‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ทีมการค้า)
‪(ตอน 12: ท้องฟ้าทิศตะวันตก 2)
‪สวัสดีครับ ผมเป็นพนักงานใหม่ ‪ชื่อว่าควอนซังซูครับ
‪ไม่ต้องเป็นพิธีหรอก
‪ไม่ใช่ค่ายทหารสักหน่อย จะตะเบ๊ะทำไม
‪เอ่อ
‪พอดีชาติก่อนผมเป็นทหารน่ะ
‪อ๋อ
‪ข้อมูลของคุณแพงมันนยอนผู้วายชนม์ ‪ลูกค้าของเราคราวนี้ครับ
‪แพงมันนยอน
‪นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าฝันสินะครับ
‪ใช่แล้วครับ
‪เข้าใจวิธีดีแล้วไหมครับ
‪แน่นอนครับ
‪ทีมการค้าจะทำงานกันทีมละสองตน
‪ยมทูตหนึ่งตนมีหน้าที่เข้าฝัน ‪ของผู้ที่ใกล้จะหมดอายุขัย
‪และทำสัญญาเรื่องวันที่เสียชีวิตและชีวิต
‪ในจูมาดึงจนกว่าจะไปเกิดใหม่ครับ
‪จบเพียงเท่านี้ครับ
‪ไปกันเถอะครับ
‪(บุคคลภายนอกห้ามเข้า)
‪เอ่อ…
‪อ๋อ
‪คุณรู้จักคุณชเวจุนอุงหรือเปล่าครับ
‪ผมได้ยินไม่ค่อยชัดครับ
‪ช่างเถอะครับ
‪อยากให้ผสมกันคนละครึ่งจัง
‪โชคดีนะครับ
‪(ชื่อ: แพงมันนยอน)
‪(กำลังเชื่อมต่อ)
‪คุณแพงมันนยอน
‪เราใกล้จะได้เจอกันแล้วครับ
‪(เชื่อมต่อแล้ว)
‪แม่นี่แปลกคนชะมัด
‪ไม่สนเลยว่าลูกจะอดอยากไหม
‪เอาแต่จะซื้อเสื้อผ้า จะซื้อรถ
‪ปัดโธ่เอ๊ย
‪แม่บอกเองว่าจะไม่มีวันใช้ชีวิต ‪แบบคนทั่วไปจนกว่าจะตาย
‪ต่อให้ผีมาเอาชีวิตไปก็ช่าง ‪ไหนแม่บอกว่าจะอยู่ให้ถึงร้อยปีไง
‪แล้วนี่มันอะไรกัน
‪มันทั้งดูธรรมดาและไม่เท่เลยสักนิด
‪คงไม่ง่ายซะแล้วสิ
‪หือ อะไรเนี่ย
‪คุณแพงมันนยอนใช่ไหมครับ
‪จอดรถสักแป๊บสิครับ
‪คุณแพงมันนยอนครับ
‪ผมเป็นยมทูตจากปรโลกครับ
‪(ทีมการค้า บริษัทจูมาดึง ‪ผู้ช่วยอิมรยุงกู)
‪ยมทูตเหรอ
‪ฉันต้องตายงั้นเหรอ
‪ครับ
‪แค่คุณอ่านสัญญาตรงนี้ให้ครบถ้วน ‪และเซ็นชื่อลงไป
‪ยมทูตทีมนำทางก็จะมารับตัวคุณไปครับ
‪บางครั้ง แม้จะตื่นจากฝันแล้ว ‪แต่ก็อาจจะยังจดจำความฝันนี้ได้
‪ขอให้คุณเตรียมตัว โดยคิดถึงสิ่งที่คุณ
‪อยากบอกให้ครอบครัวหรือคนรู้จักรู้ที่สุด
‪เช่น โฉนดบ้าน โฉนดที่ดิน ‪หรือรหัสเข้าบัญชีธนาคาร เป็นต้น
‪เอาล่ะ เซ็นเลยดีไหมครับ
‪แม่คะ
‪แม่รู้สึกตัวแล้วเหรอ
‪ปัดโธ่เอ๊ย
‪ใช้ชีวิตให้สมกับเป็นแก อย่าให้เสียใจภายหลัง
‪นั่นล่ะคือคำตอบ
‪แม่คะ
‪เฮ้อ อย่างที่เขาพูดกันว่า ‪พอหายไปสักคนก็รู้สึกได้ถึงที่ว่าง
‪พอไม่มีคุณผู้ช่วยอิมก็เหนื่อยเหมือนกันนะครับ
‪ใครกันที่บอกว่าดีซะอีก ‪เพราะได้ฟังคำบ่นน้อยลง
‪แต่เราต้องเขียนหนังสือขอโทษเพิ่มขึ้นนะครับ
‪ก่อนจะใช้พลังต้องรายงานก่อน ‪ลืมแล้วเหรอครับ
‪ผู้ช่วยอิม ทำไมถึงมาสิงร่างจุนอุงบ่อยๆ ล่ะ
‪ออกไปนะ
‪ไม่ตลกเลยครับ
‪ไม่ตลกเลย
‪ร่างกายขาดหวานซะแล้ว
‪นายอยากกินอะไร
‪หัวหน้าจะไปซื้อเหรอครับ ผมเอาเยลลี่
‪(สั่งของร้านสะดวกซื้อ)
‪(สั่งซื้อเรียบร้อย)
‪เรียบร้อย
‪เริ่มการนำทางค่ะ
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪(อิมยูฮวา 30 ปี ‪พลังงานลบ 87 เปอร์เซ็นต์)
‪อะไรเนี่ย
‪อิมยูฮวา อายุ 30 ปี
‪ทำงานอยู่ที่ร้านขายชุดกีฬา ‪ที่ชั้นหกของห้างฮันกุก
‪โดยเข้างานแบบสลับกะเช้ากับบ่ายครับ
‪ผมเห็นร้านข้างๆ ร้านนั้น ‪กำลังรับพนักงานพาร์ตไทม์อยู่
‪ผมเตรียมไว้แล้ว พรุ่งนี้เข้างานได้ครับ
‪อือ
‪จะไม่บอกเขาเหรอครับ
‪ไม่ต้อง
‪ยังไงเธอก็เป็นคุณแม่…
‪เขาเห็นอิมยูฮวาอยู่อย่างมีความสุข ‪เลยไปอยู่ทีมอื่นได้อย่างวางใจ
‪ปล่อยให้ไม่รู้ดีกว่า
‪และถ้าให้พูดกันตรงๆ
‪เธอไม่ใช่แม่ของผู้ช่วยอิม
‪เธอแค่มีหน้าตาและชื่อที่เหมือนกัน
‪แต่เป็นคนละคนกัน
‪ตอนนี้เธอน่าจะคลอดลูก ‪และกำลังมีความสุขอยู่แท้ๆ
‪ทำไมกันนะ
‪ทั้งที่เธอดูมีความสุขขนาดนั้น
‪ไม่รู้สิ
‪- มาแล้วเหรอ ‪- อือ
‪ผมซื้อแกงไส้อ่อนของโปรดคุณมาให้ด้วย ‪ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม
‪ขอโทษที ฉันหิวเลยกินไปก่อน ‪แล้วก็นั่งเหม่อจนถึงเมื่อกี้น่ะ
‪- งั้นเหรอ ‪- คุณกินแล้วก็เหลือไว้เถอะ
‪เดี๋ยวฉันค่อยกินตอนเช้ามืด
‪เอางั้นก็ได้
‪ฉันไปพักผ่อนก่อนนะ เหนื่อยจัง
‪ตอนนี้เนี่ยนะ
‪อือ
‪ไม่ได้กลับไปทำงานตั้งนานเลยเหนื่อยน่ะ
‪ได้สิ ไปนอนก่อนเถอะ
‪ขอบคุณนะ
‪น่ารักจัง ลูกแม่
‪อิมยูฮวา
‪อายุ 30 ปี
‪ร้านขายชุดกีฬา…
‪(อิมยูฮวา 30 ปี ‪พลังงานลบ 30 เปอร์เซ็นต์)
‪โอ๊ะ
‪เดี๋ยวนะ
‪มันผิดพลาดเหรอครับ
‪(อิมยูฮวา 30 ปี ‪พลังงานลบ 30 เปอร์เซ็นต์)
‪ไม่รู้สิ
‪ทำไมค่าความหดหู่ถึงลดลงได้ล่ะ
‪จับตาดูไปก่อนละกัน
‪ครับ
‪หนูผึ้งน้อย
‪คราวนี้ติดละครนั่นเหรอครับ
‪คุณมาทำไมครับ
‪ก่อเรื่องมาเหรอครับ
‪โธ่ ก่อเรื่องอะไรกัน
‪พอดีพิซซ่าร้านนี้อร่อย
‪ผมเลยซื้อมาให้คุณลองกินครับ
‪นายนอกใจฉันใช่ไหม
‪พูดอ้อมค้อมแบบนี้ ก่อเรื่องมาแหง
‪ก็บอกว่าไม่ใช่ไง
‪แน่จริงก็เอาสิ
‪ครับ
‪คุณควรจะยอมรับผิดในสิ่งที่ทำ ‪แล้วก็อ้อนวอนเธอซะ
‪จบนะครับ
‪จะกินให้อร่อยเลยครับ
‪โอย
‪หิวชะมัดเลย
‪โอ้โฮ กุ้งอย่างอวบเลย
‪คงเพราะผมซื้อมาเลยยิ่งอร่อย สุดๆ เลย
‪อ้ำๆ
‪อร่อยจัง
‪อร่อยดีนะ
‪รักเหรอ
‪งานทีมการค้าพอไหวไหมครับ
‪อย่างที่เห็นว่าผมมีเวลาดูละคร ‪แล้วก็มีเวลากินพิซซ่าด้วย
‪ดีสุดๆ เลยครับ
‪ถ้าใครๆ ก็เข้าไปในฝันได้ล่ะ
‪ถ้าไม่มีรหัสพนักงานทีมการค้า ‪ก็จะเข้าไปไม่ได้ครับ
‪แล้วถ้าเป็นฝันร้ายขึ้นมาล่ะ
‪เพราะงั้นถ้าเป็นไปได้ ‪ก็ไม่ควรเข้าไปในความฝันครับ
‪เพราะเราอาจจะรู้ถึงชาติก่อน
‪หรือชาติก่อนๆ ของคนคนนั้นก็ได้ครับ
‪ถ้ารู้แล้วจะเป็นยังไงครับ
‪ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่ารู้หรือไม่
‪แต่ถ้าแพร่งพรายเรื่องนั้นออกไป ‪ก็จะกลายเป็นปัญหาและทำให้…
‪ทำไมผมจะต้องมานั่งอธิบาย ‪เรื่องพวกนี้กับคุณจุนอุงด้วยครับ
‪มีอะไรครับ คุณไปก่อเรื่องอะไรมาครับ
‪คือว่า…
‪"คือว่า" งั้นเหรอ
‪อะไรครับ
‪ไม่มีอะไรครับ
‪ดูให้สนุกแล้วทานพิซซ่าให้อร่อยนะครับ
‪เชิญเลยค่ะ
‪เนื้อผ้าแบบนี้ดูดซับเหงื่อได้ดี ‪แล้วก็แห้งเร็วด้วย
‪ดีมากๆ เลยล่ะค่ะ
‪ฉันขอดูต่ออีกหน่อยนะคะ
‪ค่ะ เดินดูได้ตามสบายเลยค่ะ
‪- ค่ะ ‪- ค่ะ
‪คุณยูฮวา ไม่เป็นไรแน่นะ
‪ถ้าเหนื่อยก็บอก
‪วันนี้ไม่ค่อยมีลูกค้า จะเลิกงานเร็วหน่อยก็ได้
‪ฉันไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ
‪จริงด้วยสิ เดี๋ยวฉันจะไปโกดัง ‪แล้วเอาไซซ์ที่ขายหมดแล้วมาเติมค่ะ
‪อันไหนเหรอ เดี๋ยวฉันทำเอง ‪จะเติมไซซ์ไหนบ้าง
‪โธ่
‪ผู้จัดการคะ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ
‪เข้าใจแล้ว
‪เดินระวังๆ นะ
‪ค่ะ
‪รุ่นพี่อิมยูฮวาไม่สบายตรงไหนเหรอครับ
‪เปล่าหรอก ไม่ใช่แบบนั้น
‪ความจริงแล้ว
‪เธอเพิ่งเสียลูกไปน่ะ
‪- อะไรนะครับ ‪- โธ่
‪ตอนนี้ทั้งร่างกายและจิตใจ ‪คงจะหนักหน่วงไม่แพ้กัน
‪เพราะงั้นฉันถึงได้รับพนักงานพาร์ตไทม์เพิ่ม ‪ช่วยเธอหน่อยนะคะ
‪ครับ ได้อยู่แล้วครับ
‪ที่ฉันบอกเพราะกลัวคุณจะเผลอพูดอะไรออกไป
‪อย่าโป๊ะนะคะ เข้าใจไหม
‪ครับ
‪(อิมยูฮวา)
‪น่าจะเพิ่งเสียลูกไปได้ไม่ถึงเดือนครับ
‪ผู้ช่วยอิมก็ออกจากทีมไปได้ประมาณนั้น
‪น่าจะใช่นะ
‪ตอนนั้นเธอดูท้องแก่มากแล้ว
‪ถ้าเธอเสียลูกไปก่อนคลอดละก็…
‪จากที่ฉันได้ยิน
‪เหมือนเธอจะไม่กินข้าวเที่ยง ‪และเอาแต่นั่งอยู่แบบนั้น
‪(อิมยูฮวา 30 ปี ‪พลังงานลบ 90 เปอร์เซ็นต์)
‪ค่ายังสูงอยู่ครับ
‪ทำไมจู่ๆ เมื่อวานถึงลดลงได้ล่ะครับ
‪จับตาดูต่อไปเถอะ
‪- เพราะค่าอาจจะลดลงได้ทุกเมื่อ ‪- ครับ
‪โอ้ อะไรเนี่ย
‪เธอคลอดลูกแล้วเหรอ
‪สวัสดีค่ะ
‪โอ้โฮ คุณพระคุณเจ้า
‪ท้องยุบแล้วเหรอเนี่ย
‪คงเพราะยังสาวอยู่
‪เด็กน่ารักไหม
‪แต่ก็นะ ถ้าเหมือนเธอก็ต้องน่ารักอยู่แล้ว
‪โอ้ ยินดีด้วยนะ
‪- คุณลูกค้า มีอะไรให้ช่วยไหมครับ ‪- โอ๊ะ
‪ฉันเพิ่งเคยเห็นเขาครั้งแรกเลย
‪ไม่เป็นไร ฉันเป็นลูกค้าประจำของคุณยูฮวา
‪คุณยูฮวารู้จักสไตล์ของฉันดีน่ะ
‪สรุปแล้วใครช่วยเลี้ยงลูกให้ล่ะ
‪- คือว่า… ‪- คุณลูกค้าครับ
‪โธ่ แม่ควรจะอยู่กับลูกไปก่อนนะ
‪เธอฝากแม่แท้ๆ ช่วยดูแลเหรอ ‪หรือว่าสามีช่วยเลี้ยงล่ะ
‪- คุณลูกค้า ‪- คุณลูกค้าคะ
‪ทำไมเหรอ
‪คุณลูกค้า สักครู่นะคะ เชิญทางนี้ค่ะ
‪เชิญทางนี้สักครู่ค่ะ
‪ไปห้องน้ำก่อนเถอะค่ะ
‪ใกล้จะถึงวันเกิดของแฟนฉันแล้วน่ะค่ะ
‪พอจะมีตัวไหนแนะนำไหมคะ
‪ตัวนี้เป็นไงคะ นี่เป็นสินค้าตัวใหม่ ‪ได้เสียงตอบรับดีมากเลยค่ะ
‪คุณยูฮวา อยู่นี่เองเหรอ
‪ค่ะ
‪ตอนนี้ก็น่าจะครบเก้าเดือนแล้วใช่ไหม
‪พอท้องโต ร่างกายก็ไม่เหมือนเดิมเลยนะคะ
‪แป๊บๆ ก็เหนื่อยแล้ว
‪จะลาคลอดเมื่อไหร่เหรอ
‪น่าจะต้องพักได้แล้วนี่
‪ฉันอยากทำจนใกล้คลอดเลยค่ะ
‪ถ้ารีบพักเร็วเกินไป
‪พอถึงเวลาที่ต้องกลับมาทำงาน ‪ฉันกลัวว่าลูกจะยังเล็กเกินไปค่ะ
‪เลี้ยงลูกก็ต้องใช้เงินเยอะด้วย
‪โธ่ อย่าหักโหมเกินไปสิ
‪- ฉันไปก่อนนะ ‪- ค่ะ
‪คืนเงินให้ที
‪คุณลูกค้าคะ ขอโทษด้วยนะคะ
‪เสื้อผ้าที่ใส่แล้วจะไม่สามารถคืนเงินได้ค่ะ
‪พูดอะไรของเธอ ฉันยังไม่เคยลองใส่ด้วยซ้ำ
‪แต่ฉันได้กลิ่นน้ำหอมมาจากกางเกง
‪และมีเปลือกหมากฝรั่งอยู่ในกระเป๋าด้วย
‪ว่าไงนะ
‪แปลว่าเธอเอาสินค้าที่มีกลิ่นน้ำหอม ‪และมีขยะมาขายให้ฉันสินะ
‪ฉันไม่เคยใส่มันเลยสักครั้ง
‪ขอโทษด้วยค่ะ คุณลูกค้า
‪คิดว่าท้องอยู่เลยอยากให้ฉันเห็นใจเหรอ
‪กลัวจนไม่กล้าร้องเรียนแล้วเนี่ย
‪คิดว่าฉันไม่เคยมีลูกหรือไง
‪คุณลูกค้าคะ
‪จนกว่าเธอจะยอมคุกเข่าต่อหน้าฉัน
‪ฉันจะไม่ขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว
‪ฉันบอกให้คุกเข่าไง
‪ฉันบอกให้เธอคุกเข่าไงล่ะ
‪โอ้ น่ารักน่าชังจริงๆ
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะ ลูกพ่อ
‪ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน
‪- ไม่เป็นไรนะ ‪- ถ้าฉันไม่ผิด
‪- แล้วใครผิดงั้นเหรอ ‪- หยุดเถอะนะ
‪- ใครเป็นคนผิด ‪- พอสักที
‪เราถึงต้องเสียหนูผึ้งน้อยไป
‪ความผิดใคร เราถึงต้องเสียหนูผึ้งน้อยไป
‪พอเถอะนะ
‪- พอได้แล้ว ‪- ปล่อยฉันนะ
‪ปล่อยฉัน
‪ถ้าไม่ใช่ความผิดฉันแล้วเป็นความผิดใคร
‪ถ้าไม่ใช่ความผิดของฉัน ‪แล้วเป็นความผิดใครกันล่ะ
‪ความผิดใคร เราถึงต้องเสียหนูผึ้งน้อยไป
‪ฉันไงล่ะ
‪ยูฮวา ขอร้องล่ะ
‪ฉันเอาแต่ทำงานเพราะโลภมาก
‪ขนาดท้องแข็งก็ยังไม่สนใจ
‪ฉันเป็นคนฆ่าหนูผึ้งน้อยลูกเรา
‪ฉันเอง
‪ฉัน…
‪แต่ว่า…
‪ตอนนี้ฉันยังกินข้าวลงอยู่อีก
‪ฉันยังคิดที่จะอยู่ต่อ
‪ทั้งที่ฉันปกป้องลูกเอาไว้ไม่ได้
‪ขอโทษนะ
‪แม่ผิดไปแล้ว
‪แม่ทำผิดไปแล้ว
‪แม่ขอโทษ
‪ขอโทษนะ
‪ค่ะ ที่รัก
‪ถึงแล้วเหรอ
‪ขับรถทางไกลขนาดนั้น คงเหนื่อยแย่เลย
‪ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก
‪คุณเป็นไงบ้าง
‪ไม่เหนื่อยใช่ไหม
‪ผมดันต้องมาทำงานไกล ทิ้งคุณไว้คนเดียว
‪ห่วงคุณจัง
‪ฉันรู้สึกดีซะอีกที่ได้พบปะผู้คน
‪ผมจะเปิดมือถือเอาไว้
‪ถ้ามีอะไรก็โทรหาได้ทันทีเลยนะ
‪หรือถ้าต้องการอะไรก็โทรมา
‪ยูฮวา ฟังอยู่หรือเปล่า
‪ที่รัก พอดีลูกค้ามาน่ะ
‪ไว้ฉันค่อยโทรหาทีหลังนะ
‪นี่
‪แค่ซักครั้งเดียว ผ้าก็หดแล้ว
‪หดขนาดนี้ใครจะใส่ได้
‪เอาไปให้ลูกเธอใส่เถอะ
‪- บ้าเอ๊ย ‪- นี่คุณทำอะไรครับเนี่ย
‪แล้วนายเป็นใครกัน
‪ทำไมที่นี่ถึงสั่งสอนพนักงานได้ห่วยแตกแบบนี้
‪ไม่รู้เหรอว่าลูกค้าคือพระราชา
‪คุณพระ
‪พระราชาเหรอ
‪ชอบเป็นพระราชาสินะ
‪ตามประวัติศาสตร์แล้ว กษัตริย์ที่เผด็จการ ‪มักจะต้องตายเหมือนหมาจากการปฏิวัติ
‪- อยากถูกตัดหัวเสียบประจานบ้างไหมล่ะ ‪- บ้าไปแล้วเหรอ
‪คุณยูฮวา โอเคไหม
‪เธอเป็นใครเนี่ย
‪ฉันเป็นแค่ลูกค้าที่ไม่ใช่ราชา
‪โทษนะคะ
‪ฉันขอเหมารองเท้าผ้าใบเด็ก ‪ที่มีทั้งหมดในร้านนี้ค่ะ
‪แล้วก็ช่วยเอายัยขยะนี่ออกไปทีนะคะ
‪หนวกหูจนไม่มีอารมณ์จะชอปปิงเลย
‪ได้ครับ ผมจะเอาขยะไปทิ้งเดี๋ยวนี้ครับ
‪- เชิญครับ ‪- นี่ๆ
‪เร็วครับ เชิญลงถังเลยครับ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪อะไรคะเนี่ย มาจัดการด้วยตัวเองเลย
‪คิดซะว่าเป็นอารมณ์ที่แปรปรวน ‪ของเจ้านายก็แล้วกัน
‪ไม่รู้ว่าทำไมโลกนี้ถึงได้ ‪มีพวกที่ชอบแหกปากแบบนั้น
‪ช่วยส่งไปบ้านเด็กกำพร้าทีได้ไหม ‪แบบไม่ประสงค์ออกนามนะ
‪บริษัททำเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ
‪ฉันทำบ้างเป็นครั้งคราว
‪แต่ใครๆ ต่างก็บอกว่าเป็นนางฟ้านักบริจาค ‪หรือไม่ก็เป็นซานตาคลอสที่เป็นคนทำ
‪ก็นะ
‪มันคงไม่เข้ากับยมทูตสักเท่าไร
‪พอผมกลับไปโลกมนุษย์ ผมจะจำเรื่องนี้ให้ได้ครับ
‪ขอบใจมาก
‪จริงด้วยสิ
‪ทำงานกับหัวหน้าทีมคูแค่สองคน ‪เป็นไงบ้าง เหนื่อยใช่ไหมล่ะ
‪ท่านจะถามว่าเหนื่อยตรงไหนเหรอครับ ‪หมายถึงงานหรือหัวหน้าทีมครับ
‪ทั้งสองอย่างเลย
‪พอๆ กันครับ
‪ฉันหัวเราะได้ก็เพราะคุณชเวจุนอุงนี่ล่ะ
‪- ท่านประธานครับ ‪- อือ
‪ผมคิดว่าปรโลกใจร้ายกับคน ‪ที่คิดฆ่าตัวตายเกินไปหน่อยนะครับ
‪เพราะงั้นก็จงให้คุณค่ากับชีวิตซะ
‪ฝากส่งด้วยนะ
‪เอาล่ะ หมดหน้าที่ฉันแล้ว
‪กลับดีๆ นะครับ
‪ไหวไหมครับ
‪อ้าว คุณจุนอุง
‪ฉันเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ
‪- ฉันยังไหวค่ะ ‪- ฉันว่าไม่น่าจะไหวนะ
‪เดี๋ยวเราไปส่งค่ะ
‪มันดูอันตรายเกินจะกลับเองได้
‪ไม่เห็นจะต้องลำบากเลยค่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ บ้านอยู่ไหนครับ
‪ลุกขึ้นก่อนเถอะครับ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- ครับ
‪ขอบคุณนะคะ
‪วันนี้ฉันทำให้พวกคุณลำบากไม่น้อยเลย
‪ไม่เป็นไรค่ะ เรามาก็เพื่อการนั้น
‪- อะไรนะคะ ‪- รุ่นพี่นอนพักสักครู่นะครับ
‪เดี๋ยวผมไปต้มโจ๊กมาให้ครับ
‪จะกลับกันไปเลยก็ได้นะคะ
‪พอฉันได้พักคนเดียวเดี๋ยวก็หายค่ะ
‪นอนลงไปเถอะค่ะ ‪จะให้ปล่อยคนป่วยไว้คนเดียวได้ยังไงคะ
‪ฉันไม่เป็นไรจริงๆ
‪นอนพักเถอะครับ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪ค่าลดลงแล้วครับ
‪(อิมยูฮวา 30 ปี ‪พลังงานลบ 30 เปอร์เซ็นต์)
‪ชเวจุนอุง
‪ตอนแรกที่ค่าความหดหู่ลดลง
‪เป็นตอนกลางวันหรือกลางคืน
‪เป็นกลางคืนไม่ผิดแน่ครับ
‪ดูจากการที่ค่าของเธอขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้
‪มันน่าจะเกี่ยวกับความฝันนะ
‪- ความฝันเหรอครับ ‪- ลองเช็กดูเถอะ
‪ยังไงครับ
‪ต้องเข้าไปดูไงล่ะ
‪มีแค่ทีมการค้าที่เข้าไปในความฝันได้นี่ครับ
‪- หยุดเลย ‪- โธ่ หัวหน้าทีมครับ
‪- ถ้าไม่รายงานก่อน… ‪- ฉันจะโทรหานายก่อนเข้าไป
‪ไปล่ะ
‪ตกใจหมดเลย
‪หัวหน้าทีมคูมาที่นี่มีอะไรเหรอครับ
‪ผู้ช่วยอิมล่ะ เขาเลิกงานแล้วเหรอ
‪ครับ พอทำงานครบแปดชั่วโมง ‪เขาก็กลับไปแล้วครับ
‪งั้นเหรอ
‪ขอยืมหน่อยนะ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪จะทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪เปิดประตูเถอะครับ
‪(ชื่อ: อิมยูฮวา)
‪ชเวจุนอุง ฉันจะเข้าไปตอนนี้ล่ะ
‪(กำลังเชื่อมต่อ)
‪หิวไหมเอ่ย
‪เดี๋ยวแม่ชงนมให้นะ
‪ว่าแล้วเชียว
‪จ้า
‪ได้แล้ว
‪หนูผึ้งน้อย มาหม่ำนมกันเถอะ
‪ตั้งสติหน่อย อิมยูฮวา
‪ใครคะ คุณเป็นใครกัน
‪ไม่รู้เหรอ ว่านี่คือความฝัน
‪ทำอะไรของคุณ อย่าทำแบบนี้สิคะ
‪มันคือความฝัน
‪เธอจะโอบอุ้มลูกปลอมๆ ‪อยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน
‪ขืนเป็นแบบนี้จนแยกไม่ได้ว่าอะไรคือเรื่องจริง
‪เธอจะมีอันตรายนะ
‪ไม่ต้องห่วงนะ หนูผึ้งน้อย แม่จะปกป้องลูกเอง
‪แปลกคนชะมัด
‪ไม่เป็นไรนะ หนูผึ้งน้อย
‪อิมยูฮวา
‪ทีนี้รู้หรือยัง
‪ว่าทุกอย่างคือความฝัน
‪(อิมยูฮวา 30 ปี ‪พลังงานลบ 95 เปอร์เซ็นต์)
‪เอ่อ รุ่นพี่ เป็นอะไรไปครับ
‪คุณไปเถอะค่ะ เดี๋ยวทำหนูผึ้งน้อยตื่น
‪ตั้งสติหน่อยสิ
‪นั่นไม่ใช่หนูผึ้งน้อย
‪อย่าทำแบบนี้สิคะ ขอร้องล่ะค่ะ
‪ไม่นะ มันไม่จริง
‪คิดจะหนีเข้าความฝันไปถึงเมื่อไหร่
‪ไม่…
‪แย่แล้ว รีบปลุกดีกว่า
‪คุณยูฮวา คุณยูฮวาตื่นก่อนนะครับ
‪รุ่นพี่ รีบตื่นเร็วๆ เข้าครับ รุ่นพี่
‪ตื่นเถอะครับ
‪อะไรเนี่ย
‪(ชเวจุนอุง)
‪คุณจุนอุง
‪คุณผู้ช่วยอิมครับ
‪คุณไม่ควรโทรมาหลังเลิกงานนะครับ
‪ผมคิดว่าควรจะบอกให้คุณรู้น่ะครับ
‪ตอนนี้คุณแม่ของคุณผู้ช่วยอิม…
‪โธ่ หัวหน้าทีมคู
‪ได้โปรดเปิดประตูให้ผมสักทีเถอะครับ
‪เธอเองก็รู้นี่ว่าทั้งหมดนี้มันเป็นแค่ความฝัน
‪หัวหน้าทีมครับ
‪ชเวจุนอุง ไอ้ตัวแสบ
‪ผมจัดการเองครับ
‪ให้ผมช่วยพูดและทำให้เธอตื่นเถอะครับ
‪ไม่มีเวลามาคุยหรือปลอบใจแล้ว
‪ถ้าถูกขังอยู่ในนี้ เราจะตายกันหมด
‪นายเองก็รู้นี่
‪ผมขอร้องล่ะครับ
‪ให้ผมจัดการเถอะนะครับ
‪ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่ต้องกลัว…
‪ช่วยฉันด้วยนะคะ
‪เธอเอาแต่พูดอะไรแปลกๆ
‪พอฉันหนี เธอก็ตามมา
‪ช่วยเอาตัวเธอไปทีนะคะ
‪นั่นสิ
‪เธอเองก็ไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ
‪การที่เราโผล่มาทำอะไรแบบนี้ในบ้านเธอ
‪หนูผึ้งน้อยเหรอ
‪ทำไมถึงยังเรียกว่าหนูผึ้งน้อยอยู่อีก ชื่อแกล่ะ
‪ชื่อของแก…
‪ไม่รู้ใช่ไหม มันก็ไม่แปลกหรอก
‪เพราะเธอไม่เคยตั้งชื่อให้แก ‪นอกจากชื่อตอนอยู่ในท้อง
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดอะไรอยู่ ‪ช่วยออกไปด้วยค่ะ เดี๋ยวนี้เลย
‪ขอร้องล่ะค่ะ
‪- หัวหน้าทีมครับ ‪- ผู้ช่วยอิม
‪คิดว่าฉันรู้สึกดีงั้นเหรอ
‪ถ้าปล่อยไว้จนอิมยูฮวาตาย
‪ด้ายแห่งความสัมพันธ์ ‪กับหนูผึ้งน้อยก็จะถูกตัดขาดด้วย
‪ถ้าเป็นแบบนั้น เธอจะไม่ได้เจอแกอีกครั้งแน่
‪ถึงงั้นก็ได้โปรด…
‪หมายความว่ายังไงคะ
‪ทำไมฉันถึงจะไม่ได้เจอหนูผึ้งน้อยอีกครั้งล่ะคะ
‪นี่มัน…
‪ทุกอย่างเป็นความฝันจริงๆ เหรอคะ
‪ไม่นะ
‪มันเสียตรงไหนเนี่ย โธ่ จริงๆ เลย
‪ให้ตายสิ
‪ไหนดูซิ
‪เกิดอะไรขึ้นครับ
‪รถน่าจะเสียน่ะครับ
‪อยากจะบ้าตาย
‪แท็กซี่ๆ
‪- แท็กซี่มาพอดี ‪- แท็กซี่เหรอ
‪ไปแท็กซี่เถอะครับ เร็วเข้า
‪หัวหน้าอี มีแท็กซี่มา
‪พาผู้ป่วยขึ้นแท็กซี่ที
‪(อิมยูฮวา 30 ปี ‪พลังงานลบ 97 เปอร์เซ็นต์)
‪ไปโรงพยาบาลใกล้ๆ ทีครับ ด่วนเลยครับ
‪มีเวลาไม่มากแล้วนะ
‪เดี๋ยวก็ต้องไปแล้ว
‪ตั้งแต่เวลาที่ลูกมาอยู่ในท้อง
‪ลูกก็เป็นทั้งความสุขและเป็นเหมือนพรของเรา
‪ฉันอยากจะมอบความรักทั้งหมด ‪เท่าที่จะให้ได้กับลูก
‪ฉันไม่น่าตั้งชื่อว่าหนูผึ้งน้อยเลย
‪คงเพราะฉันตั้งชื่อเป็นลาง
‪แกเลยบินหนีฉันไปน่ะค่ะ
‪ตอนนี้คุณจะต้องปล่อยแกไป
‪แกจะได้กลับมาอีกครั้งครับ
‪แกจะได้เติบโตอย่างแข็งแรงในปรโลก
‪แล้วก็…
‪กลับมาหาคุณอีกครั้งครับ
‪แกอยู่แต่ในท้องแล้วก็จากไป
‪แกไม่น่าจะรู้จักหน้าตาของพ่อแม่ด้วยซ้ำ
‪แกจะจำเราแล้วกลับมาหาเราได้ยังไงคะ
‪เด็กทารก
‪จะได้ยินเสียงและรับรู้ได้
‪ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในท้องครับ
‪ว่าพ่อแม่รักแกมากแค่ไหน
‪ทำเพื่อแกมากแค่ไหน
‪และเป็นห่วงแกแค่ไหน
‪แม้จะยังเล็กแค่ไหนก็รู้ครับ
‪พวกแกจะสัมผัสได้ด้วยสัญชาตญาณ
‪เพราะมันคือความผูกพันแรกในชีวิตครับ
‪หนูผึ้งน้อยจ๊ะ ขอบใจนะที่มาเป็นลูกแม่
‪เอาล่ะ
‪- ดูนี่สิ ‪- น่ารักมากเลย
‪มาแล้วเหรอ
‪โอ้ น่ากินจัง
‪ของหนูผึ้งน้อยน่ะ เดี๋ยวผมล้างมาให้
‪อือ เร็วๆ นะ
‪คำพูดที่แสนอบอุ่นที่คุณพูดกับแก
‪แกจะจดจำได้หมดครับ
‪เพราะคุณเป็นแม่ไงครับ
‪หนูผึ้งน้อยกำลังเฝ้ามองคุณอยู่นะครับ
‪ถ้าแม่เศร้า
‪ลูกที่เฝ้ามองอยู่ก็จะรู้สึกแย่ไปด้วยครับ
‪เพราะคนที่รักแกมากขนาดนั้นต้องเจ็บปวด
‪และกำลังทรมาน
‪เพราะงั้นปล่อยวางทั้งความรู้สึกผิด ‪และหนูผึ้งน้อยเถอะนะครับ
‪- เตรียมใส่ท่อช่วยหายใจ ‪- ค่ะ
‪- ขอท่อด้วยครับ ‪- ค่ะ
‪พอเวลาผ่านไป
‪ถ้าฉันเกิดลืมหน้าตา ‪ของหนูผึ้งน้อยขึ้นมาจะทำยังไง
‪ฉันที่เป็นแม่
‪ไม่ควรจะลืมใบหน้าของแกด้วยสิ
‪ถึงผมจะมีชีวิตอยู่มานานมากแล้ว
‪แต่ความรู้สึกของพ่อแม่ที่คิดถึงลูก
‪ผมคงจะไม่มีวันเข้าใจไปตลอดชีวิตครับ
‪แต่ความรู้สึกของลูกที่คิดถึงและเป็นห่วงพ่อแม่
‪ผมรู้ดีกว่าใครครับ
‪เพราะงั้นผมจึงรู้ดีว่าหนูผึ้งน้อย ‪กำลังเฝ้ามองดูคุณด้วยความรู้สึกยังไง
‪คุณทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้แล้ว ‪เพื่อที่จะปกป้องลูกไว้นี่ครับ
‪อย่ารู้สึกผิดเลยครับ
‪ได้โปรด…
‪มีชีวิตอยู่เถอะนะครับ
‪(ทางเข้าออกสำหรับรถฉุกเฉิน)
‪(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
‪หัวหน้าทีมครับ
‪คุณผู้ช่วยครับ
‪ทำดีมาก
‪ทำดีมากเลยครับ คุณจุนอุง
‪คุณผู้ช่วย
‪ที่รักคะ
‪โอเคไหม
‪ความจริงแล้ว
‪ที่ผ่านมาฉันรู้สึกแย่มากๆ
‪เหมือนว่ามีแค่ฉันที่เจ็บปวด ‪และเป็นทุกข์อยู่คนเดียว
‪ในใจลึกๆ ของฉันเลยไม่พอใจคุณมากๆ
‪ไม่รู้ว่าคุณ…
‪สามารถปล่อยหนูผึ้งน้อยไปง่ายๆ ได้ยังไง
‪เพราะงั้นฉันก็เลย…
‪แกล้งทำเป็นว่าไม่เป็นไรเหมือนกัน
‪แต่ว่า…
‪ยิ่งทำแบบนั้น ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่างเปล่า
‪ทั้งที่เราควรจะเป็นคน ‪ที่พึ่งพากันและกันมากที่สุด
‪(แล้วมาเจอกันอีกครั้งให้ได้นะ)
‪ไม่มีอะไรอยากจะบอกแล้วเหรอ
‪อือ
‪ฉันบอกไปหมดแล้ว
‪มันน่าจะส่งไปถึงแกใช่ไหม
‪อือ
‪พวกคนที่ฉันเจอในฝันบอกกับฉันเอง
‪ถ้าคุณเขียนจดหมายบนทรายที่ริมทะเล
‪มันจะถูกส่งไปยังปรโลกครับ
‪ถ้ามีอะไรที่คุณอยากจะบอกแก
‪ก็ทำแบบนั้นได้นะครับ
‪หนาวใช่ไหม
‪ผมเอาผ้าห่มมาให้ไหม
‪อือ ขอบคุณนะ
‪รอแป๊บนะ
‪โอ๊ะ
‪คุณมาที่นี่ได้ยังไง…
‪ผมขอทำอะไรที่เห็นแก่ตัว
‪เป็นครั้งสุดท้ายหน่อยนะครับ
‪ท่านแม่
‪ข้าเองขอรับ
‪ลูกชายของท่าน
‪รยุงกูขอรับ
‪เมื่อลูกชายของแม่เติบใหญ่
‪จะมีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร
‪แม่อยากรู้มากๆ เลย
‪ลูกเติบโตได้อย่างสง่างาม
‪ยิ่งกว่าที่แม่คิดเอาไว้อีก
‪ข้าเสียใจอยู่ทุกวันและทุกช่วงเวลาขอรับ
‪ตอนนั้นข้ายังเด็กเกินไป
‪เหตุใดข้าจึงได้คนเช่นท่าน
‪มาเป็นแม่ของข้ากัน
‪ข้าทั้งรู้สึกอับอาย
‪ทั้งอัปยศอดสู
‪สะอิดสะเอียนยิ่งนัก
‪ถ้าข้าสามารถถอนมีด ‪ที่ปักอยู่กลางใจของท่านได้ก็คงจะดีไม่น้อย
‪ทุกวัน ทุกเวลา
‪ข้าเอาแต่แก้ตัวและเสียใจขอรับ
‪เพราะงั้นข้าถึงได้เป็นยมทูตขอรับ
‪เพื่อที่จะได้เจอท่านอีกครั้ง ‪แม้จะแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แบบนี้
‪เพราะข้ายังเด็กมาก
‪ข้าเลยไม่เข้าใจท่านในตอนนั้นขอรับ
‪ข้าขอโทษขอรับ
‪คำพูดที่ข้าพูดตอนนั้น ‪มันไม่ได้ออกมาจากใจของข้าขอรับ
‪ข้าไม่เคย
‪เสียใจเลยสักครั้ง ‪ที่ได้เกิดเป็นลูกชายของท่านขอรับ
‪ลูกเอ๋ย
‪ถ้าหากว่าแม่…
‪ได้ย้อนกลับไปตอนนั้นอีกครั้ง
‪แม่ก็จะให้กำเนิดลูก
‪และเป็นแม่ของลูกอยู่ดี
‪ตอนนั้น
‪แม่ปล่อยให้ลูกโดดเดี่ยว
‪และต้องเติบโตตามลำพัง
‪แม่ขอโทษนะ รยุงกู
‪ถึงลูกจะมองว่าแม่หน้าไม่อาย
‪แต่แม่คิดถึงลูกมากๆ นะ ลูกชายของแม่
‪ข้าก็คิดถึงท่านมากๆ ขอรับ ท่านแม่
‪ข้าไม่เป็นไรแล้ว
‪ลืมความเจ็บปวดในอดีตไปให้หมด
‪และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเถอะนะขอรับ
‪แม้ว่าระหว่างท่านกับข้า
‪คงไม่มีวาสนาใดที่ทำให้เรา ‪หวนกลับมาเจอกันได้อีกครั้ง
‪และอีกไม่นานความทรงจำนี้ก็จะหายไป
‪แต่เส้นด้ายแห่งความสัมพันธ์ ‪ระหว่างหนูผึ้งน้อยยังไม่ขาดไป
‪อีกไม่นานนัก ท่านก็จะได้เจอกับแกอีกครั้ง
‪เพราะงั้นอย่าได้กังวลไปเลยขอรับ
‪ไม่ว่าจะชาตินี้
‪หรือว่าชาติหน้า
‪หรือชาติต่อไป ข้าก็จะปกป้องท่านเองขอรับ
‪มีพ่อแม่คนไหนในโลกบ้าง
‪ที่จะยอมมองดูลูกเสียสละเพื่อตัวเอง
‪ตอนนี้ลูกควรเลิกเป็นยมทูตซะ
‪ข้ามีเหตุผลมากพอขอรับ
‪เพราะว่าท่านแม่ได้มอบของขวัญ
‪เป็นชีวิตให้แก่ข้าแล้วขอรับ
‪ขอบคุณขอรับ
‪ท่านแม่
‪มีหลายครั้งที่ผม…
‪ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหัวหน้าทีม ‪ถึงได้พยายามทำเพื่อคนพวกนั้นขนาดนั้น
‪หัวหน้าทำให้คุณอูจิน ‪และคุณนายองได้พบกันด้วยนี่ครับ
‪ทั้งที่รู้ดีว่าจะถูกลงโทษ
‪ตอนนี้ผมว่าผมเข้าใจแล้วครับ
‪ว่าผมควรจะคิดถึงเรื่องของคนอื่น ‪ให้เหมือนกับเรื่องของผม
‪ทำไมถึงได้พูดอวยซะเว่อร์วังขนาดนั้นล่ะ
‪ทำขนลุกหมด
‪แต่เรื่องของคุณนายอง ‪เป็นเพราะฉันแส่ไม่เข้าเรื่องเองแหละ
‪(อิมรยุงกู)
‪(กำลังวัดค่าพลังงานลบ)
‪(อิมรยุงกู ‪ผู้ช่วยทีมการค้าภายในประเทศ)
‪(พลังงานลบ 25 เปอร์เซ็นต์)
‪ไม่เลวนี่
‪คงจะอัปเดตแล้วสินะครับ
‪อะไรครับ
‪ตอนนี้มันสามารถวัดค่าความหดหู่ ‪ของวิญญาณได้ด้วยล่ะครับ
‪และนั่นก็แปลว่าสามารถวัดค่าความหดหู่ ‪ของยมทูตได้ด้วยครับ
‪คุณอยู่ทีมการค้าแล้วนี่ จะไปรู้อะไรล่ะ
‪เพราะงั้นตอนนี้ก็เลย ‪เช็กค่าของผมงั้นเหรอ
‪พอเถอะ
‪เอานี่ไปครับ
‪อะไรอีกครับ
‪ได้ยินว่านายเปิดเผยอดีตชาติให้แม่เห็น ‪โดยไม่ได้รายงานเบื้องบนก่อน
‪นั่นเป็นยูเอสบีที่มีตัวอย่างของเอกสารบันทึกต่างๆ
‪รูปแบบมันเปลี่ยนไปนิดหน่อยตอนที่คุณไม่อยู่ครับ
‪ผมอยู่สังกัดทีมการค้าแล้ว
‪ไม่เอาน่า
‪ยังไงคุณก็จะกลับมาอยู่ดี รับไว้เถอะครับ เร็วสิ
‪ใครบอกกัน
‪ไหนบอกว่าต่อไปจะคิดถึงเรื่องคนอื่น ‪เหมือนเรื่องตัวเอง
‪หัวหน้าทีมครับ ไม่ได้การแล้วล่ะครับ
‪ไม่ได้อะไรครับ
‪คุณผู้ช่วยอิมของเรา
‪ที่ถึงจะมีความสามารถแต่ก็ดีแต่ก่อเรื่องวุ่น
‪ทำไมหัวหน้าทีมถึงได้คิดจะรับเขาไว้อีกครั้งกันนะ
‪ฉันอยากเก็บเอาไว้
‪- ใช้งานไงล่ะ ‪- ใช้งานไงล่ะ
‪จะใช้ให้หนำใจเลย
‪- หัวหน้าทีมครับ ‪- แหล่มเลย
‪ทำไม
‪เป็นครั้งแรกเลยนะครับ
‪ที่เห็นหัวหน้าทีมยิ้มกว้างแบบนี้
‪นั่นสิ หัวหน้ายิ้มหน่อยเถอะครับ
‪พอยิ้มแล้วก็จะได้เจอสิ่งดีๆ ‪คนเราต้องมีพลังงานบวกจะได้ส่งไปถึง…
‪ชเวจุนอุง รินเหล้าเถอะ
‪ครับ
‪- โธ่ จริงๆ เลย ‪- ไม่เอาสิครับ หัวหน้าทีม
‪ทุกท่านรับประทานอาหารกลางวัน ‪อย่างเอร็ดอร่อยกันไหมคะ อีกสักครู่…
‪ดูนี่สิ
‪ดูเล็กกระจิ๋วหลิวน่ารักใช่ไหมล่ะ
‪มันมาจากต้นนี้ล่ะ
‪พอลองดูแล้ว ไม่คิดว่ามันคล้ายกับ ‪ชีวิตของมนุษย์บ้างเหรอ
‪ไม่รู้สิคะ
‪แม้จะมีแหล่งกำเนิดเดียวกัน
‪แต่ก็เป็นชีวิตใหม่อย่างสมบูรณ์
‪เหมือนชีวิตของมนุษย์เมื่อได้ไปเกิดใหม่
‪เมื่อวาน
‪มีวิญญาณเด็กผู้หญิงถูกนำทางมา
‪แม่ของเด็กยังอยู่
‪แต่เด็กตาย
‪แม่ของเด็กคงจะโกรธแค้นตัวเอง ‪ที่มีชีวิตรอดอยู่คนเดียว
‪และจมอยู่กับความเสียใจ ‪ในช่วงเวลานั้นไปจนตาย
‪ฉันได้ให้แม่ของเด็กอยู่ในรายชื่อเฝ้าระวัง ‪ของทีมจัดการวิกฤตแล้ว
‪ถึงฉันจะคอยเฝ้าดูเธอบ้างเป็นครั้งคราวก็เถอะ
‪แต่ทีมจัดการวิกฤตก็ช่วยจับตาดูเธอเอาไว้ด้วย
‪เมื่อเธอใช้ชีวิตในชาตินี้จนครบวาระ
‪เราจะได้ให้ทั้งคู่เจอกันชาติหน้า
‪ฉันเข้าใจที่ท่านพูดแล้วค่ะ
‪บาดแผลแบบนั้น การไปเกิดใหม่แค่ครั้งเดียว ‪คงไม่ทำให้แผลหายไปง่ายๆ
‪ยิ่งเป็นความเสียใจและแผลที่ฝังลึก
‪ก็ยิ่งต้องใช้ชีวิตอีกหลายครั้ง ‪กว่าจะจางหายไป
‪มาแล้วเหรอ
‪ฉันเรียกเขามาเองล่ะ
‪ได้ยินว่าช่วงนี้เขานอนไม่หลับ
‪งานอดิเรกแบบนี้ ‪ก็น่าจะดีกับอาการนอนไม่หลับนะ
‪ท่านเรียกผมมาเพื่อให้ดูนี่เหรอครับ
‪ไหนๆ ก็มาแล้วน่ะ
‪เอาล่ะ หมดหน้าที่ของฉันแล้ว
‪เมื่อครู่นี้หมายความว่าไงครับ
‪ฉันบอกแล้วไงว่ามัน ‪น่าจะช่วยเรื่องอาการนอนไม่หลับได้
‪ที่ท่านบอกว่าบาดแผลแบบนั้นจะไม่หายง่ายๆ ‪ด้วยการเกิดใหม่เพียงครั้งเดียวน่ะครับ
‪หรือว่า มันเกี่ยวกับฝันร้ายของผมงั้นเหรอครับ
‪ท่านเรียนการใช้ดาบมาเพื่อการนี้หรือเจ้าคะ
‪ผมต้องรู้ให้ได้ครับ
‪ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผม
‪เกิดเรื่องอะไรกันแน่
‪ผมถึงยังต้องทรมานจนถึงตอนนี้
‪ฉันไม่รู้หรอก
‪เพราะผู้ที่ใช้ชีวิตของนาย
‪มีเพียงนายเท่านั้น
‪มันคือกรรมที่นายจะต้องชดใช้ ‪หรือเป็นบาดแผลที่ต้องรักษา
‪นายคงจะรู้ดีกว่าใคร
‪หัวหน้าทีมมาทำอะไรเหรอครับ
‪ผมอยากดูบัญชีน่ะ
‪ได้รับอนุญาตจากท่านประธานอ๊กฮวังหรือยังครับ
‪ถ้าอยากดูบัญชีของยมทูตอื่น ‪จะต้องได้รับอนุญาตงั้นเหรอ
‪ครับ เรื่องการรักษาข้อมูลส่วนตัว ‪ทางจูมาดึงก็ค่อนข้างเคร่งครัดอยู่ครับ
‪ฉันอยากดูบัญชีของฉัน
‪กรุณารอสักครู่นะครับ
‪แปลกจังครับ
‪ถึงหัวหน้าทีมจะสามารถดูชีวิต ‪เมื่อชาติก่อนของคุณได้
‪แต่ชีวิตในชาติก่อนๆ นั้น ‪กลับถูกล็อกเอาไว้อยู่
‪ถูกล็อกอยู่เหรอ
‪มันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ ด้วยสิ
‪ผู้ที่สามารถดูได้มีเพียง
‪ท่านประธานอ๊กฮวังครับ
‪ดูได้ยังไง
‪เพราะท่านประธานเป็นผู้ที่ล็อกมันครับ
‪งั้นผมขอตัวนะครับ
‪เดี๋ยวก่อน
‪นอกจากผมแล้วยังมียมทูตที่ถูกล็อกอีกไหม
‪สักครู่นะครับ
‪ยังมีอีกหนึ่งตนครับ
‪หัวหน้าทีมคูรยอน
‪ความฝันคืออีกมุมมองหนึ่ง ‪ที่ต่างจากโลกแห่งความจริงนะ
‪ท่านหมายความว่ายังไง…
‪คนทั่วไปส่วนใหญ่
‪เมื่อเลือกทางผิดก็จะเสียใจเป็นเวลานาน
‪แต่สุดท้ายก็จะลืมมันไป
‪แต่บางครั้งคนเหล่านี้
‪ก็ยังจมปลักอยู่กับ
‪ความเสียใจนั้นอย่างเหนียวแน่น
‪ยมทูตทุกตนต่างก็จดจำ ‪ชีวิตสุดท้ายของตัวเองได้
‪ฉันเองก็เหมือนกัน
‪ค่ะ ถึงฉันจะไม่อยากจำก็เถอะ
‪ความทรงจำในอดีตชาติของเธอ ‪มีฉันด้วยงั้นเหรอ
‪ไม่มีค่ะ
‪(บทส่งท้าย)
‪เด็กที่จะถูกส่งลงไปรอบนี้ค่ะ
‪หวัดดีจ้ะ เด็กๆ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪- สวัสดีค่ะ
‪เอาล่ะ
‪ก่อนที่พวกเธอจะไป
‪ฉันจะอ่านจดหมาย ‪ที่พ่อแม่ของพวกเธอเขียนไว้ให้ฟังนะ
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪หนูผึ้งน้อย
‪ลูกเป็นเหมือนพร
‪และเป็นความสุขของเรา
‪พ่อกับแม่
‪จะทำให้ดอกไม้ผลิบานอย่างงดงาม ‪และจะตั้งตารอลูกนะ
‪บินกลับมาหาเราอีกครั้งได้ไหม
‪แล้วมาเจอกันอีกครั้งให้ได้นะ
‪หนูผึ้งน้อยคือใครเอ่ย
‪หนูค่ะ
‪เอาล่ะ ได้เวลาต้องไปหาพ่อกับแม่แล้วนะ
‪ค่ะ
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง