ทั้งเจ้าและยูฮวา…
‪เรื่องชั่วร้ายหรือขอรับ
‪หรือว่า…
‪นี่เจ้าไม่เคยรู้เลยงั้นหรือ
‪เจ้าไม่เคยรู้นิสัยใจคอของแม่เจ้าเลยสินะ
‪ใต้เท้าหัวเมืองสั่งให้พวกอันธพาล…
‪เฮ้ย นี่ๆ
‪อารมณ์ดีชะมัด
‪เจ้าเป็นใครน่ะ
‪เจ้าเป็นใครกัน
‪ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร
‪ตอบมาสิ เจ้าคือใคร
‪ลูกชาย
‪ของโสเภณี
‪ว่าไงนะ
‪เป็นแค่โสเภณีชั้นต่ำ บังอาจนัก
‪ใช่แล้ว
‪ตอนนี้ข้าเริ่มจะนึกออกแล้ว
‪ว่าเจ้าคือใคร
‪จงตายตามแม่เจ้าไปเสียเถอะ
‪ท่านแม่
‪ลูกจะไปอยู่…
‪เคียงข้างท่าน
‪เหตุใดเจ้าจึงมัวแต่นั่งนิ่งอยู่
‪ลุกขึ้นบัดเดี๋ยวนี้
‪ท่านเป็นใครหรือขอรับ
‪ข้าคือยมทูตที่จะมารับวิญญาณของเจ้าไป
‪จงตามข้ามา
‪เลิกสูดจมูกเสียที
‪อะไรนะขอรับ
‪การที่เจ้าสูดจมูกดังเช่นนั้น ‪มันชวนให้ข้าหงุดหงิดเสียเหลือเกิน
‪ข้าคันจมูกเพราะอาการติดยาน่ะขอรับ
‪เช่นนั้นเจ้าก็จงหาอะไรมาอุดไว้ ‪หรือไม่ก็แคะมันออกซะ
‪อย่าให้ข้าเห็นก็พอ
‪เอ่อ ขอรับ
‪ท่านยมทูต
‪เจ้าสงสัยเรื่องอันใด
‪เมื่อไปถึงปรโลกแล้ว
‪ข้าจะได้เจอท่านแม่หรือไม่ขอรับ
‪ข้าไม่รู้
‪ถึงข้าจะไม่รู้ว่าท่านพ่อคือใคร
‪แต่ความทรงจำทั้งหมดในวัยเยาว์
‪มันเต็มไปด้วยความรักจากท่านแม่ขอรับ
‪เพราะท่านรักลูกที่เนรคุณอย่างข้า ‪ด้วยความจริงใจ
‪ชื่อแม่ของเจ้าคือ…
‪สกุลอิม นามว่ายูฮวาขอรับ
‪อิมยูฮวา
‪ข้าเป็นผู้นำทางนางไปยังปรโลก
‪ข้ามีหน้าที่นำทางวิญญาณของผู้ก่อบาปเช่นเจ้า
‪นางเองก็เป็นผู้มีตราบาปเช่นกัน
‪นางก่อบาปหนาทีเดียว
‪หมายถึง…
‪บาปที่ปลิดชีวิตของตนเอง
‪นางบอกข้าว่า
‪นางมิได้รักเจ้า
‪มาตั้งแต่แรก
‪นายหญิงเจ้าคะ
‪นางคิดแค่ว่าจะต้องหาทางทิ้งเจ้าเสีย
‪ตลอดหลายสิบวันหลังให้กำเนิดเจ้า
‪นางก็มิได้ให้น้ำนมแก่เจ้า
‪และปล่อยปละละเลยเจ้า
‪ทว่า ทันทีที่นางได้สบตากับเจ้า ‪ที่ยื่นมือให้นาง
‪แม้นางจะเป็นแม่ที่แย่
‪นางบอกว่านั่น
‪เป็นบ่อเกิดแห่งความรักอย่างน่าอัศจรรย์
‪นางบอกว่านางไม่สามารถ
‪ทำเฉกเช่นพ่อของนาง
‪ที่นำบุตรสาวไปขายที่หอนางโลม ‪เพราะมรสุมชีวิตได้
‪เพราะนางรู้ดีว่าเจ้าไม่ได้เกิดมา ‪เพราะอยากเกิด
‪แม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪นางก็ได้ตั้งมั่นว่าจะไม่ทิ้งเจ้าเด็ดขาด
‪โอ้โฮ
‪ลูกชายแม่โตแล้วหรือนี่
‪เจ้าโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
‪ความทรงจำทั้งหมดในวัยเยาว์ของเจ้า
‪แม้จะบอกว่ามันเต็มไปด้วยความรักของแม่
‪แต่นางต้องจากไปโดยมิได้รับรู้ถึงมัน
‪ช่างน่าเศร้ายิ่งนัก
‪เหตุใดเจ้าจึงไม่ไปเกิดใหม่ ‪แล้วมาเป็นยมทูตแทนเล่า
‪เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ในฐานะที่มิใช่คนเป็น
‪และมิใช่คนตายไปอีกนานแสนนาน
‪- หากเจ้าตัดสินใจโดยมิได้ไตร่ตรอง… ‪- มิใช่ขอรับ
‪ข้าได้ยินมาว่าเพราะท่านแม่ของข้า ‪ปลิดชีพตนเอง
‪เส้นด้ายแห่งความสัมพันธ์ ‪ที่เชื่อมกับข้าจึงขาดลง
‪แม้จะเกิดใหม่อีกกี่หน ‪ก็มิสามารถได้อยู่ร่วมโลกกันอีก
‪ฉะนั้นข้าจึงอยากเป็นยมทูตขอรับ
‪เมื่อท่านแม่ชดใช้กรรมจนหมด ‪ก็คงจะได้ไปเกิดใหม่
‪ก็คงเช่นนั้นล่ะ
‪เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าที่ยังคงจดจำ ‪เรื่องราวในอดีตได้ทุกอย่าง
‪ก็น่าจะสามารถเฝ้ามองนาง ‪จากที่ไกลๆ ได้นะขอรับ
‪เจ้าคิดจะไปอยู่ที่แผนกใด
‪ข้า…
‪อยากทำงานเป็นลูกน้องท่านขอรับ
‪แผนกนำทางเป็นแผนกที่อยู่ใกล้ชิด ‪ทั้งความเป็นและความตายมากที่สุด
‪ต้องมีจิตที่หนักแน่นมากพอ
‪จึงจะทนอยู่ได้
‪ไปอยู่แผนกจัดการรายชื่อเถิด
‪หากโชคเข้าข้าง
‪เจ้าก็จะได้รับข่าว ‪เรื่องการไปเกิดใหม่ของแม่เจ้าได้จากที่นั่น
‪ขอรับ
‪แค่โลกมนุษย์ก็วุ่นวายอยู่แล้ว
‪ที่ปรโลกยังต้องวุ่นวายไปด้วยอีก
‪คงจะถึงกาลอวสานแล้วสิท่า
‪ต่อให้เป็นถึงท่านเง็กเซียนฮ่องเต้ก็เถอะ
‪แต่กลับขุดเอาวิญญาณจากนรกมาเป็นยมทูต
‪เราสืบทอดระบบชนชั้นกันมานานนับพันปีแล้ว
‪บัดนี้ดันมีพวกวิญญาณชั้นต่ำ…
‪ทำไมเจ้าคะ ท่านกลัวว่าอีกหน่อย ‪วิญญาณชั้นต่ำจะสร้างผลงาน
‪ได้ดีกว่าหรือเจ้าคะ
‪ว่าไงนะ
‪จองหองเสียจริง
‪มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว
‪ไหนขอดูฝีมือหน่อยดีไหม
‪ข้ามาที่นี่หลังส่งดวงวิญญาณสี่ดวงไปยังปรโลก
‪ความทรงจำในตอนนั้นยังชัดเจนอยู่เลยขอรับ
‪พวกอันธพาลใช่หรือไม่
‪- ขอรับ ‪- เจ้าพวกนั้นก่อความวุ่นวายอยู่ไม่น้อย
‪ตอนนำทาง เราจึงให้เจ้าพวกนั้น ‪ได้ลิ้มรสของการตกนรกก่อนด้วย
‪จะมีผู้ใดตามวิญญาณชั้นต่ำอย่างเจ้า ‪มายังปรโลกบ้าง
‪หาได้น่าเชื่อถือไม่
‪ว่าไหมขอรับ ท่านยมทูต
‪โลกนี้มีเรื่องของชนชั้น ‪ที่ทำให้ผู้คนไม่สามารถอยู่ปะปนกันได้
‪แต่นั่นเป็นเรื่องในอดีต
‪โลกนี้กำลังเปลี่ยนไป ‪เช่นเดียวกับจูมาดึงที่กำลังเปลี่ยนแปลง
‪แต่ทว่า…
‪หากพวกท่านไม่พอใจ ‪ก็จงไปร้องเรียนต่อท่านเง็กเซียนฮ่องเต้
‪ซึ่งเป็นผู้ยกเลิกระบบชนชั้นเองเถิด
‪ส่วนข้านั้นพึงพอใจกับฝีมือของผู้ใต้บังคับบัญชา
‪นี่คือทางไปที่ประทับท่านเง็กเซียนฮ่องเต้
‪(ปี 2021)
‪ได้ยินหรือยัง
‪เรื่องที่จะมีทีมใหม่ ‪ชื่อว่าทีมจัดการวิกฤตหรืออะไรนี่แหละ
‪อือ ได้ยินว่าเป็นทีมที่ช่วยคนฆ่าตัวตาย
‪เห็นว่าเปิดรับสมัครลูกทีมอยู่ด้วย
‪คนที่ตัดสินใจไปแล้วว่าจะตาย ‪จะมีวิธีไหนช่วยได้อีก
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪ขืนเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ว่าในทีม ‪จะมีแค่หัวหน้าทีมหรอกเหรอ
‪หัวหน้าทีมคือใครเหรอ
‪หัวหน้าทีมคูรยอน ‪จากทีมนำทางวิญญาณอาชญากร
‪คุณผู้ช่วยอิม
‪ไม่ออกมาเหรอคะ ถึงทีมจัดการรายชื่อแล้ว
‪อ๋อ ครับ
‪ในที่สุดก็สร้างจนได้นะครับ
‪นายได้ยินข่าวสินะ
‪ทีมที่ขัดขวางไม่ให้ผู้ที่เสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย
‪ต้องพบเจอกับความตาย
‪อือ ทีมจัดการวิกฤต
‪ผมทราบมาว่าแม่ของผมได้กลับไปเกิดใหม่
‪และอยู่โลกมนุษย์
‪ถึงผมจะไม่อยากยอมรับ
‪แต่ได้ยินว่าความทรงจำจากชาติก่อน ‪จะยังคงเลือนรางอยู่ในจิตวิญญาณ
‪ทำให้ผู้ที่ปลิดชีพตัวเองแม้เพียงหนึ่งครั้ง
‪จะชาติหน้า
‪หรือชาติต่อไปก็ง่ายที่จะทำเรื่องแบบนั้นซ้ำอีก
‪ผมอยากร่วมทีมด้วยครับ
‪และถ้าหากแม่ของผม ‪ตัดสินใจที่จะทำเรื่องแบบนั้นอีกครั้ง
‪คราวนี้ผมจะยื่นมือเข้าไปช่วยแม่ของผม ‪ด้วยตัวของผมเองครับ
‪เพราะงั้นเขาถึงทำงานแปดชั่วโมงเป๊ะๆ
‪เขากำลังตามหาแม่ของเขาอยู่น่ะ
‪ว่าแต่ว่า…
‪เรื่องที่คนฆ่าตัวตายไปแล้วหนึ่งครั้ง
‪ก็อาจจะทำซ้ำอีกในชาติหน้า ‪มันไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอครับ
‪มันเกิดขึ้นได้บ้างเป็นครั้งคราว
‪แต่ส่วนใหญ่
‪จะใช้ชีวิตใหม่ได้อย่างอยู่ดีมีสุข
‪คนที่ทำแบบนั้นเพราะไม่มีทางเลือกอื่น ‪มันผิดตรงไหนครับ
‪แค่ถูกตัดความสัมพันธ์ทั้งหมด ‪ยังไม่พอเหรอครับ
‪ผิดแล้วล่ะ นั่นไม่ใช่บทลงโทษของจูมาดึง ‪สำหรับคนที่ฆ่าตัวตาย
‪แล้วมันยังไงครับ
‪แม้จะไม่ใช่การฆ่าตัวตายก็ตาม
‪แต่ถ้าชีวิต
‪เต็มไปด้วยบาดแผลที่แสนสาหัส
‪ถึงจะได้ไปเกิดใหม่ แต่ก็จะไม่สามารถ ‪หลุดพ้นจากบ่วงกรรมนั้นได้อยู่ดี
‪แม่คะ
‪อย่ามองเลย
‪มันจะหลงเหลืออยู่ในใจของเธอ
‪ใครเหรอคะ
‪หนูอยากเห็นแม่ค่ะ
‪บาดแผลที่ยังคงอยู่ในใจ
‪มันจะฝังลึกลงไปในจิตวิญญาณ ‪และส่งผลต่อชีวิตในชาติหน้าของเธอ
‪เพราะงั้น…
‪ตามพวกเขาไปเถอะ
‪- ไปเถอะนะ ‪- หนูอยากเห็นแม่
‪หนูขอดูแม่แค่สักครั้งก็ไม่ได้เหรอคะ
‪ไม่ได้
‪อย่าหันหลังไปเด็ดขาด
‪อีฮาอึน
‪เกิดวันที่ 24 พฤษภาคม 2017 ‪เวลา 1:10 นาฬิกา
‪ฉันมารับชีวิตนั้นไป
‪แผลเป็นนั้นมันฝังอยู่ลึกมาก
‪มันจึงส่งผล
‪ไปถึงชาติหน้าด้วยไงล่ะ
‪แล้วถ้าบาดแผลนั้นไม่หายดี…
‪ไม่สิ สมมติว่า…
‪แค่สมมตินะครับ
‪ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับแม่ของผู้ช่วยอิมอีก
‪มันจะเป็นยังไงครับ
‪เธอก็คงจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
‪พร้อมกับรอยแผลเป็นนั้น
‪คุณยูฮวาท้องใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ
‪ทำไมไม่ไปขอลาพักกับผู้จัดการล่ะ
‪เพราะฉันอยากทำงานน่ะค่ะ
‪เพราะฉันต้องเร่งหาเงินค่านมให้หนูผึ้งน้อย
‪และฉันก็คิดว่าจะทำยอดขายให้ถึงเป้า ‪ก่อนลาคลอดด้วยค่ะ
‪อ๋อ งั้นเหรอ
‪โทษนะครับ
‪สักครู่นะคะ
‪ค่ะ คุณลูกค้า ต้องการอะไรเหรอคะ
‪เอาตั้งแต่ตรงนี้
‪จนถึงตรงนี้ทั้งหมดเลยครับ
‪อะไรนะคะ
‪(อิมรยุงกู)
‪ชื่อมีเอกลักษณ์และเพราะมากเลยค่ะ
‪ท่านแม่
‪พวกเขาบอกว่าชื่อของลูกมันแปลก ‪และล้อกันไม่หยุดปากเลยขอรับ
‪พวกเขาช่างไม่รู้อะไรกันเสียเลย
‪ชื่อของลูกแม่เพราะจะตายไป
‪คุณลูกค้าคะ
‪จะไม่จัดงานเลี้ยงอำลากันหน่อยเหรอครับ
‪ไม่ต้องเลย ผู้ช่วยอิมจะไปไหนไกลหรือไง
‪โห ทำเกินไปแล้วนะ
‪ตอนผมไปก็คงเหมือนกันสินะ
‪พูดอะไรของนาย ‪ตอนนั้นเราต้องจัดงานเลี้ยงฉลองกันอยู่แล้ว
‪ไม่ต้องเลยครับ
‪คุณผู้ช่วยอิม ไปกินไก่ทอดกับเบียร์กันเถอะครับ
‪ถ้าไม่ได้กินเนื้อวัว ‪ผมก็ไม่ไปกินกับเพื่อนร่วมงานหรอกครับ
‪ใจร้ายกับคนว่างงานกันจริงๆ
‪โอเค วัวก็วัว
‪ร้านไหนครับ รีบไปกันเถอะ
‪คุณจุนอุงเลี้ยงนะครับ
‪- ไปด้วยใช่ไหมครับ ‪- ไปก่อนเลย
‪- ฉันขอเคลียร์งานให้เสร็จก่อน ‪- ครับ
‪ผมคิดไม่ผิดเลยที่ย้ายไปอยู่ทีมอื่น
‪เพราะได้กินเนื้อวัวที่คุณจุนอุงเลี้ยงด้วย
‪เดี๋ยวนะ
‪เขาว่ากันว่าไม่มีเนื้อวัวไหนที่จะได้กินฟรีๆ
‪ถ้าบริสุทธิ์ใจก็เลี้ยงได้แค่เนื้อหมูเท่านั้น
‪- พอเถอะครับ ผมไม่เลี้ยงแล้ว ‪- ล้อเล่นครับ
‪ผมรู้ว่าคุณจุนอุงใสซื่อกว่าที่เห็น
‪กว่าที่เห็นเหรอครับ
‪ไม่เลยครับ ถึงไม่มองก็รู้
‪นี่สินะ พลังแห่งเนื้อวัว
‪จัดไปครับ ไปกินเนื้อวัวกัน
‪หิวจัง กินอะไรกันดี
‪เปลี่ยนจากเนื้อ
‪เป็นดื่มเหล้าแทนเถอะครับ
‪ที่เห็นเมื่อกี้
‪คือคุณแม่คุณใช่ไหมครับ
‪ผมเห็นสีหน้าคุณน่ะ
‪คุณก็ช่างสังเกตพอตัวนะครับ
‪ผมได้ฟังเรื่องคุณแม่จากหัวหน้าแล้วครับ
‪เธอเล่าให้ฟังเพราะผมรบเร้าเอง ‪อย่าโทษหัวหน้าทีมเลยนะครับ
‪หวังว่าคุณจะไม่โทษตัวเองนะครับ
‪ตอนนี้
‪ดูเหมือนว่าท่านจะอยู่ดีมีสุขแล้วด้วย
‪ตั้งแต่ช่วงเวลาที่ผมได้เป็นยมทูต
‪ผมก็คิดสงสัยอยู่ทุกวันครับ
‪ว่าถ้าแม่ของผมได้ไปเกิดใหม่
‪ท่านจะมีชีวิตที่ดีไหม
‪นั่นสิ
‪แม่ของผมจะต้องมีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน
‪แล้วถ้าหากว่าอีกหน่อยได้เจอกันอีกครั้ง ‪ผมจะทำยังไงดี
‪แต่ผมกลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างครับ
‪แต่ถึงอย่างนั้น…
‪คุณก็ควรจะไปมองหน้าท่านชัดๆ นะครับ
‪ท่านตายเพราะผมครับ
‪แม่ของผมน่ะ
‪ผมฆ่าท่านครับ
‪หากข้าไม่ได้เกิดกับท่านแม่
‪แต่เกิดกับแม่ที่มาจากครอบครัวขุนนาง
‪ข้าก็คงจะไม่ต้องโดน…
‪บุตรจากบ้านขุนนางทุบตี ‪และได้ไปเรียนที่สำนักอักษรอย่างผ่าเผย
‪และคงจะได้เรียนอ่านเขียนด้วยขอรับ
‪แม่ขอโทษ
‪เหตุใดข้าจึงได้คนเช่นท่าน
‪มาเป็นแม่ของข้ากัน
‪ข้าทั้งรู้สึกอับอาย
‪ทั้งอัปยศอดสู
‪สะอิดสะเอียนยิ่งนัก
‪ท่านแม่
‪ลูกขอโทษ
‪(หนึ่งเดือนต่อมา)
‪(อิมยูฮวา 30 ปี ‪พลังงานลบ 87 เปอร์เซ็นต์)
‪จะไม่บอกเขาเหรอครับ
‪เธอไม่ใช่แม่ของผู้ช่วยอิม
‪เธอแค่มีหน้าตาและชื่อที่เหมือนกัน ‪แต่เป็นคนละคนกัน
‪น่าจะเพิ่งเสียลูกไปได้ไม่ถึงเดือนครับ
‪ไม่ต้องห่วงนะ หนูผึ้งน้อย แม่จะปกป้องลูกเอง
‪ตั้งสติหน่อย อิมยูฮวา
‪เธอจะโอบอุ้มลูกปลอมๆ ‪อยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน
‪ทุกอย่างเป็นความฝันจริงๆ เหรอคะ
‪ขอโทษนะ
‪แม่ผิดไปแล้ว
‪คุณผู้ช่วยอิมครับ
‪ตอนนี้คุณแม่ของคุณผู้ช่วยอิม…
‪ได้โปรด
‪มีชีวิตอยู่เถอะนะครับ
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง